https://virgool.ir/feed/@GholamrezaBDنویسنده و تا ابد دانشجوfa2026-11-13 01:10:49https://files.virgool.ir/upload/users/1035362/avatar/VJAz3I.jpghttps://virgool.ir/@GholamrezaBDhttps://virgool.ir/@GholamrezaBD/داستان-کوتاه-چرند-و-پرند-nb14pxysycclچندی پیش در یکی از جراید معتبر مطلبی به چشمم خورد مبنی بر شاهکار بودن کتاب این جانب . همچنین قبل آن مقاله ، بسیاری از بزرگان درباره زیبایی و خیال انگیز بودن غزلیات کتاب این ناچیز بسیار گفته و بنده نوازی کرده بودند . اما باید مطلبی را به عرض مشتاقان دنیای شعر و این کتاب برسانم . هرچند تمامی این غزلیات سروده ی بنده ی حقیر است اما ایده هایی که باعث دلکش شدن این غزلیات شده را از کتابی به نام دیوان اشعار بی سر و ته ، عاریت گرفتم که شاعرش معلمی بسیار مستعد و خوش ذوق است . روزی برای خرید کتابی تاریخی به بازار رفتم که کتاب این شاعر گمنام را در انتهای قفسه ی کتب تاریخی یافتم. تورقی کردم و بعد از جلب نظرم ، برای آشنایی بیشتر با شاعر مقدمه را مطالعه کردم . توضیحی که درباره ی نحوه نگارش کتاب نوشته بود جالب و شیرین بود :مدتی بود که مغرم غلنج کرده بود و جز افکار دردناک به ذهنم نمی رسید . آخر زنگ انشای یکی از روز ها دانش آموزی گفت : آقا می توانیم جلسه بعد شعر بنویسیم و بخوانیم . موضوع انشای هفته ی بعد را نوشتن شعری با موضوع و غالب آزاد گذاشتم . هفته بعد اول ساعت همان دانش آموز را برای خواندن شعرش به پای تخته کشاندم . نام شعرش "عاشقانه های پوچ و بی معنی برای لاله" بود . آنقدر محتوا و ایده های شاعرانه ی آن شعر به جانم نشست که همان جا دست به قلم شدم و شروع کردم به نوشتن دیباچه ی کتاب حاضر . البته باید شکر گذار برادر آن دانش آموز باشم. در انتهای انشایش برای ایراد شکسته نفسی مطلبی به اشعارش اضافه کرده بود مبنی بر اینکه آن شعر را از کجا آورده بود :از معلم بزرگوار و شما دوستان عزیز که انشای مرا گوش دادید سپاس گذارم . از آنجا که آقا معلم گفتند اگر شعر را از جایی رو نوشت کردید منبع شعر را هم بگویید باید به خدمتتان عرض کنم که اصل این شعر را در یکی از نامه های عاشقانه برادرم به دختر همسایمان دیدم . یک روز که از صبح تا ظهر از اتاقش بیرون نیامد به او مشکوک شدم و بعد از اینکه اتاق را ترک کرد شروع به گشتن کردم و بالاخره این نامه را پیدا کردم . همانجا دلیل خنده ها و گریه های بی موردش برایم روشن شد . البته شاعر این شعر برادرم نبود بلکه در پاورقی نامه به لاله نوشته بود :لاله جان این شعر زیبا را از کتاب "غزلیات پرت و پلا" برایت انتخاب کردم . مثل اینکه شاعرش مثل من عاشقی دل خسته بوده چون اکثر غزلیاتش زیبا و جان گداز است . امید وارم که از این شعر خوشت بیاید و این شاعر بشود نقطه اشتراک زندگی عاشقانه مان . دلیل اینکه از این کتاب خوشم آمد و غزلی از آن را برایت انتخاب کردم این است که شعرهای این کتاب معمولی نیستند و جوری که نویسنده کتاب گفته داستانی جالب و شیرین پشت ایده های غزلیات این کتاب است . در مقدمه کتابش توضیح داده که :چندی پیش در یکی از جراید معتبر مطلبی به چشمم خورد مبنی بر شاهکار بودن کتاب این جانب . همچنین قبل آن مقاله ، بسیاری از بزرگان درباره زیبایی و خیال انگیز بودن غزلیات کتاب این ناچیز بسیار گفته و بنده نوازی کرده بودند . اما باید مطلبی را به عرض مشتاقان دنیای شعر و این کتاب برسانم . هرچند تمامی این غزلیات سروده ی بنده ی حقیر است اما ایده هایی که باعث دلکش شدن این غزلیات شده را از کتابی به نام دیوان اشعار بی سر و ته ، عاریت گرفتم که شاعرش معلمی بسیار مستعد و خوش ذوق است . روزی برای خرید کتابی تاریخی به بازار رفتم که کتاب این شاعر گمنام را در انتهای قفسه ی کتب تاریخی یافتم. تورقی کردم و بعد از جلب نظرم ، برای آشنایی بیشتر با شاعر مقدمه را مطالعه کردم . توضیحی که درباره ی نحوه نگارش کتاب نوشته بود جالب و شیرین بودغلامرضا بیدیغلامرضا بیدیSat, 21 May 2022 20:49:49 +0430https://virgool.ir/@GholamrezaBD/داستان-کوتاه-پیامبر-sznpmbvnpgsmهمه ی مسافر ها و خدمه پرواز رو به روم نشستن . تنها کسی که شوکه نشده خلبانه . قبل از پرواز درخواست کرد برم کابین و برای این پرواز دعا کنم :" خداوندا هر آنچه برایمان مقدر کرده ای از مرگ یا زندگی پذیراییم . خشنودی ما در رضایت توست . بندگانت را به هدف نهایی زندگی شان برسان "رو به من کرد و با نگاه معناداری گفت : " پدر قطعا مرگ در کنار شما افتخار بزرگیه اما شما که فکر نمی کنید امروز پایان داستان مسافرای این پرواز باشه ؟ نکنه این هم از اون الهامات وپیش بینی هاتونه؟ "به نظرم حالا فهمیده که پایان داستانش قراره چطور باشه . کاش می تونستم بفهمم هنوز هم این مرگ براش افتخار آمیزه ؟ کتابی که من نوشتم رو بغلش گرفته و با نفرت بهم نگاه می کنه . با اینکه ناراحتم نمیتونم جلوی خندم رو بگیرم .معمولا توی این لحظات آدما شروع می کنن به دعا خوندن اما شرایط مسافرای این پرواز فرق می کنه . نه صدای دعایی و نه صدای جیغی . جوری بهت زده ان وسکوت کردن که فکر می کنم دیگه به توانایی حجره شون برای تولید صدا هم اعتقاد ندارن چه برسه به توانایی خدا برای نجاتشون . البته بهشون حق میدم . من امید و اعتقاد رو ازشون گرفتم . وقتی این دوتا رو از زندگی کسی حذف کنی مرتکب قتل شدی حتی اگه واقعا نکشته باشیش . حالا قراره من 665 نفر رو دو بار بکشم . البته خواسته ی من این نبوده که یه روز باعث مرگ این تعداد آدم بشم . من فقط یه زندگی آروم کنار لیلی رو می خواستم . به هرجایی که نگاه می کنم لیلی میاد توی ذهنم . مثلا اون زوج چینی که ردیف 6 نشستن . توی فرودگاه ازم خواستن تا بچه ی تو راهیشون رو تبرک کنم . وقتی روی سر خانومه دست کشیدم خودم و لیلی رو دیدم . اما لیلی که من میشناختم با این اهریمن غیر قابل کنترل زمین تا آسمون فرق داشت . راستش لیلی از اون آدم هاست که آرزو می کنی ای کاش هیچوقت توی زندگیت بهش بر نمیخوردی .لیلی همبازی بچگی من بود . اون دوران همه تلاش های من برای جلب توجهش به شکست ختم می شد . بیشتر وقتش را با تونی پسر مو بلوند همسایه بازی می کرد . البته همه ی بچهای محل عاشق وقت گذروندن با تونی بودن . هنوزم از اون بچه متنفرم . همیشه از خدا می خواستم یه قدرت ما فوق بشری بهم بده تا جبران نداشتن موی بلوند و خونه ی استخر دارم بشه . وقتی فهمیدم خدا کارهای واجب تری داره تا برآورده کردن آرزو های من ، خودم دست به کار شدم و برای خودم یه قدرت مافوق بشری ساختم ؛ قدرت پیشگویی . لیلی عاشق مسابقه ی درِساژ اسب ها بود . من مسابقات رو ضبط می کردم و وقتی دوباره پخششون می کردم پیش بینی می کردم که کدوم اسب قراره برنده بشه . تنها لحظاتی بود که میتونستم برق زدن چشمای لیلی رو ببینم . من رو یه پیشگوی واقعی می دید . خوشیم زمانی تموم شد که از قدرت من به تونی و باقی بچه ها گفت . از اون روز هروقت من رو می دیدن می چسبوندنم به دیوار و می گفتن پیش بینی کن قراره کدوم قسمت بدنت کبود بشه . دوران بچگی و نوجوونی به خاطر جثه ی کوچیکم زیاد کتک می خوردم اما فرق کتک های تونی این بود که جلوی لیلی من رو می زد . متنفرم از اون بچه .وقتی پدرم دید به خاطر فکر کردن به لیلی تمام درس هام رو می افتم من رو فرستاد کلیسا . دیگه نه تونی رو دیدم نه لیلی رو . تا 25 سالگی کلیسا بودم اما نتونستم دووم بیارم و بعدش رفتم سراغ علاقم ورزش . کارم رو توی تلویزیون با گزارش مسابقات ورزشی شروع کردم و بعدا تونستم شوی ورزشی خودم رو تووی شبکه محلی بسازم . عادت پیش بینی کردنم رو داشتم . هر چند ساختگی اما تنها توانایی بود که من رو از بقیه متمایز می کرد و البته برنامم رو. از هر 10 مسابقه اسب سواری 8 تا رو درست پیش بینی می کردم . در واقع پیش بینی درست رو می ساختم . با اسپانسر شدن مسابقات محلی و کمی دست و دلبازی از جیب تهیه کننده برنامه باعث شدم شوی تلویزیونی من پربازدید تزین شوی ورزشی تلویزیون ملی بشه . نقطه ی عطف زندگی من مسابقه ی سوپربال سال 2000 بود . با اینکه دوست نداشتم شهرتم رو با پیش بینی چیزی که تحت کنترلم نیست خراب کنم اما با فشار تهیه کننده های برنامه یه لیست پیش گویی حاضر کردم و از مردم خواستم نظراتشون رو برام بفرستن . برنده ی اصلی اولین سوپربال هزاره ی جدید من بودم . تمام پیش بینی هام درست بود . حتی خودم هم باورم نمی شد که سنت لوییز بتونه تنسی تایتانز رو شکست بده . درواقع تهیه کننده منو مجبور کرد بابت پولی که یکی از هوادارای سنت لوییز به برنامه اهدا کرده بود توی پیش بینیم اون تیم رو برنده اعلام کنم .بعد اون برنامه تماس ها شروع شد . شبکه های معروف می خواستن من رو داشته باشن . خیلی از اون تماس ها رو جواب نمیدادم چون وقت نمی کردم . اما متاسفانه همون تماسی که نباید جواب میدادم رو جواب دادم . لیلی بود بعد 30 سال بهم زنگ زد . اونم نه با عنوان لیلی به عنوان معاون ریاست جمهوری ایالات متحده امریکا . زمانی که نماینده کنگره شده بود سعی کردم باهاش تماس بگیرم اما من رو پس می زد . اینکه چرا بعد این همه مدت می خواست باهام حضوری صحبت کنه برام جای سوال بود . البته اون لحطه فقط به این فکر می کردم که قراره دوباره ببینمش .5 سال بعدِ اون تماس ، من مشهور ترین و مقدس ترین انسان زنده ی جهان بودم . توی اون جلسه حضوری لیلی به من پیشنهاد داد که بزرگترین شویی که تاریخ انسان به خودش دیده رو بسازیم . اینجوری که من می شدم عروسک خیمه شب بازی اون وتمام کارهایی که میگفت رو انجام می دادم . من باید نقش یک پیامبر در جهان جدید رو ایفا می کردم . کسی که معجزش پیشگوییه . من پیامبری بودم که به خاطر جمع کردن پیروانم از کلیسا بیرون زدم و با پیشگویی مسابقات ورزشی به مردم ثابت کردم که قدرت الهام و وحی دارم . اولش فکر کردم داره سر به سرم میزاره اما آخر جلسه یه مشت کاغذ ریخت جلوم که امضاشون کنم. یه سری سند از کلیسا ، از اینکه من از بچگی معصوم بودم و مرتکب گناه نشدم و یه سری سند که محرمانه بودن اون گفتگو رو به من یادآور بشن . کلی دلیل آوردم که این کار نشدنیه اما اون همه کار ها رو کرده بود و فقط مونده بود امضای من . راضی نشدم و خواستم برم اما با لبخند کنارم نشست و گفت :"از همون اول ضعیف و دروغ گو بودی . از همه کارات با خبرم . پیش بینی دروغ توی بچگی برای جلب توجه من ، لابی کردن برای بردن مسابقه های شرط بندی ، پولشویی و قمار سر پیشگویی های تلویزیونی و باقی کثافت کاری هات . اینقدر سند و مدرک ازت دارم که اگه با من کار نکنی باید تا آخر عمر بری زندان "وقتی این حرف ها رو میزد پوست بدنم داغ شده بود . نمی تونستم باور کنم لیلی کوچولوی من داره این حرف ها رو می زنه .ازاون روز به بعد من شدم پدر بندیکت . کسی که قدرتش از هر امپراتور و پاپ و رئیس جمهوری بیشتر بود . یک پیامبر آمریکایی .هر چیز که یک پیامبر نیاز داشت رو داشتم . دین مخصوص خودم . پیروان مخصوص و انجیل مخصوص به خودم. هرجا برید انجیل من رو می بینید ، کتابفروشی ، کلیساها ، مدارس ، هتل ها و حتی توی جیب صندلی هواپیما ها . البته من چیزی داشتم که هیچ پیامبری نداشت . من یک شوی تلویزیونی داشتم که هر هفته یک روز پخش می شد . توی اون برنامه جواب تلفن 10 مخاطب رو میدادم و براشون پیشگویی می کردم .آیا به دختر مورد علاقم میرسم ؟ امسال فلان سهم بورسی قراره چقدر رشد کنه ؟ رئیس جمهور بعدی یک زنه؟ البته که همشون دستیار ها و مدیر برنامه های خودم بودم . سال 2005 بود که با پیش بینی مرگ رئیس جمهور به رکورد 5 میلیارد نفر پیرو رسیدم . البته این هم نقشه ی لیلی بود از روزی که من رو استخدام کرد توی فکر رئیس جمهور شدن بود وچه راهی آسون تر از مرگ رئیس جمهور فعلی و جایگزین شدن معاونش . با قدرت لیلی و پیروان من دنیا جلوی آمریکا زانو می زد . حس می کردم روز به روز به لیلی نزدیک ترمیشم و شاید یه روز بهش برسم . از موقعیت جدیدم هم بدم نمیومد. تنها چیزی که بهش فکر نکرده بودم این بود که هر آدمی تاریخ مصرف داره .نزدیک انتخابات بود و لیلی توی اکثر نظر سنجی ها بازنده انتخابات . حتی تبلیغ های من و پیش بینی هام از آینده روشن امریکا با بانو لیلی واتسون هم تاثیر زیادی روی نتایج نمی ذاشت . ارتباطم با لیلی کم شده بود . حس یه آدم بی مصرف رو داشتم . می خواستم براش کاری کنم که چشماش مثل بچگی هامون برق بزنه . کمتر از یک ماه به انتخابات جلسه فوری امنیت ملی تشکیل داد و من رو هم به عنوان پدر معنوی آمریکا دعوت کرد . تصمیم اون جلسه این شد که من پیش بینی کنم قراره در آینده نزدیک یه جنگ امنیت شهروندان امریکا رو به خطر می ندازه . اگه این پیش گویی من به حقیقت تبدیل می شد لیلی می تونست بدون انتخابات و توی وضعیت جنگی 4 سال دیگه توی قدرت بمونه . قرار شد به عنوان تیر آخر من یه سفر به چین داشته باشم و با جلب سرمایه ها وتجار چینی و لابی اونا با افراد قدرتمند داخل امریکا برای لیلی اعتبار و رای جمع کنم . اگر این راه هم جواب نداد باید یه جنک می ساختیم . اما لیلی جزئیات دیگه ای به هیچ کس نکفت . همه چیز خوب بود تا 15 روز پیش .راستش هنوزم باورم نمیشه سوار این هواپیمام . هنوزم باورم نمیشه من و لیلی بچهای ضعیف جثه ی چند سال پیش اینقدر بزرگ شدیم که احتمالا جنگ جهانی بعدی رو شروع کنیم . 15 روز پیش من رو دعوت به اتاق بیضی شکل کرد . دوباره کلی کاغذ جلوم گذاشت و یک خودکار . وصیت نامه معنوی من ، سند سکوت اسرار محرمانه و عجیب تر از همه سند ازدواج من و لیلی . ازم سوال کرد " اینقدری دوسم داری که برام جون بدی " من جوابی نداشتم . خودش ادامه داد " میخوام کاری کنم به آرزوت برسی . میخوام رویای شب هات رو برات به واقعیت تبدیل کنم ، ازدواج و رسیدن به من در ازای جونت " +" می خوای برات چیکار کنم ؟" - " 15 روز دیگه قراره به عنوان سفیر دوستی بری به چین اما هواپیمات هیچ وقت قرار نیست به مقصد برسه . به نظرت اگه چین ، پیامبر آمریکایی ها رو توی هوا بزنه چه اتفاقی میفته ؟ "اینا آخرین حرفایی بود که من از اون جلسه یادمه . به جز سند ازدواج باقی سند ها رو امضا زدم. من قراره بمیرم بدون اینکه به لیلی رسیده باشم . چند سال قبل اعتقاداتم رو ازم گرفت و با حرفای اون روزش امیدم رو . امید یک زندگی آروم کنارش و بدست آوردن عشقش ؛ برای همیشه از زندگیم رفت . برای همینه که حال این مسافر ها رو درک می کنم .من بعد از از دست دادن امید مرگ رو انتخاب کردم و میدونم که این مسافر ها هم مرگ رو قبول کردن . اینکه با پای خودم به سمت مرگ رفتم ناراحتم نمیکنه . از این ناراحتم که میتونست بمب رو توی کیف بزاره و تحویلم بده اما اصرار داشت با جلیقه بپوشمش . اولش فکر کردم اصرارش بابت اینه که کسی زیر لباس یه رهبر مذهبی مثل من رو نمی گرده اما قرارهم نبود کسی توی فرودگاه من رو بگرده . همه چیز هماهنگ شده بود . با شناختی که از لیلی پیدا کردم احتمالا می خواسته من نزدیک شدن تایمر به صفر رو ببینم و بفهمم هر پیشگویی یه تاریخ مصرف داره .غلامرضا بیدیغلامرضا بیدیSun, 15 May 2022 09:52:02 +0430https://virgool.ir/@GholamrezaBD/درد-همیشگی-p6y0bytt6680بالاخره صدای زنگ ساعت میگه صبح شده . طبق عادت دستم رو به طرف میز سمت راست تخت دراز میکنم . دکمش رو به سمت چپ میکشم و صداش قطع میشه .معمولا طول میکشید تا دکمه اش رو پیدا کنم اما امروز خیلی سریع و عادی اومد تو دستم . فکر کنم دیگه شده جزو توانایی هام . البته شاید فهمیده امروز حالم چقدر خوبه و حال خوبم روی اونم تاثیر گذاشته . تا امروز ازش بدم میومد . شاید بپرسید اگه بدت میومد چرا هر روز روی سرت میزاریش . چون باید بفهمم روز شده . هر صبح ساعت 7 زنگ میزنه تا بهم بفهمونه جای خورشید و ماه عوض شده . منم هر روز بلند می شم و بعد کلی ور رفتن باهاش ساکتش می کنم بعدش هم دوباره میخوابم . همونطور که گفتم کاراییش اینه که بهم بفهمونه تاریخ تقویم قراره یه عدد بره جلو، تا امروز نتونسته منو مجبور کنه که روزم رو ساعت 7 شروع کنم .اما امروز فرق داره .امروز حتی قبل اینکه زنگ بزنه منتظرش بودم.اتاقم نورگیرترین بخش خونس . یه پنجره ی بزرگ داره که رو به حیاط باز میشه . قبلا ، اولین کارم بعد بیداری این بود که بلند شم و پرده رو بکشم کنار . پرده رو از یه طرف جمع می کردم و نور با جوش و خروش ، تمام فضای اتاق رو پر می کرد . مثل آب پر قدرتی که یه آب بند جلوش رو گرفته و حالا آب بند رو باز کنن و تمام دشت رو سیراب کنه . عاشق این بودم که بازتاب نور بزنه به چشمم و خواب رو از سرم بپرونه . امروز هم همون احساس قدیمی اومده سراغم که پاشم و روزم رو با نور شروع کنم . به زحمت پرده رو پیدا میکنم و میزنم کنار . هنوز همه جا سیاهه اما کم کم صورتم داره گرم میشه . باید اعتراف کنم که لذت این حس چیزی کم از دیدن خود نور نداره . از خودم دلخورم که چرا قبلا بهش توجه نکردم . فکر کن هم حس گرما روی صورت و هم دیدن نور . دلم میخواد یه بار دیگه نور رو ببینم . میدونم نمیشه اما سعی می کنم . از خاطراتم استفاده می کنم . سعی میکنم که ببینم .سر میز صبحونه صدای خنده بابام رو می شنوم . خوشحاله که بعد مدت ها همه دور هم داریم صبحونه می خوریم . از این که می خنده و داره سعی می کنه من و مامان رو بخندونه خوشحالم . لبخند میزنم تا اونم احساس خوبی داشته باشه . بالاخره صدای خنده ی مامان هم اومد. اما معلومه داره با اکراه می خنده . اصلا از ذوق و شوق من بابت امروز راضی نیست . فکر می کنه زیادی سنگدل شدم . اولین باری که احساسم رو بهش گفتم خیلی ناراحت شد . از اون روز از هر فرصتی استفاده می کنه تا بهم یادآوری کنه اگه همین طرز فکر رو ادامه بدم و انتقام اولویت زندگیم باشه مهربونی و شادی و همه احساسات خوب رو توی خودم می کشم.با کشتن احساساتم و اضافه کردن حس کینه و انتقام به وجودم ، خودمم که تا آخرعمر آرامش رو از خودم دریغ می کنم . هربار که اینارو میگه یاد فیلما میفتم و خندم می گیره. بهش میگم داری با مراقبت از من و موندن توی این خونه حیف میشی . برو دنبال استعدادت و بازیگر شو . اونم پیشونیم رو می بوسه و برام دعا می کنه که عاقبت بخیر شم . این فکرا باعث میشه از بحث داغ سر میز صبحونه جا بمونم . فقط آخرش رو شنیدم که بابام گفت"ایشالا عروسیش" . همه ساکت شدیم . صدای جویدن یا لقمه گرفتن هم نمیاد . وقتی جایی رو نبینی بیشتر مفهوم " سکوت سنگین " رو می فهمی . بابام سر عادت چیزی رو گفت که انگار نباید می گفت . مثل همیشه از خدا بابت نعمتی که باعث سیر شدن مون شده تشکر کردم و برای سفرمون آرزوی برکت . ازمادرم خواستم تا منو ببره جلوی آیینه . انگار این حرفم از حرف بابا هم سنگین تر بود . چند لحظه ای جوابی نیومد . با غرولند صدا زدم "مامان" . با یه صدای بغض آلود گفت " جانم مامان ، لقمه تو دهنم بود الان می برمت ." دروغ میگفت . می تونم تصور کنم که داشته به بابا نگاه میکرده و اشک میریخته . چون صدایی از بابا هم درنیومد و داوطلب نشد منو تا آیینه همراهی کنه .دستم رو کشیدم روی آیینه تا مطمعن شم جلوی آیینه ام . لباس عروس تنمه . صورتم صاف و بشاشه . نه جوشی . نه خط و خشی . مجبور نیستم عینک دودی بزنم که صورتم رو بپوشونه . مادر و پدرم هم کنارم وایسادن . دوست دارم سریع تر مراسم ها تموم شن و بشینم عکسام رو نگاه کنم که چقدر قشنگ شدن . میدونم نمیشه اما سعی میکنم . سعی می کنم تصور کنم . سعی می کنم ببینم .اوایل حتی وقتی میرفتیم بیمارستان تا وقتی دکتر مجبورم نمیکرد ماسک و عینک رو از صورتم بر نمیداشتم . دوست نداشتم کسی منو با این وضع ببینه . فکر می کردم اگه با دیدن صورتم حال کسی بد بشه یا روزش خراب بشه تقصیر منه . مگه چه گناهی کردن که باید چشمشون به یه صورت ذوب شده و آویزون بیفته . این حقشون نبود . اما یه روز دکترم چیزی گفت که همه چی رو تغییر داد . " پس حق خودت چی ، حق آزاد بودنت . حق اینکه باد به صورتت بخوره ، حق اینکه پارچه ی ماسک زخم هات رو به درد نیاره . چرا خودت حقوق خودت رو زیر پا میزاری . اگه کسی بدش میاد مشکل خودشه نه مشکل تو . حالا که این دنیا در حقت نامردی کرده ، حالا که حق زندگی عادیت رو ازت گرفته ، تو باید باهاش بجنگی و بقیه حقوقت رو ازش بگیری نه اینکه خودت هم حقت رو نادیده بگیری . تازه کی گفته کسی با دیدن صورت تو حالش بد میشه ، با زیبایی که تو داری بعد اینکه جراحی هات تموم شد میتونی بازیگر بشی " به جز جمله آخرش باقی حرفاش درست بود و به دلم نشست . درسته دیگه چشمام نمیبینه اما میتونم با لمس صورتم عمق فاجعه رو بفهمم . اما دوست دارم جمله ی آخر حرفش رو هم باور کنم . فکر کن یه روز عکسم رو روی جلد مجله ی دنیای تصویر کل دکه های شهر ببینم . حتی دکه دم در دانشگاه . میدونم نمیشه اما حتی تصورش هم قشنگه . پس سعی می کنم تصور کنم . سعی می کنم ببینم .حالا ماسک و عینکم رو از رو صورتم بر میدارم . شیشه ماشین رو میدم پایین . خوردن باد با سرعت بالا به صورتم باعث درد میشه . اما ارزشش رو داره .هوا خنکه ، همینطور کثیف ، بوی نفت سوخته میده ، بوی آشغال ، بوی اسید . اما این بو هارو دوست دارم . بهم میفهمونن که بیرون خونه ام. بهم حس آزادی میدن .دیگه این جور بو ها و حتی بوی اسید هم اذیتم نمیکنه . تنها بویی که اذیتم میکنه بوی آدماست . همینکه می فهمم آدما دور و اطرافم رو گرفتن عصبی میشم . دکتر راست میگفت . همه آدمای دنیا مقصر این اتفاقی هستن که برای من افتاده . یه روزی یه دختر به نام معصومه عاشق یه روانی به نام امیر میشه . بعدش معصومه می فهمه که امیر یه روانیه و ازش جدا میشه .امیرمی خواد ازش انتقام بگیره و رو معصومه اسید بپاشه . معصومه و دوستش مرضیه تو راه دانشگاه مورد حمله اسید پاشی امیر قرار میگیرن . خود معصومه فقط دچار سوختگی دست میشه اما صورت مرضیه ذوب میشه و از اون روز دیگه جایی رو نمی بینه . تقصیر مرضیه چیه . مقصر معصومه است . مقصر امیره . مقصر اون آدمایی ان که با ازدواجشون باعث به وجود اومدن امیر و معصومه شدن. می بینید این داستان از چند سال پیش مقدر شده . پس خدا و تقدیراتش هم جزو متهم های ردیف اولن . مقصر دانشمندایی ان که هر روز اسیدای قوی تری تولید می کنن . مقصر تمام اسید فروشای جهانن . به خودم میگم چرا مردم باید به دخترای جوونی که سم می خوان شک کنن اما کسی به پسرای جوونی که اسید قوی می خرن مشکوک نمیشه . چرا فروشنده به خودش نمیگه این پسر جوون که مسئول خرید هیچ کارخونه صنعتی نیست اسید قوی صنعتی می خواد چیکار . دیگه بسه . نمی خوام روزم با این افکار خراب بشه . ماشین می ایسته . صدای جمعیت زیادی به گوشم میرسه . مادرم میگه این جمعیت بخاطر حمایت از من اومدن . اما شعارشون با هدفشون نمی خونه . داد می زنن " بخشش " . این داستان باعث خندم میشه . می فهمم این جمعیت برای حمایت از من اینجا نیستن . حتی هدفشون بخشش گرفتن برای امیر هم نیست . این جمعیت اومده که یه فیلم دراماتیک ببینه . یه داستان که خیلی تلخه اما تهش خوب تموم میشه . بعدش یه خبرنگار بیاد و ازشون بپرسه نظرشون درباره کار خداپسندانه من چی بوده . اونا هم با اشک و بغض از من یه بُت بسازن و تا مدت ها بشم سوزه تولید محتوای شبکه های اجتماعی . مادرم میگه کلی تابلو و بنر دست آدماس که عکس من رو روش زدن . می پرسم کدوم عکس . میگه اونیکه با لباس فارغ التحصیلی کارشناسی گرفتی . شاید تنها کار مثبتشون همین باشه . یکی از بهترین عکسامه . خیلی دوست دارم جمعیتی رو که عکس من رو روی دست گرفتن و از من سنبل ساختن ببینم . میدونم نمیشه اما حتی تصورش باعث میشه چند لحظه غم و سختیام رو فراموش کنم و احساس کنم مایه ی افتخارم . پس سعی میکنم . سعی می کنم تصورش کنم . سعی می کنم ببینم .بلند داد میزنه " منو ببخش ، نمیخواستم این بلا سر تو بیاد " فکر کنم اگه خودش هم جای من بود می فهمید که چقدر تقاضای بخششش چندش و بی اساسه . اگه جای من معصومه هم بود باز همین اتفاق باید میفتاد . حالا چون به جای نفر اصلی من قربانی شدم باید ببخشمش ؟ آدما توی تنگنا چقدر حقیر میشن . دوست دارم در حال دست و پا زدن تصورش کنم . درحالی که داره برای سالم موندن چشماش التماس میکنه . حاضر بود چند برابر پول درمان و دیه رو جور کنه اما چشماش رو از دست نده . اینقدر پست و حقیر شده بود که فکر می کرد معامله است . می گفت به جای 10 سال حاضرم حبس ابد برم اما چشمام و بیناییم رو بهم ببخش . چرا پیش خودش فکر نمیکنه همون بینایی رو که اینقدر براش ذجه میزنه رو خیلی وقته از من گرفته . پدر و مادر احساساتی شدن ، اونا هم ازم میخوان توی این لحظات آخر به بخشش فکر کنم . شاید تا قبل از اون حرفای خودخواهانه و التماس های حقیرانه ته دلم به بخشش فکر می کردم . آخه کیه که از داشتن یه داستان شبیه فیلما بدش بیاد . با بخشش میتونم تا آخر عمرم ، یه نماد بشم . بعدش همه رسانه ها برای مصاحبه با من سر و دست می شکوندن . اما حالا دیگه فقط می خوام زودتر قصاص تموم بشه . دنیای واقعی با چیزی که رسانه و فیلما نشون میدن فرق داره . دلم به حال خودم میسوزه . حتی اگه تبدیل به یه ستاره ی شناخته شده بشم ، وقتی نمیتونم هیچ کدوم از اتفاقایی که برام می افته رو ببینم ، این ستاره شدن به چه دردم می خوره . تازه شاید یه عده روانی جریح تر بشن و پیش خودشون فکر کنن همیشه تهش با بخشش تموم میشه . مثل اینکه زیادی فکر کردم . پدرم میگه تموم شد و باید اتاق رو ترک کنیم . صداش سنگینه . همش میگه خدا عاقبت همرو خیر کنه . شاید اونم گیج شده . شاید توی ذهنش جای مظلوم و ظالم عوض شده. قبل اینکه بریم بیرون به من و مامان می گه بشینید روی صندلی تا من برم سرویس بهداشتی . از ته سالن صدای هق هق گریه میاد . مادرم هم بغل دستم شروع میکنه به گریه کردن . نمیدونم پدرو مادرم به حال من گریه می کنن یا امیر یا حتی خودشون . تا قبل اینکه چشمام رو از دست بدم هیچ وقت نه اشک پدرم رو دیدم نه صدای گریه کردنش رو اما از بعد اون حادثه این سومین باره که صدای گریه اش رو می شنوم . دوست دارم خدا یه فرصت بهم بده و یه بار دیگه چشام رو باز کنم . برم پدرم رو بغل کنم و دلداریش بدم . اما اگه توی این غم شکسته شده باشه چی . اگه چشمام رو باز کنم و ببینم از ناراحتی موهای پدر و مادرم سفید شده چی ؟ اگه چروکای صورتشون بیشتر شده باشه چی ؟ اصلا دوست ندارم شاهد همچین صحنه ای باشم . حتی دوست ندارم تصورش کنم . می خوام همون تصویر شاد و جوون از هر دوشون توی ذهنم بمونه . دلم برا دیدن صورتشون تنگ شده . دارم صورتشون رو همون قدر جوون و شاد و خندون تصور می کنم . سعی می کنم از خاطراتم استفاده کنم . سعی می کنم ببینم .غلامرضا بیدیغلامرضا بیدیSat, 12 Mar 2022 22:32:12 +0330