<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های گلاره</title><link>https://virgool.ir/feed/@Gelare</link><description>سقفی برایِ نوشتن. برایِ حرف‌هایِ در گلو مانده‌ام.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 17:46:39</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/909/avatar/v04tzq.png</url><title>گلاره</title><link>https://virgool.ir/@Gelare</link></image><item><title>دل بی دوست دلی غمگین است</title><link>https://virgool.ir/@Gelare/دل-بی-دوست-دلی-غمگین-است-h1prbvjrs2ku</link><description>میدانی وسط این گرانی‌ها و خبرهای بد و اوضاع نا  بسامان مملکت دلم از چه بیشتر از همه به درد می‌آید؟ از بی همزبانی...نه که دنبال نیمه‌ی گمشده یا شاید احتمالا اصلا ساخته نشده‌ام باشم، نه. اما خب دنیا یک طوری چرخیده که جای خالی یک دوست که بتوانی بی ترس و  بی ملاحظه از خودت برایش بگویی خیلی خالیست.  عرضه‌ی دوست پیدا کردن داشته‌ام ها اما یا  جبر  جغرافیا بینمان فاصله انداخته و یکی آن ور دنیاست یا جبر زمانه ما را آن‌قدر عوض کرده که تمام مشترکاتمان در گذشته جا مانده.حالا من مانده‌ام و یک دل بی دوست. قسمت بدتر ماجرا این است که با هر آدمی که رو به رو میشوم هیچکدام به مرز رفاقت  هم نمی‌رسند.  از خیلی‌ها هم می‌شنوم که هرچه بزرگتر میشوی دوست پیدا کردن برایت سخت‌تر می‌شود که خب اگر این طور است عجب چیزی مزخرفی است این بزرگسالی.گران شدن بنزین و هر روز کوچک‌تر شدن سفره‌ی مردم را تقصیر دولت بیندازم این کم شدن روزی‌ام از یک هم‌صحبتی با کیفیت قطعا مقصرش خود خداست. خدایا اگر جیبمان خالی‌ست لااقل لذت یک چای و گپ و گفت بی ریا را از ما نگیر. روزیمان را از همنشینی ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های خوب بیشتر کن. ‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌</description><category>گلاره</category><author>گلاره</author><pubDate>Mon, 30 Dec 2019 01:37:05 +0330</pubDate></item><item><title>حالم را نپرس</title><link>https://virgool.ir/@Gelare/حالم-را-نپرس-bi2oeyodpsnh</link><description> سوال همیشگیِ ما از هم: خوبی؟ از آن سوال‌های بیخود. سوالی که خیلی وقت‌ها حتی منتظر شنیدن جواب هم نمی‌شویم(همان وقت‌هایی که حالِ طرف به هیچ‌وجه مهم نیست و صرفا برای آن‌که به سوال اصلی‌مان برسیم، پرسیده‌ایم &#34;خوبی؟&#34;)بدتر از خودِ سوال جواب‌هایی است که تحویل هم می‌دهیم. جواب‌هایی که معمولا بی‌ربطند یا معنایی ندارند. (جالبش آن‌جاست که این جواب‌های خالی از معنای همدیگر را می‌فهیم و هیچ مشکلی هم نداریم!)اغلب در جواب می‌شنویم: &#34;ممنون&#34;. در حالی که طرف اصلا هیچ اطلاعی از حالش به ما نمی‌دهد از ما تشکر می‌کند! (انگار کادو داده‌ایم دستش)یا مثلا می‌گوید خوبم. این خوبم هم معلوم نیست یعنی چه. &#34;خوبم&#34; یعنی غصه آن عزیز، از یادت رفته یا همین که سر پایی را غنیمت می‌دانی؟ &#34;خوبم&#34; یعنی پول اجاره‌خانه‌ات جور شد یا شرم می‌کنی و به من نمی‌گویی؟ اصلا می‌توان خوب بود؟ با تمام چیزهایی که هر روز در خیابان و مترو میبینیم. با اخباری که هر روز به گوشمان می‌رسد و دریغ از یک خبر خوب.یا وقتی می‌گویی اِی بد نیستم. یعنی چه؟ یعنی خوب نیستم و حوصله شرح دادن ندارم؟ بد نیستم را هم نمی‌شود درست و حسابی فهمید چه برسد به اِی بد نیستم.خلاصه که ترجیح می‌دهم وقتی حالم برایت مهم نیست نپرسی. یا اگر برایت مهم است و می‌پرسی، &#34;خوبم‌&#34;ای را که تحویلت می‌دهم باور نکنی. اصلا کاش به جای این سوالِ &#34;خوبی؟&#34; چیزهای دیگری از هم بپرسیم. چیزهایی که جواب‌های دقیق و معلومی برایشان داریم. مثلا بپرسیم: صبحانه‌ چه خوردی؟ یا مثلا بپرسیم امروز کدام آهنگ را چندبار گوش دادی؟ یا مثلا بپرسیم میوه مورد علاقه‌ات چیست که برایت بیاورم؟ یا مثلا آخرین فیلمی که دیدی چه بود؟این سوال‌ها بهتر نیست؟ هم تکراری نیست. هم تکلیفمان معلوم است که باید چه جوابی بدهیم.</description><category>گلاره</category><author>گلاره</author><pubDate>Thu, 21 Sep 2017 09:20:34 +0430</pubDate></item><item><title>بخوانیم و ببینم و بشنویم تا بمانند</title><link>https://virgool.ir/@Gelare/بخوانیم-و-ببینم-و-بشنویم-تا-بمانند-iwn0pnnsafi4</link><description>چند وقت پیش، بعد از دیدنِ پاسخ* طاها در نوشته‌ ملیکا چیزهایی به ذهنم رسید که بنویسم. نشد تا به امروز.رویِ این‌ حرف‌ها بیش از هرکس با خودم است. آیا واقعا ما متعهد به این هستیم که از هنرمندان، با خریدِ کتابشان (وقتی می‌شود کتاب را از دوستمان قرض بگیریم)، با رفتن به کنسرتشان (وقتی می‌توانیم در خانه‌خودمان با هزینه کم‌تر و کیفیت بهتر به موسیقیشان گوش دهیم)، یا با رفتن به سینما (وقتی با پیژامه فیلم دیدن برایمان خوشایند‌تر است) حمایت کنیم؟آیا دولت وظیفه ندارد از نویسنده، آهنگ‌ساز و یا فیلم‌سازِ خوش‌ذوق و در قید حیات حمایت کند تا بتواند فارغ از غم نان و آب اثری ارزشمند برجای بگذارد؟فکر کنم جواب اولی بله و دومی خیر باشد.ما باید از هنری که اصالت دارد حمایت کنیم تا دوام یابد و بماند. درست که رفتن یا نرفتن به سینما تصمیمی کاملا شخصی است اما این تصمیم حتما در ادمه کار آن فیلم‌ساز تاثیر خواهد داشت.اگر من امروز از ده‌هزار تومان دریغ کنم و به جایِ خرید کتاب، کتاب را از دوستی، همسایه‌ای، یا کتابخانه‌ای قرض بگیرم عملا به از بین رفتنِ آن نویسنده که سال‌ها خون دل خورده تا کتابی ۳۰۰ صفحه‌ای بنویسد کمک کرده‌ام.بیایید بعد‌ترها را هم ببینیم. با سینما رفتن، کنسرت رفتن و خریدن کتاب به هنرمند مستقل و آزاداندیش نشان دهیم که می‌فهمیمش، درکش می‌کنیم، دردها و غصه‌هایش را می‌بینیم، برایش ارزش قائلیم و انتظار داریم زین پس هم هم رنگ جماعت نشود و راه خودش را برود.تکلیف دولت هم که معلوم است! دولت اگر هم بخواهد از کسی حمایت کند سلیقه سیاسی‌اش در آن دخیل خواهد شد. به چه درد میخورد آثار سفارشی و جهت داده شده؟خودمان از آن‌ها که جان و عمرشان را صرف آفرینش اثری ارزشمند کرده‌اند پیش از خانه‌نشین شدن و پیش از فرار از این سرزمین حمایت کنیم و قدردانشان باشیم.*پاسخ ویرگول جان؟ مگر ما سوال طرح می‌کنیم که دیگران پاسخ دهند؟ نظر یا دیدگاه مناسب‌تر  نبود؟ پاسخ همچین نچسب است. </description><category>گلاره</category><author>گلاره</author><pubDate>Wed, 13 Sep 2017 09:02:43 +0430</pubDate></item><item><title>بی‌رحمانه دوستت دارم.</title><link>https://virgool.ir/@Gelare/به-تو-مربوط-نیست-hfcudbs30msf</link><description>خسته شده‌ام از جنگیدن با خودم. از التماس کردن به خودم که برگرد به زندگیت، همان آدمِ قبلی شو. فراموش کن همه‌چیز را. اصلا از او متنفر شو. روزی هزار بار تصمیم می‌گیرم این داستانِ یک خطی را تمام کنم اما خاک بر سرم که نمی‌توانم.توان جنگیدن ندارم. تسلیم می‌شوم. همین‌طور بی‌رحمانه دوستت دارم. به کسی چه مربوط؟ اصلا به تو هم ربطی ندارد. می‌خواهم تا دمِ مرگ به پای این دوست داشتنِ بیهوده بنشینم و زندگیم را تباه کنم. </description><category>گلاره</category><author>گلاره</author><pubDate>Sat, 02 Sep 2017 22:06:45 +0430</pubDate></item><item><title>دستِ من نیست.</title><link>https://virgool.ir/@Gelare/دستِ-من-نیست-tuuhxuemi9yo</link><description>باور کن دستِ من نبوده. نه دوست داشتنت، نه این سکوتی که اکنون گرفتار آنم. سکوتی سرشار از حرف‌هایی که محرمی برایشان نیست.این سکوت آدم را خفه می‌کند.شاید این‌جا نجاتم دهد از این تنگیِ نَفَس.دیگر حرفی ندارم. فقط ویرگول مجبورم کرده بنویسم تا به سیصد کاراکتر برسد. دردِ بدیست نه؟ پُر از حرف باشی و زبانِ گفتنشان نباشد. کاش کلمات با من مهربان‌تر بودند.</description><category>گلاره</category><author>گلاره</author><pubDate>Thu, 31 Aug 2017 10:23:16 +0430</pubDate></item></channel></rss>