https://virgool.ir/feed/@G.0.l.a.kسلام. گلک هستم. اینجا براتون قصه میگم. قصه هایی که ساخته و پرداخته ذهنی مشوش است. سعی دارم با داستان گویی، رازهای مگوی دنیا را پیدا کنم. و چه رازی بالاتر از عشق؟fa2026-11-11 20:41:06https://files.virgool.ir/upload/users/84132/avatar/I5hdXO.pnghttps://virgool.ir/@G.0.l.a.khttps://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-دفترچه-های-تاریخ-jam6agdgombkتک تک ما دفترچه ای داریم، و چه خوشبختند آنهایی که دفترچه های طلایی دیگران را برای تقلب نگاه میکنند.Doll by: Alice Mary Lynch Image by: Pinterestنقره خاتون، مادربزرگ مادری اش، چیزهای زیادی در زندگی بهش یاد داده بود. مثلا بهش یاد داده بود که چطور از یک جوراب سوراخ عروسک های نقلی و رنگ و وارنگ برای خواهر کوچیکش بدوزد.یک بار که مادرش آرام و سیاست مدارانه پرسیده بود: «آخه عروسک دوزی؟ برای پسر؟» نقره خاتون فقط سری تکان داده بود و گفته بود: «هنر پسر و دختر نداره، قربونت برم.»مامانش آن روز فقط سری از روی اجبار تکان داده بود. ولی سال ها بعد در یکی از نمایشگاه هاش، مادر به یاد نقره خاتون اشک ریخت و بیشتر از ۱۰ بار گفت: «نور به قبرت بباره.»عروسک هایی که خود نقره خاتون می دوخت به قدری قشنگ بودن که انگاری دست های بهترین دوزنده دنیا دوخته بودشان؛ نه دست های یک پیرزن خمیده، با رگهای برآمده و تک انگشتری مروارید. سپیدی مروارید به روی دست های چروکیده خاتون مثل یک گلوله برف کوچک روی برهوتی از خاک بود. انگشتری هیچ وقت از دست خاتون در نمی آمد.هر بار کسی از انگشتری تعریف میکرد، نقره خاتون لبخندی میزد و میگفت:‌ «این خاتم یادگار خدابیامرزه.»خدا بیامرز بیشتر از نیم قرن بود که خاتون را تنها گذاشته بود و با این حال، خاتون هر بار که صحبتش میشد، اشک میریخت. بزرگتر که شد، با خودش بارها فکر کرد که این چه احساس موندگاری بوده است که باعث شده بود نقره خاتون به یاد فقط ۱۰ سال زندگی مشترک، پنجاه و اندی سال اشک بریزد.روزی که پدرش با عصبانیت نخ و سوزن را ازش گرفته بود و یک دعوای حسابی هم با مادرش راه انداخته بود، نقره خاتون صدایش کرده بود به اتاق خودش یک مشت پر بادام تلخ ریخته بود کف دست اش. گفته بود: «بخور، شاید تلخی بادوم تلخی حرفا رو بگیره.» تلخی بادام فقط دلش را هم زده بود و هیچ تاثیری روی غمبادش نگذاشته بود.سیزده چهارده ساله بود که یک روز صبح نقره خاتون خواست با هم به گردش بروند: «دلم پوسید تو خونه. بریم خیابون گردی. بریم بستنی بخوریم.»فقط توانسته بودند تا پارک سر خیابان بروند. نقره خاتون ماشین سواری دوست نداشت و پاهایش هم یاری نمیکرد که مسیر طولانی را راه بروند. نشسته بودند روی نیمکت زهوار دررفته پارک. بوی خاک و چمن خیس پیچیده بود در هوا و آسمان بری از ابر بود. گوشه پارک، دو بچه کوچک با بزرگترشان بازی میکردند و صدای خنده هایشان بلند بود. معلوم نبود به چی می خندند. چون یک مدت طولانی فقط نشسته بودند روی الا کلنگ بدون اینکه حتی تکون بخورند. با این حال از خنده ریسه می رفتند. ذهن نوجوان او بیشتر از اینکه از خنده ها خوشحال بشود، حرص میخورد. بلوغ برایش به جز صورت جوش جوشی و کم تحملی هیچ چیز دیگری نداشت.نقره خاتون از جیب اش آبنبات قیچی درآورد: «بخور، شاید شیرینی آبنبات شیرینی خنده ها رو هم برات بیشتر کنه.»بعد هم یک دفترچه کوچک گذاشته بود به روی پایش. « خدا بیامرز اینو چند ماهی بعد از عروسی بهم داد. یک سال تموم برام توش نوشت. اصرار هم داشت حتما خودم بخونمش.»‌دفترچه زهوارش از نیمکت هم بیشتر در رفته بود. خط نیم قرن ورق زدن رویش افتاده بود. خط های عمیق تاریخ، خط لرزش دل و اشکهای چشم و یک عمر آرزوهای گم شده.«خوندن و نوشتن رو بعد از اینکه تنهام گذاشت یاد گرفتم. قبلش یه چیزایی می تونستم بخونم. اما هیچ وقت عمق کلمات رو نمی فهمیدم. تا اینکه رفت و من تازه فهمیدم...»ذهن چهارده ساله اش نیش خندی زد. آخر کی برای کسی که حتی خواندن بلد نبود نامه های عاشقانه می نوشت؟ به چه امیدی؟نقره خاتون نگاهی به دور و بر کرد: «کاش اینجا دکه بستنی بود. یادت باشه، دوست داشتن کسی، گاهی خیلی مهمتر از دوست داشته شدن هست. این که بتونی یک نفر رو بی هیچ دلیلی دوست داشته باشی یعنی به دلت اختیار دادی که پر از عشق بشه. دوست داشته شدن یه امتیازه. امتیازی که گاهی بدون اخطار ازت میگیرنش.» بینشان سکوت شد. ذهن چهارده ساله اش نصف حرف ها را شنید و به بیشترشان توجهی نکرد. پیرزن ملچ ملوچی کرد و برای بار دوم گفت: «کاش بستنی پیدا میکردیم.»آن شب، نقره خاتون بی هیچ اخطاری پر کشید. رفتن اش هم مثل بودن اش آرام بود و بی صدا. گلدان پیچک گوشه اتاقش و عروسک های جورابی که ردیف کرده بود پشت هره پنجره، دل نوجوان او را آتش میزد. دفترچه خدابیا مرز اگر پنجاه سال همدم روزهای تنهایی نقره خاتون بود، برای او شد ثمبلی از عشق. گاه و بی گاه داخل دفترچه می نوشت، دفترچه ای که حالا جای انگشت ها و اشک های سه نفر را داشت.اولین باری که برای معشوق در یکی از صفحه های پایانی نوشت: «دوستت دارم.» خودش به چرخش زندگی خندید. معشوق دختری بود که با هدیه گرفتن عروسکهای جورابی هورا میکشید و از خوشی قرمز میشد. شاید چون نمی توانست ببیند که عروسکها از جوراب دوخته شده اند و خیلی معمولی هستند. همانطور که نوشته ساده او را هیچ وقت نمی توانست ببیند. با این حال، صفحه های پایانی دفترچه پر بودند از ادبیات محبت و عشق برای دختری که نمی توانست ببیند.تازه آن روز بود که معنای حرفهای نقره خاتون را فهمید. انگاری تا همان روز بی سواد بود و تازه توانسته بود مفهموم کلمات را بفهمد.پایان. https://virgool.io/p/jam6agdgombk/www.instagram.com/G.0.L.A.K www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kWed, 13 May 2020 08:41:27 +0430https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-آنچه-هستیم-wswmvuh0suuqآنچه خودمان میبینیم، آنچه دیگران می پندارند.Image by: Sam Boughtonشهر از این بالا، از این فاصله زیاد، قشنگتر به نظر می اومد. کم کم میرفت که شب بشه و چراغ های خونه ها یکی یکی روشن میشدن.نشسته بودن روی پتوی نخ نما شده ای که پسر از صندوق عقب ماشین کشیده بود بیرون. پتو خیلی کثیف بود، ولی خب، احتمالا تمیزتر و راحت تر از نشستن روی سنگریزه های زمین بود.کیپ هم نشسته بودن و هرکی در دنیای خودش بود. دختر به شهر زیر پاشون نگاه میکرد و پسر خیره شده بود به آسمون بالای سر.«یه خاطره از خودت تعریف کن.»پسر همیشه همینطوری بی مقدمه و بی ربط به حال و هواشون چیزکی می پروند.دختر به جای جواب دادن، دستشو کرد توی پاکتی که سفت چسبیده بود و یک مشت چیپس در آورد و قرچ قرچ خورد.گه گداری هم چند تا دونه می انداخت کف دست پسر. پسر، چندباری هم خودش به پاکت دستبرد زده بود. ولی فقط چند بار؛ دست درازی به خوراکی هایی که دختر خیلی دوست داشت اصلا عاقلانه نبود. متاسفانه، خوراکی هم نبود که دختر کم دوست داشته باشه.وقتی پسر برای بار چهارم دستشو دراز کرد که چیپس بر داره، دختر پاکت رو دورتر گرفت و چشم غره ای هم رفت. پرسید:‌ «مثلا چه خاطره ای؟»پسر در جا جواب داد: «پشیمون شدم. جاش یه پیشگویی کن. اینکه مثلا کی میذاری منم دو تا دونه کوفت کنم.» پسر همیشه یک جوابی در آستین داشت.چشمای دختر برقی زد. دستشو کرد توی پاکت و دو تا دونه چیپس آورد بیرون. وقتی لبش هم به یک نیشخند منظوردار باز شد، پسر خودشو برای اعلام شکست آماده کرد.دختر با شیطنت گفت: «هیچ وقت. یه نگاه به شکمت بنداز.»پسر شکلکی درآورد و ترجیح داد حرفو عوض کنه:‌ «نه جدی. حالا یه خاطره بگو.»«آخه از چی؟»«نمی دونم. سوال رو که پرسیدم، اولین چیزی که اومد به ذهنت چی بود؟»دختر سکوت کرد. نگاهشو از پسر گرفت و دوباره خیره شد به شهر که حالا مثل یک صفحه تیره پر از اکلیل، می درخشید. شهر ولی فقط از همین دورا قشنگ بود. از نزدیک انگاری رنگ و لعابشو از دست میداد.یادش افتاد به دوران نوجوونی و دختر همسایه. دخترک چند سالی از خودش بزرگتر بود و همیشه می خندید. موهای کوتاه تیغ تیغی داشت و دست و پای خیلی لاغر و حتی وقتی بقیه بچه ها مسخره اش میکردن و بهش میخندیدن، اونم میخندید. نمی فهمید که خودش دلیل خنده های بچه هاست. پررنگترین خاطره ای که داشت، روزی بود که شیشه عطر مامانشو به دختر همسایه داده بود و بعد بهش انگ دزدی زده بود. برای اولین و آخرین بار چشمای دختر همسایه اشکی شده بود. تحمل تهمت ناروا اینقدر سخت بود که حتی ذهن ناتوان اون رو هم پریشون کرده بود.بغض بیخ گلوش رو گرفت. این خاطره انگاری تعریفی بود از هویتش. این گوشه تاریک از گذشته ای که هیچ وقت فراموش نکرده بود و حالا، برای جبرانش خیلی دیر بود.وقتی پسر دستشو انداخت دور گردنش فهمید که حرف دلش رو بلند به زبون آورده. دستی به چشمای خیسش کشید و شوری اشکاشو قورت داد.پسر هنوز به آسمون نگاه میکرد. گفت: « بچه بودی خب...»دختر زهرخندی زد. «ولی همون موقع هم میفهمیدم که با بقیه فرق داره. برای همینم قلدری میکردم.» دختر با حرص پاکت خالی چیپس رو چپوند تو کیفش. «بیا. این هم خاطره. همینو میخواستی، که گند بزنی به حال من؟»پسر به جای حرف، از جاش بلند شد و رفت سمت ماشین. وقتی برگشت، یک پاکت جدید چیپس همراش بود.پاکت رو باز کرد و قبل از اینکه تعارفش کنه به دختر، یک مشت پر برداشت و نیشش هم باز شد.دوباره بینشون سکوت شد. این بالا، دور از شهر و نزدیک آسمون، فقط صدای طبیعت می اومد. صدای همه موجوداتی که در هیاهوی شهر شنیده نمی شدن.پسر گفت:‌ «یادت میاد یه بار با اتوبوس میرفتیم...یادم نیست کجا میرفتیم...ولی اون خانومه سرش افتاد روی شونه تو و خوابید؟»دختر یادش بود.«تقریبا تمام طول راهو روی شونه تو خوابید. فکر کنم آب دهنشم ریخت روت.»«اَه. این چه خاطره ایه؟»پسر بی توجه به دختر ادامه داد. «نمی دونم تو دیدی یا نه، ولی یه ساک خیلی بزرگ پر از پلاستیک همراش بود؛ پلاستیکای رنگی؛ پر از چیزای دور ریختنی.»‌«الان اینارو میگی که من حالم خوب شه؟‌ که مثلا کار خوب کردم؟»پسر خندید: «نمی دونم. یاد این خاطره افتادم. وقتایی که پیشم نیستی و بهت فکر میکنم، این اولین خاطره ایه که میاد به ذهنم. یادم می افته که چطوری دو ساعت بی حرکت نشستی و حتی سرتم نچرخوندی که زنه از خواب نپره.»دختر چیزی نگفت. عوض حرف، پاکت چیپس رو گذاشت روی پای پسر و خیره شد به آسمون. فرقی نمیکرد دور باشی یا نزدیک، آسمون همیشه زیبا بود.پایان. www.instagram.com/G.0.L.A.K/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kMon, 04 May 2020 10:47:15 +0430https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-مبل-کنار-پنجره-yifqxovyt5mlاین داستانک را در وصف یکی از دوستانم نوشتم. دختری که همیشه قهرمان زندگی خودش هست.Image by: Unknow (Etsy.com)خیلی وقت ها فیلم که میدید، خودش را به جای قهرمان داستان تصور میکرد. بخصوص فیلم های ترسناک.هر بار که قهرمان، که معمولا یک احمق نترس بود، قدم زنان می رفت در دل خطر،با خودش فکر میکرد که اگر جای او بود چه کار میکرد؛ احتمالا قبل از ورود به اون اتاق تاریک چراغی روشن میکرد یا شاید وقتی موزیک پس زمینه اونقدر عمیق و دلهره آور میشد و قبل از اینکه آدم بده جست بزنه روی سرش و ساطوریش کنه، می زد به چاک.گاهی، تک مبل کنار پنجره رو کمی کج میکرد و از همان گوشه زل به میزد به تلویزیون. مبل را از جای امنش هیچ وقت تکان نمیداد؛ بهترین نقطه عالم، بعد از خانه عموجان، دقیقا همینجا بود؛ بین کتابخانه چوبی و شومینه نمایی که به جای هیزم در دلش یک عالم شمع کوچیک و بزرگ داشت. نشستن در این نقطه براش قوت قلب بود.بیشتر اوقات بین فیلم، سرش را تکیه می داد به پشتی صندلی و قبل از اینکه با خودش فکر کند که امن ترین جای دنیا الزاما راحت ترین نیست، همانطوری خوابش میبرد. نیمه های شب از خواب می پرید و خدا را شکر میکرد که چراغ کوچولوی روی شومینه نما را روشن گذاشته. بیرون اینقدر تاریک بود که انگاری خانه میان خواب عمیق یک بچه و کابوس یک عاشق تنها گیر افتاده بود. سعی میکرد از پنجره به بیرون نگاه نکند. تک درختی که شاخه های قد و نیم قدش سایه می انداخت به روی خانه در تاریکی شب اصلا جذاب نبود. انگاری هیولایی بود که کمین کرده بود برای دخترکی که چتری های پرپشت داشت و شب ها روی مبل کنار پنجره خوابش می برد.بعضی وقت ها که حوصله نداشت به فیلم دقت کند، یک سریال آب دوغ خیاری میگذاشت و به کارهای روزانه اش می رسید. از اون سریال هایی که قسمت اول و دوم معلوم نیست کی به کیه، و یهویی تو قسمت سوم معلوم میشه کی به کیه و کی عاشق کیه و کی آخر داستان میمیره و کی خوشبخت دو عالم میشه. گاهی دیدن اینکه زندگی میتونه همینقدر ساده باشه خوشحالش میکرد. با این حال، هیچ وقت خودشو جای قهرمان این سریال ها تصور نمیکرد؛ زنذگی های اینقدر ساده به نظر واقعی نمی اومدن. زندگی که نمی تونست همیشه بوی عطر بهار بده. گاهی هم بوی موندگی افسوس های گذشته و نگرانیای آینده و دل مشغولی های امروز رو میداد و اون خوب با همه اونا آشنا بود.در طول روز فقط یک شخصیت داشت، یک زن پرکار و هدفمند. زنی که مسئولیت هاشو با دقت به دوش میکشید و فکر میکرد که معنای زندگی رو فهمیده.رویاهای شب، اما، جولانگاه شخصیت هایی بود که همه روز بی صدا نشسته بودن پس ذهنش و مجالی برای خودنمایی نداشتن. تو خواب، فرمون رویاهاش می افتاد دست تک تک اونا.چشمش هم نیومده میشد قهرمان داستان های هیجان انگیز. جنگجویی بود گیر افتاده بین لشگر دشمن، فراری بود که باید خودشو از قانون و این کس و اون کس پنهون میکرد. شاهزاده خانم باوقاری بود که پس آرامش ظاهریش، یک قدرت خارق العاده خوابیده بود؛ شازده ای که منتظر ناجی نبود، خودش منجی یک دنیا بود.بیشتر اوقات خواب هاش سیاه و سفید بودن، ولی شبایی که خوابای رنگی میدید، می دونست که اون چند تار موی رنگی لابه لای موهای پرپشت مشکی اش، جاشون امنه امنه.یک خواب بود که مدام تکرار میشد.در اون رویا، بی هدف قدم میزد. انگاری تو یک دشت بی انتها گیر افتاده باشه و دقیقا هم ندونه که از کی داره فرار میکنه. شاید هم فرار نمیکرد. چون گاهی بین همه اون راه رفتن ها لحظه ای وای میستاد و نفسی تازه میکرد. همیشه هم، با همون نفس عمیق از خواب می پرید.یه بار دوستش بهش گفته بود که سعی کنه جلوی تلویزیون خوابش نبره یا اگر هم میبره، حداقل با یک فیلم حسابی خوابش ببره. دوست ابرویی بالا انداخته بود و گفته بود:‌ «بس که چرت و پرت نگاه میکنی. یک کمی اگه فیلمای درست حسابی، مثل فیلمای تارکافسکی نگاه کنی، خواباتم شاید یک کمی درست حسابی شدن.»اون شب یک فیلم از تارکافسکی عزیز دوستش نگاه کرد؛ فیلم کودکی ایوان.تمام شب توی خواب، همراه ایوان، قهرمان کوچولوی فیلم، تو میدونای مین قدم زد. جنگ زشت بود و رویاش هم زشت. تو فیلمای ترسناکی که میدید، آدم بده معمولا یک موجود خیالی بود یا حتی اگر انسان بود، فقط یک نفر بود. یک نفر آدم بد. فیلم های جنگی رو دوست نداشت چون پر بودن از آدمایی که فکر میکردن هدفشون مقدسه و تک تک یک جای داستان میشدن آدم بده.اون شب، بعد از اینکه ایوان کوچولو دوید سمت میدون مین، از خواب پرید. گردنش خشک شده بود و پتوی خاکستری و نرمش افتاده بود روی زمین..خواب از سرش پریده بود. ذهنش، از روی میدونای مین عبور کرد و پرواز کرد به دشت بی انتها. حالا که روی تک مبل کنار پنجره، این نقطه امن نشسته بود، دشت خیلی هم جای ترسناکی به نظر نمی اومد. شاید چون حتی توی خواب هم می دونست که دشت با اینکه انتهایی نداشت، اما مین هم نداشت؛ آدم بدی هم قرار نبود بپره رو سرش و ساطوریش کنه. دشت فقط تنهایی داشت. تنهایی هم، خب، واقعا ترسی نداشت.خودش نفهمید که کی دوباره خوابش برد. ولی بالاخره تونسته بود خودشو برسونه به تخت خواب.اون شب یک خواب جدید دید. خودش انگاری یک جایی بین زمین و هوا معلق بود و نظاره گر. اون پایین، وسط دشت بی انتها یه دختر با چند تار رنگی لابه لای موهای مشکی تکیه داده بود به یه درخت. خوب که نگاه کرد دید که درخت چطور از وجود دختر قدرت می گیره و رشد میکنه. شاخه های سبزش رسیده بودن به دروازه بهشت.دختر چتری های بلند داشت و سری نترس از موجودای خیالی و آدمای بد. نه قهرمان بود، نه شاهزاده و نه یه فراری باهوش. یه دختر ساده بود که واقعا معنای زندگی رو فهمیده بود.پایان. www.instagram.com/G.0.L.A.K/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kTue, 28 Apr 2020 00:21:43 +0430https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-آدمک-نصفه-orgbpbmeh4k7برای یک دوست.Illustration by: gg (ohgigue)اوایل وقتی کسی بهش میگفت «نه، نمیشه»‌ یا «نه، نمی تونی»‌ نون های تاکیدی مثل پتک رو سرش فرود می اومدن. خاله بزرگش همیشه میگفت: «اینکه وقتی بچه ها زبون باز میکنن و کلمه اول خیلی هاشون «نه» هست دلیل داره. چون از تو پر قنداق، نه روبیشتر از همه میشنون. ازبین حرفای پدر و مادر به همدیگه، حرفاشون به دیگران. نه هاشون به خود بچه. حتی زمزمه هاشون برای خودشون.»نه یه کلمه ساده نبود. شده بود راه و روش زندگی اش.شبا، وقتی همه چراغا خاموش میشد و خونه و کوچه و همه شهر رو سکوت می گرفت، می شست پشت پنجره آشپزخونه و ساعت ها فکر میکرد. با خیالش پرواز میکرد به جاهایی که میخواست بره، کارایی که دوست داشت انجام بده ، حرفایی که تلنبار بود رو قلبش و دقیقا وقتی خوشحالی سرک میکشید به دلش، یاد همه اون نه ها می افتاد.گاهی زیر چراغ بدرنگ آشپزخونه، دفترچه کاهی قدیمی اش رو میذاشت رو پاشو هر چی توی ذهنش بود رو میکشید.گاهی کویری بود و خونه های بادگیر، گاهی یک سیب گاز زده. مهم نبود که روی کاغذ چی نقش میبست، مهم این بود که دستاش و چشماش با هم حرکت میکردن و یک رقص آشنا رو اجرا میکردن.اون شب، خیلی زود تر از همیشه نشست پشت پنجره. آسمون هنوز صورتی و نارنجی بود و ابرها پراکنده. بچه های همسایه توی حیاط بودن و صدای خنده هاشون بلند بود. از بازی های جدید سر در نمی اورد. ولی همین که میدید دخترا و پسرای کوچولو هم بازی هستن امیدوار میشد.دلش قار و قوری کرد. به محتویات یخچالش فکر کرد و سعی کرد ببینه که از توش یک غذای ساده در میاد یا نه. نه، کوفتم از توش درنمی اومد. دلش قار و قور بدتری کرد. انگاری فهمیده باشه که امشب هم خبری از یک بشقاب غذای گرم و خوشمزه نیست.دفترچه کاهی رو ورق زد. صفحه های اول پر بود از نقاشی های ابتدایی و خطهای کج و معوج. بعضیاشون اینقدر عجیب بودن که خودش هم نمیفهمید دقیقا چی میخواسته بکشه.ورق زد.اون وسطا، نقاشی ها کم کم شکل میگرفتن. گاهی دسته گل لاله ای بود و گاهی پرنده های رنگی. احتمالا این نقاشی ها برای زمان عاشقی اش بود. دورانی که هیچ نه ای نمی تونست جلودارش باشه و انگاری، هر «نه» سکوی پرشی بود به سمت یار. چه پرش شتاب زده ای. چه سقوط بی سرانجامی.ورق زد.نقاشی ها جون می گرفتن. انحنای بدن آدما جای درست قرار میگرفت و چشمهاشون از حالت گردی کارتون ژاپنی خارج میشد.بازم ورق زد.هر چی نقاشی ها پخته تر میشدن، رنگ ها کمتر میشدن. صفحه های اولی پر بودن از قرمز ماتیکی وو سبز سدری و آبی آسمونی. نقاشی های دوران عاشقی که غوغایی بودن از رقص رنگا. زرد و صورتی و فیروزه ای و بنفش سیر، انگاری در یک عشق بازی ابدی به سر میبردن.ورق زد.نقاشی های دوران فارغی هنوز هم رنگ داشتن، اما رنگای شفاف جاشون رو میدادن به رنگای کدر. خاکستری و سبز یشمی، جای ارغوانی و طلایی رو میگرفتن. دوران فارغی رو بهتر از عاشقی به یاد داشت. کلا دوران سختی رو بهتر به یاد داشت. حیف. روزای تنهایی رو شاید بهتر بود که با خاطره های خوب سپری کنه.دفترچه رو ورق زد.رسید به نقاشی قایقی در متن کاهی. انگاری قایق، با اون تک فانوس که روی عرشه کوچیکش کورسو میزد، میون ناکجا آباد گیر افتاده بود.صدای بچه های همسایه دیگه نمی اومد و آسمون هم تاریک شده بود. چقدر خوب که همیشه از روی تنبلی قبل از اینکه تاریک بشه، چراغ آشپزخونه رو روشن میکرد.قایق یک بادبان برافراشته هم داشت. به کدوم سمت میرفته، خدا میدونه. دستی کشید به تک سرنشین قایق. آدمکی که هیچ وقت نتونسته بود کاملش کنه. نصف بدن آدمک تو نقاشی نبود. و اون مطمئن بود که آدمک با اینکه نصف پای راست و بالای دست چپ رو نداشت، اما قلبش کامل کامل بود.روزی که قایق رو کشیده بود به یاد داشت. رهایی از بند بزرگترین نه زندگی اش. یادش اومد که از زور خوشی خودش رو به یه تیکه کیک شکلاتی گنده هم مهمون کرده بود، پس چه حسی باعث شده بود قایق رو اینقدر غمگین بکشه؟ چرا آدمک رو نصفه رها کرده بود؟ آدمک حالا سالها بود که در میون این ناکجا آباد کاهی منتظر نشسته بود.درد انتظار بودن رو بهتر از هر کسی میفهمید. حق هیچ کس، حتی یک آدمک نصفه تو نقاشی نبود که این همه منتظر بمونه.دلش از زود گشنگی ضعف میرفت، اما دیگه قاروقور نمیکرد. انگاری همه اجزای بدنش فهمیده بودن که شعله ور کردن اون فانوس کوچولو روی عرشه قایق از هر کاری مهمتره.دستاش و چشماش با هم به رقص افتادن. قلبش هم. دست چپش مداد رنگی رو طوری چسبیده بود که انگاری شیشه عمرش باشه. آدمک نمی تونست تا آخر دنیا نصفه بمونه. آدمکی که قلبش کامل کامل بود.از بیرون، صدای بهم خوردن بشقاب و کارد و چنگال می اومد. همسایه احتمالا مشغول تدارک شام بود. با خودش فکر کرد با حال الانش، صدای خنده بچه ها خیلی بیشتر میچسبید.دستی کشید به آدمک. آدمکی که حالا دو پا داشت و دو دست و یک لبخند به بزرگی همه قایق. فانوس حالا روشن روشن بود و قایق حتما به سمت خشکی در حرکت بود.www.instagram.com/G.0.L.A.Kwww.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kTue, 21 Apr 2020 07:39:51 +0430https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-بوی-بارون-ofmp15kdsi8iتو تنها نیستی.Image by: Victo Ngaiصدای بارون ریزی که میخورد به نرده های بالکن از خواب بیدارش کرد.چند دقیقه طول کشید تا یادش بیاد کجاست. بیرون، هوا گرگ و میش بود واز جایی باد خنک می اومد. احتمالا بازم پنجره اتاق خواب رو باز گذشته بود. تا حالا حتما بارون رخنه کرده بود تو و گبه عنابی رنگ ورو رفته اش رو خیس کرده بود. از جاش تکون نخورد. واقعا خواب های نیم روزی روی مبلش میچسبید. همچین که ولو میشد روش، انگاری یکی براش لالایی بگه. چشماش سنگین میشد. این روزا خواب، معشوقه اش شده بود.دستی کشید به صورتش و خودش از خیسی که گوشه لبش بود چندشش شد.نمیخواست از جاش بلند شه. اصلا چه دلیلی داشت که بلند بشه؟ آپارتمان فسقلی اش تاریک بود و به جز صدای بارون، هیچ صدای دیگه ای خلوتش رو بهم نمیزد.فکر کرد تا شب چیزی نمونده. شاید بتونه خواب عصرگاهی رو به خواب شب بچسبونه و وقتی چشم باز کنه که دوباره روز شده باشه. کسی که منتظرش نبود. خودش هم منتظر کسی نبود.بارون همچنان با شدت میکوبید به شیشه های پنجره و تا حالا حتما پدر گبه رو درآورده بود.خودشو بیشتر فرو کرد توی مبل. آخیش، عجب مبل راحتی بود. تخت خریدنش اصلا بیخود بود. این روزا، هفته ای ۵ شب بیشتر رو روی همین مبل میگذروند. روی همین مبل چای و قهوه می نوشید، غذا میخورد. فیلم میدید، کتاب میخوند. چرت میزد. خیال پردازی میکرد. بیشتر اوقات اما، زل میزد به دیوار روبرو.خودش میدونست چه مرگشه واز اعتراف فراری بود. خیلی وقت بود کسی رو ندیده بود و با این وضعیت، به نظر هم نمی اومد که بتونه حالاها کسی رو ببینه. دنیا و کائنات هم باهاش باب شوخی رو باز کرده بودن.گوش تیز کرد. از جایی صدای نوایی اومد. چشماش رو باز نکرد. نه، اشتباه نمیکرد. واقعا صدای نوای پیانو از جایی می اومد. چشماش رو باز کرد و طاق باز خوابید.صدای پیانو خیلی هم دور نبود. انگاری یک نفر همون نزدیکی ها مینواخت.موزیک رو نمیشناخت. آدم هنردوستی نبود ولی این آهنگ داشت روحش رو قلقلک میداد.پاکشان رفت سمت اتاق خواب. صدا حالا خیلی واضحتر می اومد. دم پنجره ایستاد و هیچ توجهی به اینکه پای برهنه اش چلپی فرو رفت توی گبه خیس نکرد.تا پنجره رو بازتر کرد، نوای پیانو هم اوج گرفت. انگاری نوازنده می دونست که اون همین الان وارد این بزم عصرگاهی شده.تک و توک چراغ خونه های اطراف روشن بودن و بیشتری، در کبودی غروب گم شده بودن. پنجره خونه ای که صدای پیانو ازش می اومد چارطاق باز بود.نوازنده برای همه شهر مینواخت.از میون بارش بیرحمانه بارون فقط میتونست گوشه ای ازپیانو رو ببینه و دست های ظریفی که به نرمی موج آب روی کلید های سیاه و سفید میلغزیدن.زخمی که گوشه دلش جا خشک کرده بود کم کم جا باز کرد برای یک حس گرمتر. انگاری یک جایی توی دلش دهن بازکرده باشه و شهد این حس، وجودشو آروم بغل میکرد.بارون حالا ملایمتر شده بود. بعد از مدت ها شهوت شنیدن و دیدن به جونش افتاد. شنیدن این نوای اغواآمیز، دیدن دستهایی که روحش رو نوازش میکرد؛ مهم نبود دست ها متعلق به کی بودن. این دست ها در این لحظه، دست های خدا بودن.نوای پیانو قطع شد و همزمان انگاری هزاران نفر با هم کف زدن. شهر برای نوازنده هورا کشید.دست زد، سوت کشید و هورا گفت و فکر کرد که ای کاش فردا هم این نوا رو بشنوه.فکر کرد که فردا، حتما زودتر به این بزم عصرگاهی می پیونده.فردا. حتی فکر بهش هم حالشو بهتر میکرد.پایان.(امیدوارم که در این روزهای بی قراری و عجیبی که درش گرفتار شدیم، روزنه ای از امید در دل تک تکتون وجود داشته باشه. و مهمتر از همه امیدوارم هر جا هستید سلامت باشید. گلک) www.instagram.com/G.0.L.A.K/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kTue, 07 Apr 2020 06:17:38 +0430https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-خاطرات-گم-شده-vjcwkdbr9xikاتفاقات کوچک زندگیArt by: Chisa Yuهوا گرم بود و زن هیچ وقت میانه ای با گرما نداشت. موهای کوتاه و فرفری اش به کله اش می چسبید. با هر قدمی که بر می داشت، قطره های عرق از گردنش غلت می خورد و جایی در یقه اش گم می شد. هیچ وقت نمی دونست چه لباسی بپوشه که هم خنک باشه، هم آستین داشته باشه و هم با خیسی زیر بغل اش، یک طوق زشت درست نکنه.قرارشون ساعت ۴:۳۰ بود. ساعت شده بود ۵:۰۵ دقیقه و زن هنوز لک و لک کنان قدم میزد. دیر کرده بود، با این حال هیچ عجله ای برای رسیدن نداشت. خودش هم نمی دونست وقتی اینقدر بی میل بود چرا خیلی سریع به دعوت دوستش لبیک گفته بود. خورشید بی رحمانه می درخشید و زن نه یکبار، بلکه بارها به گرمای تابستان لعنت فرستاد و برای سرمای زمستان بوسه.کافه ای که پاتوق دوران نوجوانی شان بود تغییر چندانی نکرده بود. داخلش هنوز دکوراسیونی چوبی داشت، با میز و صندلی های لهستانی و گلدان های کوچک کاکتوس رنگی وسط هر میزی. سال ها از نوجوانی شان گذشته بود و کافه بوی کهنگی می داد. صندلی ها، حتی زیر پر وزنی زن هم قیژ میکرد.دوستش سر میزی به دور از در ورودی نشسته بود و تند تند چیزی را در تلفن همراهش تایپ میکرد. لبخند ملیحی هم به لب داشت. زن حدس زد مخاطب باید از جنس مخالف باشه. لبخند های لوند دوست از همان دوران دبیرستان شهره بود.«الان تموم میشه.»‌ دوست حتی متوجه نشد که زن دستانش را از هم باز کرده تا بغلش کنه. انگار نه انگار ۲ سال بود همدیگه رو ندیده بودن. دستان زن سنگینی کرد و مثل دو وزنه بی خاصیت آویزان بدنش شدند. لعنتی، اصلا چرا باید بغلش میکرد؟«وای وای، ملت دیوانه شدن.»‌ دوست ریز ریز خندید. چشماش همچنان خیره بود به صفحه تلفن اش. «این دختره ول کن نیست.»زن خودش را ول کرد روی صندلی روبروی دوست، پشت به کافه و خودش را باد زد. «دختر؟»«آره. نمی دونم دختر عمه یا دختر عموی همکارم. گیر داده بهم برای برادرش...»بالاخره ماجرا به یک جنس مخالف ختم میشد. زن به خودش آفرین گفت.گارسون جوانی از زن سفارش گرفت. «چای سبز لطفا.»‌ به لیوان آب پری که جلوی دوست بود نگاهی انداخت. «تو چیزی نمی خوای؟»دوست بالاخره سرش را بالا کرد. با لبخندی پهن سفارش آبمیوه تازه داد. «در جریان هستی که خیلی دیرکردی؟»زن در جریان بود. ولی به روی خودش نیاورد.تا سفارش شان آماده بشه، دوست تند، تند از کارش گفت که در یک شرکت گردشگری بود و سفرهایی که کرده بود و دوستانی که پیدا کرده بود و دنیای جدیدی که برای خودش ساخته بود. «یادت میاد چقدر جاه طلب بودم؟»‌ زن یادش نمی آمد. «یادت میاد میگفتم میخوام کل دنیا را ببینم؟»‌ زن این را هم یادش نمی آمد.چیزی که یادش بود، اما، ترس دوست از مواجه شدن با هر چیز ناشناسی بود. یادش آمد که دوست حتی لب به غذایی که تا به حال نچشیده بود نمی زد. یادش آمد که برای نمره ای کمتر از ۱۸ ،دقایقی طولانی گریه میکرد.«به آرزوم رسیدم، بیشتر جاهای دنیا رو دیدم.»‌زنی که روبرویش نشسته بود دوستی نبود که به خاطر داشت؛ دخترک لاغری که چندین سال همکلاس اش بود، حتی نمی تونست تنهایی تا مغازه سر کوچه مدرسه برود و خوراکی بخرد.گارسون جوان مثل شبح بالا سرشان ظاهر شد. قوری چای را با متانت جلوی زن قرار داد و وقتی می خواست لیوان بلند آبمیوه سه رنگ را جلوی دوست بگذارد، لبخندی بزرگ و خوش قیافه زد. دوست متوجه نشد. ولی زن خیره شد به دستان بلند و کشیده دوست که حلقه شده بود به دور لیوان، با ناخن های کوچک و لاک زده و یاد همه پسر بازی هایی افتاد که همیشه به اصرار او بود و در نهایت، به کام دوست.چای سبز تلخی بدی داشت، یا شاید طعم درست چای سبز را می داد و این حس چشایی زن، حس درونی اش بود که چای را تلخ میکرد.«هر بار سفر میکنم یک چیز تازه یاد می گیرم. درباره خودم، درباره دنیا. درباره ارتباطم با دیگران.»زن باز هم شروع کرد به باد زدن خودش. مرگش چی بود که در این هوای وحشتناک، چای سفارش داده بود؟ کدوم خری گفته بود که وقتی از بیرون بدن گرم هست، باید نوشیدنی گرم بنوشه تا درجه حرارت بدن متعادل بشه؟ بلوز مشکی که پوشیده بود خیلی نازک بود. پس چرا اینقدر گر می گرفت؟«تازه فهمیدم خوشبختی یعنی اینکه بدونی از زندگی چی میخوای. نه اینکه زندگی بهت دیکته کنه چی کار باید بکنی.»لعنتی، برای دو قطره چای بدمزه، این همه هم پول میگرفتن؟ کلاهبرداری دیگه روز و شب و کاسب و دزد نمی شناخت.«نمی دونم می دونی یا نه، اما به عنوان بهترین شرکت گردشگری انتخاب شدیم. تعریف از خود نباشه، بیشترش هم به خاطر من بود.»مرد یادش می موند که سر راه خرید کنه؟‌ کاش بهش یادآوری کنه. زن اصلا در خودش نمی دید که بعد از این قرار بخواد بره خرید؛ برای شام کوفت هم نداشتن.تلفن دوست زنگ خفیفی خورد. «ای وای. ببین آخه. دختره واقعا ول کن نیست.»‌ صفحه تلفن رو گرفت طرف زن. «هی از برادرش عکس می فرسته.»‌زن نیم نگاهی انداخت به عکسی که دختره از برادرش فرستاده بود. جوان مقبولی به نظر می اومد. با موهای خیلی خیلی کوتاه و نگاهی آروم. مرد هم وقتی جوون تر بود نگاهش همین قدر آروم بود. تا همین اواخر هم چشمانش آرام جان زن بودن. ولی...«خوش قیافه اس، نه؟»چای سبز بد مزه تموم شده بود و زن عزا گرفته بود که حالا با دستاش، با لبانش، با زبانش چی کار کنه. چی باید بگه؟ چی باید تعریف کنه؟کسی که روبرویش نشسته بود انگار یک غریبه بود و زن هیچ حرفی باهاش نداشت.مرد یادش می موند که کت و شلوارش را از خشکشویی بگیره؟ کاش صبح قبل رفتن بهش یادآوری کرده بود. مرد این روزها به هیچ پیامی جواب نمی داد. گاهی ساعت ها حتی نگاهی هم به تلفن اش نمی انداخت.«آخ آخ، یادم رفته بود...»‌ دوست یک نفس لیوان آبمیوه رو سر کشید. «امروز باید برم دیدن یکی از دوستام. طراح لباس هست. کاراش هم فوق العاده است. میخواد من یکسری از کارهای جدیدش رو بپوشم عکس بگیرم.»زن به گارسون جوان نگاه کرد که دم در با یک زوج خنده رو، خوش و بش میکرد.«می خوای با هم بریم، تو هم به کاراش یک نگاهی بندازی؟» قبل از اینکه جمله اش تموم بشه، یک نگاه عمیق به سرتا پای زن انداخت:‌ «البته...چیزه...کاراش شاید یک کمی برای تو زیادی رنگی رنگی باشه.»یکی از اولین بارهایی که با مرد رفته بودن شام، زن یک پیراهن بلند مخمل سبز پوشیده بود. سبز تیره با گوشواره های بزرگ طلایی. مرد بعدها بهش گفته بود که چقدر از مدل پیراهن و کوپ موهای زن با اون گوشواره های بزرگ طلایی خوشش اومده بود.دوست به ساعت مچی چرمی اش نگاه کرد:‌ «من باید کم کم برم. توام خیلی آخه دیر کردی. حالا، باز برگشتم اینجا بهت زنگ میزنم همو ببینیم.»زن این بار آغوش باز نکرد، و وقتی دوست سر جلو آورد که ببوسد ش، بیشتر تظاهر به بوسیدن کرد.وقتی دوست رفت، زن سفارش یک ظرف بستنی کاراملی داد. تلخی چای سبز رو فقط مزه کارامل می تونست از بین ببره. ای کاش تلخی دلش را هم...کسی از پشت بهش سلام کرد. زن یادش نمی آمد این خانم میانسال را قبلا کجا دیده. خانم، احوال پرسی گرمی کرد. حال مرد را پرسید و بیشتر حال خودش را.زن با حواس پرتی جواب داد.خانم، لبخند ملایمی داشت. گفت که می فهمد دردشان چقدر زیاد است. دلشان پر از غصه است، میفهمد. خودش هم پسر جوانش را در تصادفی، سال ها قبل، از دست داده بود.چشمان زن اشکی شد و دهانش باز هم طعم تلخ چای سبز داد؛ طعم تلخ غصه، دل سوخته، از دست دادن...دل تنگی.خانم، زن را در آغوش کشید.«گاهی یادم میره که دیگه نیست. ای کاش بود. ای کاش بود و بهم می گفت مامان، اون پیرهن مخملی که بابا خیلی دوست داره رو بپوش.»اشک ها بالاخره آمدند.پایان.http://www.instagram.com/g.0.l.a.khttp://www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kWed, 19 Feb 2020 03:24:18 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-انگار-صدایم-کردی-clir1bvsvu0uبرای دلم و برای همه دل سوختگانImage by: Unknownبعضی شب ها خیلی آروم می خوابید. صاف، مرتب، با پتوی نرم اش که می کشید تا روی سینه. در خواب به دنبال بچه ای که نداشت می دوید و از خوشحال دوستی که دور بود می خندید.بعضی شب ها آروم می خوابید، اما انگار خوابی هم نمی دید. صبح که بیدار میشد، پتویی که تمام شب صاف و مرتب تا سینه اش را پوشانده بود، میکشید تا زیر گلو و به سقف خیره میشد. ماه ها پیش سقف اتاق خواب را بنفش کرده بود و از کرده خودش خیلی راضی بود. انگار دشتی از اسطوخدوس صبح به صبح سلامش می داد.گاهی که در طول روز بی هیچ دلیلی اخلاقش گرفته بود و دلش از اون هم گرفته تر، با اخم کارهای شبانه را انجام می داد و می خزید زیر پتو. حتی قبل از اینکه خواب چشمانش را سنگین کند، می دانست که خوابش آن شب، مشوش خواهد بود.به راست می چرخید، به چپ. پتو را کنار می زد، سردش میشد و دوباره تا چانه زیرش پناه می گرفت.این شب ها، شب هایی بودند که انگار رویاهای رنگی هم ازش دوری می کردند. در خواب میدید که در متنی خاکستری قدم می زند، گاهی می دود. اما هیهات که بر سر جایش ثابت می ماند. میدید که متن خاکستری پررنگ و کم رنگ می شود و او در تلاشی موهوم، سعی می کند تا به پررنگی متن چنگ بزند. گاهی با صدای خاموش فریادهایش از خواب می پرید و با اینکه قلبش انگار جایی خارج از سینه اش می تپید، اما خوشحال بود که بالاخره از اون حفره خالی خارج شده؛ چرا که بعضی شب ها، نه خروجی بود و نه نفسی؛ و این ها، شب هایی بودند که انگار صدایش میکرد.او، در متن خاکستری می دوید و فریاد خاموش میکشید و آن دیگری واقعا انگار صدایش میکرد.صبح ها که بیدار میشد، با بدنی کوفته و روحی کوفته تر، خاطره ای کمرنگ از صدایی در ذهنش بود که آن هم با اولین پلک زدن خسته، از یادش می رفت.ولی آن دیگری صدا می کرد و او ، همچنان در متنی ابدی می دوید و هر روز صبح با طلوع ٌآفتاب، ذهنش خالی میشد از خاطره ها.چرا که صدا کردن برای آن دیگری آسان بود و فرار برای او.پایان. www.golak.ca http://www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kFri, 10 Jan 2020 02:02:28 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-کوتاه-ٌْ-پیچ-امین-الدوله-yydqudwiaxqmبرای همه عاشقانی که چشم های معشوق را دیدن نیست.Image by: Anna Isabella Schmidt«میای بریم بوس بوس بازی کنیم؟» دخترک همیشه همینقدر صریح بود و بازیگوش.چشمان پسرک گرد شدند و پاهایش از حرکت ایستاد. «دختر حیا کن. این حرفا چیه؟»دختر پشت چشمی نازک کرد و دستان باریک و آفتاب سوخته اش را در هوا تکان داد: « حیا. حیا. چه کلمه عجیبی.» پیراهن آبی و بلندش را با یک دست جمع کرد و قدم هایش تندتر شد. پسرک لحظه ای به رفتن اش نگاه کرد. «صبر کن.» دخترک به راهش ادامه داد. پاهای بلند پسرک به چابکی قدم های تند و کوتاه دختر نبود.«چرا اینقدر زود عصبانی میشی؟» با لطافت دستی به شانه دخترک زد. صورت دختر به سمت خانه کوچک سفید رنگی که در مسیر همیشگی شان از کنارش می گذشتند َ چرخیده بود. سکوت طولانی دخترک ‍ پسر را نگران کرد. به قهرهای گاه و بی گاهش عادت داشت. اما این سکوت...«گاهی فکر میکنم چه آدمایی در این خونه زندگی می‌کنن.» صدای دخترک انگار از دور دست ها می آمد. شمرده و با ریتم آرام همیشگی. « دلم میخواست یک بار برای چای دعوتم می‌کردن تا بتونم یک دل سیر خونه رو تماشا کنم. ‍ پیچ امین الدوله را آب بدم و ...»«پیچ امین الدوله رو از کجا دیدی؟» پسرک هم حالا خیره شده بود به خانه سفید رنگ کوچک. سقف های آجری خانه خبر از سال های ابهت و زیبایی اش میداد. درب اتوماتیک ماشین رو حتما یک زمانی دستی بوده. پسرک اگر خوب گوش تیز می‌کرد شاید می توانست صدای ناله درب را روی لولای زنگ خورده اش بشنود.لحن دخترک رنگی از حرص گرفت: « ندیدم. خیال پردازی کردم.» معلوم بود هنوز قهر است و خیال آشتی ندارد. پسرک اما به نازکشیدن های وقت و بی وقت عادت کرده بود. می دانست که چطور دل کوچک دختر را به دست بیاورد. «با یک پلمبیر خوشمزه لبخند بر میگرده به لبای شاهزاده؟»صدای پسرک به نجوایی عاشقانه می مانست و نفس گرمش گردن دخترک را قلقلک داد. دخترک لبخند زد و انگار جوانه ای تازه در قلب پسر بارور شد.سال ها بعد وقتی پسرک رو به روی خانه سفید رنگ ایستاد٬ با کلاه ایمنی و نگاهی پخته تر از ۱۹ سالگی٬ به یاد حرف دخترک افتاد. وارد حیاط کوچک خانه شد. دیوارهای شرقی خانه ریخته بود و پسرک می دانست که باقی خانه نیز به زودی به همان سرنوشت سپرده می شود. قدم هایش در میان ورودی خاک گرفته کند شد. هشتی خانه انگار غمباد گرفته بود بس که غبار گرفته و تاریک بود. شاید هم این دل پسرک بود که سالها بود به خود روشنی ندیده بود. دخترک بی هیچ کلامی رفته بود. در آن روز گرم که انگار تابستانی بود در میانه جهنم٬ دخترک چشمانش را از پسرک دزدید و دیگر هیچ وقت بازنگشت.بویی در هوا پیچیده بود. پسرک که دیگر مردی بود و شغلی داشت و ریش انبوهی٬ به اطراف نگاه کرد.پیچ امین الدوله از دیوارهای غربی حیاط بالا رفته بود. دیواری که خراب میشد. پیچکی که به زودی می میرد.عشقی که دیگر نبود.پایان. www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kFri, 20 Dec 2019 09:38:12 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-آخر-xsamtgoxk2blقسمت آخرUntitled در زندگی، لحظاتی هستند که شاید در زمان طولانی نباشند،اما اثرشان ابدی است.مه لقاء‌ می دانست تصمیمی که گرفته دلخراش است، اما تنها راهی بود که خانواده اش را نجات میداد.آن شب، زن و شوهر در سکوت شام خوردند. مه لقاء به مهرپرور شیر داد و خوابش کرد. با چشمانی تب دار فرخ را به خود خواند. شوهر مثل همیشه عاشقی کرد و مه لقاء‌ میدانست که این، آخرین بوسه است. خواب چشمان فرخ را ربود. مه لقاء‌ از بستر برخواست و به سردابه رفت؛ می دانست بلقیس هر روز صبح سری به سردابه میزند. دلش نمی خواست فرخ نفر اول جسم بی جانش را پیدا کند.پیر گفته بود که گناه آنها با قربانی دادن پاک میشود و مه لقاء می دانست که گناه او کبیره است. او، با دستان خودش دخترکش را بی نفس کرده بود. او باید قربانی میشد.آرام آرام موهایش را بافت.میخواست حتی در مرگ هم متین باشد و زیبا.چشمانش را بست و سعی کرد مادلین را به یاد آورد.«عزیزکم.من اینجام. به نزد من بیا و من را با خودت ببر.»شاید ساعتی زمزمه کرد و ندانست که کی به خواب رفت.در خواب، زنی جوان را دید. زنی با موهای قرمز و براق. لباس زن آبی بود و چشمانش سبز.زن حتما مادلین بود. دخترک او.مادلین با چشمانی مات به مه لقاء خیره شد و بر لبان مه لقاء آیه های التماس بود و طلب بخشش. دستانش را به سوی مادلین دراز کرد و گفت:‌ «من را با خودت ببر. فرخ و مهرپرور هیچ گناهی ندارند. من بودم. این سرنوشت شوم، گناه من است.»‌ مادلین همچنان خیره بود.مه لقاء به زانو درآمد. سرش را به زیر انداخت. انگار برای قربانی شدن آماده میشد.«عشق در دنیا شاید تنها چیزی باشد که همه آدمها را بهم وصل میکند. همانطور که نفرت.» صدایی زمزمه کرد. «برخیز. او هم می خواهد قربانی شود. او هم میخواهد عشقش را حمایت کند.این یعنی بالاترین گذشت.»‌ صدا به زلالی باران تازه بود. «سرنوشت، به شما شانسی دوباره داد تا بتوانید گناهتان را پاک کنید. گناه شما در زندگی دیگر خیانتی بود که به عشقتان کردید. مادلینی هیچ وقت وجود نداشت. دخترک تصویری بود از زندگی که شما می خواستید. تصویری که میتوانست شما را به هم پیوند دهد. تو پیوند را گسستی. چرا که به عشقتان ایمان نداشتی. ایمانت اینبار، اما، پیروز شد.»مه لقاء با تکانی شدید از خواب پرید.«چرا اینجا خوابیدی؟»‌ چشمان فرخ در تاریکی گم بود. اما صدایش از نگرانی میلرزید. «صدایی گفت که مادلینی نبوده. گفت ایمان ما...»«ایمانمان به عشق پیروز شده.» فرخ جمله را تمام کرد. چشمان مه لقاء گرد شد:«تو از کجا میدانی؟»«صدا را من هم شنیدم. وقتی خواستم قربانی گناهمان شوم.»پایان. Www.instagram.com/g.0.l.a.k www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kWed, 04 Dec 2019 03:33:57 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-نهم-uzocixlqh4m1قسمت ۹Untitled فرخ اعتقادی به رمل و اسطرلاب نداشت و تا همین اواخر هم باور نداشت که خواب دیدن شبانه، شاید خبر از اتفاقی در گذشته یا آینده بدهد.ولی حال می دانست که نه تنها خواب ها، بلکه ستاره ها نیز روایات و رازهایی مگو دارند. رازهایی که کشفشان، می توانست به رهایی خودش و همسرش از چنگال آشفتگی گناه بینجامد.پیری که بلقیس می شناخت سلانه سلانه وارد اندرونی شد. هن و هن کنان از پلکان بالا آمد و جلوی درب عمارت چهار زانو نشست. فرخ با بی اعتمادی به ریش بلند و سپید پیرمرد خیره شد. چشمانش بسته بود و انگار زیر لب دعا می خواند. مه لقاء در گوشه ها دورتر از پیرمرد بر روی فرش هزار رج ایوان نشسته بود و آرام آرام، مهرپرور را در آغوشش تکان می داد.بلقیس گفته بود که پیرمرد به تمامی رازهای مگوی دنیا واقف است. گفته بود که او می تواند سرنوشت انسان ها را تنها به نیم نگاهی به چشمانشان ببیند«مثلا آقا، همین پیر به من گفته بود که امسال به کربلا مشرف میشوم.»فرخ ابرویی بالا انداخته بود:‌ «به سلامتی. پس انشاا... در چشمانت این را هم خونده بود که مدتی که نیستی چه کسی به خانم و مهرپرور رسیدگی میکند.»زمزمه های پیرمرد قطع شد ولی چشمانش همچنان بسته بود. سکوت مانند یک پتوی سنگین به روی عمارت پهن شد.در حیاط، گهگاهی صدای چهچهه پرنده ای می آمد و گاهی، مهرپرور ونگ ونگ بچه گانه ای میکرد.فرخ با کلافگی به پیرمرد خیره شده بود.«به دنبال چیزی هستید که دیگر وجود ندارد.»صدای پیرمرد قبراق تر از ظاهرش بود. مه لقاء تکانی خورد. هیچ کدام انتظار نداشتند که پیر ناگهان به کلام درآید.«هر دوی شما، به دنبال چیزی هستید که وجود ندارد. اما، او هم در پی شماست.»فرخ به روی دو زانو نشست و کمی به پیرمرد نزدیکتر شد:‌ «منظورتان چیست؟ چه کسی در پی ماست؟»چشمان پیرمرد آرام باز شدند و فرخ لحظاتی کوتاه، غرق در نگاه سراسر محبتش شد. چروکهای دور چشم، خبر از سالیانی دور میداد؛ و با این حال، مردمک ها با شور جوانی می درخشید. فرخ تا به حال چشمانی به این زیبایی در هیچ مردی ندیده بود.پیرمرد ابتدا به فرخ نگریست و بعد، نگاهش از روی شمعدانی های سرخ گذر کرد و به روی مه لقاء و مهرپرور خیره ماند.«اگر به فریاد دلهای تان گوش ندهید، این طفل را هم از دست خواهید داد.»ترس به جان مادر و پدر جوان افتاد. مه لقاء‌ نوزاد را محکم به سینه اش فشرد، انگار می خواست مهرپرور را دوباره به شکمش بازگرداند. ای طفل من، شاید دل و رحم من، امن ترین جا برای تو بود.«شما هر دو در پی گمشده ای هستید که دیگر وجود ندارد. او نیز در پی شماست. باید روحش را از بند این دنیا برهانید.»«اما چگونه؟‌ گمشده ما مرده است. دخترکی...»«دخترکی نوجوان با موهای فرفری به رنگ توت فرنگی...می دانم. دیده ام.» پیر باز هم به فرخ خیره شد:‌ «او در پی شماست چرا که نمی داند که حال، در دنیای باقی به سر می برد. روحش، هنوز در بند این دنیا ست.»«از ما چه بر می آید؟» صدای مه لقاء می لرزید.پیرمرد بار دیگر چشمانش را بست: «باید از دخترک طلب بخشش کنید. برای آمرزش گناه، کائنات، قربانی می طلبند...»این بار، تنها، صدای هق هق های مه لقاء‌ سکوت را شکست...ادامه دارد...www.instagram.com/g.0.l.a.kwww.golak.ca G.0.l.a.kG.0.l.a.kWed, 27 Nov 2019 22:58:00 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-هشتم-ksmt2l0ubgbcقسمت ۸GIF by: Anna Isabella Schmidtپسرک مه لقاء‌ در گرگ و میش صبح نمناک متولد شد. قطره های باران بر روی گلهای شمعدانی ایوان می رقصیدند و چشمان مه لقاء‌ در خلسه ای از خستگی وعشق فقط پسرک را میدید. طفل به همه کس شباهت داشت. چانه اش انگاربرادر مه لقاء، قلوه ای دهانش انگار مادر فرخ، گونه ها و بینی انگار خود فرخ. روی بینی اش خداوند با نوک قلم، دانه های ریز طلایی به جای گذاشته بود. چشمانش بسته بود و به هیچ حیله ای باز نمیشد.فرخ، همچنان آشفته از خوابی که دیده بود، به همسر و پسرکش خیره شده بود.زن در خواب، چرا فرخ را پدر صدا کرده بود؟ یعنی زن، مادلین بود؟ ولی...مگر می شود؟ مادلین دخترکی نوجوان بود که به دست سرنوشت هلاک شد. خوابش چه معنایی داشت؟«میخواد چشماشو باز کنه.» صدای هیجان زده مه لقاء حواسش را جمع کرد. پسرک دهان کوچکش را باز و بسته کرد، انگار به دنبال سینه مادر بود و بعد کم کم، چشمانش باز شد.زن و شوهر به رویش خیمه زدند. به هم نگاه کردند، دوباره به چشمان پسرک نگاه کردند.«چشم رنگی در خانواده ما نیست.»فرخ سری تکان داد: «من هم به یاد ندارم کسی در فامیل چشمهای سبز داشته باشد.»ته دل هر دو به یکباره خالی شد. مه لقاء‌ ناخودآگاه به یاد چشمان مادلین افتاد؛ ولی هرچه بیشتر تمرکز میکرد، انگار چهره دخترک دورتر میشد. چشمانش سبز بودند یا آبی؟فرخ به زنی که به خوابش آمده بود فکر میکرد. چهره زن اصلا برایش آشنا نبود، اما انگار چشمانش روشن بود.پسرک خمیازه ای کشید و چشمانش بازتر شد. انگار به مادر و پدر خیره شده بود. زمان ایستاد و در دنیای مه لقاء و‌ فرخ برای لحظاتی، هیچ کس و هیچ چیز دیگری نبود، به جز چشمان فرزندشان.پسرک نگاهش خام بود، نوزاد بود، ولی شاید به استیصال مادر و پدرش واقف شد. دستان تپلی اش را به سمت هر دو دراز کرد و گل، در قلب زن و شوهر جوانه زد.بلقیس با لبی خندان وارد عمارت شد: «آقا مژدگانی ما یادتان نرود.»‌فرخ می دانست که به زودی، خانه از سر و صدای بستگان شلوغ میشود. اولین نوه پسری. اولین پسر. ولی نه اولین فرزند...«نام آقازاده را چه میگذارید؟»‌فرخ به همسرش که پسرک را می بوسید و می بویید نگاه کرد: «نظرت چیست؟»‌«هر اسمی باشد، فقط...دلم میخواهد با «م» آغاز شود.»«مهرپرور چطور است؟»مه لقا‌ء با لبخندی پهن به شوهر پاسخ داد. مهرپرور...آن شب، پس از ساعت ها گوش سپردن به خنده ها و شادی های خانواده بزرگشان، مه لقاء‌ به خواب رفت. مهرپرور درگهواره اش ونگ ونگ بچه گانه میکرد.مه لقاء در خواب زنی را دید که نه خودش بود، نه مادر مادلین. انگار آمیخته ای از هر دو بود. چشمان زن انگار سبز بود.زن، لباسی آبی با یقه توری به تن داشت. لباس برایش تنگ و بچه گانه بود. دست پسربچه ای کوچک در دست زن بود.نفس در سینه مه لقاء‌ حبس شد. چشمان پسرک حتما سبز بود.مه لقاء با فریادی از خواب پرید و به سمت گهواره مهرپرور نگاه کرد.زن، مه لقاء‌ را در خواب مادر خوانده بود...ادامه دارد... www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kMon, 18 Nov 2019 06:50:27 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-هفتم-m7tct1fvqop5قسمت ۷GIF by: Anna Isabella Schmidtصدای باران همیشه حالی خوش به فرخ میداد؛ قطره های آبی که از روی برگ های بهار نارنج شره میکرد و در تلاطم آب حوض گم میشد، آرام جانش بود.ولی امشب، هیچ چیز نمی توانست جانش را آرام کند.از داخل عمارت کوچک صدای ناله های مه لقاء می آمد و با هر ناله، دل فرخ بیشتر آشوب میشد.قابله ی پرآوازه شهر ساعت ها بود که پشت درهای بسته عمارت فرمان می داد. از بلقیس ملحفه تمیز می خواست و با صدای آرام با مه لقاء حرف میزد.«خانم قشنگ، نباید به خودت سختی بدهی. ببین، بچه هم می فهمد که مادرش ناراحت است.»فرخ قدم می زد وگوش تیز میکرد. چای بابونه ای که بلقیس فراهم کرده بود، دست نخورده بر روی هره پنجره نشسته بود. قابله اطمینان داده بود که جنین سالم است، که خون ریزی نا بهنگام مه لقاء فقط به دلیل شوکی بوده که به مادر وارد شده بود:‌ «خبر ناگواری به خانم رسیده؟»‌ قابله با تیزهوشی پرسیده بود و فرخ سری تکان داده بود.فرخ خودش را مقصر می دانست. مه لقاء‌ به درخواست او خاطرات تلخ گذشته را مرور میکرد. به درخواست او بود که همسر جوان و باردارش، تصاویری غمگین از فرزندی که فرخ هیچ وقت ندیده بود را به یاد می آورد.لعنت.صدای ناله های مه لقاء‌ بلندتر شد. انگار دردی که از جانش رخت بر بسته بود، آهسته بازمیگشت.بلقیس سراسیمه از عمارت خارج شد.‌«بلقیس، چه شده؟ خانم حالش خوب است؟»‌«‌آقا نمی دانم یک باره چه شد. درد خانم کم شده بود. به چرت هم افتاده بود. اما یک باره از خواب پرید.» بلقیس به درب عمارت نگاهی کرد و صدایش را پایین آورد:‌ «هذیان هم می گوید آقا. یک چیزی می گوید که من نمی فهمم.»چشمان فرخ فراخ شد: «چه می گوید؟»چشمان میشی زن تنگ شد: «ماد...، مادل...انگاری از قوم ماد ها حرف میزند...» فرخ به ادامه حرف هایش گوش نداد. با قدم های مصمم به سمت عمارت رفت . فقط او می دانست که چه چیزی درد را دوباره به جان مه لقاء‌ انداخته است.قابله با دیدن فرخ چشمی گشاد کرد، اما چیزی هم نگفت. مه لقاء‌ بر روی رختخواب کوچکش خوابیده بود و صورتش از درد مچاله شده بود. انگار زیر لب چیزی را زمزمه میکرد؛ فرخ آن زمزمه را می شناخت. روزها بود که این زمزمه بر لبان همسرش بود. «مادلین...»مرد جوان در کنار رختخواب همسر نشست و دست سرد و نمناک مه لقاء را میان هر دو دست فشرد. انگار می خواست گرمای وجود خودش را به زن هدیه دهد. مه لقاء‌، اما، در دنیایی دیگر بود و فرخ چقدر دلش می خواست که می توانست همسرش را از تاریکی که در گوشه قلبش خزیده بود، برهاند.سر بر گوش مه لقاء‌ گذاشت:‌ «عزیز جانم. خواب میبینی. مادلینی نیست. نام تو مه لقاس. نام من هم دیگر آلبرت نیست. به حالا فکر کن. به همین حالا. به خودت، به من، به عشق درون وجودت...» گفت و گفت و گفت.ذره ذره، صدای ناله های مه لقاء فروکش کرد. قابله پیر در گوشه دیگر رختخواب زانو زد و به آرامی دستی به شکم زن کشید:‌ «جنین هم آرام شده.»فرخ تا زمانی که مه لقاء‌ به خوابی آرام فرو رود، در گوشش حدیث عشق خواند. چشمان خودش هم کم کم سنگین شد.در خواب، صورت زنی آشنا را میدید. زنی که نه مادر مادلین بود و نه مه لقاء‌. انگار مخلوطی از هر دو بود.زن نه گریه میکرد و نه لبخند میزد، ولی نگاهش فرخ را میخکوب کرده بود.فرخ با آشفتگی از خواب بیدار شد. مه لقاء‌ همچنان در خواب بود. قابله رفته بود و صدای باران همچنان می آمد.زن در خواب، انگار فرخ را پدر صدا کرده بود...ادامه دارد... www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kSat, 16 Nov 2019 00:35:20 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-ششم-bsnr9fqo8udtقسمت ۶Image by: Kaddy Woerlخاطرم نیست ماجان وقتی می رفت بهم چی گفت. فقط نگاه خالی از زندگی اش را خاطرم هست.آخرین کلامش را هم یادم نیست. پیرزن چند غروبی بعد از آن روز کذایی، روزی که گذشته های در هم تنیده مان برملا شد، بقچه کوچکی بست و از خانه رفت و دیگر باز نگشت.غم گذشته ای که حالا خاطراتش به ذهن و دلمان هجوم می آورد آنقدر زیاد بود که حتی شکم برآمده من نمی توانست از سنگینی اش بکاهد. فرخ انگار لال شده بود. نه غذا می خورد، نه می خوابید و نه حرف می زد.و من کورمال کورمال، در تاریکی وجودم، به دنبال گمشده ای می گشتم.مادلین کوچکم...آنچه را که قبلا در خواب میدیدم ، حالا در بیداری میدیدم؛ هر بار نگاهم به فرخ می افتاد ، هر بار که به شکم برجسته ام دست می کشیدم.میدیدم که آلبرت دستانم را می فشارد و تکرار میکند:‌ «من برای بردن هر دوی شما برمی گردم.»به یاد می آوردم که ماه ها قبل از به دنیا آمدن مادلین، روزی رفت و دیگر هیچ وقت بازنگشت. و من، رسوا شده و شکسته دل، به کوچکی دل بستم که پرزهای قرمز روی سرش برایم یادآور بی مهری پدرش بود.روزهایم، در کسوت مه لقاء، به هذیان می گذشت. هر بار که موهای قرمز مادلین، آشفته در میان آب را به یاد می آوردم، دلم می خواست قلبم را از سینه بکنم و اینقدر فشار بدهم تا جان از تنم و گناه از روحم بیرون برود. شب هایم، در لباس آن زن دیگر، به مغفرت طلبیدن و بخشش گناهم می گذشت.در خواب میدیدم که مادربزرگ آلبرت به من می گوید که بچه ام نفرین شده است. نفرینی که آلبرت را در به در کرد و خانواده اش را محکوم به نبودش.روزی که در حوضچه کوچک حیاط اندرونی، به رقص ماهی های طلایی خیره شده بودم، به یاد آوردم که سیاهی چگونه روحم را تسخیر کرده بود؛ عقلم را ستانده بود و در انتها دیگر نه عقلی بود و نه دلی...مادلینم را با دستان خودم در رودخانه عمیق سبز رنگ خفه کردم؛ انگار صدایی در گوشم میگفت که اگر مادلین نباشد، آلبرت باز خواهد گشت. انگار میگفت که من فقط لایق داشتن یکی از آنها در کنارم می باشم.فرخ کنارم نشست. نگاهش مات بود و ریش چند روزه ای صورتش را خسته و پیر کرده بود. از من خواست که برایش هر آنچه را که به یاد می آورم تعریف کنم.« من هیچ خاطره ای از زمانی که تو را ترک کردم...انگار همان روز مردم، نیست شدم.» چشمانش اشکی شد و پس از روزها سکوت، به هق هق افتاد.« می ترسیدم مادربزرگ هر دوی شما را از من بگیرد. فکر میکردم با گم شدن من دست از جست و جو بر میدارند و بعد، من می توانم هر دوی شما را به جایی دور دست ببرم.»‌ صدای فرخ می لرزید.به میان حرفش پریدم: «وقتی رفتی مادربزرگ به دیدنم آمد. اوایل از تو می پرسید، فکر میکرد من میدانم که کجایی.»چهره مادربزرگ آلبرت پیش چشمانم نقش بست. پیرزنی با نگاهی موقر، گردنی باریک و جثه ای فاخر.«کم کم رفتارش عوض شد. دیگر از تو چیزی نمی پرسید. انگار خودش فهمیده بود که کجایی. نقطه پایانی برای من جسد بادکرده مادلین روی آب است...» نفس هایم به شماره افتاد. بچه درون شکمم لگدی زد. از زور درد خم شدم. از درد به خودم پیچیدم. انگار چیزی از وجودم کنده شد.فرخ فریادی کشید و اهالی خانه را به کمک طلبید.چشمانم سیاهی رفت. خون دامن آبی ام را رنگین کرد. نگاهم گره خورد به شیشه های رنگی درب عمارت؛ انگاری آینه های ریزی بودند. آینه های رنگی.ای وای...بچه ام...بچه...ادامه دارد... www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kTue, 12 Nov 2019 23:02:32 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-پنجم-jaoa0qwegxwpقسمت ۵Image by: Kaddy Woerlخاطره ها مثل موج های خشمگین اقیانوسی طوفانی، یکی پس از دیگری به ذهن فرخ حمله میکردند و مرد جوان را ذره ذره در هم می شکستند.فرخ در میان درب نیمه باز عمارت به همسر باردارش با ناباوری خیره شده بود و حالا میدید...زنی ظریف و خجالتی، از میان توری ظریف تر از خطوط صورتش، به او، به فرخ، لبخند میزد. زن، گیسوان تابدارش را به دور شانه های باریکش رها کرده بود و انگار نامی را زیر لب زمزمه میکرد: «آلبرت».و فرخ چقدر از این نام متنفر بود. اسمی پرطمطراق برای تک پسر نازپرورده خاندانی که از ازل نفرین شده بودند.باز هم میدید...انگار خودش بود و زن. انگار در میان بیشه ای ایستاده بودند و تا چشم کار میکرد، تاریکی بود و تاریکی. لباس سفید و بلند زن تنها سپیدی در متن سیاه شب بود. انگار نجوایی عاشقانه میکردند. انگار پیوندی میانشان بسته می شد.فرخ چشمهایش را بست و اشک ها جاری شد.اولین باری که زن را بوسیده بود، قلبش همانقدر به رقص در آمده بود که برای اولین بار، در این زندگی، مه لقاء را بوسیده بود. با همان عطش. با همان نیاز.و با اینکه مه لقاء‌ پس از اولین بوسه، های و های از ترس گریه کرده بود و او را در میان التهاب وصال رها کرده بود، زن به بوسه هایش با اشتیاقی برابر پاسخ داده بود.اشک های فرخ انگار تمامی نداشت.میدید که به دور از چشمان همیشه ناراضی مادربزرگش، در خانه ای کوچک، کنار رودخانه زلال و سبز رنگ با زن زندگی پنهانی را آغاز کرد، زندگی که یک سویش صدای خنده های زن بود و سوی دیگر، صدای ترنم پرنده های همیشه آوازه خوان. زندگی زیبا بود و زن زیباتر از همیشه، وقتی شکمش ندای یک شروع تازه را داد.فرخ از درد به روی زمین چمباتمه زد. مه لقاء نگاهش به نگاه خیس شوهر گره خورد. حالا دیگر راز مگویی میان شان نبود.آلبرت، اون مرد نفرین شده و ضعیف، روزها را در خانه اجدادی سپری میکرد و در زیر نگاه های نافذ مادربزرگ لبخند میزد و به امورات رعیت می رسید. در گرگ و میش شب های بلند ماه های گرم، به سمت خانه کوچک کنار رودخانه پرواز میکرد تا ساعاتی چند، در کنار زن و هدیه درون شکمش، باور کند که وجود دارد؛ باور کند که می تواند مردی باشد لایق این زندگی که در کنار رودخانه سبز به پا کرده بود.« با زندگی ما چه کردی؟»‌ فرخ زیر لب، خطاب به ماجان پرسید.پیرزن انگار تازه متوجه حضور مرد جوان شده بود. جیغ کوتاهی کشید و جثه چروکیده اش را به پشتی سرخابی رنگ چسباند.«ای وای بر من...»‌ اشک ها ی فرخ پایانی نداشتند. بهتر، بگذار تا ابد در این آتش بسوزم و اشک بریزم. باید تا ابد اشک بریزم و ای کاش کور شوم.مه لقاء روی رختخوابش نشست و شکمش را در آغوش کشید. زجه میزد اما چشم هایش خشک بود. انگار قرن ها گریه کردن دیگر اشکی برایش باقی نگذاشته بود.« شما هیچ وقت لقمه هم نبودید...»‌ صدای ماجان به دل مه لقاء‌ چنگ انداخت.«نه آلبرت لیاقت این زن را داشت و نه تو لایقش هستی...»‌فرخ سرش را بلند کرد و به پیرزن خیره شد. نگاه نافذ ماجان، انگار نگاه مادربزرگ آلبرت بود.«ولی همه چیز ناگهان اشتباه شد. قرار نبود هیچ کسی بمیرد...»‌ صدای ماجان از گریه خش برداشت:‌ «قرار نبود بچه بمیرد. مادلین کوچکم قرار نبود بمیرد...»ادامه دارد... www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kMon, 11 Nov 2019 06:33:18 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-چهارم-efflpc6qbps7قسمت ۴Image by: Unknownفرخ یک مرد عاشق بود.اگر روزگار می پرسید که بهترین روزهای زندگی اش کی بوده، فرخ بی معطلی می گفت: همین امروز. همین ثانیه.او نمی توانست زندگی اش را بی وجود مه لقاء تصور کند. خنده دار بود. اما این دختر نوجوان توانسته بود در مدتی کوتاه ذهن و قلبش را قلمروی خود کند و فرخ، بی توجه به نگاه های مات مه لقاء، در ورطه این عشق بیشتر فرو می رفت. انگاری عاشقی، باتلاقی بود که در ظاهر گلهای ریز مروارید می رویاند. اما در واقع، ذره ذره، جان عاشق را می ستاند. فرخ، بی پروا پا در این باتلاق گذاشته بود.آن شب، وقتی با فریاد های مه لقاء‌ از خواب پریده بود، بند بند وجودش با زجه های زن به درد آمده بود.در تمام طول روز، نگاه وحشت زده مه لقاء از ذهنش بیرون نمی رفت. اگر اصرار های ماجان نبود، بی شک آن روز را بر دل مه لقاء‌ سپری کرده بود.تمام روز را با کلافگی، آسمان را به ریسمان می بست. برای حاجی آقا شرافت که به دنبال سفارش خود آمده بود، توجیه هایی ساختگی آورده بود و نگاه پیرمرد کینه ای شده بود.بالاخره پدرش، همانطور که نوک سبیل های بلند و پرپشت اش را مرتب میکرد، گفته بود: برو خانه پسر. عاشقی کورت کرده، برو خانه که حداقل نان مان تخته نشود. فرخ پرواز کنان به سمت خانه رفته بود.در بین راه از دست فروشی که همیشه نزدیک بازار فرش فروش ها بساط می کرد، اندکی زغال اخته نو برانه خرید. مه لقاء‌ اگر می توانست، از چاشت تا شام، فقط و فقط ترشی جات می خورد.هنوز پا بر هشتی خانه نگذاشته بود که صدای جیغ های مه لقاء را شنید.سراسیمه دوید. پله های عمارت را دو تا یکی بالا رفت، سکندری خورد. با این حال به شتاب خودش را به درب شیشه ای رساند. صدای مه لقاء بلندتر شده بود، اما فرخ مانند یک مسخ شده، جمله ای را که زن پشت سر هم تکرار می کرد متوجه نمی شد.از ارسی به داخل عمارت نگاه کرد. مه لقاء در کنار رخت خوابش ایستاده بود، بالشتکی را محکم چنگ میزد و می گریست. پایین پایش، ماجان با حالتی مستأصل دست هایش را‌ دراز کرده بود. مه لقاء‌ زیر لب چیزی را تکرار میکرد. روی صورت ماجان جای انگشت های ظریفی نقش بسته بود. پیرزن می گریست و می گفت: ننه، رخصت بده...ننه رخصت بده تا برات بگم...لای در مشبک و شیشه ای را باز کرد که ناگهان صدای مه لقاء، این بار واضح و شفاف، به گوشش رسید: «نکنه می خواهی این بچه را هم بکشی؟»‌قدم بعدی فرخ خشک شد.کلمات، بی شک از میان لب های همسرش خارج شده بود. اما صدا، صدای مه لقایش نبود. این صدا، صدایی بود بالغ تر از همسر پانزده ساله اش؛ صدای زنی بود که انگار تلخی های زندگی خشونتی پنهان در گلویش به عاریه گذاشته بود.نوستالژی مثل رعد، فرخ را فلج کرد. خدایا، این صدا را قبلا کجا شنیده بود؟ او این ته رنگ از التماس را می شناخت، قبلا شنیده بود؛ انگار یک دست نامرئی، قلبش را از سینه بیرون کشید.انگار، این بار اولی نبود که مه لقاء با موهایی پرپشت، روبرویش ایستاده بود و لبخند زنان دست به شکم برآمده اش میکشید و خنده در چشمانش می رقصید: «به زودی پدر میشی.»‌خاطره ای کمرنگ از دخترکی با موهای فرفری قرمز که در دوردست ها می خندید از ذهنش گذشت.مادلین...ادامه دارد... www.instragram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kFri, 08 Nov 2019 20:57:06 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-قسمت-سوم-om1ww6il9tmkقسمت 3Artwork by: Unknown«ماجان، یادت میاد وقتی کوچک بودم میگفتی که گریه هام و خنده هام شبیه بچه های دیگه نبود؟»ماجان ابروان کم پشت و فلفل نمکی اش را بالا انداخت: «ننه، چه چیزایی یادت مونده...»«یادت میاد میگفتی انگاری باور نداشتم که به دنیا اومدم؟»‌ نگاه مه لقاء‌ به حوضچه کوچک وسط حیاط دوخته شده بود. همین دیروز بود که حشمت خان چند ماهی کوچولوی قرمز به آب حوضچه انداخته بود. احتمالا به دستور فرخ.فرخ می دانست که همسر بچه سالش چقدر به ماهی، پرنده و سنجاقک علاقه مند است. روزی نبود که در چوبی و سنگین حیاط باز شود و فرخ با تحفه تازه ای وارد نشود. از زمانی که ازدواج کرده بودند، مرد جوان کمر همت بسته بود تا همسرش را به خودش عاشق کند. خودش تنها با نیم نگاهی از چشمان سیاه و بی تفاوت مه لقاء، در عرش پرواز میکرد.مه لقاء‌ روزهای نخست حتی لبخند نمی زد. به تحفه ها، به پارچه های زیبا و ظریف دست بافت، به دوری های پرو پیمان نان شیرین و نان بادامی نیم نگاهی هم نمی انداخت. اما کم کم و آهسته آهسته نگاهش رنگی از تحسین می گرفت. فرخ نه تنها با او، بلکه با اهالی دیگر خانه اعیانی شان هم به همان مهربانی و خلوص نیت رفتار میکرد.روزی که پسر کوچک حشمت خان، مباشر قدیمی فرخ، تب و لرز کرد و طبیب خانواده نتوانست مداوایش کند، فرخ شخصا به درب خانه حاذق ترین طبیب شهر رفت و پیرمرد را با هزار التماس بالای سر پسرک برد.مه لقاء آن شب تا دیروقت بیدار و منتظر شوهر ماند و وقتی فرخ، با چشمانی خون گرفته از خستگی به خانه برگشت، مه لقاء خود برایش چای تازه دم و توت خشک فراهم کرد. آن شب ریشه عشق برای اولین بار در دل نوجوان مه لقاء جوانه زد.آن شب، همان شب اهریمنی بود که مه لقاء در خواب مادر مادلین را دید و زن چیزهایی زمزمه کرد که مه لقاء پریشان حال از خواب پرید و های و های گریه اش اهالی خانه را هم بیدار کرد.فرخ سراسیمه از حال آشفته همسر، درشکه چی را به دنبال ماجان فرستاد. شاید تنها کسی که می توانست درمانی باشد برای دردهای پنهان مه لقاء، همانا دایه پیرش بود.ماجان به محض ورود، عنان اوضاع را به دست گرفت. پیرزن با آرامش ذاتی اش نه تنها توانست به هیاهوی گریه های مه لقاء‌ پایان بخشد، بلکه توانست مرد جوان را هم راهی بازار کند. «ننه، مرد نباید در خانه زیاد آفتابی بشه. براش افت دارد. مرد وقتی مرده که شب به شب با سر کلون در را باز کنه. دستش باید پر باشه از قوت روزانه.»‌ و فرخ با خیالی آرامتر، همسر جوانش را به دستان مطمئن دایه پیر سپرد.ماجان با وعده های رنگی و خوشمزه، توانست به حلق زن جوان چند جرعه ای شربت گل گاوزبان بریزد. و وقتی مه لقاء از استراحت سر باز زد، پیرزن بازهم وعده داد و وعید، «ننه، اگه الان بخوابی، قول میدم برات یک دست چاقچور جدید بدوزم.»ماجان در مطبخ کوچک پشتی مشغول گپ و گفت و باقلا پاک کردن با بلقیس بود که صدای جیغ و فریاد مه لقاء به دلش چنگ انداخت.پیرزن با سرعتی که پاهای کوتاه و ناتوانش به زحمت تحمل میکردند، خود را به نشیمن کوچک، جایی که مه لقاء به خود می پیچید، رساند.مه لقاء در میان رختخواب تمیز و سفید رنگ جهیزیه اش نشسته بود و انگار هذیان می گفت.«ای ننه، ای ننه. چی شده؟ کابوس دیدی؟‌» ماجان دستان چروکیده اش را به سر و صورت خیس از اشک مه لقاء کشید.«من بودم...من بودم...»«ننه چی شده؟‌ به من بگو ننه. به من بگو چی روحت را عذاب میده. به من بگو.»« با همین دستا...با همین دستا...خفه اش کردم. من خفه اش کردم...»«چی میگی مه لقاء. خواب دیدی ننه. کابوس بوده. برای این که با شکم خالی خسبیدی کابوس دیدی...»«اون بهم گفت خفه اش کنم. بهم گفت... هی بهم گفت که اگه بکشمش همه چیز تموم میشه...»ماجان سراسیمه از زمزمه هایی که بلند و بلندتر می شدند، جست زد و درب نشیمن را بست؛ در این خانه، گوش ها امین نبودند.«ننه، چی میگی با خودت؟ درباره چه کسی حرف میزنی؟ چه کسی را کشتی. ننه، دلم به حلقم وصل شده، من را هم ترساندی...»«فرخ...فرخ بهم گفت خفه اش کنم...»‌ مه لقاء‌ زانوهایش را بغل کرد و چشم دوخت به آینه رنگی دیوار روبرو، «فرخ بهم گفت اگه خفه اش کنم تا ابد با من می مونه...»ادامه دارد...www.instagram.com/g.0.l.a.k/www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kWed, 06 Nov 2019 23:07:21 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دارآینه-های-رنگی-cmizfr1r6rgmقسمت ۲مادلین از وقتی به یاد داشت در خانه شان کنار دریاچه زلال سبز رنگ، فقط زمزمه های زنانه می شنید و مادر، تنها به لباس های زنانه در آب دریاچه چنگ میزد. در آشپزخانه گرم و کوچک شان، بر سر میز صبحانه و نهار و شام، فقط او بود و مادر.۱۲ ساله بود که فکر کرد شاید روزی لبخند ش مانند لبخند مادر طلایی شود، همان قدر خیره کننده و براق. تاب موهای مادر حتی دل کوچک مادلین را هم می لرزاند و او هر بار که در آب زلال دریاچه به خودش و موهای قرمزش زل میزد فکر میکرد که بالاخره روزی او هم مانند مادر گیسوی پر پشت و براق و تابدار خواهد داشت.«‌تو هدیه ای بودی از طرف یک شاپرک کوچولو، که تو دل یک مروارید شفاف پناهت داده بود و یک روز رسوند به دست من. قشنگترین مروارید دنیا. »‌ تعریف مادر در برابر سوال های بی انتهای مادلین تا سالها به همین جمله ختم میشد. و مادلین هیچ وقت نفهمید که خانواده کوچکش یک نفر را کم دارد.مه لقاء ۱۲ ساله بود که خواب دخترکی را دید اسیر در مرواریدی شفاف. دخترک انگار فریاد میزد. انگار به دیواره های مروارید می کوفت. با هق هق گریه خودش از خواب پرید و کورمال کورمال خزید به رختخواب ماجان.ماجان هیچ وقت با مه لقاء درباره گریه های شبانه حرفی نمی زد. اما در عمق نگاه پیرزن نگرانی بود که مه لقاء تا سالها، شاید تا ابد، نفهمید.مه لقا ۱۳ ساله بود که مطمئن شد این بار دومی است که به این جهان تبعید شده است؛ بار دومی است که با خنده، گریه، شادی، ناراحتی ، ترس و کابوس از نو آشنا می شود.صبحی که با کابوس جسم بی جان و باد کرده مادلین در دریاچه سبز رنگ بیدار شد، نگاهش دیگر نگاه دخترکی نوجوان نبود. ابروان پیوسته اش، پیوسته تر از همیشه و چشمانش بلوغی زودرس را فریاد میزد.ماجان خیلی پیش تر از باقی اهالی خانه نگاه مه لقاء را دید. لرزشی که به بدن چروکیده اش افتاد آمیخته ای از ترس و استیصال بود.از آن پس، مه لقاء میخوابید تا بفهمد چه بر سر مادلین آمده؛ نه، نه...می خوابید تا بفهمد چه بر سر خودش در زندگی دیگر آمده.خواب اگر برای اهالی خانه اجباری بود خوشایند، برای مه لقاء کنکاشی بود اضطراری برای گمشده ای که شاید هیچ وقت نمی توانست پیدایش کند.موهای فرفری قرمز که سال ها و هر شب به خواب مه لقاء می آمد، هر بار گوشه ای از زندگی مادلین را نشان می داد. مادلینی که در بیشه زار پشت خانه می دوید. مادلینی که با لباسی صورتی رنگ از شاخه های درخت کهن سال پشت دریاچه بالا می رفت و فقط به فریاد های مادر می خندید. مادلینی که می ترسید، می خندید، گریه میکرد...زندگی میکرد. اما از ۱۳ سالگی به بعد و تا سالها، مه لقاء تنها یک خواب میدید.خودش را میدید ، نشسته در کنار دریاچه زلال سبزرنگ. نگاهش خیره به مادلین بود که با لباسی آبی رنگ، یقه توری سفید و کفش های چرمی مشکی و موهایی که در باد ملایم می رقصید، در سمت دیگر دریاچه ایستاده بود و بدون کلام، فقط نگاه می کرد. گاهی به مه لقاء، گاهی به آسمان و بیشتر به دریاچه.وقتی خواب های طولانی شبانه و چرت های طولانی تر عصرگاهی جوابی برای سوال های بی انتهایش نشد، مه لقاء تصمیم گرفت در بیداری جستجو کند. و ماجان این بار خیره به حلقه های سیاه زیر چشمان دخترک از نگرانی لب می گزید.بیرون و پشت دیوار های خانه، شعار آزادی و برابری کم کم و آهسته آهسته بلند میشد. شعله های انقلاب دامان اهالی شهر را گرفت. از هر گوشه شعاری بود و فریادی. غرشی بود و صدای تیری و ندای آزادی که برای همیشه خاموش میشد. وقتی مبارزات، جان حاج آقا، پدر مه لقاء را گرفت و اهالی خانه را تا ابد سیاه پوش کرد، خواب های طولانی، بار دیگر همدم مه لقاء شد؛ خواب هایی نا آرام و مشوش و آشنا.پشت دیوارهای خانه مردم مشروطه می خواستند و در خانه، مه لقاء مجبور شد تن به استبدادی بدهد که برای دخترکی به سن او لازم بود و به گفته ماجان «حتی کمی دیر.»چند ماهی از عروسی و کل کشیدن و «عروس جان و داماد جان» گذشته بود که خوابی به سراغ مه لقاء آمد.خوابی که در آن مادلینی نبود. خانه ای هم نبود. فقط دریاچه سبزرنگ بود.در خواب، زنی با گیسوانی سیاه و پرپشت رو به دریاچه چمباتمه زده بود. تاب موهای زن دلربا بود و نگاهش خیره مانده بود به آب دریاچه.مه لقاء پاورچین به زن نزدیک شد. کنارش نشست و زل زد به نقطه ای که زن بهش خیره مانده بود.موهای قرمز فرفری در تلاطم آرام آب تیره تر به نظر می آمدند.نه...نه...نه...«فکر میکنی برای چه دوباره زاده شدی؟»‌ زن با صدایی لرزان پرسید. «آسمان گاهی به گناه کاران ترحم میکند. گاهی به برخی اجازه میدهد که به دنیا باز گردند تا بتوانند گناهان شان را پاک کنند.»‌ زن نگاهش همچنان خیره به آب بود.مه لقاء چیزی را فریاد زد. شاید نامی بود. شاید فقط هق هق گریه بود. اما صدایی از گلویش خارج نمیشد.«تو هم یکی از اون گناه کاران. به تو هم ترحم شده. ای کاش نمیشد.»‌ زن هنوز به آب نگاه میکرد.مه لقاء سعی کرد چشمهایش را ببندد، دلش می خواست کور شود. اما انگار پلک هایش به بالای چشم دوخته شده بودند.بسته شو...خواهش میکنم بگذار چشمانم را ببندم.التماسش را شنونده ای نبود و نگاهش خشک شد به جسم بی جان و بادکرده مادلین بر روی آب.دستان زن خیس بود و متورم. لباسش هم.مه لقا به دستان خودش خیره شد.خیس بودند و از لباسش، قطره قطره آب می چکید.ادامه دارد...Image by: Weekend Creative www.instagram.com/g.0.l.a.k www.golak.caG.0.l.a.kG.0.l.a.kTue, 05 Nov 2019 09:37:11 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-ادامه-دار-آینه-های-رنگی-x8yzxjtiqsw9قسمت ۱مه لقاء. این نامی بود که مادرم، وقتی بعد از یک شب و نیمی از یک روز درد کشیدن فهمید که فرزند دختری به دنیا آورده، زیر لب زمزمه کرد.سال ۱۲۷۱ شمسی بود و مرز و بوم ایران آرامشی غریب داشت. خانه مان، در کوچه پس کوچه های سنگلج، از یک سو در الفتی که میان پدر و مادرم بود به زیبایی می درخشید، و از سوی دیگر، در آتش مهیب نفرت خانواده پدری از مادرم می سوخت.من در دومین ماه از گرم ترین فصل سال متولد شدم. گرمای هوا به گفته ماجان به مانند حرارت جهنم در میانه تابستان بود. ماجان، دایه ای که برادرم و من را از بند قنداق بزرگ کرده، گه گاه از عصری که من با صورتی متعجب و آرام به دنیا آمدم صحبت میکرد. میگفت: 'انگاری باور نداشتی که پا گذاشتی به این دنیا.'برادرم منوچهر به این حرف ماجان ریز ریز میخندید و آخرین تکه هلوی نوبرانه ای که ماجان با سلیقه برای من در پیش دستی گل سرخی مادر تکه کرده بود کش میرفت.و من، حتی در ۵ سالگی در دلم غوغایی برپا میشد.موهای فرفری قرمز و صورت ظریف با کک و مک های طلایی پیش چشمانم رژه میرفت.من کی مرده بودم که بار دیگر به دنیا بیایم؟نامم را به خاطر نداشتم؛ اما خانه کوچکی که رو به دریاچه ای کم عمق و سبز رنگ بود را هر شب د ر خواب میدیدم.مادرم را به خاطر نداشتم، اما سبزه زاری که از پشت حیاط کوچک خانه نقلی مان شروع میشد و تا بی نهایت ادامه داشت را انگار در بیداری، در همین زندگی، بارها و بارها دیده بودم.موهای قرمز و تاب خورده ام را به یاد داشتم و هر بار که ماجان سرم را شانه میکرد و با صدایی آرام، قربان صدقه موهای پر پشت سیاهم میرفت، حلقه های کوتاه موهای قرمزم که با روبان آبی مهار شده بود را به یاد می آوردم.شبی که در پشه بند کوچک با منوچهر دست به هر شیطنتی میزدیم تا کمی بیشتر بیدار بمانیم، خاطره ای دور از موهای قرمزی که روی آب دریاچه شناور بود قلبم را فشرد. ماجان از طرفی دست و پای منوچهر را میکشید تا از پشه بند فرار نکند و از طرفی ریز ریز نفرین های خاک خورده اش را نثارمان میکرد.صدای خر و پف پدرم، حاج آقا، که در پشه بندی مجلل تر کمی دورتر از ما به خواب رفته بود را میشنیدم.آن شب، زیر آسمانی روشن از نور ماه و ستاره ها، خاطرات موهای قرمز یکی پس از دیگری به جانم ریخت.صبح که بیدار شدم، با نگاهی ده ها سال بالغ تر از ۱۲ سالگی، به یاد آوردم که روزگاری نامم مادلین بود. مویی داشتم به قرمزی توت فرنگی های باغچه کوچکمان و صورتی که انگار خداوند با نوک قلم، دانه های محو و طلایی بر رویش به جای گذاشته بود.دخترکی بودم سرزنده. صدای خنده های بلندم هنوز در گوشم زنگ میزد.همانطور که صدای جیغ های خفه ام...وقتی که مادرم سرم را زیر آب دریاچه سبز رنگ روبروی خانه نگه داشت و من مردم...ادامه دارد...Image by: Weekend Creative www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.ca G.0.l.a.kG.0.l.a.kSun, 03 Nov 2019 01:18:37 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-به-من-نگاه-کن-x0j5svgudtnnداستان کوتاهسر میزی درست وسط کافه نشسته بود و نگاهش خیری به فنجون کوچک سبز بود. شاید هم به دستاش خیره شده بود.نمی دونم در مدل نشستنش چی بود که ناخوادآگاه چند بار نگاهم بهش پرت شد؛ طول کشید تا فهمیدم خیلی وقت هست که بهش زل زدم. خجالت کشیدم،  اما زن در دنیای خودش بود. و من چقدر دلم میخواست بدونم اون دنیا کجاست.مدل گردنش، اون طوری که کمی به سمت راست خم شده بود و موهای کوتاه رنگ شده اش که با تابی غمگین روی پیشونیش انداخته بود، برام یادآور یکروز سرد پاییزی بود. وقتی از غصه امتحان ریاضی روز بعد تو سر زنان زل میزدم به کتاب تمیز و دفتر تمیزترم؛ انگار می خواستم با باز نکردن دفتر و کتاب و همیشه نو نگه داشتنشون، اعتراضم رو به اون همه اعداد و ارقام نشون بدم.زن حتی سرش رو بلند نکرد تا به گارسون جوونی که بالای سرش ظاهر شد نگاه کنه. انگار دنیایش محدود بود به اون میز کوچک فلزی، فنجون کوچک سبز و دستهای ظریفش.دلم پر میکشید که برم پیشش، دستاشو محکم بگیرم و بهش بگم گور بابای دنیا. ناراحت چی هستی؟ بیا با هم یک کیک گردویی بخوریم و بخندیم به احمقانه بودن دنیا.زن فنجون رو به لبانش نزدیک کرد و جرعه ای کوچک نوشید. قیافه اش لحظه ای درهم شد و من نتونستم به چین دادن دماغش نخندم. دماغش عقابی بود، با یک انحنای ظریف. تا به حال بینی به اون زیبایی ندیده بودم.صدای خنده آروم من حواس زن رو پرت و کرد و بالاخره نگاهش به سمت من چرخید.خشکش زد. خشکم زد.زن انگار سالها بود که در همون نقطه نشسته بود و من، انگار که‌ به خودم از دریچه چشم دیگری نگاه میکردم.از خواب پریدم. کتاب تمیز ریاضی افتاده بود روی شکمم و چند برگ از دفترچه تمیزم زیر بدنم تا خورده بود.Image by: Kristina Bustamantewww.instagram/g.0.l.a.k/ www.golak.ca G.0.l.a.kG.0.l.a.kFri, 01 Nov 2019 01:15:25 +0330https://virgool.ir/@G.0.l.a.k/داستان-اینجا-خبری-نیست-mkdq45ob3terاون روز، آسمان و زمین یک حالی داشت که انگار زمان، جایی، شاید در یک دنیای موازی، متوقف شده بود.ساعت روی ۹:۴۰ دقیقه خشک شده بود و عقربه ها سرجایشان تیک تیک میکردن.پا کشان میرفتم. هوا نه سرد بود نه گرم. نه شرجی، نه خشک. هیچی نبود. انگار در خلاء‌ قدم می زدم. انگار به پاهام وزنه ای وصل بود. آدم های شهر آهسته قدم برمی داشتن. غبار خستگی روی تن همه نشسته بود. به مردی تنه زدم. نگاهش کردم. او هم. بی حرفی رد شدیم.از کوچه دوم میان بر زدم. راهم را باید کوتاه میکردم، چون پای رفتنم نبود. ۹:۴۰ دقیقه.وقتی از کنار در بلند فلزی رد میشدم، انگار وزنه ای به پاهام وصل شد. ماه ها بود ازهمین کوچه گذر میکردم؛ از کنار همین در رد میشدم. این چه حسی بود؟هوا شرجی شد، انگاری گرم هم شد. چرا پای رفتن نداشتم؟‌ روبروی در مکث کردم، درست وسط ازدحام کوچه، با آدمهایی که کورمال و آهسته میرفتن. دیدمش که میان تاریک روشنی کوچه پشت در، ایستاده بود. مثل مجسمه. ولی نه...مجسمه ها نفس نمی کشن.قدش کوتاه بود. خیلی کوتاه. به کوتاهی خودم وقتی ۷ ساله بودم. به موهای دم موشی اش روبان بنفش زده بود. قفل پاهام سنگینتر شد. پیراهن یقه توری اش را انگاری برعکس پوشیده بود. دکمه های پشت لباس مثل مانتو، جلوش قرار گرفته بود. قفل پاهام سنگینتر شد. هوا هم. ۹:۴۰ دقیقه.دستاشو بهم چسبونده بود. داشت دعا میکرد؟ ولی نه...نگاهش انگار به من بود.بچه ای دوان دوان رد شد و بهم تنه زد. من حتی از جام تکون نخوردم. پس چرا من نمی تونستم بدوم؟ چرا نمی تونستم فرار کنم؟دخترک مستقیم به من زل زده بود و من گریزی از نگاه بی احساسش نداشتم. هوا عوض شد. سنگین شد. کم کم حس خفگی بهم دست داد. ۹:۴۰ دقیقه.دخترک، خودم بودم. زمانی که قدم کوتاه بود و با اصرار، لباس های قشنگم را زشت می پوشیدم تا احساس بلندی کنم.نگاهش اینقدر بی احساس بود که فکر کردم شاید مرده. چشمانم به تاریکی کوچه پشت در عادت کرد و سیاهی دور چشمان دخترک را دیدم. قفل پاهام چرا باز نمیشد؟ ساعت هنوز هم ۹:۴۰ دقیقه بود.چند قدمی اومد جلو. زیر پاهاش، صدای خش خش برگ های خشک می اومد. به زمین نگاه کردم. برگی نبود.اومد جلوتر. پسر بچه ای هیاهو کنان از کنارم رد شد. این بچه ها چطور می تونستن جیغ بزنن؟ چطور می تونستن بدون؟دلم می خواست فریاد بزنم. دهانم را باز کردم. اما دریغ. صدام در اعماق وجودم گم شد.گفت: «بیخودی تلاش نکن. در این شهر آدم ها فریاد نمیزنن.»صداش، صدای هفت سالگی من نبود. صدای جا افتاده پیرزنی بود که سالها سیگار به لب داشته.پیاده ها رد میشدن. خسته و دلمرده. انگار روی شهر خاک مرگ ریخته بودن. هیاهویی به گوشم رسید. بچه هایی بودن که دوان دوان می آمدن. دختر و پسر دم موشی داشتن و لباسهای قشنگشون رو زشت پوشیده بودن. قفل پاهام باز شد. به پشت در نگاه کردم. دخترک همچنان با نگاه خالی بهم زل زده بود. ۹:۴۱ دقیقه.حالا، سالهاست که از کنار در می گذرم. دخترک همچنان آنجاست. ایستاده در میان تاریک روشنی کوچه پشت در. همیشه ۷ ساله مونده. با قد کوتاه و چشمهای خالی. از پشت در، صدای هیاهوی بچه ها هنوز شنیده میشه.شاید من در ۷ سالگی، در دنیای موازی، مرده بودم. www.instagram.com/g.0.l.a.k/ www.golak.ca Image by: Rattapon PiratG.0.l.a.kG.0.l.a.kThu, 31 Oct 2019 02:56:34 +0330