https://virgool.ir/feed/@FereshtehMirmohamadiدانشجوی دکتری تخصصی روان‌شناسی دانشگاه شهید مدنی آذربایجانfa2026-11-11 08:29:50https://files.virgool.ir/upload/users/381401/avatar/BnDp9A.jpeghttps://virgool.ir/@FereshtehMirmohamadihttps://virgool.ir/@FereshtehMirmohamadi/چرا-بعضی-از-ما-وابسته-پرتوقع-و-تشنه-عشق-هستیم-و-دردهای-جسمی-بدون-منشأ-بدنی-تجربه-می-کنیم-jkxklcxhtbnlشاید برای شما هم سوال باشد که چرا بعضی از ما وابسته، پرتوقع و تشنه عشق هستیم و دردهای جسمی بدون منشأ بدنی تجربه می‌کنیم؟ بعضی از ما در کودکی خشونت‌های روانی را از سوی نزدیک‌ترین افراد(مثلا والدین و اعضای خانواده) زندگی خود تجربه کردیم که شاید در بزرگسالی چندان از آنها آگاه نباشیم. اما تأثیر آنها هنوز با ماست. این خشونت‌ها احساساتی را در ما ایجاد کردند که ما به دلایل اخلاقی هیچوقت به خود اجازه تجربه آن احساسات را ندادیم، بلکه تلاش کردیم به خودمان بقبولانیم که شاید دلیلی برای آن چه تجربه کردیم وجود داشته است و یا حتما حسن نیتی پشت آن بوده که ما درک نمی‌کنیم. مثلا ما تصور می‌کنیم هیچ‌وقت هیچ پدر و مادری بد ما را نمی‌خواهند، اگر بد رفتاری با ما داشته باشند، معمولا تلاش می‌کنیم کمتر خشم خود را بروز بدهیم. این چیزی است که اخلاق و مذهب از ما خواسته است. شاید تعداد کمی از ما در مقابل والدین یا عزیزان خود که ناخودآگاه به ما آسیب وارد می‌کنند، بتوانیم هیجان ناخوشایندی بروز بدهیم و تلاش نکنیم که خشم خود را با عشق و وفاداری جایگزین کنیم. ما معمولا خشم خود را پس می‌زنیم و سعی می‌کنیم رفتار آنها را توجیه کنیم اما در سطح روان این خشم سرکوب شده، مانع از این می‌شود که عشق و علاقه واقعی را در ارتباط با آنها تجربه کنیم، این باعث می‌شود که ما وابسته و پرتوقع شویم، تشنه عشق باشیم و چون عشق اصیل را تجربه نکردیم، در هر رابطه‌ای دنبال این باشیم که مهر و محبت دریافت کنیم. اما تراژدی اینجاست که هر چقدر بزرگتر می‌شویم پیدا کردن فردی که بتواند ما را از مهر سیراب کند، سخت‌تر می‌شود و خودمان نیز به عنوان یک والد به فرزندمان همان آسیبی را وارد می‌کنیم که در گذشته تجربه کردیم. اتفاقی که به مرور می‌افتد این است که بدن ما این تروما را با خود به دنیای بزرگسالی و پیری منتقل می‌کند. به قول آلیس میلر بدن کاملاً با اصول اخلاقی بیگانه است. شاید ما فراموش کرده باشیم اما بدن هرگز فراموش نمی‌کند. بنابراین دردهای جسمی با منشأ بدنی نامشخص سراغ ما می‌آیند. دردهایی که به لحاظ پزشکی توجیه ندارند و به لحاظ روانشناختی درمان‌پذیر هستند.لازم نیست که جواب خشونت عزیزان خود را با خشونت بدهیم بلکه لازم است بتوانیم به درک واقع بینانه‌ای نسبت به آنها برسیم، متوجه رفتاری که با ما داشتند بشویم و آن را بپذیریم به جای اینکه واقعیت را سرکوب کنیم و این در جریان یک رابطه امن با درمانگر امن اتفاق می‌افتد. کسی که نسبت به ما و آسیب‌پذیری‌های ما گشوده و پذیرا باشد. کسی که با همدلی و گوش سپردن به روایت ما و نادیده نگرفتن ما محرومیت‌هایی را که در رابطه با عزیزان‌مان تجربه کردیم، جبران کند. در چنین حالتی فرد می‌تواند از رنج‌هایش خلاص شود و دیگر انرژی خود را صرف سرکوب واقعیت نمی‌کند.فرشته میرمحمدی|روان‌درمانگر@FereshtehMirmohammadiفرشته میرمحمدیفرشته میرمحمدیSat, 23 Jan 2021 21:48:22 +0330