https://virgool.ir/feed/@Fereshteh.ahmadiدر حسرت اقانوس رهایی ، نیازمند به دو بال پرواز . عاشق خواندن و نوشتنfa2026-11-11 19:10:04https://files.virgool.ir/upload/users/2105042/avatar/SqLOUE.jpghttps://virgool.ir/@Fereshteh.ahmadihttps://virgool.ir/@Fereshteh.ahmadi/ماجراهای-من-و-مستاجری-jjx7gnvm1abfکلا کلمه مستاجری رو وقتی نه سالم بود فهمیدم، اون موقع ها هم خودم کوچیک بودم هم دنیام. با اینکه صاحب نصف آپارتمان فرانسوی ساز قدیمی 65 متری بودیم باز هم هر چند ماه یکبار عموی کوچیک میومد مهمانی و یک هفته ای لنگر مینداخت تا یادمون بیاد نصف خانه مال عموی عزیزه. بگذریم! خانه رو دوست داشتم اما بال پرواز نداشتم. در 11 سالگی اما مستاجری رو شروع کردم اونم با انتخاب پدری. اونجا بود که اولین درس مستاجری رو یاد گرفتم، سلیقه افراد خانواده در انتخاب خانه از عرش تا فرش باهم فرق داره و بدبختانه انتخاب پدر ما در حد گلیمی پاره پوره بود. 13 سالگی دست به زانو هام گرفتم و اعضای خانواده رو که در حال له کردن همدیگه بودن رها کردم و رفتم املاکی دنبال خانه مورد علاقه خودم. بله 13 ساله شجاعی بودم! نکته عجیب ماجرا این بود هیچ کدام از املاکی ها نپرسیدن دخترجان بزرگترت کو؟ تو کجا اینجا کجا؟ برعکس با جان و دل خانه ها رو بهم نشان دادن! چرا؟! هیچ وقت خودمم نفهمیدم.از اون عجیب تر پدر و مادرمم نگفتن تو چرا رفتی دنبال خانه! خانه را پیدا کردم بزرگ! دل گشا و باز هم بزرگ!اما درس دوم مستاجری رو این بار اینجا گرفتم. صاحب خانه خوب بخشی بزرگی از زندگی شماست. باید در انتخابش مهارت داشته باشین مثل خرید هندوانه. بگذریم! چند سالی رو سر کردیم تا اینکه صاحب خانه تبدیل به کدو تنبل شد و وقتش شد بریم. این بار دیگه نوجوان نبودم زندگی ترس رو بهم یاد داده بود. پس دلم خواست برای استحکام روابط اعضای خانواده خانه کوچک تر پیدا کنم تا کمی با هم صمیمی تر بشیم، تازه کلا صاحب خانه نبود و در مالزی گذران زندگی می کرد، چی از این بهتر!اما در پایان همدلی و صمیمیت ربطی به خانه نداشت و از دل آدم هاش میومد. ما مستاجرهای خوبی نبودیم و جدایی خوبی با صاحبخانه با مرام نداشتیم بماند که اون خانه با بی مادرشدن من بهم درس بزرگتری داد.حالا در 31 سالگی هم ما مستاجرهای خوبی هستیم، هم صاحبخانه خوبه هم خانه. اما روزگار گرونه!اینقدر گرون شده که قیمت صاحب خانه هندوانه با کدو تنبل یکی شده و فرقی نداره انتخابت اشتباه باشه یا درست. من دیگه 13 ساله شجاع نیستم و حالا خانه ها برام ترسناک شدن، اسمش استخوان هام رو میلرزونه و از اینکه ماجراهام با مستاجری به خانه ابدی بکشه میترسم. حالا در کشور خودمم حس مستاجری دارم، انگار بخشی از این خاک که بچگی باهاش گِل بازی می کردیم تبدیل به آجرهای طلا شده و برامون قیافه میگیره.از درسی که روزگار فقط به ما مستاجر ها میده خسته و دل شکسته ام. اره مستاجری همش همینه. جنگ بر سر جایی برای یک شب در امنیت خوابیدن.فرشته احمدیفرشته احمدیWed, 07 May 2025 14:21:16 +0330https://virgool.ir/@Fereshteh.ahmadi/پیروز-و-من-kwjqfaljzsu8دفترچه یادداشت رهایی من .تک بودن از بچگی در من رشد کرد ، نه اینکه تک فرزند باشم بلکه چون دختر بودم. بخار ارث سنت گرایی که از مامان بزرگم به مادرم رسیده بودم من ، دختر 6 ساله نباید تو کوچه بازی می کردم .کارم تماشا بقیه بچه ها بود .از اونجا همه چیز شروع شد سالها بعد با اینکه بیشتر از بقیه دختر ها آزادی داشتم حالا دیگه خودم توان برقراری ارتباط نداشتم . تک شده بودم. به طرز احمقانه ای ازادی و شادی که میتونستم داشته باشم رو نادیده میگرفتم .مادر و پدری که حتی متوجه کسری شادی و زندگی در من نمیشدن. من علی رضا شهرداری نداشتم . من خودم یک تنه پیش می رفتم.یک روز بعد از دست دادن تنها زن زندگیم، مادرم. متوجه شدم ادم های تک درد از دست دادنشون هم شدیدتره. تا اینکه یک روز عکس یوز کوچیکی رو در گشت زنی های اینستا دیدم. نازنین حیوان معصوم در خطر انقراض ، پیروز .احساس همزادپنداری من اینقدر باهاش شدید بود که تبدیل شده بود به الگو من .عجیبه نه؟ دلت بخواد همپا حیوان دیگه ای زندگی کنی؟ برای منی که پدرم تو سن 15 سالگی تنها حیوان خانگیم رو ، یه گربه بی نوا رو با پرت کردنش کشت خیلی عجیب نبود .پیروز من بودم .تنها .نازنین. مهربان و شجاع .حد جنگیدنش همین بود اما حالا از خودم می پرسم من حد جنگیدنم کجاست ؟خیلی خسته ام . دیروز از یه جنگ خانوادگی ترسیده و زخم خورده بودم و امروز داغدارم. انگار عزیزم مرده.مثل اینکه خودم دارم میمیرم. انگار روحم مصرف شده و به اخر رسیده.پیروز جان برای همه ان لبخند های لحظه ای که به من هدیه میدادی سپاسگذارم. امید کوچکم بودی .بدرود پسر نازنین.فرشته احمدیفرشته احمدیTue, 28 Feb 2023 12:08:47 +0330https://virgool.ir/@Fereshteh.ahmadi/من-چراغ-ها-را-خاموش-میکنم-r0b6qipwn22e#زویا_پیرزادنشر مرکز" نه با کسی بحث کن ، نه از کسی انتقاد کن .هرکی هرچی گفت بگو حق با شماست و خودت را خلاص کن . ادم ها عقیده ات را نمی خواهند . می خواهند با عقیده خودشان موافقت کنی بحث کردن با ادم ها بی فایده است ."این روش زندگی کلاریس ایوازیان هست . کلاریس مادر خانه دار رمان ما ، این نصیحت را از پدرش به ارث برده . کلاریس ارمنی و مسیحی است .او با 3 فرزند خود و شوهرش در خانه های سازمانی بوارده ابادان زندگی میکنند .زندگی ارام و کسالت بار کلاریس با امدن هماسه های جدید به خانه G4 شروع به تغییر میکنه . در این اشنایی کلاریس متوجه میشه که تا چه حد نادیده گرفته شده و روزمرگی های زندگی علاقه هاش را بلعدیه .زویا پیرزاد در این رمان بخشی از ندیده های زندگی مادران ما را به نمایش میذاره . ما از دید کلاریس زندگی زنان ابادان در دهه 1340 ، و ضعیت سیاسی و اجتماعی کشور را میبینیم و حتی شعار زن ، زندگی را میشنویم .زیبایی رمان به سادگی نگاه کلاریس هست. فزار و نشیب احساسات زنانگی کلاریس با نثر روان خانم پیرزاد هنرمندانه به خواننده منتقل میشه .شاید در بخشی از رمان بخاطر رفتار و سکوت کلاریس در برابر اطرافیان و عدم تغییر روزمرگی و تکرار افکار کلاریس احساس دلمردگی کنید اما هر چقدر رمان به انتهای داستان نزدیک تر میشه تغییرات کم کم خودشان را نشان میدن و کلاریس مادر مهربان داستان شروع به پیدا کردن خودش و دیدن خودش میکنه .نقطه عطف داستان امدن امیل و دختر و مادر پیرش به همسایگی انهاست . پدر و دختر جذابی که به سرعت در میان خانواده و دوستان کلاریس پذیرفته میشند.در رمان ما زنان متفاوتی دیگری را در اطراف کلاریس می بینیم . مادر و خواهر کلاریس که بیشتر مواقع در حال انتقاد از کلاریس هستند. مادری سنتی که براقی و مرتبی خانه و غذای خانگی معیار زن خوب بودن میدونه و خواهری که به دنبال شوهری بهتر از شوهر خواهر خودش هست تا خانم نورالهی که به دنبال رای زنان و حقوق زنانه. در طول داستان تا انتها هیچ کدام از شخصیت های داستان به دنبال شنیدن نظر کلاریس نیستن حتی دخترهای دوقلو کلاریس .همه فقط به دنبال تایید شدن و موافقت کلاریس میگردند در این میان سکوت کلاریس هم لایه محافظتی هست هم زندان .خیلی از مادران ما ( شاید مادران امروزی کمتر ) شبیه به کلاریس هستند.صبح زودتر از همه بیدار میشند و در اخر چراغ ها را خاموش میکنند . افکار و احساساتشون را نگه میدارند و حتی اگر سر میز غذا ، خودشان چیزی نخورند کسی متوجه نمیشه .رمان #من چراغ را خاموش میکنم مختص به زنان و مادران فداکاری هست که خانواده و احساسات عزیزانشان را در اولویت قرار میدند و خودشان کم رنگ شده اند . فرشته احمدیفرشته احمدیTue, 14 Feb 2023 16:27:24 +0330