https://virgool.ir/feed/@Fatimah.mو بجز ماه دل از عالم و آدم کندم...??fa2026-11-12 14:43:14https://files.virgool.ir/upload/users/507010/avatar/wwo2Tw.jpeghttps://virgool.ir/@Fatimah.mhttps://virgool.ir/@Fatimah.m/سامسونگ-روایتگر-زندگی-های-ما-بعد-از-خدا-vxljbxnkpqqhبه نام یگانه داننده ی روایت در دلها یادش بخیر قبل ترها نوشته هایم را با این جمله آغاز میکردم که قلم را در دست میگیرم و مینویسم،اما حالا گوشی را در دست میگیرم و در زیر پتو، در چهاردیواری بغض آلود تنهایی، به همراه همراه همیشه در صحنه ام ،گوشی جان ،این دوست باوفا ، روایت می‌کنم از تجربه‌های سختم در این روزهای تلخ کرونایی که با وجود قرنطینه از همه فاصله گرفته‌ایم وشاید کمی به خودمان نزدیک تر شده ایم، در روزهایی که بقول دکتر انوشه شرط سالم ماندنمان باهم نبودنمان است . شاید بشریت واقعا بعد از این همه سال شلوغی و اجتماع نیازمند این سکوت و تنهایی بود تا تعقل کند در این که در گذر از کوچه های زندگی تا به حال چه کرده ، ازکدام کوچه ها رد شده، و بر سر کدام کوچه بیشتر ایستاده است. شاید نیاز داریم تا جایی از مسیر را برگردیم و از سر کوچه هایی که به راحتی از آنها رد شده ایم، کمی بیشتر مکث کنیم؛ و در این بین شاید شادی و حال و خوب را دوباره یافتیم و یا شاید علت این بغض و اندوه پنهان شده در لبخندی که این روزها پشت ماسک ها پنهان شده را پیدا کردیم. ماسکی که شاید بعد از این دوران خیلی ها به استفاده کردن از آن ادامه دهند دیگر دست ها خسته شده بودند از نگه داشتن نقاب ها بر چهره حالا که کمی بیشتر فکر میکنیم این بیماری برای خیلی ها موجب شد تا خوده واقعی شان را نشان دهند . این روزها به جای لبخند همدیگر ،فقط چشم ها را میبینیم و آنها تنها راه ارتباطی ما با رهگذران شده اند ،چشم هایی که قدرتمند و شفاف ترین انعکاس دهنده ی فریاد ها در سکوت هستند.شاید اگر عمری باقی بود، بعد از کرونا ،توانایی شنیدن فریاد هارا از چشم ها و سکوت ها پیدا کنیم. حرف هایی را که با انسانها دفن میشوند و به هیچ همدمی جز خودت نمیتوانی بگویی ،ای کاش میشد منی بنشیند و برای منی دیگر حرف بزند گریه کند شکایت کند از همه چی و در آخر آرام بگیرد چون بداند که این من هیچگاه رفتنی نیست و این حرف ها هیچگاه باعث تغییر دیدگاه او نمیشود و از همه مهمتر این من اورا میفهمد و درک میکند.شاید این روزها آن من دیگر که همه ی ما جایی در خلوت هایمان و تنهایی هایمان به دنبالش میگردیم همان گوشی هایمان باشد... شاید این بیماری لازم بود تا ما از چیزهایی که در اختیار داریم و برای ما عادی شده به راحتی نگذریم و در آنها تامل کنیم و سعی کنیم تا از آن ها نهایت استفاده را ببریم. تلفن همراه وسیله ای که تا قبل از این روزها ، یعنی تعطیلی مدارس، مخل تحصیل و آرامش پنداشته می شد ، تلفنی که حمل آن به مدرسه جرم و در دست گرفتن آن در خانه بیش از زمان معین هدر رفتن وقت محسوب می‌شد حالا تبدیل به یکی از پرکاربردترین و مفید ترین وسایل شده است. از تجربیات خودم در زمینه استفاده از تلفن همراه این وسیله کارآمد مینویسم : من از گوشی در این روزها برای تحصیل و شرکت کردن در آزمون ها و دیدن فیلم های آموزشی و گوش کردن به کتاب های صوتی بیشترین استفاده را دارم . خلاصه این روزها گوشی همراه برای ما، دلگرمی و مانع دلتنگی و قوت قلبی برای دیدن اطرافیان و دوستانمان هرچند کوچک و کوتاه در این صفحه های الکترونیکی شده است؛ من حتی در خانه در این روزها توسط سامسونگ سلامتی میزان خواب ، وزن ، آب ، غذا و ورزش خود را چک کرده و سامسونگ سلامتی همانند پرستار و دکتری همیشه حاضر بهترین پیشنهادها را در اختیار من قرار میدهد. به نظر من اگر در این روزها تلفن همراه نبود شاید نمی توانستیم این روزهای سخت را تحمل کنیم،این روزهای پر از دلتنگی را... وقتی از در و دیوار خانه بوی بغض و از جامعه بوی بیماری می آید و تنها راه سالم ماندن در خانه ماندن است با یک آهنگ شاد می شود همه چیز را تغییر داد. تلفن های همراه همچون ناظر و دوستی در تمام لحظات زندگی ما و حضور فیزیکی او در تمام قهر و آشتی و شادی و غمگینی و بغض و لبخند های ما در دنیای مجازی ،و در این روزها تنها راه ارتباطی ما با دنیای بیرون، عمل کرده است. تلفن همراه عزیزم که بقول یک نفر مانند جعبه سیاه منی، از ترست که شده باشد هم اصلا می گویم خیلی دوست دارم ....ای داننده ی خیلی چیزها بعد از خدا در این روزها...? #روایتگرباشفاطمه محمدیفاطمه محمدیSat, 26 Dec 2020 17:50:43 +0330