https://virgool.ir/feed/@Fatemeh.Abolghasemifa2026-11-11 16:02:50https://files.virgool.ir/upload/users/3920773/avatar/9sqI4y.jpghttps://virgool.ir/@Fatemeh.Abolghasemihttps://virgool.ir/@Fatemeh.Abolghasemi/باید-از-هرچیزی-که-دوست-داریم-پول-دربیاریم-داستان-یک-عشق-قدیمی-pfeqzh2hh5ofهمه‌چیز از روزی شروع شد که توی کلاس کنار دوستم نشسته بودم و دوستم از خاطرات نوجوونیش تعریف می‌کرد و می‌گفت: یکی از کارهایی که از اون موقع تو زمان‌های استراحتش انجام می‌ده و آرومش می‌کنه رقصیدنه! اما این موضوع با شناختی که من ازش به عنوان دوستش داشتم کاملاً فرق داشت! همین موضوع باعث شد که بحث‌مون عمیق‌تر بشه و سوال جالبی مطرح بشه! بهش گفتم: "منم عاشق نوشتنم! این کاریه که آرومم می‌کنه، اما این چیزیه که همه درباره من می‌دونن، چون این کاریه که دلم می‌خواد ازش پول دربیارم!" مگه این همون چیزی نیست که همیشه بهمون می‌گفتن؟ علاقت رو پیدا کن و بعد از اون، تو موفق‌ترین و پولدارترین تو اون حوزه‌ای. چون با عشق کارت رو انجام می‌دی! نوشتن: از علاقه تا اجبار اما بحث‌مون به اینجا رسید که آیا از هر کاری که لذت می‌بریم باید پول دربیاریم؟ بذارین به خصوص سوالم رو مطرح کنم! آیا باید از هر چیزی که لذت می‌بریم، پول در بیاریم؟وقتی علاقه تبدیل به کار میشه چی از دست میره؟ دوستم گفت این ایده رو دوست نداره! می‌خواد کاری که ذهنش رو آزاد می‌کنه همیشه با عشق و آزادانه انجام بده! چرا؟ چون وقتی کاری که بهش عشق می‌ورزی، تبدیل به شغل بشه، کم کم اون حس آزادی رو از دست می‌ده! نوشتن برای من همیشه نقطه امن بوده! عشق من به نوشتن از کلمه‌سازی کلاس اول دبستان شروع شد! انگار نوشتن برای من از همون روز اول وقتی ابزار کلمات رو بهم دادن، جرقه‌ای بود برای ورود به این دنیای شگفت‌انگیز، برای وقتی که تو خالقی، خالق هر محتوا! وقتی که بهمون گفتن با حرف اول که یاد می‌گیرم کلمه بنویسیم و باهاش جمله‌سازی کنیم، من همون آدمی بودم که با حرف "ع" عکاسی رو می‌نوشتم و دستم رو بالا می‌گرفتم تا با وجود قد نسبتاً کوتاه‌ام، معلم من رو از انبوه جمعیت تشخیص بده و بتونم روی سکوی کلاس جملم رو بخونم، جوری که انگار هیچی مهم‌تر از اون سکوی چند سانتی و بلند خوندن جملاتم که با دست خط کج و کولم نوشته شده بود! نبود. این داستان ادامه داشت، وقتی که تو بخوانیم و بنویسیم باید نهایتاً سه خط می‌نوشتیم و من زمانی به خودم میومدم که یک صفحه و نیم داستان نوشته بودم! ضرب‌المثل‌هایی که باید به زبان ساده برمی‌گردوندیم رو با سریال علمی و تخیلی که کل دیشب ذهنم رو درگیر کرده بود مخلوط می‌کردم! چون این دنیا هیچ محدودیتی نداشت. چون این دقیقا چیزی بود که بهم اجازه رویاپردازی می‌داد! اما این مسیر همیشه انقدر قشنگ نبود… وقتی اجبار عشق رو از بین می‌بره! رسیدیم به دوران راهنمایی! جایی که نوشتن شد فقط تکلیف اجباری!وقتی بهمون موضوعاتی مثل مادر، طبیعت و آسمان می‌دادن و حتما باید توش یه نتیجه‌گیری اخلاقی هم می‌ذاشتیم! انشایی که ارایه‌های ادبی رو هم برای نمره اضافه داخل خودش جا داده باشه! اجبار و محدود کردن ذهنم به کلاس‌های انشای زنگ آخر روزهای یکشنبه برای نوشتن، نتیجه عکس داشت. ذهن بازیگوش من دوست داشت به جای نوشتن، چشمش رو به ساعت دیواری بالای تخته بدوزه و با وسایلی که حداقل یک ربع زودتر جمع کرده بود به محض شنیدن زنگ، میزش رو ترک کنه! دلم نمی‌خواست درباره موضوعی بالاجبار بنویسم! مگه من خالق نبودم؟ پس چرا خودم مخلوقم رو انتخاب نمی‌کردم؟ این شد که یه مدت زیاد شب‌های قبل امتحان انشا شروع می‌کردم تو وبلاگ‌های فارسی دست‌نوشته‌های آدم‌ها رو می‌خوندم، چند تا جمله قشنگ و ادبی رو حفظ می‌کردم تا توی امتحان فردا بنویسمشون و نمره معلم رو بگیرم! میدونستم یا باید درباره خاطرات دروغین از سفرهای نرفته‌ام می‌نوشتم یا نامه‌ای به مادر و اگر هم خوش‌شانس بودم، یک داستان تخیلی که همیشه کمترین نمرات رو می‌گرفت چون فاقد ارایه‌های ادبی بود!دوباره برگشتم اما نه به دلیلی که فکرش رو می‌کنین! زمان زیادی گذشت تا من دوباره با تموم شدن کلاس‌های انشا و نوشتن‌های اجباری، مجدد شروع به نوشتن کنم! آنچه که باید رو خلاصه می‌کنم و از کل مسیر زیاده‌گویی نمی‌کنم!چیزی که اتفاق افتاد بالا و پایین‌های زیاد در این مسیر بود، اما حالا فاطمه فقط برای نمره و آن سکوی چند متری کلاس خانم آذرین نمی‌نوشت! بهش گفته بودن ۱۸ سالگی یعنی ابتدای استقلال و ورود به صحنه بزرگسالی برای پول درآوردن!حالا بازم نوشتن در سایه رفته بود! به ما گفته بودن هرچی در چنته داری بگذار و کمی پول دربیار! اینطور شاید شما هم آدم بزرگی شدین در دنیای بزرگسالانی که خودمانیم خودشان هم نمی‌دانند رویا و هدف و علاقه واقعاً به چه معناست! می‌گفتن تو هیچ وقت فقیر نخواهی بود! آدمی که بتونه از استعدادش پول دربیاره هنرمند واقعیه! وقتی که این ها رو پیوند زدم، بازم ذهنم توی چهارچوب قرار گرفت. این بار به جای زنگ‌های آخر یکشنبه‌ها این ددلاین‌های لعنتی و لحظه آخری بودن که دستام رو قفل می‌کردن تا هرچه بیشتر برای نوشتن بهشون فشار میاوردم، بیشتر ننویسند! این از آن داستان‌های ناتمام است! آیا واقعاً باید از چیزی که عاشقشیم، پول دربیاریم؟ یا بعضی علاقه‌ها باید برای خودمون بمونن؟هنوز هم نمی‌دونم! این از آن داستان‌های ناتمام است! نوشتن برای من عشقه، اما شاید نه در دنیای بی‌رحمانه آدم بزرگ‌ها، جایی که همه‌چیز باید پول‌ساز باشه تا کارآمد تلقی بشه! بذار این عشق‌مون مثل برق چشم‌های فاطمه ۷ ساله روی سکوی خاک‌خورده کلاس، خالص و پاک بمونه! نظر شما چیه؟فاطمه ابوالقاسمیفاطمه ابوالقاسمیSat, 29 Mar 2025 11:27:01 +0330https://virgool.ir/@Fatemeh.Abolghasemi/چطور-یک-بازی-ساده-مسیر-آینده-من-رو-تغییر-داد-cxdxzoc3es11وقتی اولین بار نشستیم سر اون میز، فقط ۴ تا آدم غریبه بودیم. ولی وقتی ایستادیم روی استیج نهایی، یه تیم واقعی بودیم : پنتا، تیمی که از یک ایده تا یک تجربه واقعی رشد کرد. اما چطور این تیم تبدیل شد به یکی از بهترین تجربه‌های من در تفکر طراحی، کار تیمی و نوآوری؟ امروز این داستان رو براتون تعریف می‌کنم. مرحله اول: تیم‌سازی با HOPE چند درصد از دوستی‌های باارزش و چندین ساله‌ای که ما آدم‌ها داریم، با بغل‌دستی مدرسمونه؟جایی که هیچ‌کس انتخاب نکرده کنار کی بشینه، ولی سال‌ها بعد همون آدم‌ها تبدیل می‌شن به دوستای همیشگی‌مون. توی Samsung Solve for Tomorrow هم چیزی مشابه اتفاق افتاد ۵۰ نفر از هم‌سن و سال‌های من دور هم جمع شدیم و Hope بازی کردیم و افراد با شماره‌های یکسان با هم تیم شدن ! تیم‌هایی که با بازی Hope شکل گرفتن و به معنای واقعی توی این روزای خاکستری امیدی برای رنگی‌شدن روز‌هامون بودن! اولین چالش؟ پیدا کردن راه مشترک بین آدم‌هایی که از رشته‌های مختلف اومدن: مدیریت مالی، علوم کامپیوتر، آمار، مشاوره... ما باید یه مسئله واقعی رو حل می‌کردیم. اما قبل از حل مسئله، باید تیم می‌شدیم. و این راحت نبود! آدم‌هایی که مدل فکری‌شون با هم فرق داره، دیدگاه‌های متفاوت دارن و گاهی حتی اولویت‌هاشون متفاوته. اما یه چیز رو یاد گرفتیم: گوش دادن مهم‌تر از حرف زدنه. مرحله دوم: ایده‌هایی که در نگاه اول احمقانه بودن! یه نقل‌قول معروف از هنری فورد هست که میگه:اگه از مردم می‌پرسیدم چی می‌خوان، می‌گفتن اسب‌هایی سریع‌تر!این یعنی نوآوری از جایی شروع می‌شه که آدم‌ها فراتر از نیازهای فعلی فکر کنن. یکی از تمرین‌های ما این بود که از دید شخصیت‌های مختلف به مفاهیم فکر کنیم. مثلاً یکی از بهترین سوال‌هایی که اون روز شنیدم این بود:"تنهایی از نگاه یه دلقک چه رنگیه؟" تمرينی که بهمون ياد داد چطور سقف ذهنمون رو بشكنيم و بدون مرز تخيل كنيم. مرحله سوم: لبخندها، هدف ما شد! وقتی از یه بچه پرسیدیم "کی مسواک زدن از همیشه سخت‌تره؟" جواب داد: "وقتی دوستام دارن بازی می‌کنن و من باید برم مسواک بزنم!" این دقیقاً همون جرقه‌ای بود که ایده‌ی ما رو شکل داد. ما ارائه‌مون رو با لبخند کودکانی شروع کردیم که مثل شخصیت‌های اول داستان‌های افسانه‌ای می‌درخشن و قلبمون رو گرم می‌کنن! اما همیشه پشت شخصیت‌های اول، کاراکترهایی هستن که برای اون درخشش تلاش می‌کنن: مثل پاسکال، آفتاب‌پرست راپانزل مثل سم، همراه وفادار فرودو تو ارباب حلقه‌ها مثل فیلیپ، اسب شجاع مولان مثل خانوم پاتس، قوری دوست‌داشتنی توی دیو و دلبر مثل داستان سفیدبرفی، ما هم چهار کوتوله‌ی داستانیم! چهار آدم با دغدغه‌های متفاوت که کنار هم قرار گرفتن و «پنتا» رو تشکیل دادن. تیمی با یک هدف مشترک: درخشش لبخندهای بچه‌ها! 5 چیزی که از این مسیر یاد گرفتم 1. تیم واقعی اتفاقی شکل نمی‌گیره، ساخته می‌شه. بازی HOPE فقط ما رو کنار هم گذاشت، اما چیزی که ما رو تبدیل به یه تیم کرد، تعامل و درک متقابل بود. 2. ایده‌های بزرگ از سوال‌های غیرمعمول شروع می‌شن. شاید "تنهایی از دید یه دلقک" یه سوال عجیب باشه، اما همون طرز فکر باعث شد راه‌حل‌های خلاقانه‌تری بسازیم. 3. گوش دادن مهم‌تر از حرف زدنه. یکی از مهم‌ترین چیزهایی که یاد گرفتم این بود که همیشه راه‌حل درست رو خودم ندارم، اما توی یه تیم، همیشه یه نفر یه نکته کلیدی برای گفتن داره. یاد گرفتیم چطور مسائل رو با دقت بشناسیم، همدل باشیم و با هم برای حلشون قدم برداریم. فهمیدیم تشکیل یه تیم واقعی فقط درباره تقسیم کار نیست؛ درباره شنیدن، درک کردن و دیدن دنیا از زاویه دید آدم‌های دیگه‌ست.4.این دوره بهمون یاد داد گاهی باید از پشت میزهای آکادمیک بلند بشیم، بریم به دل واقعیت و حقیقت چالش‌ها رو از نزدیک لمس کنیم. 5. پایان همیشه یه شروع جدیده. اختتامیه فقط یه نقطه پایان نبود، بلکه یه نقطه آغاز برای همه‌ی ما بود. نقطه آغازی برای مسیر جدیدمون که با کارتیمی، تفکر استراتژیک و خلاقیت که یادگاری از این دوره بودن قرار بود داستان جدیدی رو تو مسیر شغلی و تحصیلی ما رقم بزنه! و در آخر… شاید هنوز کوتوله‌های داستانمون قدشون به قهرمان‌ها نرسه، ولی ما داریم رشد می‌کنیم. با لبخندهایی که درخشان‌تر از هر افسانه‌ایه… این فقط یه خاطره از یه برنامه‌ی آموزشی نبود.این یه نقطه‌ی عطف توی مسیر یادگیری من بود. شما چطور؟ اگه توی یه تیم کار کردی، بهترین درسی که ازش گرفتی چی بوده؟ فاطمه ابوالقاسمیفاطمه ابوالقاسمیWed, 26 Mar 2025 21:38:05 +0330