https://virgool.ir/feed/@Fatemeh.91hسلام✨ من فاطمه‌ام. امیدوارم از خوندن داستان‌هام لذت ببرید.📖 کامنت‌ها و نظراتتون کلی بهم انرژی میده، پس حتماً برام بنویسید. خوشحالم که کنار همیم.🎀fa2026-11-10 20:55:21https://files.virgool.ir/upload/users/4914260/avatar/caZPy5.jpghttps://virgool.ir/@Fatemeh.91hhttps://virgool.ir/@Fatemeh.91h/قهرمانان-یک-صبح-آرام-hmzehta4jeucبعضی روزها ساعت ۵ صبح راهی خانه‌ی دوست صمیمی‌ام، «سوفیا»، می‌شوم تا با هم از پشت‌بام خانه‌اش طلوع خورشید را ببینیم. بیشتر وقت‌ها هم با اسکیت می‌روم، چون نمی‌خواهم به خاطر دیر رسیدن، تماشای طلوع را از دست بدهم.حتماً می‌پرسید چرا به پشت‌بام خانه‌ی خودمان نمی‌رویم تا طلوع را نگاه کنیم؟ خب، باید بگویم آنجا طلوع خورشید خیلی قشنگ‌تر به نظر می‌رسد؛ البته گاهی هم به پشت‌بام خانه‌ی خودمان می‌رویم.هنگام طلوع، وقتی نگاه می‌کنم که ابرهای دورِ خورشید هم‌رنگ او شده‌اند، با خودم فکر می‌کنم که احتمالاً آن‌ها هم مثل من از رنگ طلوع خوششان می‌آید. حیف که ابرهای آن طرف دورند و نمی‌توانند هم‌رنگ خورشید شوند.مثل روزهای عادی داشتم می‌رفتم، دیدم یک مادر با دختر بچه‌ی ۶ ساله‌اش که یک گردنبند طلایی دور گردنش انداخته بود و یک عروسک بامزه در دستش داشت، برای پیاده‌روی آمده‌اند. عروسکش خیلی توجه مرا جلب کرده بود.همین‌طور که به عروسک چشم دوخته بودم، دیدم مردی با موتورش در یک چشم به هم زدن از کنار دختر بچه رد شد و گردنبندش را دزدید و داخل جیبش گذاشت.ناراحت شدم. مادرش هم وقتی دید نمی‌تواند به او برسد، خیلی عصبانی و ناراحت شد. فکر کرده بود می‌تواند فرار کند؟ نه! من با اسکیت‌هایم به سرعت به دنبال او رفتم.با اینکه حدود دو متر از او فاصله داشتم، تمام سعی‌ام را می‌کردم که حداقل گمش نکنم. وقتی پشت سرش را نگاه کرد و دید من هم دنبالش می‌آیم، سرعتش را بیشتر کرد و نزدیک بود او را گم کنم.راهش را عوض کرد و به سمت راست رفت. خب، حداقل صبح زود بود و فعلاً ماشینی نبود که بتواند در میان آن‌ها گم شود. من هم به سمت راست رفتم.ای داد بیداد! غیبش زده بود. مطمئنم که جایی قایم شده.تنها کسی که فعلاً می‌شد دید، من بودم. گوشی‌ام را درآوردم تا به سوفیا زنگ بزنم که بیاید کمکم کند. زیرچشمی هم همه‌جا را نگاه می‌کردم.نمی‌دانستم چقدر طول می‌کشد تا بیاید، ولی مطمئن بودم که به‌زودی می‌رسد. جلوتر که رفتم، یک‌دفعه صدای موتور از پشت سرم شنیدم.سریع برگشتم و نگاه کردم. خودش بود! دوباره با سرعت پشت سرش حرکت کردم. تنها چیزی که لازم داشتم، یک موتور بود.صدای موتوری از پشت سرم شنیدم که گفت:«بیا سوار شو.»سرم را برگرداندم. سوفیا با پدرش، آقای جفرسون، آمده بود. چه به‌موقع! دمت گرم، سوفیا!رفتم سوار شدم، ولی به خاطر کفش‌های اسکیت خیلی اذیت شدم. انگار یک چیز سنگین به هر دو پایم وصل کرده بودند. دزد هم با سرعت بیشتری رفت.-پدر، لطفاً سریع‌تر!آقای جفرسون هم گاز داد.-هی، سوفیا! نگاه کن. آن گردنبندی که از جیبش آویزان شده را می‌بینی؟با دقت نگاه کرد.-آره، خودش است. احتمالاً کارمان آسان‌تر شده.کاسپر، گربه‌ی سوفیا، از سبدش سرک کشید. با خوشحالی گفتم:«فهمیدم!»-چی رو؟-باید کاسپر بپرد روی سرش تا تعادلش را از دست بدهد. آن‌وقت سریع گردنبند و خودش را می‌گیریم.-فکر خوبیه. کاسپر، هر وقت گفتم بپر روی سرش.آقای جفرسون سرعتش را بیشتر کرد. نزدیکش شده بودیم. دستم را دراز کردم تا گردنبند را بردارم.الان می‌گیرمش... حیف! دستم نرسید.-کاسپر، بپر!کاسپر هم پرید و گفت:«میو!»طبق نقشه، دزد تعادلش را از دست داد و افتاد. آقای جفرسون ایستاد. همه‌مان پیاده شدیم و من سریع گردنبند را از جیبش برداشتم.همه دور دزد جمع شدیم تا نتواند فرار کند. سوفیا کاسپر را داخل سبدش گذاشت و آقای جفرسون هم به پلیس زنگ زد.-خواهش می‌کنم من را ببخشید. به پلیس زنگ نزنید.هیچ‌کدام از ما چیزی نگفتیم، فقط نگاهی به او انداختیم که یعنی: «دزدی کرده‌ای و حالا می‌خواهی ما تو را ببخشیم؟»خب، دزدها معمولاً همین حرف‌ها را می‌زنند.صدای آژیر ماشین پلیس آمد. پلیس‌ها رسیدند و دزد را دستگیر کردند. آن‌ها از اینکه نگذاشته بودیم فرار کند، از ما تشکر کردند.خب، حالا باید برویم و گردنبند آن دختر بچه را پس بدهیم. فقط خدا کند که گمشان نکرده باشیم.با خوشحالی گفتم:«آنجا هستند، آن طرف خیابان!»همه‌مان به آن طرف نگاه کردیم. آره، حتماً دختر بچه و مادرش دیده بودند که من دنبال دزد رفتم و همان‌جا منتظر مانده بودند.وقتی به آن‌ها سلام کردیم، گفتم:«این هم از گردنبندت؛ دزد هم دستگیر شد.»دختر بچه خوشحال شد و لبخند زد. مادرش با خوشحالی گفت:«خیلی ممنون.»وقتی داشتیم برمی‌گشتیم، خورشید در آسمان بود. سوفیا با لبخند گفت:«با اینکه طلوع را تماشا نکردیم، ولی به جایش دل یک بچه را خوشحال کردیم.»من و آقای جفرسون هم با لبخند سرمان را به نشانه‌ی تأیید حرفش تکان دادیم.فاطمهفاطمهTue, 28 Jul 2026 19:15:00 +0330https://virgool.ir/@Fatemeh.91h/نامه-ای-از-آینده-d4pvhkqbg1t7سلام، من لوسی هستم. همیشه سؤال‌هایی می‌پرسم که جوابشان کوتاه است.آی! این دیگه چی بود؟ کی این رو وسط اتاق گذاشته؟ می‌بینی وقتی اتاق نامرتب باشه چه بلاهایی سرت میاد؟چه کمد آشفته‌ای بود! نمی‌دونم چرا وقتی شب‌ها چیزی را مرتب می‌کنم، دیگه حال و حوصله‌ی هیچ کاری را ندارم.صبر کن... ببینم اون پاکت چیه؟برش داشتم. پشتش نوشته بود: «از طرف خودم.»یعنی چی «از طرف خودم»؟ کی داره با من شوخی می‌کنه؟از خانواده‌ام پرسیدم که کار اونا بوده، اما گفتند کار هیچ‌کدومشون نبوده. راست هم می‌گفتند؛ چون اصلاً دست‌خطشان هیچ شباهتی به دست‌خط نامه نداشت. در عوض، شبیه دست‌خط خودم بود.پاکت را باز کردم و دیدم...واااای! اینجا رو! دو سکه‌ی طلا.یکی‌شان را برداشتم. چقدر هم قشنگ می‌درخشه! به کلی یادم رفت که «خودم» برام نامه فرستاده.داخل پاکت یک کاغذ بود. رویش نوشته بود:«من، پنج سالِ آینده‌ی خودت هستم. باید یه هشدار بهت بدم.»خب، باید بگم اصلاً منطقی نیست که آینده‌ام به خودم نامه بفرسته.به نامه محل ندادم و رفتم بخوابم؛ اما مگر خوابم می‌برد؟ فکرم حسابی شلوغ بود؛ آن هم فقط به خاطر یک نامه. بالاخره ساعت یک شب توانستم بخوابم. نه... زندگی‌ام نابود شد! نههههه!وای، چه کابوسی! نکنه واقعاً زندگی‌ام نابود بشه؟یکی از سکه‌ها را برداشتم که ببینم چه کار کنم. ساعت چهار صبح بود و من هنوز برای نامه‌ای که اصلاً با عقل جور درنمی‌اومد بیدار بودم.با عصبانیت سکه را روی زمین انداختم. از تعجب خشکم زد. یک حلقه‌ی آبی‌رنگ درست شد که فکر کنم با آن به آینده می‌روم.رفتم توی حلقه و وارد دنیای دیگری شدم؛ ولی نمی‌دانستم کجا.عه! اون دیگه کیه؟ چقدر شبیه خودمه!آهان، فهمیدم... اون خودمه.آمد جلو، سلام کرد و دستش را جلو آورد تا با من دست بدهد. من هم جواب سلامش را دادم و دست دادم.صبر کن ببینم... یعنی من با پنج سال آینده‌ی خودم سلام کردم و دست دادم؟شاید هم من نبودم و فقط یک نفر قیافه‌اش شبیه من بود. خب، خیلی‌ها شبیه هم هستند. پس یعنی آن، من نبودم. من را باش که چقدر زود حرف نامه را باور کردم! هرچند توانستم به دنیای دیگری بروم، اما این نمی‌تواند ثابت کند که من هم‌زمان در زمان حال و آینده هستم.ـ نامه‌ام به دستت رسید؟ـ آره. راستی، اسمت چیه؟ـ اسمم؟ یعنی واقعاً نمی‌دونی؟تعجب کرده بود.جواب دادم:«علم غیب که ندارم.»ـ من خودت هستم.ـ برای حرفت مدرکی داری؟ـ نه.ـ خب، پس چطور توقع داری حرفت را باور کنم؟ـ وقتی تو تونستی با اون سکه‌ها بیای اینجا، پس می‌تونی این رو هم باور کنی که خودت هستم.ـ نه.ـ چرا نه؟ـ خب، خیلی‌ها شبیه هم هستند.ـ پس بذار بهت بگم؛ اسمت لوسیه.وای! راست می‌گه!ـ درسته، نه؟ـ آره.ـ پس حرفم را باور کردی؟ـ نمی‌دونم.ادامه دادم:«حالا هشدارت چیه؟»ـ حواست به همه‌چی باشه؛ وگرنه اتفاق تلخی را می‌چشی.کلی سؤال اومد تو ذهنم. یعنی چی؟ نکنه می‌خواد بگه حواس‌پرتم؟ یا داره یه چیز را بزرگ می‌کنه؟ـ مثلاً چه اتفاقی؟ـ بعداً می‌فهمی... نه، نه! نباید بفهمی.ـ چرا؟ـ نمی‌تونم بگم.ـ چرا نمی‌تونی بگی؟حرفی نزد.ـ دیگه شورش را درآوردی. اصلاً از کجا معلوم اسمم را شانسی گفته باشی و خودت یه نفر دیگه باشی؟ـ می‌دونم باورش سخته، ولی...حرفش را قطع کردم:«همه‌ی این حرف‌ها چرته.»یکی دیگر از سکه‌ها را انداختم. وقتی داشتم به زمان حال برمی‌گشتم، گفت:«من هشدارم را بهت دادم؛ دیگه خود دانی.»پوزخند زدم و گفتم:«ممنون از تهدیدت.»برگشتم. حسابی کلافه شده بودم. با آن همه اتفاق، به زور خوابیدم.صبح شد و فکرم درگیر اتفاق‌های دیروز بود. می‌دانستم واقعیت ندارد. برای همین، امروز رفتم شهربازی تا کمی فکرم را خلوت کنم.یکی از وسایل بازی، تونل وحشت بود. قبلاً درباره‌اش شنیده بودم و می‌خواستم امتحانش کنم.بلیت گرفتم و سوار شدم. صندلی‌های قطار تک‌نفره بود و این یعنی کلی جا داشتم.چه باکلاس!قطار شروع به حرکت کرد. وارد تونل شدیم. خیلی تاریک بود. صداهای عجیب‌وغریبی می‌آمد که به نظر من شبیه صدای ارواح بود. جمجمه‌ها و اسکلت‌های زنده در آن تاریکی سفید به نظر می‌رسیدند.بچه‌ها فریاد می‌زدند؛ من هم همین‌طور. اما آن‌ها بعد از فریادشان می‌خندیدند، در حالی که من می‌خواستم فرار کنم.کجای کار می‌لنگید؟حواسم نبود به رده‌ی سنی نگاه کنم. این وسیله به درد سن من نمی‌خورد. قبل از اینکه سوار شوم هم دیده بودم بیشتر کسانی که در صف ایستاده بودند، شانزده سال به بالا بودند؛ یعنی نباید سوار این وسیله می‌شدم.یادم آمد وقتی خودِ پنج سال آینده‌ام هشدار داده بود:«حواست به همه‌چی باشه؛ وگرنه اتفاق تلخی را می‌چشی.»راست می‌گفت. حواسم نبود به رده‌ی سنی این بازی نگاه کنم.اما چرا مسئولش اجازه داد من سوار شوم؟ چرا دقت نکرده بود؟دیگر برای این سؤال‌ها دیر شده بود. من توی آن قطارگیر افتاده بودم.خواستم از قطار پایین بپرم، ولی می‌دانستم کار عاقلانه‌ای نیست.بلند شدم. درست نمی‌توانستم تعادلم را حفظ کنم، چون قطار خیلی تند می‌رفت.با تمام جرئتم پریدم و ناگهان... چشم‌هایم را باز کردم.در اتاقم بودم. پیشانی‌ام عرق کرده بود.نفس راحتی کشیدم.عجب کابوسی!رفتم آب بخورم. همه‌چیز طبق روال عادی بود. خوشحال بودم که همه‌ی این‌ها فقط خواب بود.فاطمهفاطمهSat, 25 Jul 2026 16:59:58 +0330