https://virgool.ir/feed/@Fateme_hashemi7fa2026-11-11 22:46:36https://files.virgool.ir/upload/users/314832/avatar/uKPThf.pnghttps://virgool.ir/@Fateme_hashemi7https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/تاوان-eatvx17kf0s8_چقدر دیگه وقت دارم؟ +چرا از الان داری گریه میکنی؟ هنوز وقت داری،دقیقا یک ساعت و سیزده دقیقه دیگه وقت داری‌._آره انگار که من میتونم شق القمر کنم تو یک ساعت و سیزده دقیقه +خب فوقش نمیتونی،چی میشه مگه؟ قرار نیست تو رو بکشه که... _تو نمی فهمی نه؟ فکر کردی فقط منم؟ هیچ فکر کردی چه حالی میشم از اینکه خودم چیزیم نشه ولی اون نوزده نفر... +بسه جمع کن خودتو، چیزی نمیشه، اونم عمرا بتونه اینقدر بی رحم باشه. _چرا،میتونه. از روز اولی که دیدمش مگه جز این کار دیگه ای میکرد؟ همش فشار، همیشه تهدید کاش حداقل می تونستیم برای بار آخر... +خوبه خودت گفتی هر بیست نفرتون وقتی پا گذاشتید تو این کار میدونستید آخر و عاقبتش چی میشه. از اول باهاتون طی کرده بود،نکرده بود؟ قرار بود همه چیزو تمیز پیش ببرید. _نمک روی زخمم نپاش،چرا همش میخوای این حس رو بهم بدی که بی عرضه ام؟ +بابا چه زخمی چه کشکی خیلی تو فیلمی تو _من تو فیلمم؟ دارم بهت میگم اگر تا نیم ساعت دیگه تموم نشه باید تاوان بدم +میدونستی حرف زدن سرعت عملت رو میاره پایین؟ _آره لعنتی،میدونم.چه مرگته تو؟ استرس دارم،می فهمی؟ به جای تو اگر با یه موز حرف میزدم بیشتر درکم میکرد. +دوباره بهم میگی که دقیقا اسم باندتون چیه؟ _حرف زدن سرعت عملم رو میاره پایین +میشه خودت رو لوس نکنی؟ الان وقت این کاراست؟ _داشت... +چی داشت؟ _روانیم کردی،(داشت)اسم باندمونه... باند چیه منم هی حرفای تو رو تکرار میکنم، (داشت)اسم دوره امونه. +دوره؟ _آره دیگه دوره ی نویسندگی. +چی میگی تو؟ _بابا من یه دوره ی نویسندگی به اسم داشت شرکت کردم...+پس تاوان که میگفتی چی بود؟ _خب اگر تا اخر هر هفته نتونیم یک متن سیصد کلمه ای آماده کنیم بفرستیم جریمه میشیم الان هم دارم خودم رو میکشم که قبل از ساعت دوازده متن رو تمامش کنم +برای این بود اینقدر ننه من غریبم بازی درآوردی بیشعور؟ _یکم دیگه صحبت کنیم به سیصدتا کلمه میرسه _کجا رفتی؟ _توروخدا،یکم دیگه حرف بزنیم حله _نه نیا نیا اوکی شد،بیشتر از سیصدتا کلمه اس الان +خیلی بیشعوری،بای.فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیSun, 29 Nov 2020 00:58:13 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/کلوز-آپ-hmqksb2cgoswبیکاری واضح ترین تصویر کل فیلم بود، از راننده ی تاکسی وپسرای آهن خواه گرفته تا نمونه ی پررنگش در آقای سبزیان. به سبزیان حق نمیدم اما سبزیان هارو درک میکنم. سبزیان ها محصول جامعه ی پر درد ما هستند جامعه ای که باعث بشه آدم ها کل زندگیشون رو جای اشتباهی باشن نتیجه اش میشه  اون تصویر دگرگون کننده ی دادگاه که سبزیان در جواب قاضی که پرسید: انگیزه ات از اینکه خودتو جای آقای مخملباف معرفی کردی چی بود؟ با حسرت بگه: دوست داشتم جای ایشون باشم... مردی که استعداد بازیگری و مطالعه ی سینمایی داره چون جای اشتباهیه و فرصتی برای نشون دادن خودش نداره بعد از تجربه ی بیکاری وطلاق بدنبال ذره ای احترام و توجه، نقش یکی دیگه رو بازی میکنه واینقدر از این نقش لذت میبره از اینکه بگه این کمد رو جابه جا کنید و فورا به حرفش گوش بدن لذت میبره که حتی باوجود اینکه میدونه دستگیر میشه دست از یکی دیگه بودنی‌ که محترم و محبوبه بر نمیداره خودش رو دلداری میده ودلش میخواد تاجایی که امکان داره این شخصیت آرمانی ورویاییش رو داشته باشه. هرچند من با این موضوع که آدم صرفا محصول شرایط اجتماعیه مخالفم. پ.ن:فیلم متفاوتی بود،شاید هم چون نزدیک به دغدغه ی این روزای منه اینقدر تحت تاثیرش قرار گرفتم.احتمالا خیلی دیره اما به نوبه ی خودم دعوت میکنم تماشاش کنید :))فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیSat, 21 Nov 2020 01:36:25 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/سلطان-دقیقه-های-نود-enxkmefudyhjمن سلطان دقیقه های نودم. نمیخوام بگم بی برنامه ام یا تنبل یا سست عنصر یا بیشعور یا... الله واکبر!! بلکه (سلطان دقیقه های نود ) دقیقا اسمیه که میخوام به خودم بدم. و وقتی میگم دقیقه ی نود، منظورم واقعا دقیقه ی نوده. برای مثال حتما شنیدین که خیلی ها میگن ما شب امتحانی هستیم، میخوام بگم که من صبح امتحانی ام! یعنی یک ساعت قبل از شروع امتحان فقط میتونم درس بخونم‌. یادمه ساعت ده صبح امتحان داشتم و هشت بیدار شده بودم صبحانه بخورم که خواهرم ازم پرسید خوندی؟ بهش گفتم:(نه نمیدونم چرا تا حس نکنم دارم بدبخت میشم نمیتونم بخونم.)فقط هم وقتی که مطئنم کرد کاملا بدبخت شدم و یکم مونده به خاک سیاه بشینم تونستم پا شم یکی دو ساعت درس بخونم. برای همینه که به زور میتونم سر ساعت به قرارهام برسم. اگر کسی ساعت ۶ باهام قرار داشته باشه به طرز عجیبی اوضاع بدتر هم میشه، و کلا از دقیقه نودی به دقیقه صدی تبدیل میشم.یعنی شاید بتونم وقتی ساعت ۴ با کسی قرار دارم نیم ساعت بعدش برسم اما محاله قرار ساعت ۶ رو زیر ۸برسم. ساعت شش بیشترین ساعتیه که دقیقه نودی بودنم رو تحریک میکنه، چون تا ساعت پنج و پنجاه و هشت دقیقه هم این حس رو دارم که: _هنوز زوده _هنوز هوا روشنه _من که میتونم ربع ساعته برسم _این ساعت که ترافیک نیست. و همینطور پیش میره که من وقتی بلیط میخرم و می بینم ساعت پرواز ۶ عصره ناخودآگاه با هواپیما هم مثل دوستای پر تحملی که باهام قرار میذارن برخورد میکنم. هنوز که هنوزه تصویر آقایی که از سر لطف چمدونم رو گرفته بود بالا سرش،می دوید و من پشت سرش نفس زنان،تشکر کنان و معذرت خواهان! می دویدم تا به پرواز برسم یادم نرفته. البته اینو بگم که من درس عبرت هم می گیرم منظورم اینه که چند وقته زودتر تصمیم میگیرم بلند شم آماده شم اما فعلا در حد تصمیم مونده و نتایج مشهود خاصی نداشتم ولی خب به هرحال امیدم رو از دست نمیدم میشه گفت همچنان در حال تلاشم؛ ساعت ده و نیم منتشر کردن این متنی که تا ساعت دوازده شب وقت داشتم بنویسمش، گواه حرف و تلاش من اگر نیست پس چیه؟فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیFri, 13 Nov 2020 23:34:52 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/وقتی-یک-قوری-شدم-ryouviklasgeنمیدونم وقتی صحبت از خواب دیدن میشه چه چیزی تو ذهن بقیه میاد،ولی تو ذهن من تصاویر زیادی از عجیب ترین صحنه های اکشن،کمدی،تخیلی، با کمترین رنگی از واقعیت میاد!مثلا خواهرم هرموقع خواب ببینه که یه موج داره خونه امون رو با خودش می بره، از فرداش ما کاسه کوزه هامون رو دستمون می گیریم، لباس رزمِ مناسب می پوشیم و منتظر موج بلا می شینیم؛یا حتی دوستم، هر وقت مرگ کسی رو تو خواب می بینه در واقعیت هم اینقدر دقیق همون ادم می میره که من دیگه حس نمیکنم یه چشمه از اینده بهش الهام میشه بلکه حس میکنم خودش اون آدمارو میکشه! اون وقت من چی خواب می بینم؟ خواب می بینم که قوری ام! اونم نه یه قوری شیک و آنتیک تو یک خونه ی خوشگل قدیمیبلکه قوری مضطربی که تو یک مهمونی بزرگ گیر افتادم و یک صدایی که سعی میکنه بهم دلداری بده مدام میگه: (برو نترس تو میتونی) منم با استرس میرم روی پله ها می ایستم تا از بالا، لیوانایی که اومدن مهمونی رو پر از چای کنم درهمین حین یکدفعه قوری بزرگی که گویا صاحب مجلسه میاد، عصبانی میشه و میگه: ( واقعا فکر کردی چاییت به همه ی مهمونا میرسه؟؟) تا بخوام توضیح بدم هم شوتم میکنه وسط سالن و درم پرت میشه یه گوشه :| خب واقعا چرا؟ الان من چه تفسیری میتونم داشته باشم؟ کدوم قسمت از اینده بهم الهام شده؟ قراره در آینده ای نزدیک تبدیل به یک قوری مضطرب بشم؟ قراره از پس چاییِ مشکلات بر نیام و صاحب مجلسِ زندگی پرتم کنه وسط سالن ناتوانایی هام؟ نمی فهمم، شاید هم کائنات_یا هر چیز دیگه ای_ اطراف من حس شوخ طبعیشون بالاست‌. شاید هم صرفا دغدغه هاشون زیاده و نیاز به تفریح دارن! به این صورت که تایم اداریشون رو تو خواب های خواهرم،مادرم،دوستم و هرکسی غیر از من میگذرونن و برای آنتراک میان سراغ خواب های من. احتمالا یک همچین جمله رو هم پیش خودشون میگن:(دوستان! امشب مرگ و بلا و واقعیت های زیادی رو هشدار دادیم وقتشه یکم قوری بازی در بیاریم! )خلاصه فقط یهو به ذهنم رسید که بگم خیلی دلم میخواد یک روزی کائنات یا همون_هر چیز دیگه ای_من رو هم جدی بگیرن.فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیSat, 07 Nov 2020 05:59:44 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/پنگوئنی-که-میخواست-ادای-جاناتان-مرغ-دریایی-را-دربیاورد-rl9cqjww3igvپنگوئن رو به پسری که بهش زل زده بود گفت:واقعا من نمیدونم چرا باید با این وضعیت زندگی کنم،علاوه بر اینکه شبیه استوانه ام، بال پرواز هم ندارم.پسرک جواب داد:بال پرواز برای چی میخوای ؟میتونی راه بری همین کافی نیست؟پنگوئن همان طور که قدم برمیداشت گفت :نه آخه ببین...اما قبل از اینکه بتواند جمله اش را تمام کند،ناگهان پخش زمین شدبدون اینکه سعی کند بلند شود همان طور که به شکم افتاده بود سرش را بلند کرد و با حرص به برف ها کوبید:_خب عالیه!یادم نبود که زانو هم ندارم ولی الان یادم اومد ممنونم ازت+بیخیال داداش،به این فکر کن که حداقل تو ایران زندگی نمیکنی_از کجا میدونی که من پسرم؟پسر نگاه خریدارانه ای به سرتاپای پنگوئن کرد و در حالی که نیشش باز شده بود گفت:عزیزم درسته که بال و زانو نداری اما بالاخره چیزای دیگه ای داری...پنگوئن با شنیدن این حرف سریع بلند شد و در حالی که سرخ و سفید میشد خودش را جمع و جور کرد و خطاب به پسر گفت:لعنتی تو خودت هم پسری،رحم کن!اصلا چطوره که میتونی صحبت کنی؟+احساس میکنم داستان منطقی پیش نمیره چون قاعدتا من باید این سوال رو ازت می پرسیدم ولی خب نمیدونم،فاطمه اس دیگه.در حال گفتوگو بودند که متوجه شدند دسته ای از پرندگان در حال فرود آمدن حوالی همان جایی که خودشان نشسته اند،هستندپنگوئن سریع تنه ای به پسر زد و گفت:_ببین میخوام برم یه جوری مخشونو بزنم تا یادم بدن پرواز کنم،فقط حواست باشه تابلو نکنی+فکر نمیکنی وجود من وسط قطب خودش به اندازه ی کافی تابلو هست؟_باشه حالا هرچیاین جمله را گفت،عینک آفتابی اش را زد،بادی در گلو انداخت و با همان شیوه ی خاصِ راه رفتن به سمت دسته ی پرندگان حرکت کرد،همان طور که سمتشان میرفت زیر لب جملاتی که میخواست بگوید را با صدا های مختلف تکرار میکرد تا بتواند به پرنده جذب کن ترین! لحن خود برسد.به نزدیکی زیباترین پرنده رسید،سرفه ای کرد و تا خواست حرف بزند صدای پسر را شنید، برگشت و دید پسرک دو دست خود را کنار دهانش گذاشته و از همان جایی که نشسته بودند فریاد میزند:بابا تو از این شانسا نداری،سطح توقعت رو بیار پایین تر.پنگوئن هم غری زیر لب زد و هم زمان که سطح توقع خود را پایین تر می آورد، به سمت پرنده ی معمولی تری رفت و سر چرخاند تا واکنش پسر را ببیندپسرک هم انگشتان شست هر دو دستش را به نشانه ی تایید بالا بردپنگوئن هم باغری زیر لب به سمت پرنده ی معمولی برگشت و گفت:سلام،میخواستم بگم میشه بهم پرواز یاد بدی؟این را گفت و پیش خود فکر کرد آنقدرها که انتظار داشت هم جذاب بیان نکرده و بعید به نظر میرسد که جذبش شده باشد.با صدای پرنده به خود آمد:_حالا میخوای پرواز کنی که چی بشه؟+خب دوست دارم افق های دور رو کشف کنم،دوست دارم خلاف مسیر حرکت کنم،دوست دارم..._هیجان زده شدی؟الحمدالله هم نه شبیه جاناتانی نه شبیه ماهی سیاه کوچولوولی حالا بازم اگر اصرار داری من حاضرم این کارو برات بکنم.پنگوئن درحالی که سر از پا نمی شناخت با ذوق گفت:_حالا باید چیکار کنم؟+گوشی یا تبلت که داری؟_گوشی یا تبلت؟+ماسک هم که نزدی،انتظار نداری تو این وضعیت کلاسامون رو حضوری برگزار کنیم که؟پنگوئن با ناراحتی اشاره ای به بال هایش کرد و گفت:_من با این بال ها که نمیتونم تبلت دستم بگیرمپرنده انگشت وسط چنگال خود را بالا برد...و ابرویش را خاراند، بعد گفت:پس بیخیال پرواز شو.پنگوئن با حرص و ناراحتی به همان جایی که بود برگشت،پسرک گفت:_طبق موضوعات پیشنهادی تو قرار بوده یه نقشه ی درست حسابی داشته باشی پس چی شد+فعلا که می بینی بی دست و پا و بال و زانوتر از این حرفام_ از نظر من که تو همینطوری جذاب تری+واقعا میگی؟کاش حداقل دختر بودی_واقعا میگم،فقط اینکه پایان این داستان چطور باشه وقتی حتی نیم سانت هم از زمین جدا نشدی؟+بذار بنویسیم:در آخر پنگوئن حریف تکامل نشدفاطمه هاشمیفاطمه هاشمیSun, 01 Nov 2020 18:22:25 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/چگونه-یک-نفر-یا-یک-مکان-را-هیچ-وقت-از-یاد-نبریم-il5g1qcf8sv5بوی فلافل میاد تو خونه. یعنی با بوی فلافل بیدار شدم، بوی فلافل هم برای من یعنی بوی لشکرآباد، الان میتونم بگم که با بوی لشکرآباد بیدار شدم. بوی لشکرآباد و یکم ماست!بوی لشکرآباد امروزمون(دلتون نخواد) این خاصیت قوی بو که جاهای مختلف رو تداعی میکنه خیلی برای من مسئله سازه. مثلا یه مدت یه جا کار میکردم و با خاطرات بدی از اون مجموعه جدا شدم چند روز بعدش میخواستم با دوستام برم بیرون،آماده شدم عطر زدم یهو شوکه شدم، انگار محل کار قبلیمو زده بودم به خودم و کل تایمی که بیرون بودم محل کار قبلیمو با خودم می بردم این ور اون ور، متوجه شدم که وقتی سرکار میرفتم خیلی از این عطر استفاده میکردم محل کار قبلی هستنو عطر محبوبم تبدیل شد به محل کار قبلیم، هر دفعه ازش استفاده میکردم انگار دوباره سر حقوق به توافق نمیرسیدم، انگار دوباره شکست عشقی میخوردم، انگار دوباره حالم از برگر بهم میخورد، یا یه مسکن بود که مامان بزرگم برای درد دندون بهم میداد استفاده کنم از وقتی مامان بزرگم فوت شده من برای مشکل دندونم رفتم دندونپزشکی که اصولی حلش کنمخب آخه دیگه نمیتونستم از اون مسکن استفاده کنم هر بار میخواستم ازش استفاده کنم انگار مامان بزرگم تو دهنم بود،چی دارم میگم خداحافظ فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیTue, 20 Oct 2020 17:16:38 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/تسهیلگری-مجازی-v7syondnbr5uبا اومدن #کرونا شکل خیلی از فعالیت ها عوض شده که البته فعالیت ما با نوجووضن ها هم از این قاعده مستثنی نبود،تا قبل از این ما بعنوان تسهیل گر تو مدارس با بچه ها #کتاب میخوندیم و بعد از اون با بازی و فعالیت های کتاب محور از بچه ها بازخورد می گرفتیم، جلسات مستمر و هفتگی ارائه و نقد کتاب توسط نوجوون ها برگزار می کردیم و همه ی اینا جذاب بود،واقعا جذاب!فضای حقیقی جلسات در گذشته :( چون همگی در تعامل بودیم، میتونستیم صحبت کنیم باز خورد بگیریم بحث کنیم بازی کنیم.از بعد کرونا کل این جریان تغییر کرد ارتباطات به امید بهبود اوضاع اول قطع شده بود بعد به آنلاین تبدیل شد. کلی برنامه و اپ امتحان کردیم در سودای رسیدن به نزدیکترین حس و حال به جلسات حضوری، در آخر به همون واتس اپ قناعت کردیم واین شد که تعداد زیادی از نوجوون های قدیمی رو تو گروه های واتس اپی جمع کردیم. فضای انلاین جلساتاتفاقاتی که می افتاد هم خوب بود هم بد اما به هرحال جدید! چالش های جدید زیاد بودن چون شرایط بچه ها با هم فرق میکرد،مثلا آنلاین پیش بردن فعالیت ها، برای ما این امتیاز رو داشت که به دورترین مخاطب ها (از نظر جغرافیایی) هم دسترسی داشته باشیم یا اینکه وابسته به محیط و حضور فیزیکی نباشیم. دیگه میشد تو روزهای تعطیل، تو گردوخاک،باد، بوران،سیل و قیامت هم جلساتمون رو داشته باشیم :)) اما از اون طرف اتفاق مهمی که افتاد این بود که دسترسی به مخاطبی که امکان دسترسی به تبلت،موبایل،اینترنت و... رو نداره از دست رفت. و کار کردن با بچه های نابینا هم یه مسئله اس، چون به طور کلی خود این کار برای من جز تجربیات جدیدم بود و اومدن کرونا تو فاصله ی کمی بعد از اون یکم اوضاع رو پیچیده تر کرد. به هرحال حرف در این مورد زیاده، برای خودمم جالبه که درمورد این دغدغه ام نوشتم قبلا برام مطرح نبود نوشتن همچین چیزی اما حالا حس میکنم دلم میخواد ادامه اش بدم حتی :)فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیTue, 20 Oct 2020 03:18:43 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/کرونا-riyla3kxgzujهیچی بهتر از کرونا نمیتونست ثابت کنه که زندگی هنوز برای ما شگفتی داره،اینقدر خو گرفته بودم به سبک زندگیم که هیچ چیزِ متفاوت دیگه ای حتی به ذهنم هم نمی رسید، یعنی خب به هر حال فکر نمیکردم بتونم (کوایت پلیس) رو اینقدر شدید حس کنمو تو دوره ای از تاریخ زندگی کنم که کل مردم جهان درگیر یک مرض یکسان شده باشن،برام جالبه به چند صد سال دیگه از تاریخ سفر کنم و ببینم روایتشون از این برهه ی زمانی چیهچطور قضاوتمون میکنن،چه شاخ و برگ هایی به داستانمون میدنو خب پر واضحه اصلا دلم نمیخواد به این مسئله که شاید کلا این چند ماه برای تاریخ مهم نباشه فکر ‌کنم.دلم میخواد تصور کنم با تمام جزئیات ریز و باشکوهش برای مخاطب آینده جذابه،احتمالا فکر کردن به همچین چیزی روش من باشه برای گذروندن!بله، به تمام جزئیاتِ این روزا دقیق میشم،مثلا فکر میکنم بچه ای که خاطراتش از محیط اطرافش رو با ماسکی روی صورتش و ماسک هایی روی صورت بقیه ثبت میکنهچقدر تو بزرگسالی متفاوت از ما میشه؟جزئیات رفتاریش هم با فرق میکنه حتما!بوسیدن یک عزیز،حاضر شدن تو جشن عروسی یک دوست،شریک شدن یک لیوان نوشابه تو یک مهمونیو دیدن لبخند تک تک عابرهای پیادهتا همیشه بار معنایی متفاوتی براش دارن،به خواهرم که دانشجو معلمه فکر میکنماز طرف مدیر مدرسه وارد گروه شاد شده و این میشه تجربه ی کارورزیش!باقی دوستان معلمم هم هر کدوم تو یک کلاس خالی از دانش آموز درس میدن و کلیپ پر میکنن،این صحنه ها و این اتفاقات شگفت آور رو هرچند وقت یکبار میشه شاهد بود؟نمیدونمتاکی قراره ادامه پیدا کنه؟نمیدونمضعف شدید در مقابل زندگی تنها چیزیه که میدونم و این روزا حسش میکنم !درسته که تو این مدت به اندازه ی چیزهایی که از دست دادم دریافت هم داشتم،درسته که این تجربه رو با هیچ روش دیگه ای نمیشد به دست بیارماما عمیقا میخوام که تموم بشهبه خاطر تمام افسردگی های اطرافمبه خاطر هر بوسه ی آمیخته به ترس به خاطر تمام مرگ هاو به خاطر اینکه از یاد نبریم چطور زندگی میکردیم،باید زودتر تمام بشه...فاطمه هاشمیفاطمه هاشمیSat, 17 Oct 2020 04:11:45 +0330https://virgool.ir/@Fateme_hashemi7/امیددرد-یا-درمان-zlopyhpodixuگریه نکن خواهرم،در خانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت.و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درختها از باد خواهند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی!رمان سووشونفاطمه هاشمیفاطمه هاشمیWed, 14 Oct 2020 04:24:31 +0330