https://virgool.ir/feed/@Farzaneh.Vakiliاینجا، باهم، در مورد فرهنگ و غذای چین یاد می گیریم.fa2026-11-10 15:11:39https://files.virgool.ir/upload/users/216718/avatar/0JffNt.pnghttps://virgool.ir/@Farzaneh.Vakilihttps://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/ده-نکته-ی-شگفت-انگیز-درباره-ی-ارتش-سفالین-که-احتمالا-نمی-دانید-giuyeytfrovrنامِ چینی: 兵马俑 (Bīng Mǎ Yǒng)ترجمه انگلیسی: Terracotta Army, Terracotta Warriors and Horsesموقعیت مکانی: 40 کیلومتری شمال شرقی شیان، 1.5 کیلومتری شرق موزه-آرامگاه اولین امپراطور سلسله ی Qinتاریخ: بالغ بر 2200 سال تاریخ، حتی پیش از یکپارچه شدن چینهدف از ساخت: اشیای یادبودی برای امپراطور Qin Shi Huangمقیاس: 25.380 متر مربع شامل 4 گودال که در سه تا از آنها پیکره ها و اشیای مختلفی کشف شده1. هشتمین عجایب دنیاهنگامی که ارتش سفالین در سال 1974 کشف شد، این مجموعه ی عظیم از مجسمه ها جهان را شگفت زده کرد. مشخص شد که در این گودال ها حدود 8000 شیء و مجسمه ی نفیس وجود دارد که شامل ژنرال های تنومند، افسران نظامی قاطع و سربازان پرشور و نشاط است. این کشف در اوایل سال 1978 توسط نخست وزیر سابق فرانسه (ژاک شیراک) به عنوان هشتمین شگفتی جهان مورد ستایش قرار گرفت و در سال 1987 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.2. بیش از 2200 سال تاریخدر سال 221 پیش از میلاد، چند سال قبل از درگیری امپراطوری روم در جنگ دوم پونیک با کارتاژ، پیش از به پایان رسیدن امپراطوری یونانِ اسکندر مقدونی، زمانی که امپراطوری مائوریا در هند باستان در حال کمرنگ شدن بود و جنوب آسیا را جنگ و بی ثباتی فراگرفته بود، همزمان با شروع امپراطوری اشکانی در ایران، یک سلسله ی قدرتمند و مرفه در مرکز چین تاسیس شد. سلسله ی Qin (چین) اولین دوره ی یکپارچگی کامل (کشور) چین بود. در آن زمان، این سلسله با جمعیت 20 میلیون نفری و درآمد سالانه ی 2000 کیلوگرم نقره، قدرتمندترین ایالت جهان بود. ارتشی نیرومند و اقتصادی توانمند، آنها را قادر به تکمیل چنین شگفتی بزرگی ساخت. پروژه ی بزرگ تدفینی با تعداد بی شماری از سربازان سفالین که از مقبره ی اولین امپراطور چین محافظت می کردند. این پروژه ی غول آسا در سال 208 پیش از میلاد متوقف و زیرِ زمین مدفون شد.3. مالک ارتش سفالین کیست؟چین شی هوآنگ (Qin Shi Huang) اولین ایالت متمرکز چین را تاسیس کرد و به این ترتیب اولین امپراطور کل کشور شد. ارتش سفالین برای ماموریت باشکوهِ حفاظت از امپراطور بزرگ در عالم زیرین ساخته شد، جایگزینی سفالین از سپاه شکست ناپذیر سلسله ی چین. با این حال بعضی محققان معتقدند که برخی حقایق نشان می دهند که صاحب واقعی این گودال ها ملکه شوآن (Xuan) مادربزرگِ مادربزرگِ Qin Shi Huang باشد. او مادر پادشاه ژائو (Zhao) (306 - 251 BC) از ایالت Qin بود و به مدت 41 سال کنترل دربار را به عهده داشت. این حدس جسورانه زمان ساخت پروژه را به نیم قرن زودتر تغییر میدهد.امپراطور Qin ShiHuang4. تشکیل سپاه زیرزمینی عظیم با 8000 جنگجوتنها عامل تعیین کننده ی تبدیل شدن ایالت Qin از یک ملت کوچک و چه بسا ناچیز به تنها قدرت در کل کشور، ارتش نیرومند آن بود. ارتش سفالین شیان نمونه ای از تشکیلات ارتش ایالت Qin با سربازان و ارابه هایی است که به صورت استراتژیک در گودال ها چیده شده اند. تاکنون حدود 8000 جنگجو، 100 ارابه، 400 اسب و بیش از 100.000 سلاح از سه گودال آن کشف شده است. در جلوی تشکیلات سپاه، سه ردیف از تیراندازان قرار گرفته اند که می توانند یک حمله ی از راهِ دور را آغاز کنند. پس از آن ارابه ها و سواره نظام قرار دارند که نیروهای اصلی را تشکیل می دهند. در دو طرف تشکیلات سپاه، گروه سواره نظام قرار دارند که برای دور زدن سپاه دشمن طراحی شده اند.نمایی از تیراندازان، ارابه ها و سواره نظام، و پیاده نظام ارتش سفالیننحوه ی قرارگیری بخش های مختلف ارتش- گودال یکنحوه ی قرارگیری بخش های مختلف ارتش- گودال دو5. آثار نمایشی موزه های سه گودالاین مجموعه شامل 4 گودال است که در سه تا از آنها پیکره ها و اشیای سفالین کشف شده:گودال 1: بزرگترین گودال با طول 230 و عرض 62 متر، معادل دو زمین فوتبال است. تشکیلات نظامی در آن شامل ارابه ها و پیاده نظام است و در مجموع شامل بیش از 6000 پیکره ی منحصربفرد و 50 ارابه است.گودال 2: نصف گودال 1 است ولی شامل بیشترین تعداد ارابه، سواره نظام و تیرانداز است.گودال 3: مقر تشکیلات سپاهی دو گودال فوق است که در حال حاضر 68 پیکره، 4 اسب، یک ارابه و 34 سلاح از آن کشف شده است.گودال یکگودال دوگودال سه6. کشف ارتش سفالین توسط کشاورزانچه کسی ارتش سفالین را پیدا کرد؟ به سختی می توان این حقیقت را باور کرد که چنین گودال های مهم سلطنتی توسط گروهی از کشاورزان آن هم به طور تصادفی کشف شده باشند و نه توسط باستان شناسان! در ماه مارس 1974 چندین پیکره ی سفالین با اندازه ی طبیعی در نزدیکی شیان توسط 9 کشاورز که در حال حفر چاه بودند پیدا شد. کشاورزان به نام های Yang Zhifa، Yang Peiyan، Yang Xinman، Yang Quanyi، Yang Wenxue، Yang Yanxin، Yang Yizhou، Yang Wenhai و Wang Puzhi. پس از حفاری، این ارتش زیرزمینی بزرگ نمایان شد. امروزه، می توانیم این کاشفان را در موزه ببینیم و داستان کشف ارتش سفالین را از زبان خودشان بشنویم.یکی از کشاورزان به نام Yang PeiYanاولین باستان شناسی که اقدام به حفاری این مجموعه کرد به نام Zhao KangMin8. سربازان سفالین قدبلندتر از افراد امروزیحقایق حاصل از حفاری نشان می دهند که ارتفاع پیکره های جنگجویان سفالین به طور کلی بین 1.8 تا 1.9 متر است، در حالی که بلندترین آنها حدود 2 متر است. که در حالت کلی ارتفاع متوسط جنگجویان 1.85 متر است، که از چینیان امروزی بلندترند. آیا این بدین معناست که مردم دوران قدیم قدبلندتر بوده اند؟ بعضی ها اینطور فکر نمی کنند. سربازان سفالین به دو دلیل بلندتر ساخته شده اند: در آن دوره، بیشتر نبردها، مبارزه از فاصله ی نزدیک بوده که نیازمند جنگجویانی قوی و قدبلند بود. از سوی دیگر، جنگجویان سفالینِ قدبلندتر نمایش چشمگیرتری از عظمت و شأن و اقتدارِ سابق این ارتش برجسته ارائه می دهند. اما داده های به دست آمده از اسناد تاریخی و اسکلت های انسان های باستانی هم نشان می دهند که انسان ها در قدیم قدبلندتر بوده اند.خانواده ی کلینتونرونالد ریگان و همسرش نانسی ریگان 8. سربازانی با چهره های متنوعیافتن دو چهره ی مشابه در این سه گودال کاری بسیار دشوار است. هر سرباز چهره ی منحصر به فرد خود را دارد که به این معنی ست که در این مجموعه 8000 چهره ی متفاوت وجود دارد. ولی در واقع، فقط از 8 قالب برای ساخت چهره ی سربازان استفاده می شده، و 8000 چهره ی متمایز توسط صنعتگران به صورت جداگانه تراشیده و کنده کاری می شده که قطعا نیازمند نیروی کار بسیار زیادی بوده. مهارت مدل سازی بی نظیر هنرمندان سلسله ی Qin کاملا در حالتِ چهره ی پرشور و نشاط سربازان سفالین تجسم یافته است.هشت قالب مختلف صورت جنگجویان سفالینسربازان با حالات چهراه ی متفاوتسربازان با حالات چهراه ی متفاوتسربازان با حالات چهراه ی متفاوتسربازان با حالات چهراه ی متفاوتسربازان با حالات چهراه ی متفاوتهفت مرحله ی ساخت یک سرباز سفالی:اول- ساخت نیم تنه ی سرباز از پا تا گردندوم- ساخت سر، دست و بازوهاسوم- خشک کردن در سایه و سوار کردن دست ها و بازوها روی نیم تنهمراحل ساخت مجسمه ی سربازان سفالینچهارم- تراشیدن و کنده کاری جزئیات قطعات بدنپنجم- نصب سر روی نیم تنه برای کامل کردن سرباز سفالیششم- گرما دادن به مجسمه در کورههفتم- رنگ آمیزی و لعاب کاری مجسمهمراحل ساخت مجسمه ی سربازان سفالین9. پیکره هایی که رنگی بودندپیکره هایی که هم اکنون خاکستری رنگ به نظر می رسند، در واقع پیش از کشف شدن رنگی بوده اند. موها، ریش ها، ابروها درست مثل انسان های واقعی سیاه رنگ آمیزی می شدند. یونیفرم آنها هم با رنگ های روشن و شادی مثل قرمز روشن، سبز، سیاه و بنفش رنگ آمیزی شده بود. محیط مرطوب زیرِ زمین برای حفاظت از رنگ بسیار مناسب بود، ولی به محض اینکه پیکره ها از زیر خاک بیرون آورده می شدند، تغییر در میزان رطوبت منجر به ترک خوردگی و تاب خوردگی بیشتر در سطح پیکره و در نتیجه محو شدن رنگ پیکره ها میشد.نقاشی و بازآفرینی سرباز سفالی رنگینسربازان سفالین اگر رنگی باقی می ماندند ...نمونه ی رنگی مجسمه در حین حفاری10. ارابه ها و اسب های برنزی، شاهِ وسایل برنزیعلاوه بر مجسمه های سفالین، می توان دو دستگاه ارابه و اسب برنزی را نیز در موزه مشاهده کرد، که در سال 1980 در 18 متری غرب مقبره ی امپراطور کشف شدند. که در آن زمان تبدیل به هزار قطعه ی جدا از هم شده بودند. هشت سال کار مرمت آن ها طول کشید تا ظاهر اصلی ارابه ها و اسب ها بازسازی شود. آن ها بزرگترین و محافظت شده ترین ارابه های برنزی در چین هستند که نصف سایز ارابه ی واقعی امپراطور Qin Shi Huang را دارند. اولین دستگاه با وزن 1.061 کیلوگرم، طول 225 و ارتفاع 152 سانتی متر، دومین دستگاه با وزن 1.241 کیلوگرم، طول 317 و ارتفاع 106 سانتی متر. برای تزئین ارابه ها و اسب ها هم از طلا و نقره استفاده شده است.اسب ها و ارابه ی تمام برنز با روکش طلا و نقرهاسب ها و کالسکه ی تمام برنز با روکش طلا و نقرهو در انتها، اگر به خواندن سفرنامه ­ی چین، آشنایی بیشتر با تاریخ و فرهنگ چین علاقمندید، لطفا حساب من در اینستاگرام را دنبال کنید.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیWed, 11 Aug 2021 13:47:01 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/شهر-ممنوعه-mwpzuggs3yotزمانی خانه ی امپراطوران چین بوده، و برای مدت پنج قرن قلب تپنده ی کشور بوده، و حتی همین حالا هم کشش قدرتمندی در ذهن مردم چین داره. به این دلیل شهر ممنوعه نام گرفته که یک بازدید غیرمجاز از کاخ، سریعا منجر به مرگ فرد بازدیدکننده می شده. اَرگی محاصره شده در دیوارهایی به طول 3.5 کیلومتر، درست در قلب پکن! این بنا از جمله معماری های باستانی در چین هست که به بهترین شکل حفظ شده و نمیشه از دیدنش چشم پوشید! انقدر بزرگ که می تونه به راحتی سالانه 16 میلیون بازدیدکننده را جذب خودش کنه! این کاخ ماورایی، مملو از آیین های کسالت بارش، خانه دنجی برای دو سلسله از امپراطوران مینگ و چینگ بوده.در بین سال های 1402 تا 1420 به دستور امپراطور یونگله و توسط یک میلیون کارگر ساخته شد. این مجموعه ی بسیار وسیع شامل بیش از 900 ساختمان و 9000 اتاق است که در فضایی 720.000 مترمربعی گسترده شده اند. و یک تیم مرمت به صورت مداوم و تمام وقت، مشغول رنگ آمیزی، تعمیر و بازسازی این مجموعه است. این کاخ موزه _با تاریخی طولانی تر از آنچه فکرش را بکنید_ اولین بار در سال 1925 به روی همگان باز شد. تنها یک سال پس از کناره گیری پویی (Puyi)، آخرین امپراطور (Last Emperor)، از سلطنت، توسط دادگاه داخلی به تصرف درآمد.ستون هایی از چوب درخت نانمو (Nanmu,楠木) از جنگل های جنوب غرب چین به سمت پایتخت آورده شده بودند، در حالی که بلوک های سنگی استخراج شده در زمستان، از طریق جاده های یخ زده مبتکرانه، به سمت پایتخت کشانده می شدند. علی رغم قدمت آن، بیشتر بناهایی که در حال حاضر بازدیدکنندگان می بینند، مربوط به قرن هجدهم است. آتش، همیشه یک تهدید برای این کاخ های چوبی بوده و به طور مکرر هم در این کاخ ها آتش سوزی اتفاق می افتاده. متهمان ردیف اول این آتش سوزی ها شامل: جرقه های مربوط به نمایش آتش بازی، فانوس های واژگون شده و خواجه های عصبانی دربار، بودند. بنابراین در سراسر مجموعه، خمره های برنزی حاوی آب می گذاشتند که از آن ها برای خاموش کردن آتش استفاده میشد.اما کاخ فقط مجموعه ای از ساختمان نیست، در واقع موزه ای بزرگه شامل بزرگترین مجموعه از گنجینه ی امپراطوری در سراسر کشور، از جمله: تختِ اژدهای باشکوهی که امپراطور روی اون می نشسته و مجسمه های بودا که با انواع فلزات گرانبها و جواهرات قیمتی تزئین شده اند.با وجود چپاول ژاپنی ها و ملی گراها در قرن گذشته، هنوز هم تعداد بسیار زیادی آثار هنری باقیمانده که در هر بار بازدید، فقط می توان تعداد اندکی از آن ها را دید. بیشتر این آثار را می توان در کوشک ها و عمارت های جانبی مجموعه که در حال حاضر به گالری، موزه و نمایشگاه تبدیل شده اند، دید.حتی حیاط هایی که ساختمان ها را از هم جدا میکنند هم به همان اندازه زیبا هستند. حیاط هایی که مکان مناسبی برای اندیشیدن به شکوه و جلال کاخ و زندگی ساکنان آن هستند. چهارده نسل از سلسله ی مینگ و ده نسل از سلسله ی چینگ شهر ممنوعه را خانه ی خودشان می دانستند و چه بسیار فتنه ها، رسوایی ها و عاشقانه های این کاخ که الهام بخش فیلم ها و کتاب های فراوانی بوده اند.ارتش بزرگی از پیشخدمت ها، آشپزها، صیغه ها، خواجه ها، مقامات درباری و سربازها در خدمت خانواده ی امپراطوری بودند. که در عین حال که به سروران خود خدمت می کردند، برای بهبود موقعیت خود نقشه ها می کشیدند. جای تعجب نیست، امپراطورانی که خود را به زندگی تجملاتی داخل قصر محدود کرده بودند و ذره ای از شرایط وخیم مردم عادی آن سوی دیوارهای کاخ اطلاعی نداشتند، این گونه سقوط خود را رقم بزنند.ورود به شهر ممنوعهورود افراد عادی به داخل شهرممنوعه برای مدت 500 سال قدغن بود. اما امروزه هرکسی که تمایل به پرداخت هزینه ی ورودی داشته باشد، میتواند این قصر خارق العاده را تجربه کند. این بنا ابتدا تحت حمایت امپراطور Yongle در بین سال های 1406 تا 1420 ساخته شد و تا زمان سقوط سلسله ی چینگ در سال 1911 این مجموعه ی گسترده، مقر دولت چین بود.علی رغم اینکه فقط نیمی از این مجموعه به روی بازدیدکنندگان باز است، اما هنوز آنقدر گسترده است که به راحتی می توان چندین روز در آن جستجو کرد.نمای کلی شهرممنوعهاین شهر دارای چهار دروازه ی بسیار بزرگ است، از جمله دروازه ی صلح آسمانی (Gate of Heavenly Peace) که پرتره ی بزرگ مائوزدونگ بر روی دیوار آن آویزان است. امروزه گردشگران از دروازه ی جنوبی (Meridian Gate) وارد مجموعه می شوند، یک درگاه عظیم U شکل که سابقا مخصوص ورود امپراطور بوده. صدای طبل ها و ناقوس ها نشانه ی رفت و آمد امپراطور بود، در حالی که افراد معمولی تر از درهای کوچک تر استفاده می کردند: ارتش از دروازه ی غربی، غیرنظامیان از دروازه ی شرقی، خدمتکاران هم از دروازه ی شمالی. امپراطور همچنین از دروازه ی جنوبی ارتش خود را بررسی می کرد، در مورد زندانیان حکم می داد و به شلاق خوردن وزرای دردسرسازش نظارت می کرد. Gate of Heavenly PeaceMeridian Gateاز طریق دروازه ی جنوبی وارد حیاط وسیعی می شویم و از روی نهر طلایی (金水,Golden Stream) عبور می کنیم، از روی پل های پنجگانه ی مرمری که شبیه کمان های تاتاری ند و ما را به دروازه ی عالیِ هارمونی هدایت می کنند. دروازه ای که در آن سوی خود حیاطی به گنجایش 100.000 نفر از شرفیابان امپراطور را دارد.金水,Golden Streamگشت روی دیوار کاخاز سال 2018 بازدیدکنندگان می توانند از دیوار مجموعه واقع دربخش شرقی دروازه ی مریدین بالا رفته، به سمت برج شرقی رفته، سپس به سمت شمال مجموعه حرکت کنند تا به دروازه ی شرقی (East Prosperity Gate) برسند. این مسیر شامل گالری معماری تاریخی، با فضاهای نمایشگاهی در برج شرقی و دروازه ی باشکوه شرقی است. در کل حدود سه چهارم دیوار 3.5 کیلومتری قابل پیمایش است، راه خوبی برای پشت سر گذاشتن جمعیت و گرفتن عکس های عالی.گالری های جانبیقبل از عبور از دروازه ی عالیِ هارمونی برای رسیدن به جاذبه ی اصلی شهرممنوعه، راه خود را به سمت غرب حیاط کج کنید و از تالار سلحشوری نظامی (Hall of Martial Valour) بازدید کنید، جایی که امپراطور وزرا می پذیرفت. این مکان مجموعه ای متفاوت از نمایشگاه ها را در خود جا داده است. تنها در سمت جنوب گالری مبلمان واقع شده که فضایی معروف به انبارهای جنوبی ست و اولین بار در سال 2018 افتتاح شد. مجموعه تالار درخشش ادبی (Hall of Literary Brilliance) در شرق دروازه ی مریدین، سابقا به عنوان محل اقامت ولیعهد مورد استفاده قرار می گرفت. این بنا پس از تخریب دراثر آتش سوزی در سال 1683 بازسازی شد.Hall Of Literary Glory And Hall Of Military Eminenceسه تالار بزرگسه تالار بزرگ (三大殿; Sān Dàdiàn)، قلب باشکوه شهرممنوعه اند، که همگی بر روی یک تراس مرمر سه طبقه _به شکل کلمه ی چینیِ امپراطور (王; wáng)_ ساخته شده اند.The Hall of Supreme Harmonyتالارِعالیِ هارمونی (The Hall of Supreme Harmony) بزرگترین و مهم ترین بنای کاخ است، که زمانی بلندترین بنای پایتخت بوده. بزرگترین رویدادهای دربار امپراطوری از جمله جشن تاجگذاری و تولد امپراطور و مراسم انتصاب رهبران نظامی در این بنا برگزار میشد. درون تالار دو Luduan (موجودی خوش یمن در افسانه های چین باستان ترکیبی از بدن گوزن و پوشش سبزرنگ، دم اسب و تک شاخ روی سر که قادر به تکلم به تمام زبان هاست و توانایی تشخیص حرف راست و دروغ) در حال نگهبانی از تخت سلطنتیِ پرآذین (龙椅; Lóngyǐ) هستند، تختی که امپراطور از روی آن به مقامات ترسان و لرزان نگاه می کرد. کل دربار درحضور امپراطور می بایست 9 بار سجده می کرد (عمل چسباندن پیشانی به زمین که به kowtow معروف است). در پشت تخت سلطنتی، کوه مقدس Xumishan (بهشت بودائیان) به نشانه ی برتری امپراطور حکاکی شده. امروزه فقط می توان از بیرون آن را بازدید کرد، البته با یه مقدار هُل و فشار مثل مسابقه ی راگبی!نمونه هایی از Luduanتخت سلطنتی و شومیشان در پشت آنپشت تالارِعالیِ هارمونی، تالارِهارمونی میانی (The Hall of Middle Harmony) قرار گرفته که به نوعی ترانزیت لانژِ امپراطور محسوب میشد، جایی که امپراطور قبل از ورود به تالارِعالیِ هارمونی در آنجا توقف می کرد، سخنرانیش رو آماده می کرد و با وزرای دربار مشورت می کرد. درون تالار دو تختِ روان مربوط به سلسله ی چینگ در معرض نمایش گذاشته شده که به نوعی روش حمل و نقل امپراطور در شهر ممنوعه محسوب میشده. آخرین امپراطورِ چینگ، پویی، از دوچرخه استفاده می کرد، برای همین بخش هایی از محوطه ی کاخ را تغییر داده بود تا رفت و آمد با دوچرخه راحت تر شود.سومین تالار بزرگ، تالار حفظِ هماهنگی (The Hall of Preserving Harmony) است که برای برگزاری ضیافت های دولتی و بعدها برای آزمون های سلطنتی استفاده میشد. این تالار هیچ ستونِ پشتیبانی ندارد و در پشت تالار یک مسیر 17 متری مخصوص کالسکه با حکاکی های اژدها و ابرها به ورودی تالار منتهی می شود. این مسیر از مرمر 250 تنی ساخته شده، که به روش هوشمندانه ای در زمستان روی یخ ها کیلومترها هُل داده شده تا به کاخ رسیده. ساختمان های پیرامون اطرافِ سه تالار بزرگ، برای حفظ و نگهداری طلا، نقره، ابریشم، فرش و سایر گنجینه ها مورد استفاده قرار می گرفت و اکنون نمایشگاه های موزه را در خود جای داده اند.مسیر مرمری 250 تنی Hall of Preserving Harmonyتالارهای مرکزی کوچکترپیکربندی اصلی سه تالار بزرگ در ساختمان هایی که بعد از دروازه ی پاکِ بهشتی (Gate of Heavenly Purity) بنا شده اند هم منعکس شده است. به طور سنتی این دروازه، خط تقسیم بین محوطه ی تشریفاتی بیرونی و محوطه ی اندرونی (که در شمال مجموعه قرار دارد) بود، جایی که امپراطوران و اطرافیان آن ها زندگی و کار می کردند. هرچند که این ساختمان ها از لحاظ مقیاس کوچک تر بودند اما بسیار مهم تر بودند. چون قدرت واقعی در این ساختمان ها حضور داشت. همان طور که در چین سنتی قدرت واقعی آن سویِ درهای پشتی قرار داشته.Gate of Heavenly Purityاولین سازه بعد از این دروازه، کاخ پاکِ بهشتی (The Palace of Heavenly Purity) است که محل اقامت امپراطوران مینگ و اوایل سلسله ی چینگ بوده، که بعدها به تالارِ شرفیابی (Audience Hall) تغییر کاربری داد. جایی که در آن سفیران و سایر شخصیت های برجسته مورد استقبال قرار می گرفتند.بلافاصله پشت آن تالار اتحادیه (Hall of Union) است که درون آن یک ساعت آبی قرار گرفته، این ساعت آبی در سال 1745 با پنج ظرف برنزی ساخته شده که با دقت بالایی کالیبره شده است. اینجا همچنین می توان ساعتی مکانیکی ساخته ی سال 1797 و مجموعه ای از مُهرهای یشمی امپراطور را دید.ساعت آبی تالار آرامشِ زمینی (The Palace of Earthly Tranquility) هم خوابگاه عروسی یا حجله ی زوج های سلطنتی بود که مرکز عملیات حرمسرای کاخ محسوب میشد. Palace of Earthly Tranquilityباغ سلطنتیدر منتهی الیه شمالیِ شهرممنوعه، باغ سلطنتی (Imperial Garden) قرار گرفته، نمونه ای از یک باغ کلاسیک چینی با 7000 متر مربع از باغ آرایی زیبا شامل سنگ باغ ها، مسیرهای پیاده روی، کوشک ها و درخت های سرو قدیمی. در مرکز باغ بنای صلحِ امپراطوری (Hall of Imperial Peace) با سقفی دو طبقه، و در نزدیکی آن هم کلبه ی تذهیبِ معنوی (Lodge of Spiritual Cultivation) قرار گرفته که سِر رجینالد جانستون (Sir Reginald Johnston) معلم بریتانیاییِ پویی (آخرین امپراطور)، به او زبان انگلیسی درس می داد.Hall of Imperial PeaceLodge of Spiritual Cultivationگالری گنجینه هادر لبه ی شمال شرقی مجموعه، بنایی قرار دارد که خودش یک شهرممنوعه ی کوچک است. کاخ طولِ عمرِ با آرامش (Palace of Tranquil Longevity) در سال 1771 ساخته شد، که قرار بود امپراطور سلسله ی چینگ Qianlong، دوران بازنشستگی خود را در اینجا سپری کند، هرچند که او هرگز به آنجا نقل مکان نکرد. اما امروزه گالری گنجینه را در خود جای داده است. گالری گنجینه یکی از مهم ترین کالکشن های اشیاء زینتی کاخ است، هنرها و صنایع دستی ساخته شده از طلا، نقره، یشم، زمرد، مروارید و سایر جواهرات قیمتی و نیمه قیمتی در این گالری نگهداری می شود. برای ورود به این مجموعه از سمت جنوبی است که از گالری ساعت ها خیلی هم دور نیست. درست در ورودی این مجموعه دیوار لعابی زیبای 9 اژدها (Nine Dragon Screen) را می بینیم که از روی مدل اولیه اش در پارک Beihai نمونه برداری شده است.Palace of Tranquil LongevityNine Dragon Screenنمونه اولیه ی طرح نُه اژدهااگر از آنجا به سمت شمال برویم، می توانیم قبل از خارج شدن از دروازه ی شمالی مجموعه، سالن ها و حیاط های مختلفی را بازدید کنیم. در مسیر، به دنبال عمارت ترانه های خوش (Pavilion of Cheerful Melodies) بگردیم، ساختمان اُپرای چوبی سه طبقه که زمانی بزرگترین تماشاخانه ی کاخ بوده و اینکه چطور دریچه های جالب آن باعث می شدند هنرپیشگان ورود پرشوری به صحنه داشته باشند.Pavilion of Cheerful MelodiesPavilion of Cheerful Melodiesکاخ های غربی و شرقیدر ضلع غربی و شرقی تالارهای مرکزی کوچکتر، ده ها محوطه، حیاط و کاخ وجود دارد. عمارت هایی که (به سبک sìhéyuàn های هوتونگ در پکن) شامل یک حیاط در وسط و تالارهایی در چهارطرف میشد و اکثر امپراطوران و ملکه ها اینجا اقامت داشتند. بیشتر این ساختمان ها، به ویژه آن هایی که در غرب قرار دارند، با وسایل سلطنتی تزئین شده اند.جاذبه های دیگربخش هایی از کاخ که قبلا محدودیت بازدید داشتند، الان باز شده اند. در غربِ دروازه ی پاکِ بهشتی، مجموعه ای از تالارها و باغ ها قرار دارد که محل اقامت ملکه ها و صیغه های امپراطوران مرحوم بوده و معروف است به کاخِ مهربانی و آرامش (Palace of Compassion and Tranquility) که دهه ها بعد از سال 1925 به منظور انبار استفاده میشد و امروزه گالری مجسمه ها را درخود جای داده است که شامل مجسمه های بودایی، جنگجویان سفالین، نقش برجسته های سنگی نفیس و ... از دوره ی ایالات متخاصم به بعد می شود.Garden of Compassion and Tranquilityدر بخش جنوبی کاخ، باغِ مهربانی و آرامش (Garden of Compassion and Tranquillity) قراردارد که ملکه های بیوه و صیغه های سلطنتی در اینجا بودا را پرستش می کردند، خود را سرگرم می کردند و به استراحت می پرداختند.در سمت غربی آن، کاخِ طول عمر و سلامتی (Palace of Longevity and Health) است که برای مادر امپراطور Qianlong ساخته شده بود....زیبایی های این مجموعه بسیاره، من سعی کردم تو این پست به صورت کلی قسمت های اصلیِ شهرممنوعه رو توضیح بدم. همه می دونیم که شهری با این قدمت چقدر جزئیات، آداب و رسوم، فرهنگ، هنر، باور و اعتقادات و ... داره. در آینده در مورد جزئیاتش بیشتر باهم خواهیم خوند. و در انتها،اگر به خواندن سفرنامه ­ی چین علاقمندید، لطفا حساب من در اینستاگرام را دنبال کنید.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیThu, 10 Jun 2021 02:14:32 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/دیوار-چین-نمادین-ترین-بنای-چین-رو-بشناسیم-y1deglc9dnulThe Great Wall at Mutianyu © qiao liang / 500pxپوشیده در افسانه و رمزوراز، دیوار چین، در مسیر خستگی ناپذیر خود (جایی که زمانی مرزهای شمالی چین خوانده می­شدند)، از کوه ها، علفزارها و صحراها عبور می­کنه.یک سیستم دفاعی مرزی، با صدها هزار سرباز گماشته، در مقاطع مختلفی از تاریخ آشفته­ ی چین، هم اکنون با حالتی تماشایی درعین ­حال ویرانه­ ای ناپایدار، یادگاری در حال محوشدن، که تنها قسمت کوچکی از کلِ طولِ آن ترمیم و بازسازی شده و برای گردشگران باز است.دیوار بزرگ چیست؟این دیوار از زمانی که مسافران برای اولین بار در قرن شانزدهم میلادی، قصه­ هایی از آن را به غرب آوردند، در تخیل جهانیان نمایان شد. حتی امروزه این بنای تاریخی برجسته و این کوششِ بشری، یک شگفتی­ ست که درست درک نشده است. در حقیقت، این "یک" دیوار پیوسته نیست بلکه تعداد زیادی از ساختارهای دفاعی مرزی جداگانه است که در قرن های مختلف، بخش های مختلف آن ساخته شده، و به عنوان یک ساختار کلی، پیشینه ­ی معماریِ کشاکش و کشمکش بین چینی­ های ساکنِ این سمتِ دیوار (مثل Xiongnu ها که از نوادگان قوم Hun بودند) و قبایل چادرنشین وحشیِ سمتِ دیگر دیوار (مغول­ها) را عرضه می­کند.Photo by bjdlzxقدیمی­ ترین بخش دیوار تقریبا به 2000 سال پیش، به زمان اولین امپراتور برمی­گردد. امپراتور Qin ShiHuang (معروفِ ارتش سفالین) که برای نخستین بار چین را متحد کرد. اگرچه بیشترِ آنچه امروز از دیوار قابل مشاهده است، تنها پنچ قرن پیش در سلسله ­ی مینگ (1368-1644) ساخته شده است. مینگ ها، بخش­های قدیمی دیوار را بلندتر کردند و یا از نو ساختند تا سدِ دفاعیِ موجی شکل و هم­پوشانی (از اقیانوس آرام گرفته تا فلات تبت) تشکیل شود. بخش­های مرتفع حیاتی و استراتژیک اطرافِ پایتخت (پکن) _که بالغ بر حدود 600 کیلومتر از دیوارِ دوره­ی مینگ است_ از صفحات آجری و گرانیتی محلی ساخته شده است. دیواری با برج­های دیدبانی پرآذین که اغلب در امتداد خط الراس کوه­ ها قرار گرفته است. اما دیوار، در امتداد دشت ­های شمالیِ خشک چین، بیشتر از خاکِ فشرده درست شده است، از این رو کمتر بااُبهت به نظر می­رسد.طول خالص دیوارِ دوره ­ی مینگ، شامل تمامی انشعابات، شاخه­ های فرعی و عوارض طبیعی جداکننده (مانند صخره ­های صعب­ العبور)، عدد سرگیجه­ آورِ 8850 کیلومتر تخمین زده شده است. طیِ بررسی دولت چین در سال 2012، طول کامل تمام بخش­های دیوار بزرگ که در سلسله­ های مختلف برپا بوده (شامل دیوارهای موازی، دیوارهایی که در اثر هوازدگی کاملا از بین رفته ­اند)، 21.196 کیلومتر برآورد شده است. از شرق به غرب، دیوار در راستای طولِ جغرافیایی 23 درجه امتداد یافته و مسیر مارپیچ خود را در 15 استان چین ادامه داده است. هنگامی که خورشید در شرقی­ ترین بخش دیوار (در نزدیکی مرز کُره) غروب می­کند، تقریبا دو ساعت طول می­کشد تا در غربی­ ترین بخش دیوار (در امتداد جاده­ ی ابریشم قدیم به بخش­های مرکزی آسیا) فرو رود.The Wall is one of the most recognizable landmarks in the world yet is often misunderstood © zhu difeng / Shutterstockدیوار بزرگ چگونه استفاده می­شده؟در دوره ­ی سلسله­ ی مینگ، تقریبا یک میلیون سرباز بر روی دیوار گماشته می­شدند (در هر کیلومتر حدودا 110 سرباز)، که در برج­ های دیدبانی زندگی می­ کردند تا در صورت لزوم و برای دفع حملات، به سرعت بین برج ­ها حرکت کنند. دشمن بزرگ مینگ­ ها _مغول ­ها_ کمانداران و اسب سواران ترسناکی بودند، که چینی ها برای داشتن دفاع موثر در برابر آن­ها، وابسته به دیوار بزرگ بودند. دیوار، علاوه بر اینکه بزرگراه مرتفعی برای انتقال نیروها، سربازان، اسب­ ها و تجهیزات بود، دارای سیستم اطلاع رسانی توسط آتش هم بود. به این صورت که با سوزاندن سرگین گرگ و ایجاد سیگنال­ هایی با دود آن، اخبار مربوط به حرکات دشمن را به پایتخت (پکن) مخابره می­کردند. سلاح­های مورد استفاده ­ی مدافعان در آن زمان به طرز شگفت ­انگیزی پیشرفته بودند که شامل کمان ­های زنبورکیِ خودکار، توپ جنگی و نوعی ابتدایی از مین زمینی می ­شدند.اما علی­ رغم برتری مینگ ­ها در دفاع با دیوار بزرگ، منچو ها راهی برای عبور از آن پیدا کردند (دیوارها تا زمانی قابل اعتمادند که دروازبانانِ دیوار قابل اعتماد باشند)، پکن را فتح و سلسله­ ی چینگ، آخرین سلسله­ ی سلطنتی چین (1644-1912) را تاسیس کردند. اگرچه دیوارِ مینگ برای چینگ­ ها هم کاربردهایی داشت، کاربردهایی را هم خودشان به آن افزودند اما، بزرگترین دوره­ی دیوارسازی در تاریخ بشر به پایان رسیده بود. برج و باروها در نهایت متروکه شدند و آجرها و سنگ ­های بدون سرنشینِ آن­ به دست لاشخوران افتاد.دیوار بزرگ در دوران مدرنمسافرانی که در اواخر قرن نوزدهم به پکن می­رفتند، به قصد بازدید از دیوار بزرگ راهی سفری 60 کیلومتری به خارج از پکن می ­شدند. سفری سوار بر قاطر، که استخوان ­ها را به تق تق می­انداخت، حدودا دو روز طول می ­کشید. مقصد آن­ها Badaling بود، یک تنگه­ ی بلند در کوه­های Jundu. دیوار اینجا، گرچه درحال خراب شدن بود اما به طور ویژه ­ای بزرگ بود، و نشان­ دهنده ­ی اهمیت استراتژیک این دروازه، بین زمین ­های حاصلخیز پایتخت و دشت­ های آن سوی دیوار بود. در سال 1909، اولین راه ­آهن خودساخته ­ی چین، پایتخت را به بادالینگ متصل کرد اما بعدها به دلیل جنگ با ژاپن و سپس جنگ داخلیِ چین، بازدید از دیوار بزرگ محدود شد.Sections of the Wall have been restored in modern times © Michael Gordon / Shutterstockکمونیست­ های پیروز در ابتدا علاقه­ ی چندانی به دیوار نداشتند. به این دلیل که مائو زدونگ کشاورزان را به اسکان نزدیک دیوار تشویق می­ کرد تا ازآن به عنوان منبع رایگان مصالح ساختمانی استفاده کنند. در اواسط دهه 1950، هرچند تصمیم بر این شد که دیوار بزرگ در بخش بادالینگ اولین جایی از دیوار باشد که بعد از دوره ­ی مینگ ترمیم و بازسازی می­ شود، اما مجددا در سال 1987، دو پروژه­ی ترمیم و بازسازی دیگر در هشت کیلومتری دیوار و شامل 20 برج دیدبانی احیا شدند. احیا شده به عنوان یک نمونه­ ی بی­ن ظیر از میهن­ پرستیِ جمهوری خلق­ چین، جایی که صدها نفر از سران دولت­ های خارجی از جمله: نیکسون، تاچر، گورباچف و اوباما روی برج و باروی آن برای دوربین­ ها لبخند زده ­اند و صدها میلیون گردشگرِ چینی و خارجی روی پله­ های شیب ­دار آن نفس نفس زده ­اند.The Great Wall of China can be packed with tourists or empty, depending on which section you go to © Roberto Westbrook / Getty Images بازدید از دیوارچیندرکنار بادالینگ (Badaling) (که این روزها با تله ­کابین­ ها و استندهای سوغاتی­ فروشی خود بیشتر شبیه پیست اسکی شده است)، چندین بخش دیگر از دیوارِ دوره­ ی مینگ ترمیم و بازسازی و به روی گردشگران باز شده ­اند، ازجمله: موتیان­یو (Mutianyu)، جین­ شَن ­لینگ (Jinshanling)، سیماتای (Simatai) که همگی در محدوده ­ی شهرپکن قرار دارند. اما با این حال، به­ یادماندنی­ ترین راه برای صعود به پشت این اژدها، یافتن بخشی از دیوار است که متروکه و دست­ نخورده باشد، جایی که گیاهان پرتراکم­ند و خالی از گردشگر است. می ­توان عکس ­های خارق­ العاده ­ای از این پهنه­ ی شگفت­ انگیزِ سنگی گرفت، اما ممکن است دسترسی به آنجا دشوار باشد و سنگ­ های زیرپایتان به طرز خطرناکی بی­ ثبات باشند. بنابراین بهترین راه برای دسترسی به بخش­ های بکر دیوار، همراه شدن با تورهای کوهنوردی ویژه است.Photo by bjdlzxاگر به خواندن سفرنامه ­ی چین علاقمندید، لطفا حساب من در اینستاگرام را دنبال کنید.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیTue, 27 Apr 2021 17:05:25 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/معبد-بهشت-kre20r8skq2pمعبد بهشت (Temple of Heaven)، واحه ای بی نظیر که به روش کنفوسیوسی در 267 هکتار طراحی شده. در ابتدا صحنه ای وسیع به منظور اجرای آیین های رسمی بوده که هر سال در انقلاب زمستانی (شب یلدای خودمون)، توسط امپراتور (فرزند بهشت)، برای برداشت محصول فراوان، پاکسازی روحی و پرداخت کفاره انجام میشده. این قلمروی خصوصی سلطنتی، در سال 1918 به روی عموم باز میشه و هر روزه مردم می تونستن اینجا دور هم جمع بشن و فعالیت هایی مثل تایچی و ژیمناستیک انجام بدن یا سرودهای انقلابی بخونن.وقتی میگیم "معبد" انتظار نداشته باشید که اطراف اون عبادت کننده هایی رو در حال دعا ببینید. اینجا بیشتر از اینکه معبد باشه، محلی پر از ساختمان های عجیبِ الهام گرفته از سبک کنفوسیوسی هست. امپراتور (پسر بهشت) (天子, Tiānzǐ)، سالی دو بار به معبد بهشت میومده ولی مراسم مهم تر همونی بوده که در انقلاب زمستانی (ماه اول سال قمری) هر سال برگزار میشده. درباریان همه ساله در سکوت، از شهر ممنوعه تا معبد بهشت، امپراتور رو همراهی می کردند، در حالی که به مردم عادی دستور داده شده بود پنجره هاشون رو ببندند، تو خونه هاشون بمونن و بیرون نیان. همراهان امپراتور شامل ارابه های فیل و اسب، صف های طویلی از سواره نظام، اشراف، درباریان و نوازندگان میشد. کجاوه ی امپراتور هم که 12 متر طول و 3 متر عرض داشت، توسط 10 نفر حمل میشد.اگرچه معبد بهشت چهار ورودی اصلی داره (دسترسی ورودی شرقی و غربی برای بازدیدکنندگان از بقیه بهتره، ساعت 4 به بعد هم دیگه بلیط نمیفروشن)، امپراتور همیشه از دروازه ی Zhaoheng در جنوب وارد میشد که مستقیما به محراب مدور میرسید. درهمین فضای بازِ شاه نشین بود که مراسم برای بهشت، توسط شخصِ امپراتور و طبق تشریفات رسمی، در هر انقلاب زمستانی برگزار میشد.محراب مدور یا Round Altarمحراب مدور (Round Altar)، حول محور عدد سلطنتی 9 میگرده. در دربار همایونی چین، اعداد فرد، مقدس شمرده میشدند. عدد نُه -9- یا (jiǔ-九) بزرگترین عدد فرد تک رقمیه که هم آوا با واژه ی طول عمر یا (jiǔ-久) هست. محراب از سه ردیف تراس سنگی سفید ساخته شده، که ردیف بالایی از 9 حلقه ی سنگی هم مرکز تشکیل شده، پله ها، نرده ها و ... همگی مضربی از 9 هستند.ردیف بالایی محراب مدور و 9 حلقه ی هم مرکزدر سمت شمال محراب مدور، طاق سلطنتی بهشت قرار گرفته که توسط دیواری کم ارتفاع معروف به دیوار انعکاس (Eco Wall) محصور شده. طاق سلطنتی بهشت (Imperial Vault of Heaven)، علی رغم ظاهر باشکوه و زیباش، انباری بوده برای نگهداری از لوحه های روحانی خدایان و سایر مواد موردنیاز برای مراسمی که روی محراب مدور استفاده میشد. اگر از بالا به معبد بهشت نگاه کنیم، ساختار خود معبد دایره ای شکل و پایه و زمینه ای که معبد توش قرارگرفته مربعی شکله، الگویی نشأت گرفته از باور چینیان باستان که اعتقاد داشتند بهشت دایره ای شکل و زمین مربعی شکله.طاق سلطنتی بهشت (Imperial Vault of Heaven) و دیوار انعکاس (Eco Wall) اطرافشدیوار انعکاس (Eco Wall) دیواری محکم، مدور با سطحی نرم و قطر65 متر به ویژگی های آکوستیک منحصر به فردش معروفه. وقتی در فاصله ی چند پایی از دیوار بایستیم و چند کلمه آروم صحبت کنیم، صدای ما در نقطه ی مقابل (180 درجه ای) به راحتی شنیده میشه. (اگرچه غوغای بازدیدکنندگان و صدای صحبت کردن مداوم شون مانع از تجربه ی این ویژگی میشه!) در ادامه از طاق سلطنتی بهشتی به پل 360 متری باشکوهی میرسیم که نرده های قرمز داره، یک شاهراه سلطنتی که ما رو به بخش مرکزی و شگفت انگیز معبد بهشت یعنی "تالار عبادت برای برداشتِ خوب" (Hall of Prayer for Good Harvests) هدایت میکنه.پل Danbi"تالار عبادت برای برداشتِ خوب" (Hall of Prayer for Good Harvests)نمادی از معبد بهشت که بیشترعکس ها از همین ساختمانش گرفته میشه، تالار عبادت برای برداشت خوب با سقفی سه طبقه که تماما از چوب ساخته شده بدون استفاده از حتی یک میخ! و سقف سنگین اون رو 28 ستون چوبی پشتیبانی می کنند. این بنا اولین بار در حدود سال 1420 ساخته میشه ولی در سال 1889 توسط ضربه ی یک صاعقه می سوزه و سیاه میشه. با تکیه بر روش مرسوم در دوره ی مینگ، این بنا بازسازی میشه، البته با الوار وارداتی از آمریکا! چون در اون زمان چین فاقد درختانی بود که برای انجام این کار به اندازه ی کافی بلند باشند. غنی از نمادهای رمزگونه، چهار ستون بزرگ مرکزی سمبل چهار فصل سال، دوازده ستونی که در حلقه ی بعدی هستند نماد دوازده ماه سال، و دوازده ستون حلقه ی بیرونی نمایانگر دوازده گاهشمارِ روز (ساعت سنتی چین که اعتقاد داشتند هر روز دوازده گاهشماره و هر گاهشمار معادل دو ساعت امروزی ماست) هستند. نقش برجسته ی پیچ و تاب خورده ی اژدها-ققنوس روی سقف هم نماد امپراتور و همسرش هست.ستون های حامل سقف و نقش برجسته ی اژدها-ققنوس در مرکز سقفتالار عبادت برای برداشت خوب توسط یک راهروی دراز و پر نقش و نگار به "عمارت کشتن حیوانات" (Animal Killing Pavilion) وصل میشه، که در اونجا گاو، گوسفند، آهو و جانواران دیگر ذبح و برای پیشکش به درگاه خدایان آماده میشدند.راهروی دراز و پرنقش و نگاردر غرب مجموعه ی معبد بهشت، اداره ی موسیقی الهی (Divine Music Administration) قرار داره که در اونجا ردیف های طبل زنان، فلوت زنان و زنگ زنان، قبل از مراسم سلطنتی به اجرای موسیقی می پرداختند. در حال حاضر موزه ای است که به نمایش موسیقی تشریفاتی مختص دربار امپراتوری (zhōnghé sháolè (中和韶乐)) می پردازه. همچنین گالری هایی وجود داره که به نمایش آلات موسیقی چین باستان اختصاص داده شده اند. درمجاورت دروازه ی بهشتی غرب (West Heavenly Gate)، کاخ روزه (Fasting Palace) قرار گرفته، جایی که امپراتور یک یا دو روز قبل از انقلاب زمستانی به اونجا میرفته و از تمام لذت های زمینی پرهیز میکرده و برای مراسم آماده میشده. این کاخ مشابه شهر ممنوعه ولی در سایز مینیاتوریه و اطرافش رو خندقی احاطه کرده و برج طبل و برج ناقوس مخصوص به خودش رو داره.کاخ روزه ( Fasting Palace)از سال 1918 معبد بهشت، دروازه های خودش رو به روی مردم عامی باز کرد. الان، در میان بیش از 4000 سرو گره خورده، میشه مردمی رو دید که با ذوق و شوق در حال اجرای برنامه های تایچی، روتین های کونگ فو، رقص، گروه های کر یا ارکسترهای بداهه هستند. شمال شرقی مجموعه قسمت ورزشی هست که بهترین مکان برای تماشای مردم پکن هست. جایی که می تونید شاهد اجرای حرکات ژیمناستیک یا سایر شاهکارهای ورزشی توسط سالمندان باشید.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیSun, 14 Mar 2021 18:02:59 +0330https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/فستیوال-های-سنتی-چین-pa5kxmww9gcmفستیوال ها بخش مهمی از فرهنگ چین هستند. تعداد قابل توجهی از این فستیوال ها از عناصر فرهنگ و سنت چین غنی هستند. آیا می دونید مهم ترین روزهای تعطیل در چین کدوما هستند؟ آیا می دونید چینی ها در این تعطیلات چی می خورند؟ چه لباسی می پوشند؟ یا چه کارهای جالب دیگه ای انجام می دهند؟ و مهم تر اینکه آیا می دونید چرا این کارها رو انجام می دهند؟ در مبحث امروز باهم متوجه میشیم چرا.فستیوال های سنتی چین گنجینه ی بزرگی از تمدن چین و بخش ارزشمندی از میراث فرهنگی چین محسوب می شوند. برخی فستیوال ها ابراز عشق یا نفرت به مردم چین باستانه، برخی از فستیوال ها خلاصه ای از تجربه ی مردم چین از زندگی و کارشون هست، برخی فستیوال ها با شخصیت ها و رویدادهای تاریخی یا افسانه ها و فرهنگ های عامیانه ارتباط دارند، برخی از فستیوال ها هم بخشی غنی از سنت و میراث فرهنگی کشور رو حفظ کرده اند. بنابراین فستیوال های سنتی چین یکی از اصلی ترین راه ها برای درک فرهنگ چین است. بسیاری از این فستیوال ها در طول تاریخ پنج هزار ساله ی چین به تدریج تغییر شکل داده اند. ریشه های بعضی از این فستیوال ها رو می توان تا سلسله های Shang (قرن های 16-11 قبل از میلاد) و Zhou (قرن 11 پیش از میلاد تا سال 221 پیش از میلاد) دنبال کرد.از اونجایی که چین عمدتا یک جامعه ی کشاورزی بوده، در زمان های قدیم یک سال خوب نه تنها به معنی این بوده که در طول سال مردم زندگی خوبی داشتند بلکه به معنی تقویت حاکمیت امپراطور هم بوده. بنابراین همه ساله مردم در آغاز بهار، جشنی برای شروع شخم زنی بهاری می گرفتند، که گاهی اوقات هم امپراطور شخصا تدارک این جشن رو می دید و بعد از جشن هم چندین مراسم آتش بازی داشتند. در ماه های بعد مردم می بایست قربانیانی رو به بهشت، زمین، خدایان باران و باد و ... پیشکش می کردند که محصول خوبی در اون سال برداشت کنند. از این رو کشاورزی و فعالیت های مربوط به اون تاثیر بسیار زیادی روی فستیوال های چین گذاشته. علاوه براین شکل گیری و توسعه ی یک فستیوال سنتی چینی رابطه ی تنگاتنگی با آداب و رسوم مختلف اجتماعی این کشور دارد. جشنواره های سنتی چین با توجه به خاستگاه و سیر تکاملی شون تقریبا در سه دسته قرار می گیرند:اول- فستیوال های آیینی کشاورزیدوم- فستیوال های آیینی مذهبیسوم- فستیوال های اجتماعیاین سه نوع فستیوال در طول تاریخ بر هم تاثیر گذاشته و از هم تاثیر پذیرفته تا به تدریج فستیوال های امروزی چین شکل بگیرند. جشنواره های سنتی چین رو با توجه به محتوای فعالیت شون میشه به پنج نوع زیر تقسیم کرد:فستیوال های کشاورزی: مانند شروع فصل بهار، انقلاب تابستانی و مانند آن عمدتا مربوط به فعالیت های کشاورزی، جنگلداری، ماهی گیری و شکار است.فستیوال های اهدای قربانی: مانند روشنایی ناب یا روفتن مزارها (Pure Brightness Festival یا Tomb-sweeping Day)، میانه ی پاییز (The Mid-Autumn) و خدای آشپزخانه (The Kitchen God) از روزهای اهدای قربانی کشاورزی و مذهبی گرفته شده که مردم در آن روزها به خدایان، نیاکان یا بستگان متوفی خود، قربانی پیشکش می کردند تا ازشون در برابر ارواح شرور و بلایا محافظت کنند.فستیوال های یادبودی: فستیوال هایی هستند که مردم در آن از قهرمانان ملی خود یاد می کنند.فستیوال های تفریحی: فستیوال هایی هستند که در آن مردم به رقص و آواز و سایر فعالیت های تفریحی می پردازند، به طور مثال فستیوال های آواز و مشعل و آب پاشی مربوط به اقلیت های قومی و مانند این:Lusheng FestivalNadam FairThe Double Third FestivalThe Sho Dun FestivalThe Water Splashing FestivalTorch Festivalفستیوال های جشنی: اصلی ترین فستیوال های کشور هستند. نمونه ی معمول این فستیوال ها جشنواره ی بهاری (Spring Festival) است که در آن مردم برای فراوانی محصول جشن می گیرند و ثروت، سلامتی و خوشبختی برای هم آرزو می کنند.از آنجایی که چین کشوری پهناور و دارای 9.6 میلیون کیلومتر مربع مساحت و 56 قوم مختلف است، بعضی فستیوال ها در چین ملی هستند، بعضی منطقه ای و بعضی هم فقط توسط اقوام خاصی جشن گرفته می شوند. در حال حاضر بعضی از جشن ها و فستیوال های رسمی عبارتند از: روز سال نو، روز کارگر و روز ملی چین. اما در این مبحث ما فقط به سه تا از مهم ترین فستیوال های سنتی چین می پردازیم: جشنواره ی بهاری (Spring Festival)، فستیوال قایق اژدها (The Dragon Boat Festival) و فستیوال میانه ی پاییز (The Mid-Autumn Festival)جشنواره ی بهاری (Spring Festival)مردم چین، در اولین روز از اولین ماه سال قمری چینی، جشنواره ی بهاری یا سال نوی چینی رو به هم تبریک میگن، به دلیل قمری بودن سال چینی، تاریخ آن در کشورهای دیگر هر سال با سال دیگه فرق میکنه اما این تبریک سال نو، ابراز امیدواری برای زندگی تازه و شادیه. جشنواره ی بهاری یا به زبان چینی(Chun Jie-春节) مهم ترین و محبوب ترین فستیوال در چین است. از اوایل سلسله ی Shang تا قبل از سلسله ی Han اولین روز از اولین ماه در تقویم قمری، به عنوان سَرِ سال شناخته میشد، اما در زمان سلسله ی Han این روز تبدیل به جشن گسترده ای شد. اگرچه بعد از انقلاب 1911 در چین تقویم میلادی جایگزین تقویم قمری سنتی چین شد و اول ژانویه ی تقویم میلادی به عنوان سال نوی رسمی چین (元旦节) در نظر گرفته شد، با این حال روز اولِ ماه اولِ تقویم قمری (سَرِ سال) رو به طور رسمی جشنواره ی بهاری نام گذاری کردند. جشنواری بهاری همچنین به (过年) معروف است به معنی (جشن سالِ نو) و معمولا بین اواخر ژانویه تا اوایل فوریه ی هر سال اتفاق میفته. در این زمان خانواده ها دور هم جمع می شوند تا وعده های غذایی دلچسب بخورن و به شادی جشن بگیرن.برخی آداب و رسوم مردم چین در جشنواره ی بهاردر گذشته، همه ی خانواده ها حدود یک هفته قبل از جشن یک خانه تکانی اساسی می کردند.هر چه به روز جشن نزدیک تر میشدند سعی می کردن همه چیز رو آماده کنن، همه ی حساب ها رو تسویه می کردن و بدهی های سال گذشته رو می پرداختن.بعد از چسباندن نوارهای قرمزرنگ در چهارچوب در و دعاهای خیر و تصاویر خوش یمن روی در و پنجره ها،در شب سال نوی قمری، همه ی خانواده ها برای یک وعده غذایی مجلل دور هم جمع میشن که بهش "شام گردهمایی دوباره ی خانواده" میگن. به طور سنتی، مردم شمال چین در شام جشن دامپلینگ می خورن، چون تهیه ی این غذا شبیه این میمونه که شانس رو داخل دامپینگ بسته بندی می کنن و نماد رونق و کامیابیه.درحال درست کردن دامپلینگدر حالی که در شرق چین مثل Jiangsu ، Zhejiang و شانگهای خوردن کیک سال نو (年糕) رواج داره، چون تلفظ اسم این غذا صدایی شبیه به گفتن جمله ی "سال پر برکت تر" داره.در حال درست کردن کیک سال نوعمده فعالیت آیینی در طول این جشنواره دیدوبازدید سال نو هست. اقوام و دوستان به دیدن هم میرن و سال نو رو به هم تبریک میگن و به همدیگه هدیه میدن.دید و بازدید سال نوکارناوال های جشنواری بهاری از مکانی به مکان دیگر متفاوت است و شامل انواع تفریحات می شود. به طور مثال: اُپراهای محلی، نمایش های فانوس و گل، رقص شیر و اژدها و ... از محبوب ترین و مورد علاقه ترین فعالیت ها در طول این جشنواره هستند.نمایش رقص اژدهادر طول این دوره، به طور سنتی و به ویژه بزرگ ترها به کوچک ترها پاکت های قرمز (حاوی پول) هدیه میدن. مردم لباس های نو بخصوص با رنگ های قرمز یا رنگ های شاد می پوشن، چون زمانی اعتقاد بر این بود که لباس های قرمز رنگ ارواح شیطانی و بدشانسی رو دور می کنن.برخی آداب و رسوم مبتنی بر خرافات هم جالب هستند. به طور مثال:مردم در اولین روز سال نوی قمری زمین رو جارو نمی کردند، شستشو نمی کردند یا چیزی رو از خونه بیرون نمی انداختند، چون اعتقاد داشتند باعث بدشانسی میشه.مردم خیلی دوست دارن کلمه های چینی خوشبختی رو روی کاغذهای قرمز بنویسند، عکس خدایان بخت و اقبال رو وارونه روی در و دیوار و پنجره ها بچسبونن، چون "وارونه یا سر و تَه" به چینی معنی "آمدن یا رسیدن" رو میده.نصب وارونه ی کلمات خوش یمنسنت چسباندن نوارهای قرمزرنگ در چهارچوب در و دعاهای خیر و تصاویر خوش یمن روی در و پنجره ها، سابقه ای طولانی و جالب داره. در دوران باستان، مردم تکه های کوچک یا شاخه های کوتاه درخت هلو رو به عنوان طلسم یا سِحری در برابر شَر، بر روی درها یا دروازه های ورودی خونه شون نصب می کردند.بعدها این شاخه های هلو به لوح هایی ساخته شده از چوب درخت هلو تبدیل شد که روشون کلمه های چینی می نوشتند.لوحه هایی از جنس چوب درخت هلوبا اختراع کاغذ، این لوحه ها توسط کاغذ قرمز طومارمانندی جایگزین شد که به احترام سال نو، شعرهایی با آرزوی خوشبختی و کامیابی روشون نوشته میشد.در حال حاضر، جشنواره ی بهاری از اولین روز سال نوی قمری به مدت هفت روز در سراسر چین به طور رسمی جشن گرفته میشه. ولی در واقع این جشن زودتر از این تاریخ شروع میشه و دیرتر هم تموم میشه مخصوصا در روستاها و حومه ی شهرها.بسیاری از آداب و رسوم قدیمی تر امروز هم برقراره ولی در طول زمان معانی متفاوت و جدیدی به خودشون گرفتن. امروزه جشنواره ی بهاری محبوب ترین جشن و تعطیلات برای مردم چین _چه در داخل کشور و چه خارج آن_ هست. زمانی برای شور و شادی، عشق و مهمان نوازی و در عین حال زمانی برای تجدید دیدار و نو شدن است.فستیوال قایق اژدها (The Dragon Boat Festival)یکی از فعالیت های محبوب چینی ها در فستیوال قایق اژدها یا (端午节) مسابقات قایق رانی است، که در روز پنجم از ماه پنجم تقویم قمری چینی برگزار میشه. این فستیوال از مراسم اهدای قربانی باستانی برای تقدیر از اژدها و خدای رودها نشأت گرفته. در چین باستان بیشتر مردم در کنار رودخانه ها زندگی می کردند.اعتقاد بر این بود که رودخانه ها توسط اژدها کنترل میشن، و این اژدهاست که نحوه ی توزیع آب باران برای کشاورزی و زندگی جدید رو تعیین میکنه. بنابراین قربانی ها، در روز پنجم ماه پنجم سال، قبل از فرارسیدن فصل بارندگی، به پادشاه اژدها پیشکش می شدند. با این کار، مردم امیدوار بودند که اژدها با بارش به موقع باران، نظر لطفش رو بهشون نشون بده و از سیل و خشکسالی معافشون کنه.بعدها، این فستیوال با Qu Yuan (شاعر بزرگ وطن پرست و دولتمرد دوره ی جنگ ایالات)، پیوند خورد و به تدریج تبدیل به جشنواره ای برای بزرگداشت او شد.Qu Yuan (340-278 BC) The Great Patriotic Poet & Statesman of the Warring States Period (475-221 BC)چویوآن یکی از مقامات ایالت Chu بود و برای مدتی به عنوان مشاور شاه Huai انجام وظیفه می کرد. او که متوجه تهدید ایالت Qin شده بود، با ایالات کوچک دیگر پیمان اتحادی علیه Qin بست ولی با مخالفت سایر وزرای مهم دربار پادشاهی رو به رو شد. به دلیل طرفداری شدیدش از مقاومت در برابر Qin ، مقامات خائن دربار به او تهمت زدند و در سال 286 پیش از میلاد از شهر Ying پایتخت Chu تبعید شد. او که آرزویش نجات سرزمین مادری بود، عشق آشکارش به کشورش، و همدردی عمیقش با مردمش رو در بسیاری از اشعار برجسته اش ابراز کرد، اشعاری از زندگی شگفت آورش که در مجاورت دریاچه ی DongTing و رود MiLuo در تبعید سروده بود. این منطقه در حال حاضر در استان Hunan واقع شده. در سال 278 پیش از میلاد، پس از شنیدن خبر تصرف پایتخت کشورش توسط ارتش Qin، در روز پنجم ماه پنجم سال با اندوه و ناامیدی خودش رو به میانه ی رود پرت میکنه. هنگامی که مردم محلی خبر مرگ او رو می شنوند، با طبل به کنار رود میرن تا با صداهای بلند اژدها و ماهی ها رو از جسد او دور کنند. حتی با قایق به داخل رود میرن و دنبالش می گردند ولی پیداش نمی کنند. به منظور جلوگیری از خورده شدن جسدش توسط اژدهای رودخانه و ماهی ها، مردم شروع به پرتاب ZongZi (کوفته های برنجی) به داخل آب می کنند. کوفته های برنجی چسبناک که داخل برگ های بامبو و نی پیچیده شده بودند. تا ماهی ها از این کوفته ها تغذیه کنند و به بدن Qu Yuan کاری نداشته باشند. درحال درست کردن زونگ زهرسم برگزاری مسابقات قایقرانی اژدها و خوردن ZongZi در این روز هم به همین داستان برمی گرده.Zongziفستیوال میانه ی پاییز (The Mid-Autumn Festival)ماه های هفتم، هشتم و نهم تقویم قمری چین، فصل پاییز محسوب میشن و پانزدهمین روز از ماه هشتم این تقویم دقیقا وسط پاییزه که فستیوال میانه ی پاییز یا (中秋节) در همین روز برگزار میشه. منشأ واقعی این فستیوال مشخص نیست اما طبق مستندات تاریخی به نظر میرسه که مردم سلسله ی Han شروع به جشن گرفتن این روز کردند. آداب و رسوم بسیاری از اون زمان به سلسله های Tang و Song و تا به امروز منتقل شده. جشنواره ی میانه ی پاییز که در روستاها و حومه ی شهرها به (جشن ماه هشتم یا 八月节) معروف است، یکی از بزرگترین جشنواره های سنتی چین است و از لحاظ درجه ی اهمیت بعد از جشنواره ی بهاری قرار می گیرد. روز جشنی سنتی برای گردهمایی اعضای خانواده است. در این روز ماه در روشن ترین و گِردترین حالت خود است (ماه شب چهارده). طبق سنت، همه ی اعضای خانواده در غروب این روز دور هم جمع میشن تا شامِ دورهمی و کیکِ ماه (Moon Cake-月饼) بخورند و در عین حال از زیبایی ماه کامل و روشن پاییزی لذت ببرند.اگر یکی از اعضای خانواده، دور از خانواده و درحال انجام وظیفه باشد، دلتنگی خود را از طریق ماه به خانواده اش منتقل می کند. هم زمان خانواده ی او هم از ماه میخوان که عشق و توجه شون رو به فرد دور از خانواده برسونه. به این ترتیب ماه به یک واسطه برای ارتباط روحی و معنوی تبدیل میشه و به همین خاطر این شب به جشنواره ی ماه (Moon Festival) هم معروفه. افسانه ای هم پشت این جشن و این رسوم وجود داره. داستان از این قراره که در دوران Yao، کماندار با استعدادی به نام Hou Yi زندگی می کرد. روزی می رسه که ده خورشید در آسمان پدیدار میشن و گرمای سوزان اون ها تمام محصولات روی زمین رو خشک و نابود میکنه و مردم هم تاب تحمل اون گرما رو نداشتن.Hou Yi به دستور امپراطور Yao، نُه خورشید اضافی رو از آسمان به بیرون پرت میکنه و فقط یک خورشید رو باقی میذاره.هو یی در حال پرتاب تیر به سمت خورشیدهابه خاطر این کار خارق العاده، الهه ای به او قرص جاودانگی میده، همسرش Chang E این قرص رو پیدا میکنه و میخوره و به آسمان میره. به جایی که خرگوش یشمی (Jade Rabbit) همراه و هم صحبتش میشه.چانگ ئه در حال پرواز به سمت آسمانبعدها که Hou Yi پرواز میکنه که ساکن خورشید بشه، اون ها می تونستند ماهی یک بار (در پانزدهم هر ماه) همدیگه رو ببینند. داستان هویی، چانگ ئه و خرگوش یشمی که از دیرباز بین مردم چین محبوب بوده، در حال حاضر فقط افسانه ایه که برای کودکان تعریف میشه. با این حال، چینی ها چه در داخل و چه در خارج از کشور، هنوز این فستیوال رو با دورهمی خانوادگی و خوردن کیکِ ماه برگزار می کنند. امروزه از نظر مردم چین، نه تنها رویاهای عاشقانه ای که در این افسانه منعکس شده، بلکه سنت گردهمایی خانوادگی در این فستیوال جذابیت خاصی داره. بنابراین فستیوال میانه ی پاییز همچنان جایگاه برجسته ی خودش رو در میان جشنواره های سنتی چین خواهد داشت. همان طور که پیش تر گفتیم، مردم چین در این جشن غذای خاصی به نام کیکِ ماه می خورند.Moon Cakeدرست کردن و اهدای کیکِ ماه یکی از سنت های بارز این فستیواله. در فرهنگ چینی، شکل گِرد نمادی از کامل بودن، وحدت و اتحاده. بنابراین هدیه دادن و خوردن کیکِ ماهِ گِرد در این جشن سمبل وحدت و اتحاد اعضای خانواده است.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیSun, 04 Oct 2020 17:06:00 +0330https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/خوراک-در-چین-jqgpdwn9r1gpغذای چین به خاطر شکل ظاهری، عطر و طعمش در سراسر جهان شناخته شده است. منحصر به فرد بودن غذای چین نه تنها در شکل ظاهری، عطر و طعمه بلکه در سبک تهیه، نحوه ی پخت و سرو اونه. فرهنگ غذای چین به تدریج در طول تاریخ و در مسیر توسعه ی جامعه ی چین و به وجود آمدن تمدن اون شکل گرفته و به نوبه ی خود به شکل گیری شخصیت و خلق و خوی مردم چین کمک کرده. اعتقاد عموم بر اینه که غذای چین به عنوان یک چشم انداز از فرهنگ چین، یکی از بهترین کانال ها برای شناخت این کشور، مردم و فرهنگ اونه. در فرهنگ غذایی چین یک فلسفه ی عمیق وجود داره و این مبحث به علاقمندان کمک خواهد کرد تا درک کنند که چرا خوردن و آشامیدن برای چینی ها، نه تنها برای تندرستی بلکه برای سلامتی و هماهنگی روان آن ها هم از اهمیت ویژه ای برخورداره. به عنوان کشوری که از نظر تاریخی بسیار قدیمی و از نظر قلمرو بسیار گسترده است، سبک های بدیع و متفاوتی از آشپزی در پاسخ به تنوع منابع طبیعی و آب و هوای خاص اقلیم های مختلف ایجاد شده. به طور سنتی غذاهای چینی به چهار سبک عمده تقسیم می شوند:سبک Huaiyang Cuisine : در بخش شرقی چینسبک Guandong or Cantonese Cuisine: در بخش جنوبی چینسبک Sichuan Cuisine: در بخش جنوب غربی چینسبک Northern Cuisine: در بخش شمالی چینبعدها غذاهای سبک ZheJiang، FuJian، AnHui و Hunan در این کشور رایج شد و بنابراین تقسیم بندی هشت تایی منطقه ای غذای چین، یکی دیگر از تقسیم بندی های معروف غذای چین است. البته تقسیم بندهای فرعی دیگری هم وجود داره که ترکیبی از تقسیم بندی های فوق یا مشابه اون هست. حالا بریم به نقشه ی چین و موقعیت مکانی چهار سبک عمده ی غذای چینی نگاهی بندازیم:عکس بعدی نقشه ی چین و موقعیت مکانی تقسیم بندی هشت تایی منطقه ای غذای چین رو نشون میده:سبک هوآی یانگهمان طور که از اسم Huaiyang Cuisine (یا به چینی 淮揚菜) پیداست، این سبک غذایی اسمش رو از منطقه ای بین دو رود Huai و Yangtze گرفته و موقعیت مکانیش تقریبا در استان JiangSu فعلی قرار داره. منطقه ی Huaiyang از نظر جغرافیایی جایی بین جنوب و شمال کشور واقع شده و یکی از مناطق پررونق در چین باستان بوده. این منطقه به خاطر آب و هوای گرم و خاک حاصلخیزی که داره، انواع مختلفی از سبزیجات، ماهی و برنج رو تولید میکنه و همچنین تونسته سبک های مختلف آشپزی کشور رو هم یک جا جمع کنه. همه ی این موارد باعث شکل گیری این سبک آشپزی در این منطقه شده.اگرچه هر شهر غذاهای خاص خودش رو داره، اما به طور کلی این سبک از آشپزی تاکید عمده بر طعم و مواد اصیل داره و عناصر اصلی اون رو قارچ ها، fungusهای خوراکی، ماهی ها، سبزیجات ظریف و توفو (Bean Curd) تشکیل میده. برخی از بهترین خوراک های این منطقه عبارتند از خوراک هایی که با ماهی محلی، مارماهی، لاک پشت و خرچنگ تهیه می شوند. انتخاب دقیق مواد اولیه با توجه به فصل و تا حد امکان تروتازه بودن، باعث میشه طعم، بو و بافت خوشایند یکی از ویژگی های برجسته ی این نوع خوراک باشه. به دلیل سبک زندگی خاص مردم این منطقه تمایل دارند اجزای خوراک رو به روشی بدیع به عمل بیارن. بنابراین وعده ها همیشه کمی کوچکتر اما بسیار خالص هستند. عکس بالا راست مارماهی، عکس بالا چپ ماهیخورش ها بسیار محبوبند، مخصوصا زمانی که به روش "پخت قرمز" طبخ شوند. در روش پخت قرمز، خورش به آرامی با آب گوشت و سس سویا پخته میشه. Red Cooking Style نحوه ی برش مواد، فاکتور اصلی در بسیاری از خوراک هاست که نشان دهنده ی مهارت هر آشپز است. Cutting Skillsغذاهای این منطقه به شیرین بودن معروفند. برخی از معروف ترین غذاهای این سبک رو ببینیم: طاس کباب کله ماهیکوفته ی گوشت خوک Sticky Rice CakeDim Sumسبک کانتونیسبک Guandong یا کانتونی که چینی ها بهش Yue هم میگن، یک نوع سبک خوراک منطقه ایه که عمدتا در جنوب چین و استان گواندونگ و همسایگی آن رایجه. این سبک غذایی در غرب و به ویژه ایالات متحده بیشتر شناخته شده ست، چرا خوراک کانتونی در غرب محبوبه؟ چون مردم گواندونگ در قرن 18 و 19 به بسیاری از کشورهای دیگر جهان رفتند. به طور مثال، بسیاری از کانتونی ها به عنوان حفار برای جویندگان طلا و کارگران راه آهن سازی از طریق اقیانوس به آمریکای شمالی رفتند و غذاهای کانتونی رو هم با خودشون به اون قسمت از جهان بردند. امروزه بیشتر رستوران های چینی در خارج از کشور غذاهای کانتونی سرو می کنند.لطفا به نقشه نگاه کنید:می بینیم که استان گواندونگ کاملا در جنوب چین واقع شده. آب و هوای نیمه حاره ای این منطقه باعث شده که انواع مختلفی از سبزیجات و میوه ها پرورش داده بشه، بنابراین امکان تهیه غذاهای متنوع در این سبک غذایی خاص را فراهم میکنه. غذاهای کانتونی با ویژگی هایی مثل ظرافت، سبکی و حاوی طیف گسترده ای از مواد اولیه توصیف می شوند. مشهورترین روش های پخت و پز در این سبک عبارتند از سرخ کردن (با سرعت و هم زدن مدام سبزیجات خردشده در ماهیتابه- Stir Fry)، بریان کردن و بخارپز کردن. سبزیجات کمی پخته می شوند تا ترد باقی بمانند. و از آنجا که این منطقه در امتداد ساحل واقع شده، غذاهای دریایی محبوبیت خاصی در این ناحیه دارند. روش های زیادی برای پخت غذاهای دریایی وجود دارند که یکی از آن ها بخارپز کردن است. به طور مثال مردم دوست دارند ماهی تازه از آب گرفته شده رو بخارپز کنند و با قطعات کوچک زنجبیل تازه و پیازچه روی اون سرو کنند. گفته می شود که بومیان کانتونی هرچیزی که پیدا کنند، حیوانات وحشی، گیاهان و حتی حشرات را می خورند. به همین دلیل است که غذاهای کانتونی تقریبا همه ی گوشت های خوراکی شامل هر عضوی از اندام، پای مرغ، زبان اردک، مار و حلزون را در خود جای داده اند.اگرچه ممکن است بعضی از غذاها هم در چین و هم خارج از آن عجیب به نظر برسند اما غذای کانتونی عموما بسیار خوشمزه است. در ادامه برخی از غذاهای محبوب سبک کانتونی آورده شده است.Sweet & Sour PorkChopped Cold ChickenGolden Roasted Suckling PigStewed Snake & Chickenآیا تا به حال Dim Sum خورده اید یا چیزی در موردش شنیده اید؟ Dim Sum هم نمونه ای از همین سبک غذایی است که شامل مجموعه ای از میان وعده های خوشمزه مثل کلوچه ها و شیرینی های سبک، دامپلینگ (Dumplings)، و اسپرینگ رول (Spring Rolls) است که در کشورهای غربی بسیار محبوبند.Light PastriesDumplingsSpring Rollسبک سیچوآناین سبک خوراک به روشی اصیل و محلی و درعین حال پرطرفدار در جنوب غربی چین در استان سیچوآن طبخ میشن و به تند و آتشین بودن معروفند. امروزه غذاهای سیچوآن در چین و حتی سایر کشورها محبوبیت زیادی دارند. چون آب و هوای سیچوآن و اطراف آن در تمام طول سال مرطوبه، مردم این منطقه دوست دارند با خوردن غذاهای تند و پرادویه این رطوبت زیاد رو جبران کنند. استفاده ی سخاوتمندانه از فلفل چیلی، فلفل سیچوآن (Fagara)، زنجبیل، سیر و فلفل های بومی _ که جزء جدانشدنی غذاهای هرروز مردم این ناحیه است _ شاخصه ی اصلی غذاهای استان سیچوآن و هونانه که از لحاظ طعم و تندی بسیار غنی هستند. حکمت سنتی بر این عقیده است که استفاده از ادویه جات به از بین بردن رطوبت بیش از حد بدن کمک می کنه و اثرات آب و هوای این منطقه را خنثی میکنه. یکی از غذاهای بسیار معروف این سبک خوراک Mapo DouFu ست:Mapo Tofuکه به معنی " Pockmarked Grandma's Bean curd " یا "توفوی مامان بزرگِ آبله رو" است و در واقع به نام زنی است که اولین بار این غذا رو درست کرده. این غذای تند و آتشین از گوشت خوک چرخ کرده، توفو، فلفل قرمز خشک و فلفل سیچوآن درست میشه. از جمله غذاهای معروف دیگر:KungPao Chickenهست که با مرغ خوردشده، فلفل قرمز و بادام زمینی درست میشه.Fish Flavored Shredded Porkباریکه ی گوشت خوک که با ماهی طعم دار شدهTwice Cooked PorkChongQing HotPotSteamed Pork with Rice FlourSliced Beef & Ox Tongue in Spicy SauceSichuan Flavored Noodlesسبک شمالیسبک شمالی یا به چینی (北方菜) اصطلاحی عمومی ست برای توصیف شیوه های مختلف آشپزی که در شمال چین استفاده میشه. از آنجا که شیوه های مختلف آشپزی شمال چین عمدتا مبتنی بر غذاهای Shandong است، گاهی سبک Shandong یا (鲁菜) به جای سبک شمالی به عنوان یکی از چهار سبک اصلی خوراک در چین استفاده میشه. گفته می شود که امپراطور Wan Li از سلسله ی Ming به حدی غذاهای شندونگ رو دوست داشت که این غذاها پایه و اساس خوراک پکن شدند.امپراطور ون لی- سلسله ی مینگ ویژگی های اصلی این سبک خوراک سبکی، تروتازگی، نرم و لطیف بودن، سوپ های شفاف و شیری مانند است. در خوراک سبک شمالی _که الان غذاهای پکن یک دسته ی بزرگی از اون رو تشکیل میده_ نسبت به سیچوآن کمتر ادویه و فلفل تند و تیز استفاده میشه ولی سیر و پیازچه ی زیادی داره. خوراکی بسیار خوش طعم و قوی (از لحاظ عطر و طعم) که نسبت به غذاهای جنوبی به روش های ساده تری تهیه میشه: روش پخت آرام و تدریجی(Slow Cooked)، اول با روغن کمی سرخ کردن و سپس با کمی آب جوشاندن (Braised)، روش جوشاندن (Simmered Dish) از ویژگی های خاص غذاهای شمالی است. معروف ترین غذای این سبک ضیافت باشکوه هان (满汉全席) است:China's Highest Standard Banquetغذاهای این ناحیه تحت تاثیر سلیقه ی مسلمانان و مغول ها به داشتن گوشت گوسفند و بره معروفه. به طور مثال بره سرخ شده با پیازچه:Sautéed Lamb With Scallionsبه طور سنتی غذای اصلی این منطقه بر پایه ی گندمه، چون گندم یکی از محصولات غله ای اصلی این ناحیه بوده. گندم پایه ی بسیاری از نودل ها و دامپلینگ ها ی این منطقه است. سبزیجات در سبک شمالی نسبت به جنوب بیشتر پخته میشن. با بعضی سبزیجات مثل کلم ترشی هم درست می کنند که برای روزهای طولانی زمستان نگهداری کنند. اگرچه غذاهای پکن زیرمجموعه ای از غذاهای شمالی طبقه بندی میشن، پکن به علت پایتخت بودن برای قرن های متمادی، با جذب و ترکیب بهترین ویژگی های سبک های مناطق مختلف، سبک آشپزی خودش را توسعه داده. غذاهای پکن در آشپزخانه های سلطنتی سلسله ی Qing به شکل امروزی خود درآمد. این سبک بر اساس روش آشپزی خانواده ی Tan ایجاد شد و دارای سه ویژگی اصلی است:اول- هم شیرین است و هم شور، که سبک شمالی و جنوبی رو متعادل میکنه. یه ضرب المثل هست که میگه «جنوبی ها شیرینی دوستن وشمالی ها شوری دوست». اما غذاهای پکن موفق شدند هردو ذائقه رو راضی نگه دارند.دوم- غذاها کاملا پخته، دارای طعم قوی و بسیار نرم و لطیفند به طوری که برای افراد مسن هم مناسبند.سوم- این سبک از آشپزی توجه ویژه ای به طعم طبیعی و اصلی مواد تشکیل دهنده ی غذا داره، به همین دلیل خیلی کم از ترکیب ادویه ها و چاشنی های مختلف استفاده میکنه.اردک بریانی پکن یکی از غذاهای معروف چین در دنیاست.Beijing Roast Duckگفته میشه که اردک پکنی که در چشمه های Jade Spring Hill در غرب پکن و با برنج پرورش پیدا می کرده، در ابتدا به نوعی ادای احترام به سلسله ی Qing بوده که فقط برای آشپزخانه ی سلطنتی تهیه میشده. حدود یک قرن پیش، برخی سرآشپزهای آشپزخانه های سلطنتی شروع به بریان کردن اردک ها روی آتش چوب های درخت هلو، عناب و گلابی می کنند. اردک هایی که به این روش تهیه می شدند بسیار خوشمزه می شدند. بعدها این تکنیک توسط آشپزهای سراسر شهر به کار گرفته شد و اردک بریانی پکن به یکی از غذاهای محبوب مردم چین و سایر نقاط دنیا تبدیل شد.خیلی ها به نحوه ی طبخ غذاهای چین علاقمندند، در حقیقت ده ها شیوه ی پخت و پز در آشپزی چینی وجود داره که در ادامه 20 تا از اون ها رو _که هم مردم عادی در خونه هاشون استفاده میکنند، هم آشپزها در رستوران ها_خواهیم دید:شیوه های پخت و پز در آشپزی چینیشیوه های پخت و پز در آشپزی چینیشیوه های پخت و پز در آشپزی چینیغذاخوردن با هارمونیمردم چین عموما بر این باورند که خوردن و نوشیدن _نه تنها مقدار آن بلکه روش مصرف آن_ اندام یا بخش خاصی از بدن انسان رو تحت تاثیر قرار میده. بنابراین خوردن و نوشیدن برای چینی ها _هم از لحاظ سلامت جسمی و هم از لحاظ سلامت روانی و هارمونی این دو باهم_ از اهمیت خاصی برخورداره. بسیاری از چینی ها به این ضرب المثل سنتی اعتقاد دارندکه میگه: «غذا از دارو بهتره» بنابراین افراد ابتدا باید به درمان تغذیه ای متوسل بشن و از دارو تنها زمانی استفاده میشه که درمان تغذیه ای ناکارآمد باشه.طب چین باستان معتقده که عملکردها و ساختار بدن انسان را می توان به دو دسته ی Yin و Yang تقسیم کرد، دو نیروی طبیعی متضاد و در عین حال مکمل. Yang نماینده ی هر چیزی است که مثبت، فعال، صعودی، بیرونی یا پرانرژی باشد. مانند سطح بدن مرد، بخش فوقانی بدن، کمر و دست ها. Yin نماینده ی هر چیزی است که کند، ساکن، نزولی، درونی یا ثابت باشد. مانند زن، اندام های داخلی بدن، شکم و بخش تحتانی بدن. وقتی یین و یانگ در حالت تعادل باشند، مکمل و ارتقا دهنده ی یکدیگرند و بدن انسان از سلامتی خوبی برخوردار خواهد بود. اگر هرکدام از آن ها بیش از حد یا ناکافی باشد منجر به ناهماهنگی یین و یانگ می شود. به عبارت دیگر، عملکرد طبیعی بدن آسیب می بیند و نمی توان سلامتی را حفظ کرد.در غرب مردم بر این باورند که یک رژیم غذایی متعادل رژیمی است که شامل مقادیر و نسبت های مشخصی از کربوهیدرات، پروتئین، چربی، فیبر، ویتامین ها و ... باشه. اما در چین مردم برای دستیابی به سلامت جسمانی، سلامت روانی و هارمونی بین این ها، سعی می کنند با در نظر گرفتن خصوصیات غذایی و همچنین طبع شخصی و مزاجی، به تعادل بین یین و یانگ در بدن دست یابند. به طور سنتی مردم چین معتقدند که غذاها هم دارای خصوصیات یین و یانگ هستند، یعنی دارای خاصیت خنک کنندگی یا گرم کنندگی هستند. غذاهای خنک کننده یا دارای "طبع سرد" اغلب کم کالری و کم رنگ هستند مثل کرفس، خیار، خرچنگ، صدف های آب شیرین، مارها، خرمالو و چای سبز.بهتر است این نوع غذاها در هوای گرم صرف شوند یا زمانی که دمای درونی بدن فرد بالاست که در طب سنتی چین به عنوان علت بیماری در نظر گرفته می شود.غذاهای گرم کننده یا دارای "طبع گرم" اغلب پرکالری، دارای طبیعت تند و تیز و محرک هستند مثل گوشت، سیر، فلفل، زنجبیل، شکر، شراب، زردآلو و چای سیاه.پخت و پز می تواند باعث تغییر کیفیت غذاها شود، بریان کردن و تفت دادن طبع غذا را رو به گرمی می بره در حالی که نمک زدن به غذا یا غذای پخته شده ی سرد با سس طبع غذا را رو به سردی می بره. علاوه بر این ترکیب صحیح یک نوع غذا با انواع دیگر، منجر به تغییر مزه و خواص اصلی اونا میشه و باعث میشه خوشمزه تر، مغذی تر و برای بدن انسان مفیدتر شوند. بنابراین وعده غذایی که مردم چین روزانه مصرف می کنند حاوی خوراک های متنوعی شامل مواد، عطر، طعم و بافت های مختلف اما مکمل است. در چین نه تنها سبک های مختلف خوراک بلکه شیوه های مختلف پخت و پز بسیاری وجود داره. بسیاری از کتاب های مربوط به غذا یه تهیه غذا در طول تاریخ چین بارها و بارها بازنویسی شده اند. طبق سنت مردم یا طب چینی، طعم های مختلف با اندام های مختلف بدن مرتبطند؛ترشی با کبد، شیرینی با طحال، تلخی با قلب، تندی با ریه، و شوری با کلیه. اگر یکی از این طعم ها در خون بیش از حد باشد، اندام مربوطه به درستی عمل نخواهد کرد و اگر این مورد زیاد اتفاق بیفتد باعث آسیب رساندن به بدن می شود. چینی ها همچنین معتقدند که یک ماده ی غذایی خاص می تونه رو یک بیماری خاص اثر مفید داشته باشه، مثلا: توفو باعث درمان تصلب شرایین میشه و قارچ خشک فشار خون بالا، لوبیا قرمز کم خونی، گلابی سرفه رو درمان می کنه و ... بنابراین اگر فردی احساس بیماری کنه، خانواده ش با توجه به بیماری غذای مناسبی براش فراهم می کنند. یک باور مشهور دیگه هم هست که در اون «هر عضو بدن یک حیوان برای همان عضو بدن در انسان مفیده» و به همین دلیله که خوردن اندام های داخلی حیوانات در چین رواج داره.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیSun, 13 Sep 2020 16:22:16 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/لباس-در-چین-odrhnu8f1mvxلباس های سنتی چین زیبایی دنیای پارچه و مواد رو نشون میدن. تنوع وسیعی از انواع لباس و وسایل تزئینی، از ردای اژدهانشان امپراطور گرفته تا لباس ساده ی مردم عادی. لباس ها با طبقات اجتماعی، اخلاق فئودالی و فلسفه های سنتی هم مرتبط هستند. تاریخ طولانی لباس چینی، داستانی عالی از زیبایی و خلاقیته. اگر بخواهیم مسیر زمان رو طی کنیم، 25 سلسله داریم که هر کدوم ویژگی های خاص خودشون رو داشتند. اگر بخواهیم در مورد جنسیت بگیم، زنان و مردان دارای سیستم های مختلف پوشاک بودند. اگر بخواهیم در مورد اقلیت های قومی بگیم، فقط 56 اقلیت قومی در چین وجود داره! پس برای اینکه مبحث رو کوتاه نگه داریم به سه سوال اساسی توجه می کنیم و سعی می کنیم همون طور که جزئیات خاص لباس های پرزرق و برق رو نشون میدیم، درباره ی مفاهیم فرهنگی مثل سلسله مراتب دربار امپراطوری، لباس های عروسی و مراسم دفن، مسئله ی جنسیت در سلسله ی تانگ و ... هم توضیح بدیم.سوال اول- چه رابطه ای بین لباس سنتی و منزلت اجتماعی وجود دارد؟فرم اصلی لباس های باستانی در چین از ترکیب یک کت Yi در قسمت بالای بدن و یک دامن Shang در قسمت پایین تشکیل می شده. پس کت و دامن لباس استاندارد اونها رو بوده. کلمه ی YiShang هنوز هم به عنوان نام کلی برای لباس مورد استفاده قرار می گیره.کت و دامن یا YiShangدر دوران باستان، مردم بیشتر رنگ سحرگاه _رنگ آبی تیره، خیلی نزدیک به سیاه_ رو برای کت هاشون انتخاب می کردند، که به این رنگ میگن "شوان-Xuan" و رنگ زمین _زرد یا قهوه ای_ رو هم برای دامن هاشون انتخاب می کردند. که این نشان دهنده ی هماهنگی بین طبیعت و انسانه.کت به رنگ تیرهدامن به رنگ زرد یا قهوه ایدر سلسله ی Zhou نوعی لباس به نام Shengyi رواج پیدا می کنه.Zhou Dynasty, 1046-256 BCبه همین ترتیب Yishang و Shengyi دو فرم اصلی لباس رو تشکیل میدادن. با گذشت زمان، لباس ها به انواع مختلفی تکامل پیدا کردند. طبق اسناد تاریخی، قوانینی درباره ی نحوه ی لباس پوشیدن و زیورآلات در سلسله ی Zhou شروع به شکل گرفتن کرد و از خانواده ی اشراف تا مردم عادی رو شامل میشد. چنانچه در Yi (یکی از آثار ادبیات باستانی چین) ذکر شده، امپراطور زرد، Yao و Shun، فرمانداران و مردم عادی رو از روی لباسی که می پوشیدند تشخیص میدادند. آنها بر ملتی با سطوح مختلفِ لباس فرمانروایی می کردند. لباس صاحب منصبان از رنگ های خالص و روشن ساخته میشد در حالی که لباس مردم عادی بی طرح و نقش با رنگ های کدر و مات بود.لباس مردم عادی و صاحب منصبان در سلسله ی Zhouبدون شک لباس از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. لباس های سلطنتی مثل ردای اژدهانشان و تاج ققنوس نشان دهنده ی بالاترین رتبه ی جامعه و قدرت فوق العاده ی امپراطوری بود. حالا میخوایم ردای تشریفاتی رو معرفی کنیم. ردای تشریفاتی، تن پوش رسمی و فاخر امپراطور و مقامات عالی رتبه ی چین بود که برای شرکت در مراسم اهدای قربانی به خدایان و نیاکان می پوشیدند. روی ردای تشریفاتی امپراطور 12 آذین وجود داشت. مثلا یک ردا از دوره ی Han رو ببینیم.ردای تشریفاتی امپراطور در دوره ی Hanدر قسمت بالایی ردا 6 آذین گلدوزی شده.یک- خورشید روی شانه ی چپدو- ماه روی شانه ی راست درست مقابل خورشید هر دو به معنای درخشندگیسه- ستاره ها، طرحی از کهکشان، که مسلما زیر خورشید و ماه گلدوزی شده.نماد ستاره ردای تشریفاتیچهار- سنگ، به نشانه ی آرامش و ثباتپنج- اژدها، دو اژدها که یکی بالا میره و دیگری پایین میاد. به معنی توانایی مقابله با رخدادهای ناگهانیشش- Huachong، نوعی طوطی که به زیبایی با رنگهای روشن می درخشه و به معنای فضیلته.همچنین در قسمت پایینی ردا 6 آذین دیگر رو داریم:هفت- Zongyi، ظرف اژدها برای پیشکش قربانی به خدایان و نیاکان، که معمولا به صورت جفت هست. طرح های روی ظروف شامل ببر و میمون موطلایی میشه که به معنی وفاداری است.هشت- جلبک، به معنای خلوص و پاکینه- شعله، مجددا به معنای درخشندگیده- Fenmi، طرح برنجی شکل به معنای مغذی بودنیازده- Fu، قطعه ی تبرمانندکه به سبک سیاه و سفید گلدوزی شده و به معنای توانایی قضاوت درست از نادرست است.دوازده- Foo، طرح مربعی به رنگ آبی و سیاه که به معنای تبعیض آشکار است.نمادهای ردای تشریفاتیاز سلسله ی Tang به بعد ردای اژدهانشان که به ردای زرد هم شناخته می شه، لباس مرسوم امپراطور شد، ردایی که طرح اژدها داشت. پیش از سلسله ی Tang مردم عادی هم مجاز بودند که رنگ زرد بپوشند ولی پس از تانگ تا زمان سقوط آخرین سلسله Qing، رنگ زرد و طلایی فقط در انحصار امپراطور بود.ردای اژدهانشان یا ردای زردطبق افسانه های چینی، اژدها قدرتمندترین حیوان و سرور تمام درندگان است. ققنوس هم درست مثل اژدها موجودی خیالی و ترکیبی از انواع حیوانات خوش یمن بوده. در افسانه ها اومده که ققنوس پس از مرگ در شعله های خودش، دوباره زنده میشه بسیار قوی تر از قبل! و به همین ترتیب این چرخه ادامه پیدا میکنه و زندگی ابدی خواهد داشت که بهش میگن ققنوس نیروانا.گلدوزی اژدهاگلدوزی ققنوس آذین های ققنوس از زمان Han رایج شدند. سپس تاج ققنوس تزئین مخصوص ملکه شد. در سلسله ی Tang، اولین زن حاکم در تاریخ چین به نام Wu Zetian، برای نشان دادن قدرت و اشرافیت خود از این نوع زیورآلات استفاده میکند.Wu ZeTian (17,February,624 - 16,December,705)با اجرای فرمان Wu Zetian، سیستم لباس صاحب منصبان دستخوش اصلاحات قابل توجهی می شود. به این ترتیب که آستین لباس ها باریک شده و مقامات مختلف دربار از روی رنگ، طرح و تزئینات لباس مشخص می شدند. Wu Zetian آیین نامه ی جدیدی در مورد الگوهای گلدوزی منتشر کرد. لباس های گلدوزی شده برای فرماندهان کشوری و لباس های با طرح "حیوانات درنده-Beast" برای فرماندهان لشگری. این سیستم به شکل BuZi (نشان مربع شکلی که در لباس صاحب منصبان گلدوزی میشد و نشان دهنده ی منزلت آنها بود) در سلسله های Ming و Qing توسعه یافت. نماد مربع شکل نشان دهنده ی رتبه ی درباریان از بین تمام جزئیات لباس صاحب منصبان چینی، BuZi ها برجسته ترین ویژگی برای نشان دادن رتبه ی آنها را داشت. در اینجا چند نوع BuZi از لباس صاحب منصبان سلسله ی Ming رو می بینیم:رتبه ی اول- درنا رتبه ی دوم- قرقاول طلایی رتبه ی سوم- طاووس رتبه ی چهارم- غاز وحشی رتبه ی پنجم- قرقاول نقره ای همچنین BuZi هایی برای مقامات نظامی وجود داره که:رتبه ی اول و دوم شیر رتبه ی سوم ببر رتبه ی چهارم پلنگ و رتبه ی پنجم خرسالان دیگه کاملا متوجه شدیم که در لباس های سنتی چینی، رنگ و طرح تا چه میزان به منزلت اجتماعی فرد مرتبط بوده اند. امپراطورها و ملکه ها لباس های خاص خود _مثل ردای اژدهانشان_ را داشتند و همچنین مقامات دربار برای نشان دادن مرتبه ی خود BuZi هاشون رو داشتند!سوال دوم- لباس تا چه اندازه منعکس کننده ی حقوق زنان است؟شاید صحبت از حقوق زنان در چین باستان عجیب به نظر برسه، در چین باستانی که مردان بسیار بسیار مهم تر از زنان بودند! اما در همون دوران سلسله ای وجود داره که در اون زنان برای خودشون زندگی آزادانه ای داشتند، سلسله ی Tang. همون طور که قبلا گفتیم، اولین زن حاکم در چین " Wu Zetian " رو هم در همین سلسله داریم. سلسله ی Tang مرفه ترین و پررونق ترین سلسله در تاریخ باستان بوده، نه تنها از نظر رونق اقتصادی بلکه از نظر توسعه ی فرهنگی. دولتی که درهاش رو به روی جهانیان باز میکنه، به خارجی ها اجازه میده بیان تجارت کنن، تحصیل کنن و فرهنگ خودشون رو در چین گسترش بدن. و Chang’An که در آن زمان پایتخت چین بود، تبدیل به مرکز این تبادلات شد. زنان در این دوره مجبور نبودند از روش های سختگیرانه و سنتی لباس پوشیدن پیروی کنند. بازوها، شانه ها و کتف آنها می توانست در معرض دید باشد.بخشی از نقاشی دیواری شهر DunHuang در دوره ی Tang آنها حتی می توانستند لباس سوارکاری مردانه بپوشند.زنان در حال اسب سواری در دوره ی Tangآنها در زندگی خود از حق انتخاب همسر و حتی حق طلاق برخوردار بودند، حقوقی که در سایر سلسله ها کاملا ممنوع بوده. از جذاب ترین لباس های این دوره ی بزرگ، لباس زنان با ترکیبی از آرایش صورت، مدل مو و زیورآلاتشون بوده. به طور کلی، لباس های زنانه ی Tang رو میشه به سه دسته طبقه بندی کرد:طبقه بندی انواع لباس زنانه در دوره ی Tang یک- Hufu، یک نوع لباس خارجی که از طریق جاده ابریشم به چین آورده شده بود.دو- Ruqun سنتی به معنی ژاکت کوتاه با آستین های تنگ و دامن بلند.سه- یک مجموعه ی کامل از لباس های مردانهلباس Ruqun چیزی شبیه یک ژاکت کوتاه بوده که با دامن لباس زیرین ست میشده. بخشی از نقاشی دیواری شهر DunHuang در دوره ی Tang زنان Tang این سبک سنتی رو به ارث برده و اون رو توسعه دادند. مثل باز کردن یقه برای نشون دادن نیمی از سینه ها که تا اون زمان بی سابقه بوده. ZhouFang در نقاشی بسیار معروف خود "بانو با گلی در گیسو" :نقاشی "بانو با گلی در گیسو" اثر ZhouFang زنان زیبای اشرافی را به تصویر کشیده که ردایی با آستین شفاف ، پیراهن دکلته با دامن بلند و شنلی کوتاه به تن دارند و در حال قدم زدن در باغ هستند. زنانی که به طرز عجیبی لباس پوشیده اند، مثلا گل های بزرگی در موهایشان یا لباس هایی با پارچه های بدن نما. ابریشم و طلا معمولا برای لباس زنان استفاده میشده و بدن رو با پارچه های شفاف می پوشوندند و لباس زیر نمی پوشیدند. چیزهایی بی نظیر و بی سابقه که بازتاب جو لیبرال جامعه بوده.سبک Hufu شامل لباس و کلاه در دوره ی Wu Zetian بسیار متداول بوده که ویژگی اصلی اون شامل قبایی با آستین های تنگ، یقه ی برگشته و چکمه های نرم میشده. سبک Hufu علاوه بر این، مدل مو و آرایش صورت زنان Tang هم بسیار تجملی و متنوع بوده، چیزی شبیه ابر یا بال پرنده ی در حال پرواز!مدل مو و آرایش صورت در دوره ی Tang زنان شهری لباس های پرزرق و برق و باشکوهی داشتند که همه ی این ها نشان دهنده ی زندگی آزاد و انتخاب آزادانه ی آنها بوده. بنابراین میشه گفت سلسله ی Tang عصر حقوق زنان بوده.سوال سوم- رنگ مقابل "رنگ قرمز چینی" چیست؟اگر بپرسیم رنگ چین چه رنگیه؟ بیشتر مردم میگن قرمز. درسته، یک نوع رنگ قرمز وجود داره که به "قرمزِچینی" معروفه. در چین، قرمز رنگ خوش یمنی و خوشحالیه. مردانی که در سلسله ی Zhou لباس قرمز می پوشیدند نمایانگر افرادی ثروتمند و محترم بودند. در سلسله ی Qing امپراطور هنگام عبادت در معبد بهشت، باید ردای قرمز به تن میکرد. در هر دو سلسله ی Ming و Qing، زوج های جوان _چه از خانواده ی سلطنتی و چه از خانواده ی غیرنظامی_ قرمز می پوشیدند و این رسم تاکنون ادامه داشته.این روزها، در جشن سال نوی چینی (Spring Festival) میتوان همه جا این رنگ رو دید:نوارهای قرمز رنگ روی چهارچوب ورودی درب خانه ها دعاهای خیر قرمز رنگ روی پنجره ها پاکت های قرمز پول که به بچه ها و بزرگترها میدن و اعتقاد دارن که خوش اقبالی میارهاما قبل از سلسله ی Ming مردم در مراسم عروسی رنگ سبز یا حتی سیاه می پوشیدند. مراسم عروسی مهم ترین رویداد زندگی به حساب می آمد. بنابراین لباس عروس و داماد بسیار عالی و باشکوه و دارای استاندارد خاصی از رنگ و سبک بود و همچنین در سلسله های مختلف رنگ ها و سبک های متفاوتی داشت. مثلا لباس عروسی در سلسله ی Zhou ی غربی سبکی موقر و رسمی با رنگ سیاه و زرشکی داشت.لباس عروسی در دوره ی Zhou ی غربی یا لباس عروسی در سلسله ی Tang ترکیبی از رنگ های موقر و شاد بود (لباس عروس سبز و لباس داماد زرشکی).لباس عروسی در دوره ی Tang از سلسله ی Ming به بعد قرمز رنگ غالب شد:لباس عروسی در دوره ی Mingو رسوم خاصی هم در سلسله ی Qing به وجود آمد: عروس در روز عروسی روبند قرمزی می پوشید که توسط داماد رونمایی میشد. روبند سفید هم نمایانگر بکارت و پاکدامنی بوده.حالا در مورد رنگِ مقابلِ قرمز بگیم. در فرهنگ سنتی چینی قرمز نماد عروسی و سفید نماد مراسم ترحیم یا رویدادهای بزرگه. لباس های عروسی و سوگواری از لحاظ سبک و رنگ تفاوت زیادی با هم دارند. موسسه ی لباس سوگواری در ابتدا در زمان سلسله ی Zhou ی غربی تاسیس شد. با توجه به رابطه ی بین اعضای خانواده از نظر رتبه، جنسیت و درجه ی خویشاوندی، لباس سوگواری در بافت های مختلفی طراحی میشد. سپس زمانی که موسسه به طور رسمی جا افتاد، لباس ها به پنج درجه تقسیم شدند: هر چه درجه ی خویشاوندی نزدیک تر بود، لباس سوگواری سنگین تر میشد.در چین باستان، فرزندان و نوه ها لباس های کتانی سفید می پوشیدند که به "披麻戴孝" معروف است و تکه پارچه ای هم به بازوی خود می بستند به نشانه ی ابراز تاسف برای مرحوم. اگر مرحوم مرد بود، آن را روی آستین چپ و اگر زن بود، روی آستین راست می بستند.رنگ لباس سوگواری سفید، سیاه، آبی و سبز بود. مردم در طول زمان آداب و رسوم، زیبایی، رنگ، طرح، فرهنگ و مذهب را در لباس هایشان ادغام می کردند که همین منجر به شکل گیری فرهنگ شاخص و ژرف لباس چینی شده است.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیThu, 27 Aug 2020 14:57:58 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/هنر-موسیقی-در-چین-m3xh0qnvbg7xبخش اول- جوهر موسیقی سنتی چین چیست؟قبل از اینکه شروع کنیم، سه تا آهنگ زیر رو گوش کنید:آهنگ یک ،آهنگ دو ،آهنگ سه ،آیا می تونید تشخیص بدید که کدوم قطعه، موسیقی چینیه؟ بله، هرکسی می تونه موسیقی چین رو از بقیه ی قطعه ها تشخیص بده! آیا می دونید که اون چیه که موسیقی چین رو انقدر متفاوت می کنه؟ برای پاسخ به این سوال اول باید در مورد “The Pentatonic Scale” یا گام پنتاتونیک بدونیم.حالا Scale چیه؟در تئوری موسیقی Scale یا همون "گام" مجموعه ای از نت هاست که به صورت متوالی با فاصله ی معین پشت سر هم قرار می گیرند. به بیان دیگه به صداها و نت هایی که به صورت متصل میان فاصله ی یک اکتاو قرار بگیرند گام گفته می شود. برای مثال گام do، یعنی از نت do شروع به شمارش نت ها به سمت بالا کنیم تا به خود نت do که در اکتاو بالاتر هست برسیم:do-re-mi-fa-sol-la-siبه این صورت میگن گام ماژور بالارونده و اگه داشته باشیم:Si-la-sol-fa-mi-re-doبهش میگن گام ماژور پایین روندهبیشتر ملودی های موسیقی رو میشه روی خطوط حامل نشون داد. خطوط حامل مجموعه ای از پنج خط افقی موازیه که بین شون چهار فضای خالی وجود داره.چند نوع گام داریم؟ دو نوع گام رایج و مشهور وجود داره: پنتاتونیک (با پنج نت در هر اکتاو) و هپتاتونیک (با هفت نت در هر اکتاو)انواع مختلفی از گام‌های پنتاتونیک وجود دارند که از موسیقی نواحی مختلف جهان پدید آمده‌اند که در میان آنها گام پنتاتونیک چینی منحصر به فرده. به عنوان یکی از قدیمی ترین تمدن های جهان، موسیقی چینی به خاطر گام پنتاتونیک خاصش معروفه. گام پنتاتونیک معمولی چینی شامل do, re, mi, sol, la میشه که یعنی اگه از گام استاندارد هفت نتی، نت های si و fa رو حذف کنیم به گام پنتاتونیک چینی می رسیم.گام استاندارد هفت نتی (هپتاتونیک)گام پنتاتونیک چینیآیا گام پنتاتونیک می تونه احساسات رو بیان کنه؟ شاید به نظر برسه که داشتن نت های کمتر در موسیقی باعث میشه که موسیقی اونقدرها هم عالی و غنی نباشه ولی در واقع اصلا این طور نیست. موسیقی ای که در گام پنتاتونیک ساخته شده می تونه احساسات بسیار قوی و عمیقی رو به زبان چینی بیان کنه. به عنوان مثال، شما می تونید با گوش دادن به ملودی های معروف زیر این احساسات رو تجربه کنید: The Cowherd’s Flute (牧童短笛)- by Lang Langیا آهنگ Jasmin Flower (茉莉花)-by Song ZuYing که ملودیش از اپرای Turandot پوچینی اقتباس شده:بخش دوم- ارتباط موسیقی چینی با تفکر چینیدر واقع موسیقی کاملا با فلسفه و به ویژه فلسفه ی کنفوسیوس در ارتباطه. می دونیم که اندیشه ی کنفوسیوس تاکنون بیش از 2000 سال هست که اندیشه ی غالب در چین بوده و اگر نوشته های کنفوسیوسی رو مورد مطالعه قرار بدیم، خواهیم دید که برخی از عقاید کنفوسیوسی به شدت بر درک اینکه موسیقی چه باید باشد تاثیرگذار بوده. سه ایده یا سه جنبه ی بسیار مهم وجود داره که درک کنفوسیوسی از موسیقی رو تعریف میکنه:اول- به گفته ی پیروان کنفوسیوس، قبل از هر چیز موسیقی باید بسیار ظریف و پالوده باشه. به عبارتی زیبا و دارای معنا و مفهوم خوبی باشه، یا به قول چینی ها : بنابراین اگر ما بخوایم کلمه ی قوی تری براش به کار ببریم می تونیم بگیم از نظر کنفوسیوسی ها موسیقی باید تا جایی که می تونه کامل و بی نقص باشه. در درک کنفوسیوسی، موسیقی قلب انسان رو به بهشت پیوند میده. پس موسیقی ظریف و پالوده، بازتاب دنیای هماهنگ (دارای هارمونی) هست. و اگر ما در موسیقی احساساتی منفی مثل عصبانیت، افسردگی، ناکامی و ... داریم، به این معناست که در خط مشی حاکم چیزی اشتباه است. چون برای کنفوسیوسی ها موسیقی همیشه بازتاب جهانی بیرون از جامعه، جهانی خارج از چگونگی اوضاع است. دومین جنبه ی مهم این است که برای پیروان کنفوسیوس، موسیقی همیشه بخشی از لی/Li بوده است. و Li یکی از مهم ترین مفاهیم کنفوسیوسی هست. میشه گفت که Li مجموعه ی مشخصی از قوانین اخلاقی نوشته و نانوشته است، و شامل این می شه که مثلا ما چگونه رفتار می کنیم، چقدر مودب هستیم، چگونه زندگی می کنیم و چگونه کارها را انجام می دهیم. پس به عنوان بخشی از Li، موسیقی هم نمادی از موقعیت اجتماعی شخص هست. به این معنی که امپراطوران، پادشاهان، اشراف و افراد تحصیل کرده از موسیقی و سازهای متفاوتی برای بیان منزلت اجتماعی خود و نشان دادن اصالتشان استفاده می کردند. سومین جنبه ی مهم آموزش است. آموزش به طور کلی برای کنفوسیوسی ها اهمیت بسیاری داره و اون ها کاملا به این نکته آگاه بودند که موسیقی در آموزش بسیار مهمه. چون همون طور که پیش تر گفتیم موسیقی پلی بین قلب انسان و بهشته، و امپراطور در چین باستان به عنوان "فرزند بهشت" شناخته می شده، پس امپراطور که واسطه ای بین بهشت و مردمه، قراره که کمال و نیکی های بهشت رو به مردم منتقل کنه. بنابراین میشه گفت که در کنفوسیوس گرایی کلاسیک، امپراطور اولین آموزگار مردمه. و در چین باستان، موسیقی روش مهمی برای آموزش مردم (به ویژه کسانی که قادر به خواندن و نوشتن نبودند) تلقی میشد و در کل مردم عادی می توانستند اخلاقیات و ارزش های خود را با خواندن آوازها و شنیدن آهنگ های فرزانگان بهبود ببخشند.بخش سوم- موسیقی محبوب مدرن چینیموسیقی محبوب مدرن چینی رو از شانگهای 1930 شروع می کنیم. از سال 1930 به بعد گرامافون و فیلم بین مردم محبوب شد. این دو اختراع غربی باعث شد محبوبیت موسیقی در چین به اولین اوج خودش برسه. بسیاری از آهنگسازان که در مدارس موسیقی غربی تحصیل کرده بودند، موسیقی سنتی چین رو با تکنیک های موسیقی مدرن ترکیب کردند. که در میان آن ها موسیقی فیلم "کودکان روزهای سخت" یا Children of Troubled Time به یکی از محبوب ترین آهنگ ها در طول جنگ جهانی دوم تبدیل شد و سرانجام موسیقی این فیلم به عنوان سرود رسمی چین انتخاب شد.برای شنیدن موسیقی روی "سرود رسمی چین" داخل متن کلیک کنید. پس از تاسیس جمهوری خلق چین در سال 1949 با تشویق دولت جدید و فراخوان هنر برای مردم، بسیاری از آهنگسازان چینی آهنگ ها، اپراها و سمفونی هایی برای تکریم مردم و دولت سوسیال جدید ساختند. بسیاری از آهنگسازان به جای آموختن همه چیز از غرب، برای الهام گرفتن روی میراث موسیقی سنتی چین تمرکز کردند. برخی هنرمندان مشهور مثل Guo Lanying و Hu Songhua.برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید. برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید. آهنگ "Liang Zhu" یک کنسرتوی ویولن است که در سال 1959 توسط He Zhanhao و Chen Gang ساخته شد.موسیقی اصلی آن برگرفته از یک اپرای چینی به نام "پروانه های عاشق-Butterfly Lovers" است و در غرب آن را به "رومئو و ژولیت چینی" می شناسند. این کنسرت ویولن افسانه ی عاشقانه ای را با ظرافت و زیبایی در یک ملودی با گام پنتاتونیک چینی بیان می کند.برای شنیدن موسیقی روی "Liang Zhu" داخل متن کلیک کنید. موسیقی پاپ مدرن چین رو با Deng Li Jun شروع می کنیم. Deng Li Jun یک خواننده ی محبوب تایوانی در دهه ی 1970 و 1980 بود که او را بانوی اول موسیقی پاپ چین نامیدند. این آهنگ زیبا رو می توان بارها و بارها شنید: برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید. گشایش چین در 1980 باعث شروع دوره ی جدیدی از موسیقی معاصر چین شد. ترانه هایی از احساسات مشترک مانند عشق، امید و زیبایی های طبیعت، به سرعت محبوبیت خود را بین مردم عادی به دست آوردند. از خواننده های محبوب بسیاری مثل Li Guyi ، Peng-Liyuan و Jiang Dawei می توان نام برد.برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید. برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید. برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید. نسل جدید نوازندگان هم تحت تاثیر ستارگان موسیقی پاپ غربی و گروه هایی مثل Beatles، Rolling Stones، David Bowie، Bob Dylan، Paul Simon و ... قرار گرفتند. سازهای مدرن و سبک های غربی موسیقی پاپ هم به نوازندگان چینی معرفی شدند. نسل جدیدی از ژانرهای مختلف موسیقی وارد تاریخ شدند و موسیقی معاصر چین را تا دهه ی 1990 تشکیل دادند.برخی از نوازندگان مثل Song Zuying و Teng Geer سبک سنتی را _چه مربوط به بالاترین سنت ها باشد و چه مربوط به اقلیت ها_ حفظ کردند.برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید.برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید.در حالی که برخی از نوازندگان مثل Cui Jian و Luo Dayou سعی در گسترش روش خود در موسیقی Rock & Roll داشتند،برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید.برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید.برخی دیگر مثل Liu Huan و Wang Fei موسیقی پاپ را برای اکثریت مردم _که فقط می خواستند موسیقی زیبا باشد_ اجرا می کردند.برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید.و Jay Chow خواننده ی محبوب چینی که اخیرا R&B و رپ را با گام پنتاتونیک و سازهای چینی تلفیق کرده و یک سبک جدید در موسیقی چین ایجاد کرده:برای شنیدن موسیقی روی اسم هنرمند داخل متن کلیک کنید.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیMon, 17 Aug 2020 15:04:43 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/هنر-نقاشی-در-چین-rcvoivu3bcpmبرای رسیدن به یک شناخت کلی از هنر نقاشی در چین، سه موضوع جالب رو در قالب سه سوال بررسی می کنیم.سوال اول- چرا اکثر نقاشی های چینی بدون قاب هستند؟وقتی از نقاشی صحبت می کنیم معمولا یاد یک تابلوی قاب دار تو موزه یا گالری میفتیم. قابی که با نگاه به اون می تونیم کل نقاشی رو یکجا ببینیم. اما داستان نقاشی های چینی یه چیز دیگه ست. فرقی نمی کنه که این نقاشی روی بادبزن های کاغذی باشه یا روی آلبوم های چینی یا طومار نقاشی، به هر حال ما نمی تونیم کل تصویر رو بلافاصله و یکجا ببینیم؛ چون این نقاشی ها به تدریج مثل طومار جلوی چشم ما باز میشن.نقاشی چینی روی بادبزن کاغذینقاشی روی آلبوم های چینینقاشی چینی طوماریحالا بین انواع مختلف نقاشی در چین، مدل نقاشی طوماری از اهمیت بیشتری برخورداره. انقدر مهم که در افتتاحیه ای هجدهمین مسابقات المپیک که در سال 2008 در چین برگزار شد، از همین ایده ی نقاشی طوماری استفاده شد و این اهمیت بسیار زیاد نقاشی طوماری بین مردم چین رو نشون میده.افتتاحیه هجدهمین مسابقات المپیک، سال 2008، پکنلذت بردن از زیبایی این مدل نقاشی طوماری مثل قدم زدنه. باز کردن طومار نقاشی، مثل این میمونه که ما نقاش رو لحظه به لحظه دنبال می کنیم و چیزی رو می بینیم که اون داره می بینه. همچنین ما این شانس رو داریم که بدون عجله رو هر قسمت از نقاشی که خواستیم تمرکز کنیم و ذره ذره از زیبایی نقاشی لذت ببریم تا زمانی که طومار کاملا باز بشه. نگاه کردن به این نوع نقاشی مثل سفر کردنه، ما نمیدونیم چه اتفاقی قراره بیفته یا سفر چطوری به پایان میرسه اما به هر حال ما رو به نوعی شگفت زده خواهد کرد.اینجا یه نقاشی طوماری معروف به نام "نقشه ی رودخانه ی چینگ مینگ" 清明上河图 رو انتخاب کردیم که صحنه ای از پایتخت امپراطوری سونگ رو نشون میده:با توجه به اینکه طول نقاشی بسیار زیاده برای دقت در جزئیات لینک زیر رو باز کنید: https://en.wikipedia.org/wiki/Along_the_River_During_the_Qingming_Festival با باز کردن طومار به ما این حس دست میده که انگار وارد نقاشی شدیم و برگشتیم به هزار سال قبل! تو خیابوناش قدم میزنیم، از رو تپه هاش عبور میکنیم، به یه نقطه ی دور خیره میشیم یا یه گوشه وایمیستیم و از تمام جزئیات زندگی پایتخت لذت می بریم. می تونیم خیلی واضح زندگی روتین مردم اون زمان رو مشاهده و حتی تجربه کنیم.مولتی پرسپکتیو بودن یکی دیگه از خصوصیات نقاشی چین به ویژه نقاشی طوماریه.سمت چپ: نقاشی سه بعدی غربی با پرسپکتیو یک نقطه ای سمت راست: نقاشی دو بعدی چینی با پرسپکتیو چند نقطه ایبرخلاف نقاشی های سه بعدی غربی با پرسپکتیو یک نقطه ای که بعد از رنسانس محبوب شدن، این مدل از نقاشی با اینکه دو بعدیه ولی پرسپکتیو چند نقطه ای داره و با باز کردن طومار هر بخش از نقاشی پرسپکتیو خاص خودش رو داره و نقاش از زاویه ی دید متفاوتی نقاشی رو کشیده.تفاوت در نگرش زیبایی شناسی چینی ها و غربی ها باعث به وجود اومدن این سبک های متفاوت در نقاشی شده. به این صورت که نگرش غربی ها به نقاشی ثابته و حتی اشیاء متحرک در نقاشی ها هم ثابتند و برای همیشه ثابت میمونن؛ و سبک پرسپکتیو یک نقطه ای هم کمک به درک این ایده ی ثبات ابدی میکنه.Red Maple Leaf Colorful - Oil Paintingولی نگرش چینی ها داستان کاملا متفاوتی داره. اون ها تو نقاشی دنبال تائو یا مسیر می گردن و میخوان این تائو رو در حرکت پیدا کنن. این پویایی رو با تغییردادن مدام پرسپکتیو به دست میارن که باعث میشه نقاشی زنده تر و پر جنب و جوش تر به نظر بیاد. به خاطر همین هم هست که در نقاشی های چینی خیلی کم از تکنیک سایه روشن استفاده میشه، چون نقاش بدون اون هم میتونه به نتیجه ی دلخواهش برسه.Clouds in the Yellow Mountain - Ink Wash Paintingنقاش های چینی روی تعادل بین مردم و طبیعت تاکید زیادی دارن. فرایند رشد کردن و فرایند لذت بردن، هر دو این فرصت رو به ما میدن که درک کنیم بخشی از طبیعت هستیم و پیوستگی خاصی با طبیعت داریم. یک مثال خوب که این ایده ی تعادل بین مردم و طبیعت رو نشون میده "باغ چینی" هست؛ که اگرچه این باغ ها توسط انسان ها ساخته میشن اما در عین حال حس بودن در طبیعت رو به انسان میدن.Yuan Jiang’s “Palace of Nine Perfections” (1691), a set of 12 hanging scrolls of inked and colored silk. Credit...The Metropolitan Museum of Artسوال دوم- چرا نقاشی های چینی معمولا سیاه و سفیدند؟هر چند که ما نقاشی های چینی زیادی می تونیم پیدا کنیم که رنگی هستند ولی در فرهنگ چین، عالی ترین نوع نقاشی، نقاشی های بدون رنگ (یا همون سیاه و سفید) هستند. بهترین مثال برای نقاشی های بدون رنگ تکنیک (Ink Wash Painting) یا "سیاه قلم ادیبان" هست. در این روش از نقاشی با استفاده از قلم و مرکب سایه روشن های مختلفی بر روی کاغذ شوآن، واشی یا ابریشم ترسیم می شود. این سبک از نقاشی یکی از هنرهای مهم ادیبان چینی و فرهیختگان خاور دور هست، نام "ادیبان" هم به همین خاطر به این تکنیک داده شده. سایه روشن ها در این نقاشی ها از طریق کم و زیاد کردن غلظت مرکب ایجاد میشه و به این روش میتونن هر چیزی رو نقاشی کنن و حس خوشایندی از آرامش، سادگی و زیبایی خلق کنن.Bamboo by Zhang BanQiao "Molan Picture Book" by Zhao MengJianاین سبک از نقاشی ریشه ی فلسفی عمیقی هم داره، برخلاف غربی ها که عاشق رنگ در نقاشی هستند، یه نقل قول از "لائوزه" _یکی از بنیانگذاران کلاسیک دائوئیسم_ هست که میگه: «پنج رنگ انسانها را کور میکند.» 五色令人盲 ایده پشت این حرف اینه که رنگ باعث میشه ما فقط لذت سطحی از نقاشی ببریم و این لذت از سطح چشم ما فراتر نمیره و راهی به قلب و روح ما باز نمی کنه. از نظر دائوئیسم عالی ترین حالت هنر در سادگی و اصالته؛ هرچه ساده تر بهتر، هرچه تعدادرنگ کمتر بهتر! طبق ایده ی دائوئیسم میشه گفت ماهیت واقعی جهان یا حقیقت، سیاه و سفیده. همچنین "یین و یانگ" که نمادی از تایچی هست این ایده نقاشی سیاه و سفید رو به خوبی نشون میده و در حال حاضر در غرب هم بسیار محبوبه. نقاشی سیاه قلم ادیبان هم بازتاب این نوع طرز فکره.Yin & Yangچینی ها میگن که در مرکب پنج رنگ وجود داره، تن های مختلفی از رنگ طوسی می تونه از مرکب به وجود بیاد، خیلی جالبه که نقاشی سیاه و سفیده ولی رنگ های دیگه رو هم داره. پنج رنگی که در نقاشی چینی وجود داره در فرهنگ چین به پنج نوع تغییر شناخته میشه. و مرکب میتونه به پنج رنگ تقسیم بشه.5 تن مختلف رنگی که از مرکب به وجود میاد.اصلی ترین ابزار سیاه قلم ادیبان، قلم مو هست و روش های مختلفی برای استفاده از یک قلم مو وجود داره. دو ابزار مرکب و قلم مو جداجدا به نظردو ابزار خیلی ساده هستند ولی از ترکیب این دو ابزار هزاران هزار تنوع به دست خواهیم آورد. طبق فلسفه ای که میشه در متون لائوزه دید: دائو یک رو تولید میکنه، یک دو رو تولید میکنه، دو سه رو تولید میکنه، و سه همه چیز رو تولید میکنه.وقتی در مورد سادگی صحبت میکنیم میتونیم چندتا چیز هم در مورد خط بگیم. در هنر خطاطی چینی مثل هنر نقاشی از همون ابزار مشابه "قلم مو" استفاده میشه و در فرهنگ چین هنر خطاطی و نقاشی بسیار به هم مرتبط هستند چون خطاطی در نقاشی هم نفوذ کرده و خط از اهمیت بالایی برخورداره. و این خودش دلیل دیگه ای بر مهم نبودن رنگ در نقاشی چینی داره، چون جای رنگ در نقاشی چینی رو خط گرفته. یک خط یا یک شکل با ارزش تر از رنگه. مدتی طول میکشه که درک کنیم چطور شکل یا خط میتونه از رنگ مهم تر باشه، اما این چیزیه که در هنر چین وجود داره و همون چیزیه که جذابش میکنه. وقتی به یک نقاشی چینی نگاه می کنیم می بینیم که نقاش با همین خطوط ساده تونسته موجودات زنده ی بسیار پیچیده ای رو ترسیم کنه که در عین حال خیلی زنده (واقعی) و سرشار از انرژی به نظر میان.و نکته ی جالب دیگه ای که در فلسفه ی چینی یا بهتر بگیم در هنرچینی هست اینه که اونها فکر می کنند یک خط نباید شکسته بشه و باید پیوسته باشه (قلم مو نباید از روی کاغذ برداشته بشه)، نمیتوان نوشته را قطع کرد یا بعدا چیزی بهش اضافه کرد، خط همیشه باید پیوستگیش رو حفظ کنه. و این بازتاب همون ایده ی "چی" (Qi) هست که میتونه به "انرژی" هم ترجمه بشه."چی" در نقاشی چینی بسیار مهمه، وقتی یک نقاشی چینی رو میخوانیم Qi زنده ست (بله درست خوندید: نقاشی رو میخوونیم. چیزی که جالبه اینه که در چین نقاشی رو تماشا نمی کنند، نقاشی رو نگاه هم نمی کنند، بلکه نقاشی رو میخونند، درست مثل خطاطی!) در یک نقاشی خوب ما میتونیم حضور Qi رو درون نقاشی احساس کنیم و اون حتی میتونه به بدن ما هم منتقل بشه. و معتقدند که هرکسی میتونه این Qi رو حس کنه و این فقط یک ایده ی انتزاعی نیست.سوال سوم- آیا نقاشی های چینی نوعی هنر انتزاعی هستند؟داستان ها و اصطلاحات زیادی درباره ی هنر نقاشی چینی وجود داره، یکی از محبوب ترین این داستان ها که الان تبدیل به ضرب المثل هم شده هست: افسانه ی (Hua Long Dian Jing) (画龙点睛) داستانی که سابقه ی تاریخی هزاران ساله داره! «نقاشی بوده که نقاشی های زیبایی از اژدها می کشیده ولی براشون چشم نمیذاشته، در افسانه ها اومده که به محض اینکه برای یک اژدها چشم میکشه، اژدها زنده میشه و به پرواز درمیاد.» یا داستان دیگه ای به نام 神笔马良 "مالیانگ و قلم جادو" هست که در اون «کودکی به نام مالیانگ بود که علاقه ی عجیبی به نقاشی داشت و هرچی که نقاشی می کرد زنده و واقعی می شد.»هر دوی این داستان ها به ما نشون میده که مردم چین چه فکری درباره ی نقاشی می کردند و به معنای واقعی کلمه، نقاشی برای اونها مثل یک قدرت جادویی هست که ممکنه زندگی روزمره رو تغییر بده. این قدرت جادویی همون توانایی نقاش در درک عصاره و روح چیزهاییه که به تصویر می کشه. نقاشان چینی سعی نمیکنند چیزها یا واقعیت روزمره رو همون طوری که دقیقا هست به تصویر دربیارن، اما در عین حال اونها مشاهده و تقلید از دنیای واقعی رو خوب بلدند."Shrimps" by Qi BaiShiدرواقع این یک نقاشی از میگوهاست که در اون هیچ رنگ یا سایه روشنی دیده نمیشه، اما هنرمندی که اون رو نقاشی کرده تونسته با همین خطوط ساده، یک تصویر واقعی تولید کنه. هرکسی که به این نقاشی نگاه کنه بلافاصله می فهمه که اون چیه و حتی میتونه حرکت میگوها و سرزندگی رو در اون حس کنه.نقاشی طوماری از کوه های FuChun Shanنقاشی دیگری به نام 富春山居图 هم در ابتدا ممکنه تصویری انتزاعی از مناظر طبیعی به نظر برسه، اما اگه کسی خودش به کوه های Fu Chun Shan بره می بینه که ابرها، مه، کوه ها و صخره ها دقیقا همونی هستند که در نقاشی تصویر شده.بخشی از نمای واقعی کوه های FuChun Shan (با قطعه ی دوم و پنجم نقاشی مقایسه کنید)در انتها می تونیم بگیم که نقاشی های چینی با واقعیات روزانه رابطه ی بسیار جالب و پیچیده ای دارند. چه جور رابطه ای؟ با اینکه واقعیت رو منعکس می کنند، فقط یک کپی صرف از واقعیت یا چیزی شبیه به عکس هم نیستند. اونها تلاش می کنند چشمگیرترین لحظات رو در بهترین زمان روی کاغذ یا ابریشم بیارن؛ و به همین خاطره که شامل اون قدرت جادویی یا فریبندگی میشن و نقاشی جلوی چشم ما زنده میشه، واقعی میشه! و این بالاترین هدفیه که در فلسفه ی چینی وجود داره، اینکه استادان نقاش سعی می کردن عصاره ی چیزها رو طوری تصویرکنن که ما در واقعیت درک می کنیم. میشه گفت که این عصاره هم از چیزی که نقاشی شده و هم از شخصیت و تفکرات نقاش نشات گرفته. ایده ی قشنگی که:«همه ی واقعیت اون بیرون نیست، حتی فقط در درون هم نیست، بلکه هردوی اینهاست.»فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیSun, 19 Jul 2020 15:36:13 +0430https://virgool.ir/@Farzaneh.Vakili/مفاهیم-اساسی-در-فرهنگ-کنفوسیوسی-hsa1ykumpbp4مجسمه ی کنفوسیوس واقع در معبد کنفوسیوسی- شانگهایهمون طور که می دونیم چین فرهنگ سنتی منحصر به فردی داره که یکی از اصلی ترین جنبه های این فرهنگ خاص فرهنگ کنفوسیوسه. اگه ما بخوایم در مورد چین یا مردم چین بیشتر بدونیم، دست کم باید یه کمی فرهنگ کنفوسیوس رو درک کرده باشیم. امروز با سه مفهوم اساسی از فرهنگ کنفوسیوس آشنا می شیم که شامل مفهوم Li، مفهوم Ren و مفهوم Dao میشه.بخش اول- 礼 Li / Confucian Ritualsمفهوم Li همون آداب و رسوم آیینی (Ritual Etiquette) هست که پیروان کنفوسیوس توجه زیادی بهش دارن. خب با این سوال شروع کنیم که چرا Li (که بعضا به "آیین" هم ترجمه شده) اینقدر برای پیروان کنفوسیوس مهمه؟ و همچنین نخستین پیروان کنفوسیوس چه کسانی بودند؟عکس بالا مردی رو نشون میده که داره حمام میکنه و فقط بعد از اتمام شستشوی خودشه که میتونه "آیین و مراسم" رو اجرا کنه:نخستین پیروان کنفوسیون در حال میزبانی و هدایت آیین ها و مراسمنخستین پیروان کنفوسیوس این گونه بودند و به طور خاص برای میزبانی و هدایت آیین ها و مراسم –که بخشی از کار اون ها بوده- آموزش می دیدن. دلیل اینکه پیروان کنفوسیوس تاکید زیادی روی مفهوم Li یا آداب و رسوم آیینی دارن هم همینه. از نظر اون ها، تنها از طریق انجام این آیین ها و مراسمه که هماهنگی و تعادل جامعه می تونه حفظ بشه. دامنه ی برگزاری مراسم بسیار گسترده است، از استانداردهایی در سطح ملی گرفته تا آداب و رسوم بین خود مردم:افراد باید در ملاقات ها و خوشامدگویی های روزمره مشتاق و مودب باشند.ضیافت ها یکی از مهم ترین جاهایی هستند که میشه این مراسم رو دید. از ترتیب و نحوه ی سرو نوشیدنی و غذا گرفته تا نشستن مهمان ها دور یک میز؛ مهمان محترم تر، عزیزتر و با جایگاه اجتماعی بالاتر، نزدیک ترین جا به میزبان می شینه.به همه ی این ها Li گفته میشه. مجموعه ای از آیین ها و مراسم اجتماعی یا به زبان ساده مجموعه ای از قوانین اجتماعی. از نظر پیروان کنفوسیوس، Li روش مقتضی و مناسبیه که فرد در نقش ها و موقعیت های مختلف در رابطه با دیگران به کار می گیره. مثلا فردی رو تصور کنید که در حضور پدرش نقش فرزند رو ایفا میکنه، این فرد باید در رابطه با پدر وظایف مشخصی رو رعایت کنه. به این ترتیب وظایف همین شخص در رابطه با فرزند خودش تغییر میکنه و الان باید مثل یک پدر رفتار کنه. یا در محل کار در رابطه با افراد زیردستش وظایفی داره که از یه مدیر انتظار میره و در رابطه با مدیرش وظایف متفاوت دیگه ای رو می بایست انجام بده. می تونیم بگیم که همه ی این ها به نوعی مراسم، وظایف یا مسئولیت هایی هستند که پیروان کنفوسیوس بهش میگن Li و همه شون می بایست اجرا بشن تا یک خانواده یا شرکت یا سازمان بزرگتر و حتی دولت بتونن در هماهنگی و تعادل باشن. برای رعایت کردن Li، فرد همواره باید به وضعیت و هویت خودش آگاه باشه تا تمام مسئولیت هایی که ازش انتظار میره رو تمام و کمال به انجام برسونه. به گفته ی کنفوسیوس: «هنگامی که همه ی افراد خود را کنترل کنند و Li را رعایت کنند، تمام جهان به انسانیت باز خواهد گشت.» اگه همه وظایف شون رو به بهترین شکل به انجام برسونن دیگه این همه مشکل در جامعه نخواهیم داشت و تمام جهان در صلح خواهد بود. و Li همچنین میتونه حاصل جمع روابط یک فرد با جامعه ی بزرگتر باشه، هر فرد در زمان های مختلف هویت نسبی متفاوتی داره. افراد باید به اقتضای هر موقعیت، مناسب ترین رفتار را نشان دهند. به این ترتیب، جامعه می تونه تعادل مناسب خودش رو حفظ کنه و در جهت توسعه ی صلح آمیز حرکت کنه. این آیین ها و مراسم، مشابه چیزی هستند که در غرب بهش قانون گفته میشه. مجموعه ای از قوانین که مثل یک نیروی خارجی مردم رو به هم پیوند میده ولی چیزی نیست که از درون افراد نشات گرفته باشه. و اینجا سوالی پیش میاد که چه کار کنیم که یک نیروی درونی باعث این گونه رفتار در مردم بشه نه صرفا یک نیروی بیرونی مثل قانون؟بخش دوم- 仁 Ren / Benevolenceپاسخ کنفوسیوسی به سوال بخش قبل استفاده از مفهوم Ren هست. "انسانیت" که ظاهرا درون همه ی ما هست. اینکه طوری Ren رو به مردم آموزش بدهند که مردم تمایل به رفتار مناسب و مطلوب داشته باشند؛ به این دلیل که خودشون مایل هستند این رفتار رو داشته باشند، نه چون کسی اون ها رو مجبور کرده. به عبارتی دیگر، مردم زمانی از Li پیروی خواهند کرد که مفهوم Ren رو درک کرده باشند. Ren که اینجا بهش میگیم "انسانیت"، یک امر درونیه و آشکارا در آیین ها وجود داره. شکل چینی واژه ی Ren از دو بخش ساخته شده: دو نفر که به صورت دوستانه ای کنار هم ایستاده اند:شکل جدید (Logo-graphic) نوشتاری واژه ی Ren شکل قدیمی (Picto-graphic) نوشتاری واژه ی Renبه گفته ی کنفوسیوس: «کسی که دارای انسانیت است، مردم را دوست دارد.»بنابراین Ren میل به نوع دوستیه. اگر هر فردی به افراد دیگر اهمیت بده و همچنین از دیگران عشق و مراقبت دریافت کنه، آن گاه دنیا بسیار زیباتر خواهد بود. پیروان کنفوسیوس معتقدندکه تنها رعایت Li، قوانین و مراقبت کافی نیست، در راس همه ی اینها فرد می باید یک قلب خیرخواه داشته باشه. در واقع Ren در هسته ی Li قرارداره و بنابر اندیشه ی پیروان کنفوسیوس حتی مهم تر از Li است. بدون انسانیت، قوانین Li مثل بندی است که دور شخص پیچیده شده و باعث ناراحتی او میشه. این شکل از قوانین -بدون تمایل قلبی- دستیابی به جامعه ای هماهنگ و متعادل را دشوار میکنه. لازمه ی دستیابی به هماهنگی و تعادل واقعی، توجه و مراقبت متقابل افراد به یکدیگر است.حال، چگونه میتوان در زندگی روزمره Ren را تمرین کرد؟ یا از کجا بدانیم دیگران چه میخواهند یا نمی خواهند؟ جواب کنفوسیوس به این سوال همون حدیث معروفیه که همه ی ما بلدیم: «آنچه بر خود نمی پسندی بر دیگران هم مپسند.» یا به قول خودش: «اگه میخوای موفق بشی، کمک کن دیگران هم موفق بشن؛ اگه میخوای به برتری برسی، کمک کن دیگران هم به برتری برسن.» یا به طور کلی با دیگران طوری رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار کنند.برای پیروان کنفوسیوس، Ren (انسانیت) و Li (مراسم و آیین)، دو عنصر اساسی فضیلت فرد و جامعه هستند.بخش سوم- 道 Dao / Taoکلمه ی "تائو" به معنی جاده، راه و مسیر است. هر چیزی در طبیعت راه و سیر تکاملی مخصوص به خودش رو داره که نمیتونه ازش منحرف بشه. معنی تحت اللفظی Li هم اشاره به خطوط درونی هر شیئی داره. مثل خطوط داخلی یه درخت یا سنگ. اگر یه هنرمند بخواد یه قطعه چوب رو بتراشه و مثلا یه تندیس از توش دربیاره، باید نحوه ی تراشیدن در امتداد این خطوط داخلی رو خوب بدونه. همچنین هنرمندی که یشم رو به زیبایی تراش میده، این خطوط داخلی طبیعی یشم رو می شناسه. به گفته ی کنفوسیوس جهان ما و جامعه هم خطوط طبیعی (مسیرهای طبیعی) خودشون رو دارند و مردم (به ویژه پیروان کنفوسیوس) باید هرکاری رو طبق این خطوط داخلی انجام بدهند. یعنی چی؟ یعنی اون ها باید از قوانین طبیعی پیروی کنند، منطقی باشند و Li رو رعایت کنند. به عبارتی اگر هرچیزی با نظم طبیعی خودش اتفاق بیفته (Li)، مسیر خودش رو دنبال کنه و از اصول پیروی کنه، منجر به بالاترین شکل Ren میشه. و بالاتر گفتیم که طبق آیین کنفوسیوس، لازمه که هر فرد قلب خیرخواهی داشته باشه. اما وقتی میگیم خیرخواه منظورمون این نیست که بله قربان گو باشه و با هر چیزی موافقت کنه. یا به این معنی نیست که از اصول شخصی خودش دست بکشه. اون فقط باید نظم طبیعی امور رو دنبال کنه. اما چجوری؟ چطوری این نظم رو پیدا کنیم؟ یک عبارت معروف از یک دست نوشته ی کنفوسیوسی هست که میگه:درواقع اینجا چهار تا مفهوم وجود داره.مفهوم 格物: ما با مشاهده ی هر چیزی می تونیم اون رو درک کنیم. با مشاهدی جهان بیرون و درون. و با این مشاهدات ...مفهوم 致知: جنبه های متضاد خودمون رو، دانش خودمون رو گسترش میدیم. معانی رو نشون میدیم ...مفهوم 穷理: از اصول پیروی می کنیم و اون ها رو به انجام می رسونیم ...مفهوم 尽性: و به طور کامل استعدادهای نهانی که داریم رو درک می کنیم.خیلی سخت به نظر میرسه! ولی میگن وقتی درکش کنیم ایده ی خیلی ساده ایه و اون موقع زیباییش رو درک می کنیم و دوستش خواهیم داشت. خب اینم روش پیدا کردن نظم طبیعی چیزها.اینجا خلاصه ای از فرهنگ کنفوسیوسی چینی ها رو خوندیم. مفاهیم Li، Ren و Dao بسیار گسترده تر از چیزی هستند که اینجا آورده شد. اگه دوست دارین بیشتر در مورد (مخصوصا تائو) بدونید، پیشنهاد میکنم پادکست ساتوری رو گوش بدید. پادکست ساتوری شما رو با ادیان و باورهای گوناگون مردم مشرق زمین آشنا میکنه.فرزانه وکیلیفرزانه وکیلیSun, 12 Jul 2020 15:57:04 +0430