https://virgool.ir/feed/@Farzanهر چیزی رو به حرف زدن ترجیح میده، حتی مُردن.fa2026-11-11 23:19:51https://files.virgool.ir/upload/users/111108/avatar/MkiauR.pnghttps://virgool.ir/@Farzanhttps://virgool.ir/@Farzan/سـینما-d4cigjvg22dwحتما تا الان متوجه شدین که توْ برقرار کردن ارتباط چه قدر افتضاحم و کلا همین چندتا دوست هم اگه اولین برخوردی که داشتم باهاشون یادشون بیاد حتما یک برخورد خجالت‌آور و کاملا به درد نخور بوده.. همیشه با اینکه انتخاب بشم مشکل داشتم، اصلا چیز قشنگی نیست اما وجود داره! یادم میاد دوران مدرسه موقع وسط بازی یا سرگروه میشدم یا میگفتم میخوام نخودی باشم. وقتی انتخاب میشی این سوال همیشه هست "چرا من؟!!" اما وقتی انتخاب میکنی میدونی "چرا اون!؟" یکی بهم گفت خب وقتی تو انتخاب کنی اون طرفی که انتخاب شده همین سوال میاد تو ذهنشو میشه مثل خودت وقتی انتخاب میشی..منم همیشه جواب میدادم اگه همه تکلیفشون معلوم باشه راحت میتونن به چرا جواب بدن...!! خلاصه؛ اون تجربه دو دهم، مال وقتی بود که بزرگ شده بودم... هیچ وقت از خودش مطمئن نبود، مثل بچه یک ساله‌ای که نمیدونه سرلاک بیشتر دوست داره یا شیر. خیلی مهمه آدم حداقل از خواسته‌اش دفاع کنه ولی خب همه یک شکل نیستن! یک فرصت به هم دادیم.. فکر کردم شاید بهتر باشه جدی صحبت کنیمو به نتیجه معقول برسیم... استارت زدم اما خب دیدم جا تره و بچه نیست؛ معلوم بود فهمیده سرلاک خوشمزه‌تره!! این شد که این تجربه، شد دو دهم و نتونست به یک واحد کامل یا حتی رُند برسه!"نفس میگیرم، حس کردم از بس حرف زدم خشک شدم.. دیدم خیلی جدی داره بهم نگاه میکنه و اصلا حرفی هم نمیزنه. پرسیدم "چی شده؟!" گفت: هیچی!! فقط جالبه، همینطور داری تعریف میکنی بدون اینکه مکث کنی وسطش یا یک خورده تــُــن صدات تغییر کنه.. انگار فیلمی که دیدیم رو تعریف میکنی!! با یک لبخند کامل گفتم: خب الکی که بهش مهربون نمیگم.. آدم به خاطر مهربونی که ناراحت نمیشه.. همیشه راضیه؛ چون حق میده.. احترام میذاره حتی اگه سخت باشه و کسی درک نکنه.شاید سه-چهار دقیقه بدون اینکه حرفی بزنیم راه رفتیم که پرسید "همیشه با همه‌چی اینطور دو بعدی کنار میای؟!" خندم گرفته بود چون قبلا خیلی شده بود که بهم تک بعدی گفتن و الان که شده دو بعدی یعنی پیشرفت داشتم. خندیدم اما وقتی بهش نگاه کردم دیدم خیلی جدی‌تر از چیزیه که بخواد خندم جواب درست باشه براش، گفتم: نمیدونم بهش چی میگن. خوب یا بد بودنش هم نمیدونم فقط اینو میدونم همه چی اونقدری مسخره هست که بشه جدیش نگرفت و از کنارش گذشت. مگه چقدر آدم زنده‌ست کلا!!؟به ایستگاه تاکسی رسیدیم، گفت: بیا تا ماشین چیزی نمونده، خودم میرسونمت و تو راه هم بیشتر حرف میزنیم. تازه هنوز قضیه دومی رو برام نگفتی!! ولی واقعا دیگه توان حرف زدن نداشتم و میخواستم ساکت باشم.. قبول نکردم. بابت پیشنهاد سینما با اینکه فیلم بی‌مزه‌ای بود تشکر کردم... از هم جدا شدیم. سوار تاکسی شدم و راحت، تکیه دادم. خوشحال بودم از صحبت‌هایی که باهاش کردم؛ اینکه حتی خودم هم فکر نمیکردم یک روز اینا رو واسه کسی تعریف کنم! اما سوال آخرش..تو همین فکرها بودم که صدا زنگ گوشی باعث شد به خودم بیام. داشتم به صحبت هاش گوش میکردم. اول یکسری قربون صدقه های شیک رفت و بعد چند ثانیه طولانی مکث کرد و گفت "عزیزم، هیچ وقت کسی متوجه نخواهد شد، هر آدمی تو زندگیش یک نفری هست که دوست داشتنی ترین پنهان دنیاست" نمیدونم چرا اما برگشتم نگاش کردم تا ببینم از رو برگه خوند حرفی که زد یا از حفظ!! حرکتم اونقدر محسوس بود که طرف معذب شد و گفت "میدونم، شما نگران نباش، من الان سوار تاکسی‌ام رسیدم خونه بیشتر باهات صحبت میکنم." قطع کرد. هنوز داشتم تماشاش میکردم خیلی حالت مسخره‌ای داشتم و دنبال حرف مشترک بودم باهاش، تنها چیزی که به ذهنم رسید نرخ تاکسی بود که ازش پرسیدم. به شیشه رو به روم نگاه کرد گفت: نوشته دو هزار و هفتصد. تا اون لحظه انقدر مشخص، احمق به نظر نرسیده بودم واسه اینکه قضیه رو جمع کنم از شگرد "روْ خودت عیب بذار" استفاده کردم. گفتم: درست میگین، آخه چشام نزدیکو نمیبینه، همیشه هم عینکم جا میمونه. بنده‌خدا عذرخواهی کرد و گفت منظوری نداشته و منم بخشیدمش و دوباره تکیه دادم به صندلی.همچنان داشتم با خودم جمله‌ای که گفت رو تکرار میکردم، اما هربار یک چیز جدید میشد. با خودم گفتم آخه آدم سالم پا تلفن اینطوری حرف میزنه.. مگه میشه مثل برنامه رادیویی صحبت کنه و اینکه مردم از کجاء شکمشون این جمله‌هارو در میارن!؟ خودم‌رو گذاشتم جاش که مثلا یکی از دوستام بخواد بهم زنگ بزنه، تنها تشابه مکالمه‌ام با دختر پشت سری فقط سلام-نگران نباش و خداحافظ بود. مطمئنم اگه جمله‌ای شبیه به اون میگفتم اون طرف خط فکر میکرد دارم مسخرش میکنم یا سرم جایی خورده. چون همیشه نهایت حرفم این بوده "خدا حفظ کنه باباشو با اون انرژی‌ای که بی‌موقع خرج کرده.. فدا سرت.. خودتو اذیت نکن.. ناراحتیت از یک تا ده چندتاست.. سختیش دو روز اوله البته واسه تو شاید به ماه هم برسه اما نگران نباش، میگذره" همین!! یعنی همین فقط.راننده ناشی با ماشین روْ دنده استارت زد و چنان به جلو حرکت کرد که کل وسیله‌هام پخش شد، ماشالـله اشتباهشو به هیچ هم حساب نکرد. از غرهایی که پشت سریا میزدن معلوم بود بیست دقیقه منتظر یک مسافر بوده و کل این مدت بنده در هپروط بودم، با یک زنگ تلفن که اصلا ربطی بهم نداشت. به کل سینما رفتن، صحبت‌هایی که کردم، لگدهای ناخواسته‌م و مهمتر از همه اون سوال مسخره آخر، همشو فراموش کردم. شروع کردم به غر زدن به جون مبارک؛ "آخه انقدر راحت حواس آدم پرت میشه! چرا چیزی به نظرت جدی نمیاد و تنها عکس العملت نسبت به اتفاق "چیزیه که پیش اومده-بعد از این چه کنیم" باید باشه؟ چرا همیشه باید به این فکر کنی که همه چی واست بالاخره تموم میشه و منتظر تموم شدن میمونی!؟ نگران تموم شدن نیستی؟ اصلا واسه همیناست که فکر میکنی هر اتفاق یا آدمی که باهات برخورد میکنه فــانه. کلا یا تظاهر میکنن واست یا جدیت نمیگیرن.." یهو با ترمز بدی که راننده گرفت دوباره وسیله هام پخش شد، من که از خودم شاکی بودم، میخواستم یکی بزنم توْ گوشش با طرز روندنش اما کنترل کردم چون مطمئن بودم تشویقم نمیکنه "ای ول، بیا اینور هم یکی بزن" درجا حداقل دوتا رو خوردم ازش، ذکر آرامش بخش "به درک.." رو گفتم و همینطور که تشکیلات پخش شده رو جمع میکردم توْ این فکر بودم که آدم تا وقتی میتونه چیزی به روْ خودش نیاره، چرا باید بیاره که توضیح هم بده در ادامه!!بعد راحــت تکیه دادم.FarzanFarzanWed, 01 Jan 2020 22:38:06 +0330https://virgool.ir/@Farzan/سـینما-cvn5gwkmjjkbباید باهاش تماس میگرفتم تا یک نوبت هم‌دیگه‌رو ببینیم. وقتی پیشنهاد سینما داد جا خوردم!! اصلا نمیدونستم دلیل اینکه باید سینما برمو صد و ده-بیست دقیقه فقط کنارش بشینـمو فیلم نگاه کنم، بدون اینکه حرف بزنم چیه؟! چرا سینما؟ مگه باهم دوستیم!؟ اما هیچ‌کدوم از این سوال‌هارو نپرسیدم و فقط گفتم: چه جالب!! باشه حتما، فقط چه فیلمی، کجا؟! گفت: هرجا! هر فیلمی. بیشتر تعجب کردم!!! خیلی حوصله گشتن نداشتم، سپردم به خودش.. گفتم: غیر از کمدی، هرچی باشه من راضیم. فقط بهم بگین باید چه ساعتی، کجا باشم. سعی میکردم خودم‌رو مجاب کنم که این اتفاق خیلی عادیه. واسه همه میتونه پیش بیاد و تو با تعجب بیشتر داری خودتو خسته میکنی... بعد از حدود نیم ساعت اینا تکست داد که فلان جا. دو-سه ساعت فرصت داشتم. به اسم فیلم نگاه کردم. انگار از روی دیالوگ تاثیرگذار تو فیلمنامه انتخاب کرده بودن.. یک جمله کاملا بلند که بیشتر میتونست سوال ادبیات واسه پیدا کردن تعداد نهاد و گزاره باشه تا اسم فیلم. اصلا فیلم، اسمش باید اونقدری کوتاه باشه که آدم ذهنش درگیر بشه که چرا این اسم، نه اینکه حداقل نصف داستان دستگیرت بشه! غر زدنم به اسم فیلم فقط واسه آروم کردن ذهنم بود، اما با تمام وجودم باور داشتم، سینما رفتن با کسی که هر چندوقت یکبار میبینیش و هیچ چیزی ازش نمیدونی؛ به اون مدت، توْ تاریکی و زل زدن به یک نقطه، فاجعه است!! نمیدونم چرا ولی تو تقویمم اسم فیلم، سانس، سینمایی که میخواستم برم رو نوشتم. بالاخره اولین تجربه همیشه باید ثبت بشه.مثل همیشه زود رسیدم. نشستم منتظر و خودم‌رو با بروشور فیلم‌ها مشغول کردم. هنوز اولیو کامل نخونده بودم، با سلامش سرمو بلند کردم. ناخودآگاه به ساعت نگاه کردم، تا فیلم ده دقیقه اینا مونده بود. سلام کردم و جا به جا شدم تا کنارم بشینه. حال احوال کردیم، یک خورده از فیلم گفت. منم نظرم نسبت به اسمش گفتم که خیلی بی مزه است و اصلا جذاب نیست انقدر طولانی بودن... خندید و یکی زد به شونم؛ این حرکتش باعث شد شبیه علامت سوال بشم و نگران‌تر از قبل که چرا اینجوری میکنه؟!! اصلا مثل قبل رسمی نبود، انگار خل شده بود ولی خب بعید میدونم آدم تو این سن بخواد خل بازیاشو واسه یکی مثل من پیاده کنه. رفتیم داخل سالن سر جامون نشستیم.طبق عادت شروع کردم واسه خودم تو ذهنم به طبقه بندی آدم‌ها، اینبار اونایی که سینما میرن. مشغول شدم؛ یک‌سری میرن که رفته باشن و بگن که رفتیم. یک‌سری میرن که زمان بگذرونن با هم با کمترین میزان حرف زدن. یک‌سری‌ها میرن چون واقعا فیلم دیدن دوست دارن. یک سری که زیاد هم هستن میرن که با حرکات ریزو درشتی که دارن سوژه باشن واسه بقیه. خیلی خوشحالو راضی از جای خوبی که نشستم با خاموش شدن چراغ و شنیدن اسمم به خودم اومدم. پرسید "به عشق اعتقاد داری؟!" من که هنوز بودنم تو سینما برام هضم نشده بود بدون مکث جواب دادم "نــــــه!! اصلا. عشق وجود نداره و کلا یک کلمه‌ست که ساختن تا باهاش شعر بگن." خندید. گفت: انگار جمله‌ات‌ رو از قبل آماده کرده بودی...! منم یک لبخند شل تحویلش دادم. خوشبختانه فیلم شروع شد و دیگه قرار نبود حرفی بزنیم تا حدود صد و چند ده دقیقه!!!قیافه‌ام رو نمیدیدم اما مطمئن بودم شبیه کتک‌خورده‌ها شدم. داشتم فیلم میدیدم ولی هیچ‌کدوم از دیالوگ‌ها رو نمیتونستم تشخیص بدم، اصلا حواسم به فیلم نبود... سوالی که ازم پرسید رو دوست داشتم؛ با اینکه بی‌مقدمه بود. دلم میخواست بیشتر راجع به جوابم براش توضیح بدم اما اینجور که شناختمش، همیشه یک سوال میکنه تا ذهن درگیر بشه و دیگه دنبال سوال رو نمیگیره... همینطور مشغول سبک سنگین کردن بودم که وقتی سرشو نزدیک گوشم آورد کلا یخ زدم و توْ صدم ثانیه با خودم چک کردم که این انسان، شوهر و بچه داره، پس نمیتونه هیچ آسیب خاصی بهت بزنه؛ پس آروم باش.. بهم گفت: اون دختری که جلوت نشسته انگار باهات کار داره، نکنه آشناست؟! وقتی دقت کردم دیدم پامو گذاشتم قسمت نشیمن صندلی و بنده خدا رو هی بالا پایین میکنم!!! طفلک احتمالا وقتی برگشته، حسابی توْ ذوقش خورده!! با یک ببخشید حواسم نبود دوباره تکیه دادم و داشتم تصور میکردم چی تو ذهنش گذشته و چطور شاید با احساسش بازی کردم!!! نیش‌خندم رو نمیتونستم کنترل کنم. تونستم فقط ده دقیقه آخر فیلم ببینم که شبیه همون قسمت اول بود... لامپ هارو روشن کردن. هنوز نیش‌خندم روْ صورتم بود، چون دخترک به محض اینکه بلند شد برگشت، یک نگاهِ فکر کنم معنی داری کرد و با گفتن "واقعا که، بی فرهنگ" پشتشو کرد بهم و رد شد. وقتی رد کفشم روْ مانتوش‌رو دیدم، بی‌ادبیش رو گذاشتم روْ حساب توْ برزخ بودنش. از سالن بیرون رفتیم. باورم نمیشد هیچی از فیلم متوجه نشده بودم، حس کلاس‌های فیزیکو داشتم. پرسید "چطور بود؟! بهت میومد که کاملا جذبش شدی.." جایی واسه دفاع نداشتم، گفتم: واقعیت، کلا چیزی از فیلم نفهمیدم، اصلا حواسم بهش نبود..!! لبخند زد. گفت: خب حواست کجا بود!؟ با دستش شونم رو گرفت! حرکت‌های فیزیکیش زیاد شده بودن، آدمو میترسوند.. مطمئنم این آخرین‌بار خواهد بود باهاش جایی میرم که بینمون میز نباشه..."همینجوری بگم؟! یعنی نشینیم یک جایی؟!" گفت: نه! فرصت واسه سفارش نداریم، همینطور که راه میریم تو برام بگو. صدامو صاف کردم و شروع کردم... "به نظرم، عشق واقعا وجود نداره. همش ساختهء آدمه تا بتونه باهاش تجارت کنه، سختش کنه، عجیبش کنه و وقتی چیزی عجیبو سخت باشه واسش شعر میگن، داستان میسازن و هر کاری میکنن تا فروش بره.. اصل همه چیز دوست داشتنه؛ حالا خود دوست داشتن طبقه‌بندی میشه و درصدش کم و زیاد. اما عشق هیچوقت وجود نخواهد داشت%" گفت: خب الان فرق این دوست داشتن که تو میگی با عشقی که همه میگن چیه!!؟ گفتم: دوست داشتن، مهربونه. ولی عشقی که همه ازش حرف میزنن و ساختن، حسوده..! مکث کرد. گفت: کی گفته عشق حسوده؟!!؟"خب؛ تو برخورد با آدم‌هایی که دورم بودن دیدم.. اون‌هایی که ادعا میکردن عاشقن، ولی کارها و عکس العملی که نشون میدادن بیشتر شبیه حسودها بود. پس با چندتا جا به جایی میشه فهمید چیزی که همه بهش عشق میگن حسوده. و هرچی بیشتر حسود باشی یعنی عاشق‌تری!! یعنی برات مهم‌تره"گفت: دوست داشتن مهربون چیه!؟ "خیلی راحته.. تو دوست داری فارغ از اینکه دوست داشته بشی یا نه!! همیشه خودتی، نگران نیستی چیزی رو پنهون کنی یا از حسی که داری ناراحت باشیو عذاب داشته باشی!!" به چهره اش میومد بخواد خداحافظی کنه ولی پرسید "خودت تجربه این دوست داشتن مهربون‌رو داشتی!؟؟" همیشه اینکه میتونست سوال شخصی بپرسه برام اذیت‌کننده بود، اما کاریش نمیتونستم کنم و خودم حق این کارو بهش داده بودم... میخواستم باز هم فرار کنم ولی قبلا تا جایی که میتونستم از اجزای بدنش واسه فرار، استفاده کرده بودم و اینبار دستم خالی بود. یک خنده مضحک کردم و گفتم: شاید بشه گفت سه بار، یا نـــه!! دقیقا دوبار و نیم. خیلی جدی پرسید، ســــه بار!؟! چرا هیچ وقت چیزی راجع بهش نگفتی؟"تا الان هم هرچیزی که گفتم خودتون پرسیدین و من فقط جواب دادم.. شاید نصف حرفایی که تا الان زدم، اگه نمیپرسیدین هیچ‌وقت نمیگفتم. اصلا کل مشکلات از این قضیه‌ست که تا پرسیده نشه جوابی نمیدم.. چون خودم هم بخوام چیزی رو بدونم میپرسم، پیش خودم حدس نمیزنم که شاید به خاطر این بوده یا شاید چیز دیگه شده." فهمید دارم طفره میرم و زدم به کوچه علی چپ.. گفت: خب؛ قضیه این سه تا چیه؟!! نگاش کردم، گفتم: سه تا نـــه. دو تا و نیم!! دوتا کامل یکی نصفه کاره یا شاید اصلا نصف هم نباشه، حدود یک دهم-دو دهم اینـــا... انگار کلافه شده بود. دستمو گرفت گفت: دختر جون، انقدر آسمون ریسمون نباف؛ اگه دلت نمیخواد نگو، اصلا مشکلی نیست ولی اگه میخوای شروع کن. انقدر تعریف کردنو واسه خودت سخت نکن..! درست میگفت؛ دلم میخواست تعریف کنم ولی حوصله نداشتم. شاید چندین‌بار برای خودم مرور کرده باشم ولی اینکه واسه کس دیگه تعریف کنم انگار میخواستم روغن کرچک بخورم بدون لیمو ترش!! خودمو جمع و جور کردم و گفتم: چرا تعریف نکنم. "اولین تجربه دوست داشتنم مال سه یا چهار سالگیم بود.. خیلی کوچیک بودم به قول مامانم تا اون سن هیچ‌وقت واسه خواستن چیزی اونقدر سر و صدا نکرده بودم. یک عروسک توْ مغازه یکی از آشناها دیدم و با تمام وجودم جذبش شدم.. تو عالم بچگی انگار باهام حرف میزد و کاملا دلم میخواست داشته باشمش و واسه داشتنش اصرار کردم تا حدی که چندبار زدن پشتم تا نفسم برگرده! اسمش سیلویا بود، وقتی بوسش میکردی آهنگ ماشین‌های شهرداری الان رو پخش میکرد.. دوسش داشتم، هر روز که بیدار میشدم بوس کردنش کـِـیف دنیا بود برام!! یک روز بیدار شدم دیدم کل موهای سرش پودر شده و هیچی روْ سرش نیست! غصه خوردم، شوکه بودم چرا این شکلی شده. فکر میکردم توْ دوست داشتنم یک چیزی هست که کچل میکنه! بچه بودم خب، ولی همون ذهنیت باعث شد کمتر واسه اطرافیام از اون مدل دوست داشتن استفاده کنم و فقط در حد نرمال دوست داشته باشم تا حداقل کچل نشن. همین هم باعث شد کمتر وابسته چیزی بشم.. شما فکر کن توْ چهار سالگی بفهمی نباید چیزی رو با تمام وجودت دوست داشته باشی!! چون وقتی عوض بشه شرایط و دیگه مثل قبل نباشه بدترین احساس دنیا بهت دست میده. سیلویا شاید ناخواسته شصت-هفتاد-هشتاد درصد وضعیت الان منو شکل داد. سیلویا شد تنها عروسکم یعنی اولی و آخرین عروسک... حالمو خوب میکرد، واسم مهم نبود مو داشته باشه یا نه.. هنوز هم همون سیلویاست برام، با اینکه این همه مدت گذشته و حتی نمیدونم کجاست یا به کی سپردنش!FarzanFarzanWed, 01 Jan 2020 22:37:20 +0330https://virgool.ir/@Farzan/کـافه-ebvkdexh7nczاز فضای اتاق انتظار بدم میومد، اینکه همیشه کنار دستیت تلاشــشو با یک لبخـــند مسخره شروع میکنه تا باهات صحبت کنه و بپرسه "چرا اومدی اینجا؟! یا چند وقته میای!؟" تو هم وقتی بهش میگی "چطــور؟!" اول لبخند مسخرش محو میشه و مسخرگی کل صورتش‌رو میگیره و اونقدر ریز حرف میزنه تا بهت بفهمونه آدم غیر اجتماعی هستی، اما وقتی ازش میپرسی "به خاطر اینکه با خودتون بلند حرف میزنین اومدین اینجا!؟" با حالت قهر از کنارت بلند میشه و کاملا معلومه چه حس قشنگی بهت داره ولی مهم اینه که بهش فهموندی غیر اجتماعی عـــمـَــته جانــــم.ازش خواسته بودم اگه قرار به منتظر بودنه ترجیح میدم غیر از اتاق انتظار باشه؛ قبول کرد (همیشه براش ویــژه بودم، مثل موش و خرگوش‌های سفید که همیشه ویژه‌ان) نوبتم‌رو انداخت آخرین نفر. قرار گذاشتیم نزدیک‌ترین کافه سر ساعتی که تعیین کرد هم دیگه رو ببینیم. نیم‌ساعت زودتر رسیدم. کورترین نقطه‌ای که میشد نشستم، جمعیت زیاد نیست ولی اونقدری هست که صاحبش امید داشته باشه کافه‌اش رو باز نگه داره. همه جوونــن که چندتا چندتا مشغولن. روبه‌روم هم یک دختر پسرن که معلومه دختره ازون دل غشیاس، پســره هم واسه خالی نبودن روزاش نشسته کنارش. همه فکر میکنن چشم دروغ نمیگه هیچوقت اما بنظرم لــبــان که هیچوقت دروغ نمیگن! چشم راحت هزارجور میتونه تظاهر کنه اما لب نهایت تظاهرش لبخنده. اصلا واسه همینه که آدما وقتی حرف میزنن به چشم هم نگاه میکنن چون تصور میکنن حقیقت تو چشمه. اگه همین دختر جا اینکه به چشم پسرک نگاه کنه، همش دو ثانیه به لبش دقت میکرد میفهمید این لبخــندی که زده معنیش چیه و درجا یکی محکم میزد تو گوشِ پسر و بلند میشد میرفت. انگار خیلی مشخص دارم بهشون نگاه میکنم چون دخترمون قیافش شبیه همون آدمی شده که بهش گفتم "چطور؟" لبخند شیک تحویلش دادم و اونم احتمالا یک چرندی تحویلم داد که جــدا مسئله مهمی نیست.آهنگی انتخاب کردن که اگه بجاش سامی میذاشتن، بیشتر میتونستم حرکت دستو پام‌رو کنترل کنم. دم‌نوش نعنام رو آوردن و خودش هم دارم میبینم که از خیابون رد میشه. حالا باید تمرکز کنم رو صحبت‌هایی که میخوام کنم هرچند وقتی شروع میکنم به حرف زدن حتی یک کلمه هم شبیه چیزی نیست که قبلا با خودم هماهنگ کرده بودم، اما آدم اگه بخواد عاقل نشون بده باید این روند تمرکزی رو همیشه انجام بده.ازم خواسته بود راجع به آدم‌ها و نظرم نسبت بهشون صحبت کنم؛ همیشه بســاط این بود، من حرف و اون شنونده. اینبار خیلی حرف واسه گفتن نداشتم شاید نهایت اندازه سه-چهار بار پلک زدنش طول میکشید، آخه عادت داره دیر به دیر پلک بزنه.. حساب کردم فاصله هربار پلک زدنش چهار دقیقه است که وقتی تعجب میکنه به شش دقیقه هم میرسه.براش دست تکون دادم، نشست روبه‌روم. بعد از حال احوال روتین و سفارش قهوه گفت: خب، کجا بودیم!؟نظرمو با شک بهش گفتم چون احتمال دادم مثل همه جمله کلیشه "تا دستتو باز نکنی نمیتونی چیزی بگیری" بهم تحویل میده. اینکه آدم‌ها خوب/بد دارن؛ این خوب و بد بودن هم ربطی به اتفاق‌ها و برخوردهایی که باهاشون میشه نداره. ممکنه خوب باشی و چپ و راست تنها چیزی که میبینی بدی باشه با چندتا خال‌خال خوبی کنارش یا بد باشی و فقط خوبی ببینی جوری که به بد بودن خودت شک کنی!!به ظاهر باهام موافق بود، ازم پرسید "تا حالا شکست خوردی!؟"همون لحظه قهوه‌اش‌رو آوردن و منم واسه اینکه از جواب دادن فرار کنم زدم به صحرا کربلا و از مدل خط چشمی که کشیده بود تعریف کردم، که راستی چقدر این مدل بهتون میاد!! عینکش‌رو درآورد "دختر جون این از چهارسال پیش همین شکلی بوده، چطور تا الان ندیده بودی؟!" منم که دیدم صحرا کربلام سونامی زده گفتم: خب همیشه تو مطب دیده بودمتون، نور اینجا جوریه که دقتو بالا میبره. مشغول قهوه خوردن شد و منم از اتفاقاتی که پیش اومده بود براش گفتم. خیلی دقیق تر دوباره حالمو پرسید منم با جزئیات جواب دادم.از کافه اومدیم بیرون؛ گفتم این مدلی خیلی دلنشین‌تر بود برام.. خودش هم این حالت‌رو ترجیح میداد. خداحافظی کردیم. انگار تونستم از جواب دادن بهش فرار کنم، اما کل راه کلنجار میرفتم!! آخه همیشه با خودم روْ راست بودم، ولی نتونستم هنوز هیچ جوابی براش پیدا کنم که واقعا تا حالا شکست خوردم یا نه!!؟!؟FarzanFarzanThu, 26 Dec 2019 18:50:28 +0330https://virgool.ir/@Farzan/شــاخ-kcehhysxhur8ﻣﻨﺸﯽ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻤﺎست. ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻡ، ﺳﻼﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻼﻡ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﺳﺮش‌رو ﺑﺎﻻ ﺁﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﺵ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻨﺎ ﭼﯿﻪ!!!؟؟ﺷﺎﺥ(ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩ ﺟﻠﻮ ﺧﻨﺪیدنش‌رو ﺑﮕﯿﺮﻩ) ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ! ﺍﺯ ﮐﯽ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ ﺷﺪﻥ؟ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ! ﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺮﻡ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪﻩ! ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺍﺯه ﺩﻭﺗﺎ ﻧﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩن، توْ ﺁﯾﻨﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ و ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺴﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ.. ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﺪ، ﺍﻭﻧﻘﺪﺭﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﺑﺒﯿﻨﻦ، ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺴﺶ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩﻡ.ﺧﺐ ﭼﯽ ﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﺷﺪﯼ!؟ﺩﮐﺘﺮ؛ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻮﺍﻝﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩمو ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ.. ﺍﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭﮎ ﻧﮑﺮﺩن و ﮐﻢ ﻓﻬﻤﯿﻢ ﺗﻮ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺷﻮﻥ ﻫﺴﺖ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﻩ.ﺑﻨﻈﺮﺕ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ﺷﺎﺥ ﻫﺎ.. ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﺪﻥ.ﺍﮔﻪ ﺑﺨﻮﺍﯼ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺮﺍﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺍﺻﻼ می‌خوای ﮐﻼ ﺑَﺮﺷﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ؟ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﻩ؟ﺷﺎﯾﺪ.ﺑﺮﺷﻮﻥ ﺩﺍﺭﯾﻦ.ﻓﻘﻂ ﺍﯾﻨﺎ ﺍﺯ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﻋﻤﯿﻖﺗﺮﻥ، ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﺕ! ﺑﺨﻮﺍﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﯾﮏ ﺳﺮﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ و ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮﻥ ﭘﺎﮎ ﻣﯿﺸﻪ، ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﯾﻨﺎﺭو ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ﭼﯽ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﯽ؟ﺍﮔﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺎﺷﻮﻥ ﭘﺮ ﻣﯿﺸﻪ.ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ﺑﺮﺍﺷﻮﻥ ﭼﯽ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﯽ!؟ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎﺷﺎ.ﺩﮐﺘﺮ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﺷﻌﺮ ﯾﻮﻧﺎن‌رو ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﯿﮑﺮﺩ:«ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺳﻔﯿﺪﯼ ﻣﯿﺰﻧﺪﻣﯿﺰﻧﺪ ﺑﯿﺮﻭﻥﺳﯿﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﮑﻠﺖ ﺁﻫﻨﯽﻭ ﺳﻔﯿﺪﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻟﮑﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪﻫﺮﻃﻮﺭ ﺷﺪﻩﺯﺷﺘﯽ ﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﺑﯿﺮﻭﻥﮐﺎﻓﯽ ﺳﺖﺩﻋﻮﺍﯾﯽ ﺟﺰﺋﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮﺩﺭﮐﯿﮏترﯾﻦ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪﺁﺩﻡ ﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺆﺩﺏ»ﺍﺯ ﻣﻄﺐ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﻭﻣﺪﻡ، ﺩﻟﯿﻞ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺷﻌﺮ رو ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ. ﺧﻮﻧﻪ ﺭﺳﯿﺪﻡ، ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺮﻡ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ! ﺗﻮ ﺁﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ.. ﻓﻔﻂ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺴﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ!ﺑﺎ ﺩﺳﺖ، ﺍﻧﺪﺍﺯه ﺩﻭﺗﺎ ﻓﻨﺪﻭق بودن.FarzanFarzanThu, 26 Dec 2019 02:53:56 +0330