https://virgool.ir/feed/@Fari.bafa2026-11-11 15:16:25https://files.virgool.ir/upload/users/316193/avatar/jFEoxS.pnghttps://virgool.ir/@Fari.bahttps://virgool.ir/@Fari.ba/خاطره-ها-حس-دارند-yzyv5ab9luorخاله بهم گفته یکی از خاطراتم برای مسابقه بنویسم.بهش گفتم درست و حسابی یادم نمیاد همه تصویرهای مربوط به گذشته گنگ و مبهمن.گفت که چشمات و ببند و خوب فکر کن حتما یادت میاد.گفت خاطره ها هم رنگ دارند هم بو هم صدا ،اگه خودت بذاری جای اون موقع هات حتما حسشون میکنی.چشمام و میبندم و پرت میشم به دور دورا..راست میگه خاله بوی اسفند میاد.مامان بزرگ داره بدرقمون میکنه..شوری اشکِ روی گونش موقع بوسیدن رو حس میکنم.ما بچه ها خوشحالیم آخه بابا بهمون گفته داریم می ریم یه جایی که هیچ خبری از جنگ و طالبان نیست.میگه اونجا که می ریم حتی دخترا هم میتونن برن مدرسه،انقدر کار زیاده که پسرا هم میتونن همراه باباهاشون کار کنن.ما از خوشحالی تو پوست خودمون نمیگنجیم .فقط نمی دونم چرا چشمهای مامان انقدر نگرانه..به چشماش که نگاه میکنم یه ترس ناشناخته ای به عمق وجودم چنگ میزنه.فکر کنم به خاطر اینکه نمی تونیم مامان بزرگ با خودمون ببریم ناراحته،آخه بابا میگه راه طولانیه و باید پیاده بریم.چند روزه که داره برف میباره.پشت هم پا میذاریم روی برفهای سفید و پا نخورده اره خاطره ها رنگ دارن همه جا سفیده سفیده و من نرمی برف رو زیر پاهام حس میکنم.نگاهم به آسمونه انگار دونه های برفم مثل من سر خوش از رویای آینده ان و برای رسیدن به زمین با هم مسابقه گذاشتن..می ریم و می ریم ، برف کم کم قطع میشه و هوا سرد و سردتر میشه..حالا صدای کلاغ ها هم به صدای خرچ و خرچ برفهای زیر پامون اضافه شئن.هوا داره تاریک میشه و برف قطع شده.سرما داره به عمق استخونمون نفوذ میکنه.صدای ناله های خواهر کوچیکم هی بلند و بلندتر میشه.میگه دیگه نمیتونم راه برم.مامان گریه میکنه و با التماس از بابا می خواد که برگردیم.بابا میگه برگشتی در کار نیست.یه سری چراغ بهمون نشون میده و میگه اونجا که برسیم دوستام میان دنبالمون و بقیه راه با ماشین میریم.خاطره ها حس دارن..حس سرمایی که تا عمق وجودمون رفته..هر چقدر ها میکنم دستام گرم نمیشه دیگه انگار دست و پاهام مال خودم نیست..صدای شلپ و شلپ برف و گلهای زیر پامون با صدای گریه مامان و کلاغ ها موسیقی غم انگیزی ایجاد کرده.خواهرم اما دیگه ناله نمیکنه انگار تو بغل بابا خوابش برده.مامان اما نمیذاره بخوابه و با التماس بیدارش میکنه اما به ثانیه ای نکشیده دوباره چشماش بسته می شودحالا صدای جیر جیر نایلونی که بابا از جیبش درآورده میاد بابا یه خوراکی سیاه و میندازه تو یه لیوان آب..صدای دینگ و دینگ قاشق تو لیوان شیشه ای میاد.اون خوراکی تلخ و به زور به خورد هممون میده.دوباره راه می افتیم اما اینبار دست و پاهام مال خودمه..هوا به سردی قبل نیست.خواهرم دیگه ناله نمیکنه و اشک های مامان هم بند اومده.حالم خوبه و حس سرخوشی دارم.خودم پشت نیمکت های مدرسه تصور میکنم و لبخند رو لبام میاد.با نزدیک شدن چراغ ها حس میکنم رویاهام هم بهم نزدیک و نزدیک تر میشن..پیش خودم فکر میکنم بابام یه قهرمانه و حالا بی صبرانه منتظرم تا یه بار دیگه صدای دینگ و دینگ قاشق رو توی لیوان شیشه ای بشنوم...فريبا صفريفريبا صفريMon, 13 Dec 2021 13:46:54 +0330https://virgool.ir/@Fari.ba/ناشناخته-ای-به-نام-مرگ-iwtwj0drgyhkجور عجیبی شده است حکایت این روزهایمان.هر روز دست کم 300 ، 400 نفر از مردم این سرزمین دیگر به خانه هایشان بر نمی گردند و بقیه هم در هراس اینکه نکند روزی در همین نزدیکی ها جزو این آمار تلخ قرار بگیرند، به سر می برند.تناقض عجیبی است هم مرگ را بیخ گوشمان حس می کنیم هم دیگر از شنیدن خبر هجرت روزانه آدمها بغض نمی کنیم.فقط هراس است و هراس..می بینم که چگونه این ویروس کوچک مرموز روح و جانمان را نشانه رفته و در این میان کوچک و بزرگ همه درگیر این پاندمی عجیب شده ایم.دخترک خردسال دخترعمویم چند روز است که گریه کنان پناه می برد به دامان مادرش و التماس کنان می گوید به خدا بگو ترو نبره پیش خودش.بهش بگو ما نه بهشت میخوایم و نه جهنم،اجازه بده برای همیشه همینجا زندگی کنیم..من اما از همان شبی که قرار بود صبحش دخترهای نوجوان خانه علم را جمع کنیم و درباره رفتن فاطمه صحبت کنیم، فکرم مشغولش شده.داشتم فکر می کردم به دخترک ها چه بگوییم که آرام شوند و قانع؟ جواب سوالات توی ذهنشان را چگونه بدهیم؟ می دانستم که همه شان دارند به این فکر می کنند که تکلیف آن همه رویا و آرزو و شور زندگی چه می شود.آخر فاطمه برایشان تبدیل شده بود به الگو.کسی که با وجود از دست دادن یک دستش و محدودیت های زندگی در حاشیه شهر ،برای رویاهایش جنگیده بود و بیشمار دستاورد داشت.نمی دانم شاید مرگ هم بتواند جزو آن دسته از اتفاقات قرا بگیرد که هراس پیش از رسیدنشان از خودشان بیشتر است..شاید..هر چه هست عجیب است و ناشناخته..فريبا صفريفريبا صفريFri, 04 Dec 2020 23:24:21 +0330https://virgool.ir/@Fari.ba/آهوی-خرامان-wslcgrwzc9eoتو مدتهاست که از زمین کنده بودی..تمام وقتهایی که مثل یک آهوی خرامان وسط میدان مسابقه میدویدی تمام پرش ها و پرتاب هایت همه و همه داشت تو رو برای پرواز ابدیت آماده می کرد..اصلا انگار یک دستت را در کودکی جا گذاشتی که سبکبارتر باشی..حق داشتی زمین جای تو نبود..تو برای آن جغرافیا و آن تکه از تاریخ زیادی بزرگ بودی..کسی نمی توانست درک کند که فریادها و جنگ هایت برای این بود که نمی خواستی به کمتر از آنچه که بودی قانع باشی..مگر می شود ماهی که بوی دریا را حس کرده به طعم تَنگ تُنگ عادت داد..تو شاه ماهی بودی و آرزوی دریا بی تابت کرده بود،سکون سهم تو نبود.سیمرغ بودی و میخواستی به افسانه ها بپوندی..قفس جای تو نبود..تو برای خلق کردن آمده بودی رنگ میپاشیدی به شیشه ها و نقش ها را ترکیب می کردی و در تابلوهایت شگفتی می آفریدی،نادیده انگاشتن این همه استعداد حق تو بود. تو مرکز ثقل جهان مادر و پدر و خواهرانت بودی..حاشیه نشین بودن سهم تو نبود.از روزی که پدرت قدرت تکلم را از دست داد تو شیرین زبان خانه شدی، محکوم به سکوت بودن برایت معنا نداشت..باورش سخت است که این حجم از شور و رویا و امید آرزو به هیچ تبدیل شود.حتم دارم هستی حی و حاضر..هستی در نگاه تمام دختران و پسران حاشیه نشین این مرز و بوم..فريبا صفريفريبا صفريFri, 20 Nov 2020 22:57:31 +0330https://virgool.ir/@Fari.ba/بلوچستان-sdgtc5moz7egوقتي گذرم به سرزمين نور و آفتاب افتاد كه سيل راه افتاده بود و هيچشان را با خود برده بود.رودهاي جاري تمام جوش و خروششان را به كار بسته بودند تا به جازموريان برسند اما مسيرهاي انحرافي براي رساندن آب به زمين هاي كشاورزي مانع شده بود و به ناچار آوار شده بودند بر سر و روي مردم كپر نشين..هندوانه كاشته بودند تا بلكه روزي بار ماشين هايشان كنند و به كشور همسايه صادر كنند. شنيده بودند سود خوبي دارد آنقدر خوب كه شايد بتواند جاي شوتي هاي بنزين بر را بگيرد و خيال يك سرزمين آسوده شود از جواناني كه جانشان را در دستشان مي گيرند و پدال گاز را ميفشارند در جاده هاي بي انتهاي سرزمين نور...وارد روستاي اول كه شديم با كپرهاي آوار شده و لاشه هاي دام روبه رو شديم.آدمها كجا بودند؟ خوب نگاه كردم در هر گوشه و كناري آرام و محجوب با آن لباسهاي رنگارنگِ سوزن دوزي شده كسي نظاره گر ما بود. نه ازدحامي بود نه پرسشي و نه حتي گلايه اي..فقط يك چيز بود ، لبخندي پر مهر و اصيل..ادامه دارد..فريبا صفريفريبا صفريSat, 14 Nov 2020 13:44:12 +0330https://virgool.ir/@Fari.ba/ترنم-رویا-m1bidfnm5ncmآمده ام حوالی میدان انقلاب تا هدیه تولد 9 سالگیت را بخرم.با وسواس از بین صدها کتاب و بازی فکری و لوازم آموزشی یک پازل هزار تکه برایت انتخاب میکنم.طرح پازل برج ایفل هست همراه با آسمانی زیبا در پشت زمینه اش.می دانم که به پاریس و این برج علاقه داری و بارها در بازی هایت به آنجا سفر میکنی.خودم از کودکی مشوقت بودم که رویا ببافی و با رویاهایت زندگی کنی..دو تا بازی فکری هم برای کیارش و نهال ،به مناسبت مدرسه رفتنشان میخرم.از میدان که عبور میکنم بچه ها سر و کله شان پیدا می شود..خاله ترو خدا فال بخر..خاله یه خوراکی برام بخر گرسنه ام..به کیسه توی دستم نگاه میکنم..به وسواسی که برای خرید کادوها به خرج دادم..به امشب که شب تولد توست..به بچه های فال به دست که می دانم خیلی هایشان حتی تاریخ تولدشان را نمی دانند چه برسد به اینکه خاله ای داشته باشند که روز تولدشان با وسواس برایشان کادو انتخاب کند.دوباره به تو فکر میکنم و به رویاهایت..به امیدی که دارم تا میان رویاهایت جای بزرگی باشد برای بچه ها..برای روزی که بخواهی برای بیداری شهر خواب زده تلاش کنی..یه بار که میرفتیم به سمت بهشت زهرا دخترکان کوچک گل به دست را کنار جاده دیدی و زدی زیر گریه..گفتی چرا این بچه ها اینجان مگه نباید مثل من برن مدرسه؟ گریه کردی و گفتی منم میخوام بزرگ که شدم بیام خانه علم و به بچه ها کمک کنم.شاید باید به جای برج ایفل تصویر دیگری برایت میگرفتم..یک چیزی که پلی باشد میان رویای پاریس رفتنت و بچه ها..چیزی که بتواند وصلت کند به زندگی هزار تکه شان..پسرک اصرار میکند یک فال بردارم..میگویم نمیخواهم فال را می اندازد توی کیفم و به شدت می دود..کجا میرود نمیدانم..شاید رد یک رویا را وسط شلوغی میدان انقلاب پیدا کرده..شاید..کسی چه میداند؟فريبا صفريفريبا صفريSat, 14 Nov 2020 13:40:34 +0330