https://virgool.ir/feed/@Farhadnevisبگو که دل بنویسدfa2026-11-12 05:05:14https://files.virgool.ir/upload/users/9758/avatar/s6Nh4m.pnghttps://virgool.ir/@Farhadnevishttps://virgool.ir/@Farhadnevis/انگار-یک-داستان۳-r8kbw67v0zsfقسمت قبلی «انگار» رو اگه دوست داشتید می تونید در این لینک بخونید: https://virgool.io/@Farhadnevis/انگار-یک-داستان۲-mrlykdogzdpm دوباره زنگ خورد. دوباره خیابان ها را قدم می زنم تا به خانه برسم. حرارت نگاه خورشید را حس می کنم که به من خیره مانده. مدرسه اش همان دبیرستان پروین اعتصامی است که در کنار خانه ی مان است. روی مقنعه ای که پوشیده بود پروین اعتصامی حک شده بود. دوباره در می زنم. دوباره مادر در را باز می کند. دوباره به اتاق می روم. پنجره را باز می کنم و از پنجره به درخت سیب خیره می شوم. چقدر خیابان خلوت است. صدای بلندگو پایگاه بسیج می آید. باز هم آهنگ ناظری را گذاشته. آسمان ابری است. گرمی هوا را می شود حس کرد. تازه هفته ی بعدی اول خرداد است اما انگار گرمی خرداد می خواهد خبر از احوال تابستان بپرسد. چند گنجشک جیک جیک کنان روی شاخه های درخت سیب می نشینند. خستگی شان که در رفت دوباره پرواز می کنند. فریاد تیک تاک ساعت روی دیوار کم کم سکوت اتاق را می شکند. شاخه های درخت سیبی که گفته بودم جاذبه دارد با نسیم ملایمی که می وزد تکان می خورند. باد لابه لای دکمه های پیرهنم می چرخد و انگار می خواهد تنم را خُنَک کند اما شَرم می کند. و من همچنان منتظرم. به درخت خیره مانده ام. چقدر انتظار سخت است. وقتی منتظری عقربه ثانیه شمار چنان ناز و عشوه ای برای قدم برداشتن راه می اندازد که گویی منتظر است راه را برایش فرش کنند تا به خانه ی معشوق اش پا بگذارد. و من همچنان به درخت سیب خیره مانده ام. انگار سیب های نارَس آن هم چشم انتظارند. اگر می توانستم ثابت کنم که جاذبه از سیب است نه از زمین الان بردار های روی نمودار ها شکلشان چیز دیگری بود. صدای تیک تاک ساعت همه جا را گرفته...امیر، امیر، بلند شو بیا ناهار، الان چه موقع خوابه؟ بلند شو غذا سرد شد.با بهت از چرت بی موقع ام بلند می شوم. انگار مادر هم بهت زده است._ چه موقع خوابه؟ دست و صورتت هم که هنوز نشستی. زود باش.به ساعت نگاه می کنم. یک و بیست دقیقه. مثل آدمی که با ریختن یک پارچ آبِ یخ از خواب بیدارش می کنند رو به روی پنجره می ایستم. یک ساعت پیش از جلوی خانه ی مان رد شده. انگار نه انگار که قرار بود منتظر آمدنش باشم. دوست دارم بغض کنم. مادر دوباره صدایم می زند. با کینه به ثانیه شمار ساعتم نگاه می کنم. انگار عروس خانم منتظر بود چشم روی هم بگذارم تا سوار بر اسب سفید معشوقش دور دور کنان گرد شماره های ساعت به سرعت بتازد. اصلا تقصیر او چیست. کاش می توانستم از دست خودم فریاد بزنم. چه موقع خواب بود احمق. مادر دوباره صدایم می زند._امیر غذا یخ شد.هر لقمه را با یک لیوان آب می خورم. واقعا نمیدانم چرا دارم غذا می خورم. دستپخت مادرت هم باشد وقتی فکرت مشغول خرابکاری است که انجام دادی، خوردن هر لقمه اش عذاب آور می شود. اصلا شاید دوباره از کنار خانه ی مان رد نشده. شاید از خیابان دیگری رفته باشد. اصلا از کجا معلوم که سیب ها دوباره جذبش می کردند؟پدرم با سوالش رشته توجیهاتی که برای خودم می آورم را از هم پاره می کند._امیر آقا امتحانات از کی شروع میشه؟_از سوم تیرمادر: بذار غذاشو بخوره، دو روز دیگه امتحاناش شروع میشه همین یه لقمه غذا هم نمی خوره پدر: بخون بابا، امسال هم اگه مثل پارسال شاگرد اول بشی از طرف اداره می فرستنت مشهد، یعنی نفرات برتر همه مقاطع رو می فرستن.مادر: مگه واسه اردو درس می خونه، چهار روز دیگه به درد خودش می خوره، حالا اول هم نشد، نشد...با بی رمقی غذایم را نیمه تمام می گذارم. دوباره به اتاق می روم. اینبار پشتم را به پنجره می کنم. .....................................................................ساعت شش و نیم است، کتاب ها مقابلم ردیف اند. فکرم هنوز مشغول است. انگار چند دقیقه ای است کسی به خانه ی مان آمده. سر و صدایشان به گوشم می رسد. دیگر حوصله خواندن ندارم. دراز می کشم و دوباره عطرش را تصور می کنم. چه حیف شد که امروز نتوانستم ... اصلا حرفش را نزنم بهتر است.مادر صدایم می زند._ امیر بیا ببین کی اومدهحوصله هیچکس را ندارم. کتابم را دوباره دستم می گیرم که اگر مادر آمد بگویم درس دارم، شاید کاری به کارم نداشته باشد.مادر در اتاق را باز می کند. لبخند بر لب دارد._امیر میدونی کی اومده؟_درس دارم_حدس هم نمی تونی بزنی. معلم کلاس دومت،فاطمه خانم، همون خانم وحیدی._واسه چی اومده؟_اومده بابت تشکر از بابات، بیا زشته الان می خواد بره._ باشه حالا میامواقعا حوصله هیچکس را ندارم. پله ها را تا پایین می روم. وارد مهمانخانه می شوم. خانم وحیدی پشت به من روی مبل نشسته. یک نفر هم همراهش است.مادر: امیر ما هم اومد فاطمه خانم.خانم وحیدی بلند می شود، چهره اش تغییری نکرده._سلام پسرموقتی خانمی که همراهش است می چرخد و رو به من می کند، صدای ضربان قلبم را می شنوم. باور نمی کنم. همان دختری که روز هاست منتظرش هستم تا دوباره ببینمش. همان دختری که روز هاست عطرش را مرور می کنم. همان دختری که امروز منتظرش بودم و ندیدمش. همان دختری که برایش آن سیب نرسیده را چیده بودم. گفته بودم قبلا جایی او را دیده ام. اما فکر می کردم تصورم این است. او همان آشنایی بود که غریبانه می شناختمش. آب دهانم خشک شده است می خواهم سلام کنم اما دهانم باز نمی شود. حتی یک قدم دیگر هم نمی توانم بردارم. انگار پاهایم را با میخ به زمین متصل کرده اند. به من سلام می کند. به سختی صدایم را به بیرون پرتاب می کنم. انگار او هم تازه مرا شناخته. انگار معجزه ای رخ داده.مگر می شود؟ادامه دارد...فرهادفرهادThu, 31 May 2018 21:19:04 +0430https://virgool.ir/@Farhadnevis/انگار-یک-داستان۲-mrlykdogzdpmبخش اول « انگار » رو اگه دوست داشتید می تونید اینجا بخونید: https://virgool.io/@Farhadnevis/انگار-یک-داستان-hcvpjehvn8kw رو به روی درخت ایستادم. هیچوقت به این تک درخت کنار خانه ی مان اینگونه خیره نشده بودم. انگار شاخه هایش دارند خودشان را به نزدیکی پنجره اتاقم می رسانند. همان پنجره قهوه‌ای رنگی که زیر سقف به درخت سیب خیره شده، انگار او هم...در می زنم، مادر در را باز می کند بوی قورمه سبزی تمام خانه را برداشته_باز که دیر اومدی_کلاسمون دیر تموم شدمادرم نمیداند این دیر آمدن ها به خاطر انتظار است، انتظار دیدن یک آشنا، آشنایی که به غریبانه ترین حالت ممکن می شناسمش.اصلا من تو را کجا دیده بودم؟ اصلا چرا تا به یادش می افتم عطر تنش دوباره مسحورم می کند؟ مگر چند ثانیه کنارش ایستادم؟ مگر چیدن یک سیب چقدر طول می کشد؟ این عطر ها چه از جان ما می خواهند که به یکباره بدون اجازه به مشامت می خورند و در ذهنت ساکن می شوند، طوری که انگار از اول در خاطراتت سکونت داشته اند و قصد ترک ملک استیجاری خاطراتت را ندارند. عطر ها انگار از اول صاحب خانه خاطراتت بوده اند نه مستاجر. پدر کمی دیر تر می آید. چند ماهی است که ترفیع گرفته. در آموزش و پرورش کار می کند.همیشه صبر می کنیم تا پدر بیاید و بعد نهار می خوریم. امروز اما کمی شاد تر به نظر می رسد.مادرم سفره را پهن می کند. با پدر مشغول صحبت اند. اما انگار مخاطب حرف پدر من هستم. رو به من می کند.امیر معلم دوم دبستانت یادت میاد؟نمیدانم چرا این سوال را می پرسد؟ با بی تفاوتی و تعجب جواب می دهم:آره، خانم وحیدی_آفرین حافظه ات هم که خوبهمادرم پارچ آب را کنار سفره می گذارد و می نشیند._چطور مگه؟_امروز اومده بود ادارهمادر:مگه چند سال پیش منقل نشده بود اصفهان؟_چرا، چند روزه که دوباره برگشته. اومده بود اداره، ظاهرا مدارکش ناقص بوده. باید می رفت اصفهان مدارکش رو بیاره، با رییس صحبت کردم گفتم بابا این بنده خدا چند سال همینجا بوده اذیتش نکنید. دیگه قبول کردن، کلی تشکر کرد و ...انگار پدر از کاری که کرده بود حسابی ذوق زده شده بود. مثل اینکه تازه صاحب نفوذ شده بود. گرم صحبت بودند. غذایم را که تمام کردم بلند شدم. دوباره به اتاق می روم. دوباره از پنجره درخت سیب را نگاه می کنم.مطمئنم که خانه شان همین نزدیکی هاست. شاید فردا دوباره از کنار خانه ی ما رد شود. شاید فردا دوباره کنار درخت سیب بایستد. شاید فردا بتوانم به چشمانش خیره شوم. فردا پنجشنبه است یعنی دو ساعت زودتر تعطیل می شوم. یعنی دو ساعت بیشتر می توانم منتظر رد شدنش باشم. اصلا پنجشنبه ها چقدر بیاد ماندنی اند. کاش هر روز پنجشنبه بود تا هر روز منتظر رسیدن او به کنار خانه مان می شدم. اصلا بی انصافی است فقط یک پنجشنبه در کل هفته داشته باشیم.ادامه دارد...فرهادفرهادWed, 30 May 2018 18:05:35 +0430https://virgool.ir/@Farhadnevis/انگار-یک-داستان-hcvpjehvn8kwنمی دانم! عطر تن یک نفر که نباید انقدر رایحه غلیظی داشته باشد که با یک لمس کوچک سهوی طوری رایحه اش به تنت بماند که هر روز بویش را حس کنی ،شاید گل های ریز آستین لباسش به دستانم گره خورده باشد ، همان گل هایی که ساقه ی شان به ساق دستان او متصل بود.شاید حرارت گرمای دستانش در تن سردم وارد شد و جریان این گرما در تنم عطرش را یادم می آورد.شاید هم اینطور نباشد ،شاید مرور همین چند ثانیه خاطره ای که سهوا به وجود آمد و عمدا به یاد می آورمش عطر او را یاد آوری می کند.شاید هم...اه ، لعنت به این شاید های بی سر و پا که سرشان را پایین می اندازند و پا برهنه وسط مرور خاطراتت می پرند و آن ها را پر از ابهام می کنند.به گمانم سیب آفریده شده که شروعی باشد برای داستان ها، انگار می خواهد برای هر کس داستان درست کند. یکی آن را بی اجازه چید و برایش داستان زمین شروع شد ، یکی که سیب به سرش خورد برایش داستان جاذبه ی زمین شروع شد، یکی هم که خواست برای چیدن سیب به یک نا آشنا کمک کند برایش داستان آشنایی شروع شد.اما این اولین بار نبود که برای یک رهگذر سیب می چیدم ، شاید دلیل مرور هر روزه آن چند ثانیه به خاطر این است که او رهگذر نبود ، انگار آشنا بود ، انگار او را قبلا در تصوراتم دیده بودم. انگار عطرش را قبلا حس کرده بودم.داستان از چیدن یک سیب شروع شد.انگار می خواست اینبار فرمول هایی که تا به حال خوانده ام را زیر سوال ببرد. سیب در دستانم به اضافه ی دستانش به توان عطر تنش _که به مشامم خورد_ مساوی شد با فرمول جدید زندگی ام.زنگ خورد،سر و صدا تمام کلاس را برداشت،کوله پشتی ام را روی دوشم انداختم، طبق معمول آخرین نفری بودم که از کلاس خارج می شد،مثل هر روز تا خانه پیاده می روم، خانه مان نزدیک است چند خیابان آن طرف تر از دبیرستانمان،بعد از دبیرستان پروین اعتصامی، کنار فضای سبز ، دوباره فضای سبز یادم افتاد و آن تک درخت سیبی که سیب هایش جاذبه دارد...ادامه دارد...فرهادفرهادMon, 28 May 2018 13:19:44 +0430