https://virgool.ir/feed/@Famofa2026-11-12 03:47:50https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Famohttps://virgool.ir/@Famo/مردگی-را-زندگی-کردن-حال-من-است-haicnfmnholbمثل مورچه‌‌ی بارکشی شده که با کیفِ کوک، دانه‌ای به کول می‌کشد. خوش‌خوشان و بالذت راه می‌رود و خدا را شکر می‌کند بخاطر غذایی به این درشتی. که ناغافل لوله‌ی جاروبرقی مثل سیاه‌چاله او را می‌بلعد و وارد فضا و زمانی دیگر می‌کند. حالا هم، گنگ و سردرگم است که اینجا کجاست. من چرا اینجا هستم. مورچه‌ای دانه‌از‌ دست‌ داده‌ و مغموم و گیج است که نمی‌داند هنوز هم خدا را شکر کند یا نه. اگر مثل من امیدوار و خوش‌بین باشد در تاریکی محض کیسه‌‌ی جاروبرقی کورمال کورمال بدنبال دانه‌اش می‌گردد. تا دانه‌های دیگر را بیابد، نور دنیای بیرون از یادش رفته و آنوقت است که با انبوهی از دانه، در بهشت برین زندگی خواهد کرد. او کم‌کم عادت می‌کند که مردگی را زندگی کند. ° فام‍ُ °° فام‍ُ °Sat, 06 Nov 2021 01:16:08 +0330https://virgool.ir/@Famo/جایت-را-عوض-کن-rmcchjg5ydczای کاش اول زندگی هم مثل قطار، بلیتی دستمان میدادند و شماره صندلی‌مان را رویش می‌نوشتند. اینطوری برای پیدا کردن جایمان انقدر سردرگم نبودیم. هی با خودت میگویی جای من کجاست؟ نکند همین صندلی‌ای بود که از کنارش گذشتم؟ اینجا جای من است یا صندلی بعدی؟ نکند جای اشتباهی بنشینم! نکند الان کسی جای من نشسته باشد! یا اصلا نکند صاحب صندلی بیاید و بلندم کند. انقدر استرس میگیری که از مسیر چیزی نمی‌فهمی. اگر خیلی باهوش باشی یک صندلی خالی را انتخاب میکنی و هروقت حس کردی جای تو نیست، صندلی‌ات را عوض می‌کنی. برای پیدا کردن صندلی مناسب تا آخر سفر وقت هست. اما آدمیزاد آنقدرها هم باهوش نیست، یا شاید هم حوصله‌ی فکر کردن ندارد. از تغییر میترسد. یک جا که دارد از استرسِ انتخاب می‌میرد بالاخره از سرناچاری و خستگی، قمار می‌کند و یکجا مینشیند. تا آخر مسیر هم نمی‌فهمد آنجا جای او نبود. حس مسافری در قطار اتوبوسی را دارد که زیر تیغ آفتاب نشسته. نه تهویه کار میکند نه پنجره لعنتی‌اش پرده دارد. او خیالِ جا عوض کردن هم ندارد. چون میترسد هرجا برود همین شکلی‌ باشد. پس می‌ماند و به ناچار میسازد، شاید هم عاشق کلافگی و آفتاب‌سوختگی هم بشود. به قول آقای لویی فردینان سلین در کتاب آدمها زودتر از آنچه فکر می‌کنند پیر می‌شوند، وقتی بدون اراده به بدبختی‌ات عادت کردی و حتی دوستش داشتی، آنوقت متوجه قضیه می‌شوی. نقشت و سرنوشتت را بدون اینکه بفهمی کم‌کمک جدی می‌گیری و بعد وقتی سر برمی‌گردانی، می‌بینی که دیگر برای تغییر وقتی نیست. سر تا پا دلشوره شده‌ای و برای همیشه به همین شکل ثابت می‌مانی. ‌ای کاش اول زندگی هم مثل قطار بلیتی دستمان میدادند و شماره صندلی‌مان را رویش می‌نوشتند.پی‌نوشت: روزهایی هست که دنیا با من مانند فندقی ریز در زیر اهرم یک فندق‌شکن رفتار می‌کند. نه میتوانم تحملش کنم، نه تن به شکست می‌دهم. عوضش جول و پلاسم را میزنم زیر بغلم و یک بلیت یکطرفه میگیرم و تنهایی به مقصدی میروم که روحم آنجاست. انگار رها کردن را بهتر از هرکاری یاد گرفته‌ام. اگر امروز را هم حساب کنیم، یک هفته بیشتر از این سفر گذشته. هم دلم برای خانه تنگ شده، هم قصد برگشتن ندارم. نه، سوءتفاهم نشود، صندلی را اشتباهی انتخاب نکردم. فقط منظره‌های مسیر خیلی وقت است که روی بیابان و نمک‌زار مانده. چرا کلاغها بر سر لاشه‌ی درختی جمع‌اند؟° فام‍ُ °° فام‍ُ °Sun, 31 Oct 2021 22:24:24 +0330