https://virgool.ir/feed/@FR_2026sepfa2026-11-10 18:15:15https://files.virgool.ir/upload/users/4932114/avatar/64Uqzu.pnghttps://virgool.ir/@FR_2026sephttps://virgool.ir/@FR_2026sep/روح-آخرین-مرز-میان-انسان-و-ماشین-wspracpx9f4dامروز ۹ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱:۲۲ بامدادخیلی وقت‌ها حرف‌های خیلی‌ها رو در رابطه با اینکه ما ابررباتیم، نقض کردم؛ ولی با گذشت زمان، دارم خودم هم به این ایدئولوژی نزدیک می‌شم.وقتی خیلی بچه بودم، راجع به خدا و پیدایشش زیاد سؤال می‌پرسیدم. داداشم برای متقاعد کردن مغز کنجکاو و درک پایینم، مثال قشنگی زد. گفت: «تو از یه رباتی که توسط انسان طراحی شده و برای کار مشخصی مهندسی شده، نمی‌تونی راجع به پیدایش انسان و خلقتش بپرسی؛ درصورتی‌که ما خودمون خالق انسان‌های دیگه‌ای هستیم؛ فرزندانمون. ما هم وقت پیدایشمون یه‌سری محدودیت‌های اطلاعاتی داریم که نمی‌تونیم بفهمیم خدا چطور به وجود اومده و همه فقط نظریات متفاوت دارن.»ریبورن رو که دیدم، توی اینستاگرام یه فیلم سینمایی AI، حالا مثل اینکه زاییده‌ی ذهن خلاق یه بلاگر ایرانی به نام آذین، ساکن ترکیه، ساخته شده، خیلی به فکر فرو رفتم؛ از اینکه در گذشته، اگر از پیشرفت تکنولوژی امروزه صحبت می‌شد، یا انگ جادوگر می‌خوردن یا دیوانه؛ تا اینکه با گذشت زمان، همه با تکنولوژی آشتی کردن و الان جزء لاینفک زندگی خیلی‌هامون شده.یادمه تبلیغات یه سریال خیلی خوبی رو دیدم که اسمش رو به یاد نمیارم. محتوای اون از فروش یه لباس‌شویی شروع شد که اصلاً با ذهن مردم اون روزا جور درنمی‌اومد؛ اینکه ما باید یه عمر تلاش کنیم تا همچین دستگاه گرونی بخریم که تایم آزاد‌تری داشته باشیم.خب، همیشه یه محصول ابتدای تولیدش گرونه و با عرضه‌ی بیشتر، قابل‌دسترس‌تر برای عموم جامعه می‌شه؛ مثل ربات تسلا که شاید الان اون‌قدری عرضه نشده که همه بتونن توی خونه‌هاشون استفاده کنن، ولی کی‌الان به همون پیشرفت رسیده؟تازه، ما به‌عنوان ابرربات، خیلی باگ‌ها رو داریم که ممکنه توی نسخه‌های آینده نباشه؛ مثلاً یادگیری که پروسه فرسایشی و زمان‌بره، یا علم به زبان حیوانات که از همین الان زمزمه‌هاش توسط ایلان ماسک صورت گرفته؛ با تراشه‌ای که می‌تونه قادر باشه بتونی به تمام زبان‌های دنیا صحبت کنی و تسلط داشته باشی.چند سال دیگه نیاز نیست مهارتی یاد بگیری؛ می‌تونی بدون آموزش هم همشو داشته باشی، چون سن انسان محدوده و قطعاً نمی‌تونه توی همه‌ی زمینه‌ها مهارت کسب کنه، ولی با AI فراهم می‌شه.قدیما ربات‌ها خیلی زمخت و با سیم‌پیچی زیاد بودن، ولی الان سیلیکونی شدن و خود ربات‌ها معتقدن تنها فرقشون با آدمیزاد، داشتن روحه؛ ولی شاید این باگ آدمیزاده؟به هر حال، به موضوع آفرینش و دلیل آفرینش نپردازیم. فکر می‌کنم برای ساخت ما هم این فرایندها طی شده، ولی ربات‌ها؟ اونا خیلی پیشرفته‌تر از انسان‌ها خواهند شد و خیلی از باگ‌ها رو نخواهند داشت.شاید مشکل همه‌ی ما داشتن روحه؟ شاید اگر روح نبود، زندگی‌ها از هم نمی‌پاشید، طبقات اجتماعی انقدر اختلاف نداشتن، جنگ نبود؟نمی‌دونم، ولی مطمئنم وارد دنیای خیلی خیلی عجیب‌تری شدیم؛ عجیب‌تر از جایی که ازش اومدیم: رحم مادر.چون قراره اونم جایگزین بشه و ربات رحم جایگزین، این وظیفه‌ی پرورش اسپرم رو به عهده بگیره.FA_2026FA_2026Sat, 31 Oct 2026 01:44:24 +0330https://virgool.ir/@FR_2026sep/افکار-نامنظم-ydejqtggvxciسلام، ساعت ۱:۵۰ بامداد، شب قبل از عمل پلک مادرم.همون‌طور که قبلاً گفته بودم، هر لحظه ممکنه از نوشتن دست بردارم. من کمال‌گرام و همیشه همین‌طور بودم. خودمو بدون کمال‌گرایی به یاد نمیارم.با خودم گفتم: این چه کار اضافی لابه‌لای این همه مسئولیته؟ به جاش یه بازی اعتیادآور نصب کردم تا قبل خوابم چشمامو باهاش گرم کنم و دست شستم از نویسندگی.منطقم اینه: اگر قرار نیست تمام آدم‌هایی که نوشته‌هامو می‌خونن تحت تأثیر بذارم، چرا اصلاً باید بنویسم؟وقتی تصمیم گرفتم بیام و نوشته‌هامو پاک کنم و پیجو ببندم، بوممم! نوشته‌هامو ۳ نفر لایک کردن و یک نفر ازش حمایت کرده و کامنت گذاشته. دیگه از پاک کردنش منصرف شده بودم، چون مشکلم خوندن حتی یک نفر بود و شاید قضاوتش. وقتی اون تابو شکسته شده، شاید بتونم تابوهای دیگه رو هم بشکنم و از نظر یک سری افراد، نوشته‌هام جذاب باشه.به هر حال، من یه اورثینکرم. شاید فکر کنی اسم‌های شیک تمام اختلالات رو برداشتم تا سلیقه‌مو به رخ بکشم، اما نه. من از ۱۸ سالگی به صورت کاملاً ناپیوسته تحت درمان، مشاوره و درمانگر قرار گرفتم.و تنها ناراحتیم بخاطر ناپیوستگیش بوده. انتخاب درمانگر باسواد و باتجربه هم خیلی حیاتیه. مثلاً یکی از درمانگرهای سابقم بعد فوت پدرش دچار فروپاشی شد. خب، چطوری پس می‌تونست منو هندل کنه بعد فروپاشی و فوت پدرم؟بگذریم.تحقیق کردم تا باگ‌هامو بشناسم، چون من باید همه‌چیز رو بدونم؛ حتی مکالمات خصوصی بین خواهرم و شوهرش که تو گوش هم پچ‌پچ می‌کنن. منطقم میگه من می‌تونم همه‌چیز رو به بهترین شکل مدیریت کنم، پس من باید در جریان باشم تا به جای شما تصمیم بهتری بگیرم، چون من بیشتر حالیمه. :)واقعاً این منطق از کجا نشأت می‌گیره؟ اونا بزرگ‌تر از منن. چی شد و از کجا بهم تلقین شد که از بقیه بهتر عمل می‌کنم، در حالی که قریب به ۶۸٪ مسائل خودم رو بی‌نتیجه رها کردم؟شاید اون‌قدر باهوش بودم که می‌دونستم کجا باید رها شن!جالبه.کم پیش میاد خودمو زیر سؤال ببرم.از همین حالا چقدر با شما ندار شدم که با نظرات شما دارم خودم و منطقمو بررسی می‌کنم.خودشیفتگی قطعاً نمی‌تونه باشه. خودشیفته نیاز به تأیید و تحسین دیگران داره، ولی واسه من متفاوته. من منتظر تأیید دیگران نمی‌مونم. شاید سعی کنم ارزش خودم رو اثبات کنم، اما خواسته‌های خودم اولویت نیستن؛ خواسته‌ی عزیزانم اولویتن.و کم‌کم با گذر عمر و بالارفتن سن دارم به این نتیجه می‌رسم که باید بالعکس باشه. اولویت باید اول خود شما باشید.ما شمال ایران زندگی می‌کنیم و گویش گلکی داریم. مامانم از بچگی بهمون گفت: «من شه بلاره» و با بالارفتن سن، بیشتر و بیشتر به درک این جمله می‌رسم.تقریباً معنیش اینه که خودت در نهایت می‌مونی برای خودت و خودت باید سنگینی مسئولیت زندگی خودت رو به دوش بکشی. کسی جز پدر و مادر و تا حدودی خواهر و برادر این کارو برات نمی‌کنه؛ تازه اگر مثل من خوش‌شانس باشی و خواهر و برادرت صمیمی‌ترین آدم‌های زندگیت باشن.بله، من تا دیروز رفاقتی ۱۳ ساله داشتم که از سال دوم دبیرستانم شروع شده بود و اول سال نو به این نتیجه رسیدم: هرچقدر هم نیت آدم‌ها پاک و خالص باشه، دوست نمی‌تونه جزء خانواده باشه.ولی الان اولویتم خودم و خانوادم هستیم.دوستی‌ها رو با سیاست باید حفظ کرد، نه صمیمیت بدون مرز. به حرفم ایمان بیارید تا از عذاب الهی در امان بمانید. حتی بعد از ۴۰ سال رفاقت، بالاخره یه جا عمیقاً از عمق اون رابطه ناامید خواهید شد.درسته، خانواده‌ی شما هم می‌تونن باعث ناامیدی شما بشن، ولی خون احتمالاً پدیده‌ی عجیبیه و چون احتمالاً خون مشترک بینتون، بالاخره اون موضوع رو با خودش حل‌وفصل می‌کنه.میگن «خون، خون ره کشنه»، یعنی اشتراک خون احتمالاً باعث جذب طرفین بهم میشه یا یه جور بخشش بی‌منطق بهتون القاء می‌کنه.تنها توجیهی که می‌تونم بیارم تقریباً همینه.تمام تلاشم رو نکردم، اما قابل قبوله. لطفاً ازم قبول کنید، چون خودمم به دلیلش تا حالا فکر نکرده بودم.چند صباحی قبل، بین من و خواهرم بحثی صورت گرفت که اگر دوستم بود، یک بار نه، هزار بار ارتباطم رو باهاش قطع می‌کردم؛ اما بالعکس، از عشق بینمون کم نشده. فرایند جالبیه.دوست باید یک دوست بمونه. اون مخزن اسرار شما نیست. البته خیلی بستگی به شخص هم داره، ولی استثنائات تعدادشون اون‌قدر زیاد نیست که روی صحبت ما باشه.دوست شما کلید حل مشکلات رو توی جیبش نداره، پس لازم نیست جزءبه‌جزء زندگیتون رو بدونه. نهایتش بتونه تو یه بُعدی که تجربه یا تخصص داره راهنماییتون کنه.«اشتباهات همه رو تکرار نکنیم» ــ این با بقیه فرق داره ــ بزرگ‌ترین دروغ بشریته به خودش.دوست، نسخه‌ی کپی‌شده از شما نیست؛ هرچقدر هم که شباهت رفتاری داشته باشید.در نهایت، اگر جایی منفعتش در گرو فروختن شما باشه، به‌طور قطع، نه احتمالاً، به‌طور حتم این کارو خواهد کرد.تمام دردودل‌هایی که بی‌قضاوت گوش کرد، تمام چیزهایی که از ضعف‌هاتون می‌دونه و تمام چیزهایی که با اعتماد بهش گفتید، ممکنه یه روز طوری مورد استفاده قرار بگیرن که اگر به ضرر شما نباشه، قطعاً به نفع خودش باشه.بحث من اصلاً تخریب دوستی‌ها نیست؛ بحثم وقایع جامعه و زندگیه. این قانون روابطه. واسه همین راجع به مرزها کتاب می‌نویسن و کارگاه‌های آموزشی برگزار می‌کنن. از قدیم‌الایام بوده و هنوز هست. احتمالاً اگر ربات جای دوستی‌ها رو نگیره، ادامه‌دار هم خواهد بود. همین الانش آدم‌ها ترجیح میدن با هوش مصنوعی دردودل و مشورت کنن تا هوش انسانی.شما عشقی که می‌تونید به کسی، به‌عنوان دوست، بدید رو تا روزی که به نتیجه‌ی اشتباهتون پی ببرید، ذخیره کنید و به کودک درونتون هدیه بدید.شاید با این کار بتونید از خیلی آسیب‌های احتمالی جلوگیری کنید. شاید نه؛ حتماً از خیلی‌ها هم نه، از همه‌ی آسیب‌هایی که ممکنه از خودتون به خودتون وارد بشه.امیدوارم یه روز اون‌قدر از حس اعتماد به آدم‌ها غنی باشید که همین‌جا کتابو ببندید و حس کنید مزخرفی بیش نگفتم.ولی باور کنید به این حرفم می‌رسید که شما پشیمان خواهید شد از تمام الطافی که در حق آدم نیازمند به کمک و حمایت و محبت کردید؛ مگر اینکه روح بزرگی داشته باشید و انتظار جبران نداشته باشید و به این ایمان برسید که معامله‌ی شما با جهان هستی و خدا بوده، نه اون شخص، و این چرخه ادامه خواهد داشت تا خوبی شما توسط کسی یا کسانی دیگه جبران بشه.من پشیمون نیستم، چون درس ارزشمندی گرفتم.گاها بعضی انسانها همانند زالوهایی هستن که به شخص مورد نظر می‌چسبن تا ذخایر فرد تموم شه. و بعد به راحتی میرن دنبال قربانی بعدی . تفاوتی بین جنسیت ادمها وجود نداره در این باره اون میتونه دوست همجنستون با پاتنر جنس مخالفتون باشه.باور ندارید؟ به کسی قدرت بدین، احترام بی‌قیدوشرط بدین، صدتون رو بذارید از محبت و عشق و توجه سرشارشون کنید و برای مدت خیلی کوتاه کنترلش کنید نه به طوری که حس کنن دریغ کردی بذار فکر کنن تواناییشو در حال حاضر نداری از نظر روحی جسمی یا روانی یا حتی مالی تا متقابلاً عملکردشون رو ببینید.از نظر من که تو همه‌ی این روابط باخت دادم، بردم تو زود شناختن آدم‌ها بود؛ چون من لطفمو، محبتمو قسطی نکردم. همشو یه‌جا پرداخت کردم. آدم‌ها رو سیراب از محبتم کردم تا نتیجه زودتر برام شفاف شه. نیازی نبود سالیان سال اطرافم رو زیر نظر بگیرم؛ در کوتاه‌ترین زمان ممکن به شناخت می‌رسیدم.شاید از نظر شما منطقی نباشه، ولی از نظر من آدمی که قدر محبت تو رو امروز ندونه، فردا هم نخواهد دانست.اینو گفتم که اگر از این قبیل انسان‌ها آسیب دیدین یا ناامید شدین، امیدوار باشین که در نهایت شما برنده بودین.شما زمانتون رو بردید.می‌تونستید ۱۰ سال بعد بفهمید یا هیچ‌وقت نفهمید، ولی امروز فهمیدید. چه چیزی ارزشمند تر از وقت و انرژی شماست؟و زمان، ارزشمندترین دارایی انسانه.FA_2026FA_2026Fri, 02 Oct 2026 00:24:26 +0330https://virgool.ir/@FR_2026sep/۲۹سال-و-۷روز-dnib7qwsp5vlساعت ۵ صبحهکلید خونم رو تو اسنپی که رانندش خانم بود جا گذاشتم دیروقت بود براشون تا بتونن کلید رو بهم برسونن ناچار تا دیروقت خونه ی دوستم چشم به صفحه ی گوشی دوختم تا تصمیم به نوشتن گرفتمسلام من یه کمالگرای افراطیم. یه وقتایی حس می‌کنم چیزی که می‌خوام اون‌قدر کامل نیست و باید خودم دست‌به‌کار بشم تا بهترینشو بسازم. مثلاً همین الان ۲ ساعت تو لیست ۶۶ هزار کتاب گشتم تا کتابی که برام جذاب باشه رو پیدا کنم.هزار البته که کتاب‌های خیلی ارزشمند و با محتوایی تا به حال نوشته شده، ولی تو عصر مدرن؟ با این همه اطلاعات و داستان و کپشن و محتواهای رنگارنگ، کسی هم دیگه رغبت می‌کنه یا اصلاً زمانشو داره که بشینه تجربیات یک آدمی که حتی اسمش هم تا به حال نشنیده رو بخونه؟اینو وقتی دارم می‌گم که کتابخونه‌ای پر از کتاب نخونده دارم، ولی خب، آدم‌های کتاب‌خونم دارم.شاید اصلاً اسممو کامل نیارم که مجبور نشم به همه توضیح بدم و همه رو توجیه کنم که هدفم از نگارش این کتاب چیه.من همیشه تجربیات دیگران رو تجربه کردم. هرگز نخواستم از تجربیات بقیه استفاده کنم. حس می‌کردم ممکنه چیزی رو از دست بدم که بقیه یادشون نیاد؛ شیرینی قبل تلخی رو. یا فکر می‌کردم باید خودم لمسش کنم. یا شاید فکر می‌کردم جنسش برام متفاوته.یه جاهایی هم درست فکر کردم؛ شیرینیش زیاد بود، ولی تلخیشم بیشتر.به‌هرحال، همیشه فکر می‌کردم من بهتر فکر می‌کنم، بهتر عمل می‌کنم. خلاصه، همیشه خودم رو تافته‌ی جدابافته دیدم و کاری کردم اطرافیانم رو هم به این باور برسونم.نتیجه؟دهه‌های حیاتی زندگیم صرف اثبات خودم گذشت!من ماندم و هزار راه رفته و به مقصد نرسیده.بله، من ADHD هم دارم و نویسندگی که تصمیم یک هفته بعد تولد ۲۹ سالگیمه، احتمالاً یکی از راه‌هاییه که نصفه می‌مونه و به نتیجه نمی‌رسه.ولی کی اهمیت می‌ده؟می‌خوام بنویسم.ولی امیدوارم تویی که اینو می‌خونه، مثل منی که وقتی «کودکی که هرگز متولد نشد» رو خوندم، عمق غم و دودلی و موندن بین خواستن و نخواستن نویسنده رو درک کردم، درک کنی.یه وقتایی یه چیزایی می‌خونم، می‌گم: «اِ، این چقدر منه.»و امیدوارم این نوشته «این چقدر منه»ی شما نشه، چون ساختنش از اول واقعاً دشواره.ولی اگر هم این جمله رو گفتین، نگران نباشید.قابلیت‌های بی‌شماری هم داریم که شاید چون به ثمری نرسیده، جزو شمارشمون محسوب نشده.من همیشه عاشق نویسندگی بودم. از بچگی خاطرات روزانه‌م رو می‌نوشتم. همین چند روز پیش از انبار خونه‌ی مامانم یه دست‌نوشته از ۱۰ سال پیش پیدا کردم که تمام جزئیات روزمو تو کاغذ می‌آوردم.حتی یه کتاب ۵ جلدی، فکر می‌کنم برای دختر نداشته‌م هم نوشته‌م؛ در صورتی که اصلاً من ازدواج نکردم و قصدشم ندارم.حتی براش اسم گذاشتم و براش شعرم نوشتم.خلاصه، از بچگی فکر می‌کردم ممکنه یه روز نویسنده شم.ولی این تنها رویایی بود که هیچ‌وقت براش پیگیری صورت نگرفت.شاید الان بگید: «چقدر خوب که پیگیرش نشدی تا ما وقتمون به بطالت نگذره.»ولی اشتباه نکنید.من همونیم که همه پیامای تأثیرگذارشون رو می‌دن من تایپ کنم و به‌شدت نفوذ کلام دارم و از بچه‌ی شیرخوار تا سالمند در انتظار وداع رو نصیحت می‌کنم؛ نصایح کارساز.پس شاید به‌دردت بخوره؛ تجربیاتی که به‌عنوان خواهر بزرگ‌تر یا خاله در اختیارت می‌ذارم.من خاله‌ی خوبی برای خواهرزاده‌هامم، تکیه‌گاه خوب برای خواهرامو تلاشمو میکنم برای تو هم باشم.بله، من عزت‌نفس بی‌نظیری دارم و براش تلاش کردم.قبلاً که گفتم، خواستم همیشه خودمو به همه ثابت کنم و یکی از نتایجش شد ساختن عزت‌نفس لایتناهی و غیرقابل‌وصف.هرگز کسی نمی‌تونه عزت‌نفسم رو پایین بیاره.چون شاید درسمو ترم آخر ارشد رها کرده باشم و دیگه تو آزمون‌های وکالت دست‌وپا نزدم، ولی تو این موارد به‌شدت مدعی هستم.چون معتقدم مهم نیست با چه هدفی شروع کنی، برای چه هدفی بجنگی؛ گاهی مسیر زندگیت تغییر می‌کنه.فیلم «آنا» که یه مدل روس بود رو دیدین؟برای اینکه مسئول انتخاب مدل انتخابش کنه، ده‌ها مانع سر راهش قرار دادند تا به آنا برسه. همه‌ی اونا توسط گروه کاگابی مسکو طراحی شده بودن، ولی اون آدمی که از دنیا قافله متوجه هیچ‌کدام از اینا نشد، نشانه‌ها رو دنبال کرد تا به آنا رسید.زندگی هم همینه.گاهی خدا برای اینکه مسیر درست، متناسب با ما رو بهمون نشون بده، تمام مسیرهای درستی که ما گمان می‌کنیم برای ما درست است رو می‌بنده و با انحرافات، که می‌تونه آدم‌ها باشن یا رویدادها، مسیر زندگیمون رو تغییر می‌ده.من ۷ سال سختی کشیدم، زحمت کشیدم، دوری از خانواده رو تحمل کردم، ولی به آرزوی بزرگم که وکالت بود نرسیدم.اون‌قدر بهش چسبیدم که هربار نزدیک آزمون، غم و درد لاینفک رو تجربه کردم. کیک‌بار فلج کامل بدن (که با شوک اوکی شدم) و یک‌بار مرگ پدرم، رو تجربه کردم و به قطع یقین من هم باهاش مردم و ادم جدیدی از من متولد شد بعدا به این غم تصورنشدنی میپردازیم چون بعد گذشت ۴سال هنوز موفق به سوگواری واقعی نشدم ترجیح میدم فعلا سکوت پیشه کنم شایدم این افکار نتیجه ی اسیب ناشی از نشدن یا نرسیدنهولی سالیان سال باید بگذره تا ادمی حکمت غم و شادی رو درک کنعولی وقتی مسیر وکیل شدن رو رهاش کردم، انگار مسیرهای جدید خودشون رو واضح‌تر نشونم دادن.دارم مزون می‌زنم معلومه که انقدر راحت بعدش اتفاق نیافتاد ۴سالی که اتفاقاش برابری میکنه با ۴۰سال رقم خورد ولی میخوام اخرشو اول بگم.همون‌طور که اول گفتم، کمالگرام و حس‌میکنم برندی که همیشه دنبالش بودمو با همون کیفیت پارچه و دوخت و طراحی فقط میتونه کار خودم باشهبله شما شاهد ظهور یک پدیده ی دنیای مد هستیدبه نظرم کمالگرایی اگر با عملکرد برابری کنه میتونه حرفی برای گفتن داشته باشهپس تغییر مسیر همیشه هم به معنای شکست و نتونستن نیستگاها فقط معجزه ایه که تو‌زندگیتون بهش نیاز داریناگر حقوق رو ادامه میدادم از همه ی وکلایی که از همکلاسی هام دراومدن بی شک بهترین میشدمعزت‌نفسم ناشی از عملکردمم هست.اگر دقت کرده باشین حتی ناخواسته دارم سعی میکنم خودمو بهتون اثبات کنم که نوشته هام ارزش خوندن دارن دیگه فکر کنم جزء جداناپذیر از شخصیتم شده که مستلزم تغییره نوشته‌های من قرار نیست بر پایه‌ی تحقیقات علمی یا نظریه‌های قطعی درباره‌ی توانایی و ناتوانی آدم‌ها باشه؛ من فقط قراره تجربه‌هام رو با شما به اشتراک بذارم؛ چیزهایی که خودم زندگی کردم، فهمیدم و ازشون یاد گرفتم.FA_2026FA_2026Wed, 09 Sep 2026 15:19:24 +0330