https://virgool.ir/feed/@FATEME.AKHTARANIنویسنده، ویراستار و تولید‌کننده محتواfa2026-11-11 09:14:01https://files.virgool.ir/upload/users/1021905/avatar/0hVH9d.jpeghttps://virgool.ir/@FATEME.AKHTARANIhttps://virgool.ir/@FATEME.AKHTARANI/غم-c59hdej7kk9rکلمه ای سنگینوزن حدودی: 2 تُنمشخصات ظاهری: سنگی سیاه و سنگین و لبه هایی تیزروش مصرف: اغلب با میل خود ان را طلب میکنند.بدین گونه ک سنگ را نزدیکی صورت خود اورده، سنگ جذب صورت شدهابتدا چشم ها از فرم اصلی خارج شده و برق آن ب وسیله ی سنگ گرفته میشود.سپس سنگ تیغه ی بینی را خراش داده و آن را سرخ می‌کند.لب ها از ترس دردِ سنگ میلرزند و این لرزش آن را قانع نمیکند.وارد دهان شده، با خراش دادن از گلو و نای عبور کرده و تا مدتی در انتهای گلو گیر می‌کند.بنابراین یکی از علائم داشتن سنگِ غم، گرفتگی گلو و دردناک بودن ان است.شخص مدتی تلاش میکند سنگ را فرو دهد ما بی نتیجه است و این پروسه چندین هفته و در افراد با بدن قوی چندین ماه طول می‌کشد.پس از گذراندن این مرحله سنگ ب سمت قلب رفته و در این مسیر تمامی اعضارا زخمی می‌کند.خون از اعضای شخص چکه کرده و گردش خون بیشتر می‌شود.برداشت شخص سالم بودن بدن است و این اتفاق او را راضی میکند.پس آن را با آغوش باز میپذیرد و راه تا قلب را باز میکند.سنگِ غم ب انتهای قلب اویزان شده و ریتم آن را کند می‌کند.ریتم کندِ قلب، بدن را کرخت کرده و در فعالیت های جسمی اختلال ایجاد میکند.شخص کم کم برای درد نکشیدن و احساس سنگینی نکردن ب تحصن و یک جا نشینی روی اورده و ساکن میشود.سنگ کم کم بزرگ شده،فعالیت ان تا زمانی ک قلب را از کار بیندازد، ادامه خواهد داشت.نویسنده: فاطمه اخترانی.: فاطمه اخترانی :..: فاطمه اخترانی :.Fri, 09 Jul 2021 00:04:05 +0430https://virgool.ir/@FATEME.AKHTARANI/لحظه-موعود-u1sew21fjikwبا تکان شدیدی سرم به پنجره هواپیما میخورد و چشم باز میکنم.زن چاقی در ردیف سه تایی سمت راست، زانوهای فرورفته اش در صندلی جلو را ماساژ میدهد و چنگی به صورتش میزند.ایستادن چندنفر،شلوغی و تکانی دیگر.هنزفری را با شدت از گوشم میکشم.از پیر لاجون کنارم میپرسم: 《چیشده؟》. فقط زیرلب تکرار میکند:《 مهتاج دارم میام》. لابلای پرحرفی هایش فهمیده بودم زنش است و۷ سال پیش مرده.بلند میشوم و دست مهمانداری که درحال رد شدن است، را میکشم:《اقا چخبره اینجا؟؟》. رنگش زردشده.دستش را که ول نمیکنم، همانجا خم میشود و بالا میاورد. پیرمرد یکدفعه ازجا میپردو بدون توجه به مهمانداری که میخواهد برش گرداند،میکروفن جلوی کابین را برمیدارد:《این ۲۰ دقه ی باقیمونده رو باعزیزایی که کنارتونن حرف بزنیدو..》 و چندبیت شعرمسخره ای میخواند که اگر خودش نمیگفت هم میفهمیدم معلم ادبیات بوده است.چشمم به کیف پولش روی صندلیست ک موقع بلندشدن ازجیبش افتاد.با نیم نگاهی به شلوغی، ان را توی کوله ام میچپانم.ب قول خودش، خداروزی هرکس را میدهد. روزیم است دیگر.حرفهای خلبان،جیغ وگریه،بوی نم،عرق و استفراغ گلویم را پرمیکند.پیرمرد برمیگردد و میکروفن را یک مرد کت شلوارطوسی که گفت روانشناس است برمیدارد:《زندگی در لحظه ست من میخوام بهتربن فنجان چای خودمو بخورم و کتابی ک همرامه رو حتی شده یک سطرش رو بالذت بخونم.هر کس خودش تصمیم میگیره چیو تجربه کنه.لذت یا فکر به اینده و زوال.》حرفهایش از لذت زندگی، فقط مهلا را به یادم میاورد و چیزدیگری دستگیرم نمیشود.سیبیلم را میجوم و حواسم به پیرمردست که ده باره وسایلش را زیرورو میکند.انگار که بازیست و خوششان آمده این بار دخترجوانی میکروفن را برمیدارد:《 من میگم بیاین بخوابیم که نترسیم.هرکسم خابش نمیبره من قرص دارم بیادبگیره.》گریه بچه پشت سری، عصبی ترم کرده.دو دل به پیرمرد که باردیگر بلند شده نگاه میکنم. کیف بزرگش پشت صندلی میوفتد.زن پشتی میگوید:《 چته اقا چرا نمیشینی؟》پیرمرد میگوید: 《کیف پولم نیسش.》زن جیغ میکشد:《 پولو واس قبرت میخای؟ دبگیر بشین دیگ.》پس این خرفت پول دوست هم مطمئن است چیزی نمیشود.حالا پسش دهم که چه؟ امروز نمیرد فردا میمیرد. این، پول کفنش را هم جواب نیست.لرزان درحال گشتن است.پوزخند میزنم. بی کفن که نمی ماند. بجایش یک دست لباس درست حسابی برای مهلا میگیرم.اصلا برایم افت دارد ک دست خالی ببینتم. اخوندی میکروفن را برمیدارد:《امام علی میفرمایدشما چون مسافران درراهید.که در این دنیا فرمان کوچ داده شده اید.زندگی همینه.همگی مسافریم و مقصد ..》با تکان شدیدی، افتادن چمدانها و جیغ مردم حرفش نصفه میماند.سه چهار دقیقه و شاید هم کمتر مانده.نگاهم به پیر خسیس است که یکدفعه دست از گشتن میکشد و او هم ازته دل زار میزند.دلم میسوزد.جهنم و ضرر.لباس نمیگیرم.روی شانه ی پیرمرد میزنم:《بیا حاجی کیفت افتاده بود این بغل.》کیف را میقاپد.عکسی کهنه را با هول بیرون میکشد و کیف را پرت میکند.چندین باربوسش میکند و روی قلبش میگذاردهمین؟مات میمانم.پس پولها چی؟تراول هازیر پایمان پخش شده.جیغ و گریه و دعا گوشم را پرمیکند.یعنی واقعا بی آنکه مهلارا ببینم تمام میشود؟حتی عکسی از مهلا همراهم نیست.چشمم را میبندم و با لباس جدیدی ک میخواستم برایش بگیرم، تصورش میکنم...نویسنده و داستان سرا: فاطمه اخترانی.: فاطمه اخترانی :..: فاطمه اخترانی :.Wed, 07 Jul 2021 16:50:17 +0430https://virgool.ir/@FATEME.AKHTARANI/سمیرا-dfldfcwn54jjساعت از ده شب گذشته بود.مقابل تلویزیون لم داده بودم که نوتیفیکیشن گوشی به صدا در آمد.خم شدم روی دسته‌ی مبل و گوشی را از شارژ کشیدم. سمیرا پیام داده بود: من دارم‌ می‌رم خونه‌ی کسی که تا به حال نرفتم. حالا بعداً بهت می‌گم کیه و چرا اینجام. فقط اگه تا دوساعت دیگه بهت زنگ نزدم پیگیرم شو. اینم آدرس: زعفرانیه_ خیابان بیستم_ جنب عمارت محمدخانی_ پلاک ۱۱گوشی را روی میز پرت کردم.دیگر شورش را در آوده بودی.اصلا زن را چه به خبرنگاری؟ با همین بچه بازی ها چهارماه نامزدی را کوفتمان کردی. هربار به خودم گفتم:آقا عطا تو بزرگی کن ببخشش.عشقته..کم کم خودت حالیش میکنی جای زن کجاس.ولی آن شب دیگر نمیشد. خودم را رساندم دم خانه عیانی همین ناموس دزد. خانه که برای ما بدبخت بیچاره هااست.قصر دارد این بی‌پدر. سرباز جلوی در عوض شده ولی مثل سری پیش با هزار کلک و بدبختی پیچاندمش. مثل همان شب از لابه‌لای درختها می آیم تا زیر این درخت کاج. درست ده قدمی در ورودی.می ایستم.آخ سمیرا! اگر فقط یکم حرف گوش کن بودی، انقد لجباز و بی‌حیا نبودی، الان تو حیاط خانه خودمان چندتا از همین درخت ها را برایت می‌کاشتم.تاریکی و سکوت.می‌ترسم.از اینکه نشود.صدای کوبیدن قلبم را میشنوم.سمیرا واقعا ارزشش را داری؟نمیدانم. هنوز یادم نرفته چطور لهم کردی.این در لعنتی! آن شب تو این درهارا باز گذاشته بودی و من به محض رسیدن،آهسته داخل آمدم. امشب اما فرق دارد. پول اجاره خانه این ماه را دادم به زن بدبختی که مهمان این بی ناموس است تا موقع رفتن در را نبندد.از خانه بیرون می آید.دور و بر راه نگاه می‌کند. چادرش نصف صورتش را پوشانده. انگار خجالت میکشد.حتما از منی که میداند پشت یکی از این همین درخت ها ایستادم.او میرود و من وارد میشوم. مثل سری پیش پله‌های گرد وسط سالن را بالا میروم و این بار میدانم کدام اتاق خوابِ این عوضی است .آن شب هم صدای ناله زنی مرا به اینجا کشاند و درست مقابل همین در چوبی ایستاده بودم.آخ سمیرا سمیرا.این مشتی که به پیشانی‌ام میکوبم سهم تو و این مردک عوضی است.اما نه تو نمیدانستی.من هم عرضه نداشتم به تو یاد دهم چگونه زن باشی.معلوم است که حق با من بود. هرکسی هم جای من بود همین کار را میکرد. من آن چنددقیقه جلوی این در، جان دادم.می‌فهمی؟ به این فکر میکردم که نکند از قصد خواستی بیایم تا ببینم با کی هستی و چی داری و چقد بی‌حیایی؟بعد میگفتم: نه.سمیرای من برگ گله! فقط همین شغلش بی حیاش کرده.ولی اگه واقعا قصدش این باشه به خدا خودم جفتشونو میکشم.من آن عوضی را برهنه دیدم. مثل همین الان، عرق از پیشانی ام میریخت و نبض و حرص داشت رگ گردنم را پاره میکرد.احمق بودم عزیزم. احتمالا پشت یکی از همین ستون ها بودی. یادت می‌آید؟ داشتم خفه اش میکردم که وارد اتاق شدی.چراغ را روشن کردی و جیغ کشیدی: داری چی کار میکنی. یعنی نمیفهمیدی؟داشتم از تو و عشقمان دفاع می‌کردم. تو با همان شلوار دمپا و مانتوکوتاهت و دوربین همیشه گردنت من را کشیدی و باگریه خواستی ولش کنم.دخترملافه پیچ کنارش مثل خود عوضی‌اش لرزان خیره ام بود.کاش زودتر گفته بودی که آمدی فقط مدرک جمع کنی از کثافت کاری های این مردک.راستی فک نکنی حواسم نبود و غیرت ندارم. دیدم نگاه هرز این لجن را روی تو! لحظه ی اخر. عزیزمن،تقصیر تو نیست. بابات غیرت نداشت که یادت بدهد هرلباسی برای زن نیست. هرحرف و هرکاری برای تو که برگ گلی، نیست. خودم میخواستم همه را کم کم یادت بدهم که نماندی. نفهمیدی این رفتار های تو بود که همه چیز را خراب میکرد.اشکال ندارد عزیزدلم. همه بدبختی های ما تقصیر این حرام لقمه‌است. از دست دادن کار مسخره ات که خیلی دوستش داشتی، رفتنت، خراب شدن زندگیمان.همش تقصیر همین قاضیه ناموس دزد است که الان مست و پاتیل افتاده روی تخت خاکستریش و هیچ نمیفهمد. اخ سمیرا ببخشید که احمق بودم. اگر آن شب این چاقو لعنتی همراهم بود هیچ کدام از این اتفاق ها نمی افتاد. دستم میلرزد.کاش برگردم. میدانم تو دیگر نیستی که از پشت ستونی بیرون بیایی و نگذاری کار دست خودم بدهم. حتی به قیمت نابودی شغلت. ولی چطور کنار بیایم با آن نگاه هرزی که روی تو داشت! چطور کنار بیایم با این گندی که به زندگی ما زد؟در را تا ته باز میکنم.روی تخت است. چه میشود کرد؟؟ من عاشقت هستم. باید کار را تمام کنم.نویسنده و داستان سرا: فاطمه اخترانی.: فاطمه اخترانی :..: فاطمه اخترانی :.Wed, 07 Jul 2021 16:46:38 +0430