https://virgool.ir/feed/@F.vahedنویسنده کوچک، الآن چهارده سالمه و یکی از بزرگترین رویاهام اینکه در آینده، یک نویسنده موفق بشمfa2026-11-11 04:15:42https://files.virgool.ir/upload/users/73209/avatar/8I6glO.jpghttps://virgool.ir/@F.vahedhttps://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-lhkuza0phuzdقسمت ۸: ملاقات دوباره با مرد فروشنده و مشتری عجیب او آه! بخاطر این گفتم آه چون نسرین فهمید که من او را رسوا کردم. سه روز از تولد نسرین گذشته بود که نسرین رفت میوه بخره‌. ( مامان هم چون فکر میکرد او ستاره یا من است، تعجب کرد که داره میره میوه بخره. ولی خوشحال شد.) بعد با عصبانیت برگشت و به من گفت:« چطور تونستی با من اینکار رو کنی؟!» فهمیدم که فهمیده. قبلش هم ناراحت بودم. چیزی نگفتم. ولی بعد بهش گفتم:« لطفا به هیچکس نگو مستقل نیستم.» بعد همه اون قضیه رو گفتم‌. یعنی بهش اون مسئله پیچیده رو گفتم. اینکه اگه با چه عنوان هایی لو برم، چه اتفاقی می تواند بیفتد. - خب شانس آوردی ستاره. من تو را لو نمیدم. اونم فقط بخاطر این قضیه عجیب. اما مطمئن باش که وقتی نجات پیدا کردیم، تو را لو میدم.با عصبانیت گفتم:« بی فایدس چون تا آن موقع من به مستقلی عادت کردم و هیچکس حرفت رو باور نمیکنه!» با این دعوا، صدای ستاره بزرگ آمد که می گفت:« قرار بود اگه دعوا نکنید، چون یک ماه از اردیبهشت گذشته، پنج ماه دیگه بیاییم حالا دوباره میشه ۶ ماه.» ناراحت شدیم. وای! یعنی قرار بود ماه آبان بیایند؟! دیروز این اتفاق افتاد. امروز برای صبحانه هیچی نداشتیم. مامان به من گفت:« نسرین میری مغازه یه چیزی برای صبحونه بخری؟» - چی مثلا؟ - نمیدونم یه چیزی بخر. - خب اگه توی مغازه امتحان کنم، ممکنه پولم کافی نباشه. نمیدونم چی چند تومانه.- تو که همیشه میدونستی! نسرین گفت:« برو ۱۰ هزار بردار و یه پنیر بخر.»مامان با تعجب گفت:« تو از کجا میدونستی پنیر ۱۰ هزار تومانه؟»- خب... یاد گرفتم.رفتم مغازه. وای! دوباره... دوباره همون فروشنده عجیب و مرموز دزد رو دیدم که توی شمال بود و ما رو دزدید و اون حرف های عجیب رو زد. اونم من رو دید. اما هیچی نگفت. دستپاچه شدم و تصمیم گرفتم از مغازه برم بیرون. - وایسا بچه جان. به فروشنده نگاه و وانمود کردم که او را به خاطر نیاوردم. - ببخشید آقا... من... من اینجا... اشتباهی اومدم... یعنی... پنیر مورد نظرم، اینجا نبود. حالا باید... برم یه مغازه دیگه. - صبر کن. نیازی نیست که وانمود کنی من رو نشناختی... ستاره خانم‌.- شما... چیکارم دارین؟!- اگه نری خواهرت نسرین رو هم بیاری، تو رو همینجا تبدیل به سنگ میکنم. اگر هم پلیس بیاری، هم تو و هم خانوادت رو سنگ میکنم. اگر هم برنگردی، از همینجا که توی خونه ای، تو رو سنگ میکنم. فقط ۶ دقیقه وقت داری. راه خونت رو هم بلدم.در برابر این تهدید، فقط گفتم:« باشه اما بدونید... اصلا چرا احترام بزارم؟! باید بگم بدون که این کارت اصلا خوب نیست! مطمئن هستم که خیلی زود خودت سنگ میشی!» - زود باش برو! با عصبانیت و البته ترس و نگرانی، سریع به خانه برگشتم. - پنیر چرا نخریدی؟! نداشت؟ دیروز که رفتم دیدم یه عالمه داشت. - نه مامان. داشت.با نگرانی سمت نسرین رفتم. مامان و رضا هم به ما با تعجب نگاه کردند.آهسته گفتم:« نسرین! لطفا با من بیا!»- چیه؟! نکنه ترسیدی چیزی بخری؟!- نه! زود باش لطفا بیا مغازه! وقت ندارم توضیح بدم. فقط میگم که همون فروشنده عجیب غریبه که توی شمال بود رو دیدم! فقط ۶ دقیقه وقت داریم! الان ۳ دقیقه فکر کنم گذشت! نسرین تعجب کرد و گفت:« خب... باشه میام! ولی چقدر عجله داری و نگرانی! چیزی نمیشه نیایم. اصلا بیا نریم! گولش بزنیم.» - نه! بیا اگه نه ما رو سنگ میکنه.نسرین سریع حاضر شد.- کجا می روید؟!- مغازه!دیگه هیچ توضیحی ندادیم و رفتیم مغازه. ۶ دقیقه وقتی رسیدیم تموم شده بود. اما فروشنده کاری نکرد. یعنی ما رو بخشید. - خب خب خب! دو خواهر پر دعوا و پر دردسر که با هم جا به جا شدن! یعنی روحشان جا به جا شده! توی شمال، من شما رو دزدیدم و گفتم نابرادری آن جادوگر در خطر هستم! گفتم:« یادمونه... اما منظورتون از جادوگر در خطر چیه؟!»- داستانش رو حتما نمیدونید. همون جادوگر ماهری که رقیبانش او را دزدیدند. نسرین گفت:« اتفاقا شنیدیم...از خواهرش‌.»- شما... شما نابرادری او هستید؟! - بله. هم نابرادری و هم رقیبش. او اصلا موجود خوبی نیست.یا تعجب گفتم:« موجود؟! مگه او انسان نیست؟! »- چرا! اما اصلا مثل انسان رفتار نمیکنه. الان قدرتش داره کمتر و برای ما میشه. نسرین گفت:« پس به ما چیکار دارین؟!»- کسانی که آرزوهای خاص و جادویی میکنن، وقتی اون جادوگر پیرزن بد، برآورده کنه اونها رو، قدرتش بیشتر میشه. منم یه معجونی اختراع کردم تا بفهمم چه کسانی این آرزوها رو کردن و اونوقت، اونها رو سنگ میکنم. بخاطر همین قدرت اون پیرزن جادوگر، کمتر و برای ما میشه. خب شما در هر صورت سنگ میشوید. با نگرانی گفتم:« نه لطفا! لطفا اینکار رو نکن!»- اینقدر به فکر قدرت نباش فروشنده بدجنس! هیچکدام شما رقیبان و دشمنان. از همه شما متنفرم. بخصوص از تو... فروشنده عجیب غریب! - چه دخترهای بد و بی ادبی هستید... خب وقتش است که شما رو سنگ کنم. دیدم از شمال که دوره، نمیتونستم شما رو سنگ کنم. اگه نه این همه زحمت نمی کشیدم بیام اینجا. نسرین حسابی عصبانی شده بود.‌ بعد رویش را به من کرد و گفت:« همه زحماتی که بابت ستاره بزرگ و کابوس بزرگ کشیدیم، از بین رفت. آه! فکر کنم سنگ بشیم. بیا فروشنده بدجنس! ما رو سنگ کن! اگه میتونی!» منم که همیشه به همه چیز امید داشتم نا امید شدم، با گریه گفتم:« باشه... باشه... ما رو سنگ کن! دیگه فایده ای نداره! هیچکس ما رو نجات نمیده!... صبر کن! بزار اول خانواده مان ما رو ببینن تا بفهمن ما دیوانه نبودیم.» - نمیشه. حالا همین الان شما رو سنگ میکنم. دستانش را بالا آورد. یک نور خاکستری، از دستانش ظاهر شد. ناگهان، همان مشتری عجیب که در شمال دیدیم ناپدید شد، ظاهر شد.مشتری گفت:« دست نگه دار جادی!» آن نورها، خاموش شدند و ما متعجب. - من باید این دختران را سنگ کنم. اونوقت قدرتشان برای من میشه. - نه! من اونا رو سنگ میکنم! قدرت من باید زیاد بشه جارودی!نسرین پرسید:« جادی و جارودی اسم شما هاست؟!» فروشنده گفت:« بله. اسم اصلی ما همون اسم انسان و عادیه اما این اسامی، اسم یا لقب جادوگری هستن. توی جادوگری، اسامی یا القابی هم وجود دارن. من جادی ام و این دشمن، که قبلا دوست و همکلاسی من توی جادوگری و حتی مدرسه معمولی بوده، جارودی است.» در حین اینکه آن دو داشتند با هم دعوا می کردند، ما سریع از مغازه بیرون رفتیم. ولی ممکن بود ما رو از آنجا سنگ کنن. ناگهان خواهر آن جادوگر را دیدیم. ماجرا را برایش تعریف کردیم. او هم مغازه را تبدیل به یخ کرد! بدون اینکه مردم عادی که آرزوهای جادویی نکردن، یخ مغازه را ببینن. بعد همه قدرت فروشنده و مشتری عجیبش را گرفت و از آنجا برای خواهرش، که اسیر دشمن شده بود، داد. از جادوگر پرسیدم:« اسم جادوگری شما چیست؟!»- جارا. اسم اصلی من، سارا است... خب ببینم، هنوز نتوانستید خودتان را نجات بدهید و مثل قبل کنید؟گفتم:« نه اما راهش رو تقریبا بلدیم.»- واقعا؟!نسرین همه ماجرا را به طور خلاصه توضیح داد. - خب پس کار شما فقط منتظر موندن است. سعی کنید که با هم دعوا نکنید. من پرسیدم:« راستی شما کجا زندگی میکنید؟ آخه گفتم اگه برامون مشکلی پیش اومد بیایم از شما کمک بگیریم.»- این پارک رو می بینید؟ من زیر زمین اونجا زندگی میکنم. یه جای اون پارک، یه گودال بزرگه که روش یه عالمه شاخه و برگ داره. ضمنا مردمی که آرزوهای جادویی نکردند نمیتونند اون گودال رو ببینند.و بعد ناپدید شد. وقتی ما به خونه برگشتیم، نسرین بهم گفت:« خیلی خب! ما واقعا شانس آوردیم... آه! فکر نکنی که من هنوز رسوا شدنم توسط تو را فراموش کردم! هنوزم ناراحتم!»آهسته گفتم:« لطفا دعوا نکن! تو که دوست نداری ستاره و کابوس بزرگ ۷ ماه دیگه بیان؟!» فاطمه واحدفاطمه واحدSat, 14 Jan 2023 18:08:02 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-hntwjiqpmbk9ادامه قسمت ۷: تولد پر از دردسر با عجله چهار تا نان برداشتم و رفتم سمت میوه فروشی. متاسفانه راه میوه فروشی دیگه رو بلد نبودم و این رو بلد بودم. با اکراه، داخل میوه فروشی شدم. - سلام. پیرمرد لبخند زد و گفت:« به به سلام نسرین خانم. از درس و مشق ها چه خبر؟»- خوبه. فعلا که تعطیل هستیم. امتحانات ماه فروردین برگزار شد و حالا خرداد مانده. البته امتحانات نسرین را واقعا گفتم.بعد به سمت سیب ها رفتم. متاسفانه، تشخیص خیلی سخت بود. ولی مجبور بودم این ریسک را بکنم و به مسخره شدن پیش مهمانان نترسم‌. من همیشه از مسخره شدن میترسیدم.یک سیب را که کاملا مطمئن بودم سالمه را برداشتم. حالا ۹ تا سیب باید میخریدم. مثل امتحان ریاضی ما خیلی سخت بود. حالا سیب ها بیشترشان شبیه هم بودند. دستم را به طرف یک‌ سیب دراز کردم که آن را بردارم با اینکه شک زیادی داشتم سالم باشه، اما میوه فروش که پیش من آمد، تمرکزم به هم ریخت. - تو میوه شناس خیلی ماهری هستی. خیلی سریع تشخیص میدی. چون الان این سیبی که میخواهی برداری، کاملا سالمه.کمی خوشحال شدم و سیب را برداشتم. دوباره خوشحالی ام را از دست دادم چون میوه فروش از پیش من نمی رفت. یک سیب برداشتم اما با تعجب پیرمرد رو به رو شدم. - تو که خیلی توی میوه شناسی ماهری، چرا الان سیب خراب برداشتی؟- حواسم نبود.هر چه بیشتر سیب بر میداشتم، اوضاع بدتر میشد. پیرمرد با ناراحتی و تعجب گفت:« من دیگه تو رو به میوه شناس ماهر نمیشناسم. پولم هم دوباره مثل قبلا، بیشتر میگیرم.»ترسیدم‌. خود پیرمرد میوه به من داد و بعد، بیرون رفتم و نفس عمیقی کشیدم. به خانه که رسیدم و زنگ در را زدم،‌ کمی دیر در را باز کردند.وارد خانه که شدم، برف شادی روی سرم‌ ریختند. خوشحال شدم اما دوباره ناراحت شدم چون اگه نسرین آبروی من را جلوی مهمانان بخصوص خاله مریم، میبرد، خیلی بد میشد. خاله مریم همیشه من را به عنوان یک دختر عاقل و دانا میشناخت. عمه سارا هم با همسرش و یک دختر و یک پسرش آمده بودند. پسرش امیر، ۴ ساله و شیطون و بازیگوش بود. دخترش، مینا، ۳ ساله و او هم شیطون و بازیگوش بود. یک ساعت بعد، عمه پریسا با همسرش و بچه هایش آمدند. عمه پریسا از عمه سارا بزرگتر و سختگیرتر بود. عمه پریسا یک دختر همسن من یعنی ۱۳ ساله به نام بهاره داشت. ویژگی خبرچینی بهاره را دوست نداشتم. بخاطر همین به او نگفتیم رفتیم شمال. چون اونوقت به همه میگفت و به مامان بزرگ هم میگفت.مادربزرگ پدری من، خیلی سختگیر و حساس بود. اگه میفهمید ما بدون او رفتیم شمال، اونوقت خیلی ناراحت میشد. حتی اگه به او ماجرای جا به جایی من و نسرین، را میگفتیم، ناراحت میشد چون فکر میکرد دیوانه شدیم.ساعت ۵ ظهر هم یکی از عموهای من آمد. او مجرد بود.ساعت ۸ شب شد و مامان بزرگ و عمو طاهر آمدند.تولد بالاخره کامل برگزار شد. کیک را آوردند و نه تنها من شمع ها را فوت کردم بلکه نسرین هم فوت کرد. نوبت کادوها شد. یک کادو را داشتم باز میکردم که نسرین یک جوری نگاهم کرد که یعنی:« کادو در اصل برای منه نه برای تو. بزارشون توی اتاق خودم که من میخوابم.»دو تا کادو، لباس بودند. یکی شان، کتاب و یکی شان گردنبند و دستبند.مینا به کمد داخل خانه مان خیره شد چون داخلش کمی اسباب بازی بود. - نسدین؟ میشه اون اسباب بازی ها دو به من بدی؟ من با لبخند گفتم:« باشه.»به طرف کمد رفتم و درش رو باز کردم. ناگهان امیر آمد و به صدف هایی که ما از شمال آورده بودیم و داخل کمد گذاشته بودیم نگاه کرد.امیر گفت:« من از اینجور صدف ها دیدم! این صدف ها برای شمال هستن! شما رفتید شمال؟!» من چیزی نگفتم و به بقیه نگاه کردم و بعد گفتم:« خب این صدف ها... توی مغازه ها هم هستند.»بعد سریع اسباب بازی ها را به مینا دادم و رفتم که بنشینم و از دست امیر در بروم و سفر ما لو نرود. اما بهاره گفت:« من مطمئنم شما به شمال رفتین چون این صدف ها فقط در شمال هستند و در مغازه های اینجا نیستند.» بعد او دست من را کشید و به گوشه ای برد و گفت:« هی نسرین! حقیقت را بگو!»نگفتم و او گفت:« پس من هم به همه میگم که تو آن روز، ظرف زیبا و با ارزش و قیمتی مادربزرگ رو‌ شکستی!» ترجیح میدادم مادربزرگ از اینکه همه ما بدون او به شمال رفتیم ناراحت بشود اما هرگز نفهمد که نسرین ظرفش رو شکسته. ( در اصل او شکسته بود نه من. اما بهاره که از جا به جایی ما خبر نداشت!) بنابراین به ناچار گفتم:« خیلی خب بله ما به شمال رفتیم... لطفا از شمال به مادربزرگ نگو!» بهاره که از لحن شیطنت آمیزش معلوم بود میخواد بگوید گفت:« باشه. چیزی نمیگم.»اصلا بگوید. مگه چیه؟! ناراحتی و دعوا بین مادربزرگ و ما سریع تموم میشه. البته این دعوا تا یک ماه میدونم ادامه داره اما اشکال نداره. تحملش میکنیم. مثل دعواهای قبل. ولی خب مادربزرگ همین که دعوا تموم میشد، همیشه نیش و کنایه به ما میزد. با لبخند زورکی، رفتم نشستم سر جام. یعنی جلوی میز تولد. نسرین کنارم نشسته بود.کیک ها رو بریدند و ما شروع به خوردن کردیم. ناگهان دیدم که بهاره در گوش مادربزرگ چیزی گفت که چهره پر چین و چروک مادربزرگ، درهم رفت. دیدم که او نگاهی به‌ مادر و پدرم انداخت‌‌. اصلا به روی خودم نیاوردم و تصمیم گرفتم خونسرد باشم. وقتی تولد تموم شد و مهمانان داشتند می رفتند، مادربزرگ گفت:« من میخوام امشب اینجا بخوابم. فردا میرم... نمی خواستم مزاحم بشم... اما خونه خودم حوصله ام سر میره.»بعد با لحن تلخ و عصبانی گفت:« چون اینجا قراره یک عالمه با هم حرف بزنیم!» منظورش رو فهمیدم. میدونستم یک جر و بحث حسابی صورت میگیرد. منم با خودم گفتم که اشکالی نداره. میرم اتاقم و به این دعواها گوش نمیکنم. مامانم وقتی حرف مادربزرگ رو شنید از چهره اش مشخص شد که ناراحت شده اما خونسردی خود را حفظ کرد و گفت:« اشکالی نداره. چه مزاحمتی؟! بفرمایید.»وقتی بقیه رفتند، مادربزرگ روی یک مبل نشست. بعد آهی کشید و گفت:« میخوام با شما حرف بزنم. همه شما بیایید اینجا.»من میخواستم برم اتاقم که مادربزرگ گفت:« نسرین. نرو. همه اعضای خانواده چون به شمال رفته اند، باید الان به سخنرانی من گوش بدهند.»مامان و بابا و نسرین، تعجب کردند. به ناچار همه ما جلوی او نشستیم. مادربزرگ شروع کرد:« چرا من را رها کردید و رفتید؟! مگه من مزاحمتان می شدم؟! آه از این دعواهای تکراری خسته شدم! دیگه برای دعوا کردن شما پیر شدم.»مامان گفت:« شما از کجا فهمیدید؟!» - بهاره به من گفت. او خیلی دختر خوبیه. تنها نوه ای هست که بهش افتخار میکنم. این نوه هایی هم که الان رو به رویم نشستن هیچ کاری نمیکنن و بدرد نخورن. لطفا اینجوری نگاهم نکنید بچه ها. بخاطر خودتون میگم.»از این حرف های مادربزرگ حرصم گرفت. البته به بهاره حسادت نکردم اما دوست نداشتم مادربزرگ اینقدر بی انصاف باشه. اما هیچکدام ما هیچی نگفتیم. مادربزرگ بعد اتمام سخنرانی اش رفت که بخوابد. حتی نگذاشت ما حرفی بزنیم و از خود دفاع کنیم. البته ما عادت داشتیم به این کارش. چون همیشه همین طور بود. خب، حالا فقط سه چیز بود که رسوا نشده بود. یکی شکسته شدن ظرف مادربزرگ و دیگری خرید امروز من و بعدی، اینکه نسرین میخواست مرا لو بدهد. ولی یه مشکل گیج کننده ای اینجاست. اینکه نسرین که در ظاهر ستاره یعنی من بود، اگه می گفت ستاره این ویژگی های بد رو داره، خب همه میگفتن:« خودت که ستاره هستی.» اگر می گفت نسرین این ویژگی ها رو داره هیچکس باور نمیکرد حتی اگر هم کسی باور میکرد، وقتی که من و نسرین به حالت عادی برمی گشتیم همه نسرین را دختری مسئولیت ناپذیر می دانستند و میگفتند که او مستقل نیست. اگر هم می گفت که خودش یعنی ستاره، اینگونه است نه تنها برای من بد میشد بلکه برای خود او هم تا وقتی ما در این حالت بودیم بد میشد و همه از او ناراضی می شدند. حالا مسئله اینجا بود که او یعنی نسرین به عنوان چه کسی میخواست بگوید این ویژگی ها را دارد؟ البته اگه او نمی فهمید من او را پیش پیرمرد میوه فروش و بقیه مردم، خراب کردم، هیچکدام این اتفاقات نمی افتاد. ولی مطمئن بودم او می فهمد. ای کاش از پیرمرد، هرگز خرید نکند. خوبی همه اینها اینجاست چون نسرین مستقله، الان به عنوان ستاره یا من، مستقلی و مسئولیت پذیری نشان داده. بنابراین اگر من تلاش کنم مستقل بشوم و بعد ما از وضع جا به جایی نجات پیدا کنیم، آن وقت من که دیگر مستقل شدم، دیگه کسی با حرفهای نسرین باور نمیکنه که من مستقل نیستم. بگذریم. این مباحث گیج کننده، اصلا مهم نیستند. فاطمه واحدفاطمه واحدSun, 08 Jan 2023 23:50:03 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-rlzkwurwna1oقسمت ۷: تولد پر از دردسر دو روز بعد آن روز که به ویلا برگشتیم، به خانه برگشتیم. قبلش، حسابی گردش و خوش گذرانی کردیم. چون تا آن موقع، خیلی به هیچکدام ما خوش نگذشته بود‌. معلومه که وقتی ما گم بشیم، نه به ما خوش میگذرد و نه به خانواده مان.اواخر ساعت ۲ بعد از ظهر بود و من منتظر ساعت ۸ شب بودم. در واقع، منتظر کیک تولدی بودم که آن شب، قرار بود بیاید. کیک تولد نسرین منظورمه‌. امشب تولدشه. البته در واقع، دیگران فکر میکردند من نسرین واقعی هستم و تولدم است. اما در اصل تولد من ۸ خرداد بود. نسرین هم به من گفت:« در اصل الان تولد منه. به جای اینکه برای من تولد بگیرن برای تو گرفتن.برای تولد، دو تا عمه مان را با خانواده شان و عمو ها و مادربزرگ پدری ام دعوت کرده بودیم. البته بیشتر اینها خودشان تاریخ تولد نسرین را می دانستند و گفتند که برای تولد، آنها را هم دعوت کنیم. بخاطر همین ما دیگه از خانواده مامان، کسی رو دعوت نکردیم. هر چند که نسرین دیگه ۱۷ سالشه و نیازی به تولد باشکوه و پر جمعیت نداره. اما نسرین عاشق تولده و اگه تولد نگیریم ناراحت میشه‌ و خانواده بابا هم عاشق تولد هستند. من باید به عنوان نسرین، وانمود میکردم که نمیداستم تولد نسرین است. چون اگر جلوی خانواده پدرم میگفتم من میدانم امروز تولدمه، تعجب میکردن. چون میدونم مامان یواشکی زنگ زده بود گفته بود که من نمیدونم. داشتم کتاب خود خودم را می خواندم که مامان آمد و گفت:« نسرین عزیزم، من خسته هستم میتونی بری بیرون یک روغن و ۶ تا تخم مرغ و ۱۰ تا سیب و ۴ تا نان سنگک بخری؟» با تعجب گفتم:« من؟!» - آره. تو. بالاخره دیگه ۱۷ سالته. مگه یادت نیست چند بار تو رو به خرید این جور چیزها فرستادم؟!من تا به حال، برای خرید میوه و نان نرفته بودم. یه بار فقط رفتم مغازه. مغازه معمولی.ترسیده بودم اما نه در آن حد که رنگم بپرد. از اینکه‌ میوه فروش من را مسخره کند. چون نمیدونم‌ چه میوه ای سالمه چه میوه ای خرابه.آخه، بیشتر از اعضای دیگه خانواده ما، نسرین پیش این میوه فروش میرود و میوه فروش‌ که یک پیرمرد است، فهمیده که نسرین چه خوب بلده چه میوه ای خوبه چه میوه ای بد. خودم قبل ماجرای جا به جایی ما، یک بار همراه نسرین رفته بودم و فهمیده بودم. بعد چون پیرمرد عاشق میوه بود، به نسرین گفته بود:« از این به بعد، حالا که میوه شناس خیلی خوبی هستی، ازت کمتر پول میگیرم.» نسرین، یک روز که به میوه نیاز داشتیم، هر دوی ما رفتیم بیرون. اما میوه فروشی بسته بود. یک میوه فروش دیگه رفتیم. نسرین از آن خرید کرد اما بعد فهمید اصلا درست تشخیص نداده که کدام میوه خوبه کدام بد. میوه فروش هم او را مسخره کرده بود.نسرین هم ناراحت شد و بعد آن ماجرا به من گفته بود:« اگه از روی لجبازی بری این ماجرا رو پیش آن میوه فروش پیر بگی و آبروی من رو ببری و باعث بشی که دوباره پول رو بیشتر بگیره، منم توی مهمانی ها به همه میگم که بلد نیستی خرید کنی با اینکه ۱۳ سالته.» حالا اگه من میوه ها را درست تشخیص نمی دادم، چون ظاهر من ظاهر نسرین بود، پیرمرد دیگه نسرین را به یک میوه شناس ماهر نمی شناخت و پول را بیشتر میکرد و نسرین هم آبروی من را میبرد. بخاطر همین یک بهانه آوردم:« مامان! ولی الان ظهره! خیلی شلوغه ها!» - اشکال نداره.- فکر کنم بسته باشه میوه فروشی.- نه. خودت هم میدونی این ساعت میوه فروشی او بازه. اگه دروغ کار بدی نبود، میگفتم که دفعه قبل که رفته بودم خرید، خودش بهم گفت امروز نیست. اما نگفتم. مادر مادربزرگ مادری مرحوم من همیشه میگفت:« هیچوقت دروغ نگویید. حتی اگه حقیقت به ضرر شما تمام بشه. دروغ باعث اتفاقات بدتری میشه.» به ناچار قبول کردم. میدانستم که بخاطر این گفته برم خرید که او و نسرین برای تولد، کارها را انجام بدهند و برای این گفته الان وسط ظهر و توی شلوغی برم این همه خرید بکنم، که دیرتر برگردم و کار آنها تمام شود. بعضی از مهمانان حدودا ساعت ۳ بعد از ظهر و بعضی ساعت ۵ بعد از ظهر و بقیه ۸ شب می آمدند. به بیرون خانه رفتم. اول رفتم مغازه تا روغن و تخم مرغ بخرم. یکم شلوغ بود. بعد رفتم نانوایی، خیلی شلوغ بود. آخر یک صف ایستادم و منتظر ماندم تا نوبتم شود. یک ربع بعد، نوبت من شد. - سلام. ۴ تا نان سنگک میخواستم.- روی میز آماده هست دیگه. از آنها بردار.- مگه برای افراد دیگه نیستند. - نه‌. من آماده آنجا گذاشتم‌. شما دختر آقای عظیمی نیستید؟- بله... خودم هستم.- دفعه قبل شما آمدید اما همه اینها رو میدانستید.اینقدر به مامان و بابا و رضا گفته بودیم که من و نسرین جا به جا شدیم، من به نانوا گفتم:« آخه روح من و نسرین با هم جا به جا شده... وای!»دستپاچه شدم. آخه نانوا و مردم به من با تعجب زل زده بودند. نانوا گفت:« چی؟!!»با دستپاچگی گفتم:« هیچی!» فاطمه واحدفاطمه واحدSun, 08 Jan 2023 23:49:21 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-evoc4w1ulawwقسمت ۶: تلاش برای بازگشت به خانهبالاخره از دست فروشنده راحت شدیم و ما از آنجا بیرون آمدیم. نسرین گفت:« خب! حالا چکار کنیم؟! کجا بریم؟!»- من که دیگه به هیچکدام از آدم های اینجا اعتماد ندارم. - من که نگفتم پیش کسی بریم. - میدونم. بیا بریم پیش پلیس. به تلفن مامان یا بابا زنگ میزنیم و بعد آنها میان دنبال ما. همین. مثل آب خوردن می ماند. الکی چرا ناراحت باشیم؟- باشه، به شرطی که دوباره ماجرا پیش نیاد.- فقط نمیدونم پلیس کجاست. باید از یک فرد قابل اعتماد بپرسم... بزار از این خانم بپرسم. او مثل مادربزرگ من است.من به سمت پیرزن رفتم و گفتم:« سلام خانم. ببخشید میدانید پلیس کجاست؟»- سلام دخترم. بله. این خیابان را مستقیم برو و بعد به یک چهارراه می‌رسی. به خیابان سمت چپ برو یک ایستگاه پلیس همان جا است. مشخصه. - ممنون خانم.ما آدرس پیرزن را دنبال کردیم و به جلوی دروازه ایستگاه پلیس رسیدیم.نسرین به نگهبان گفت:« ببخشید. ما گم شدیم. میتوانیم به پدرمان زنگ بزنیم؟» نگهبان گفت:« بله. با گوشی من زنگ بزنید.» نگهبان گوشی را داد و نسرین شماره را گرفت و گفت گم شدیم و کجا هستیم. روی پله های نزدیک دروازه و در انتظار بابا، نشستیم. چند دقیقه گذشت. به نسرین گفتم:« ای کاش، می توانستم پرواز کنم تا بلکه ویلا را ببینم.» - فکر کنم این آرزوی تو برآورده شود. - چرا؟! نسرین آهسته برای اینکه نگهبان نشنود و فکر نکند دیوانه شدیم، به من گفت:« مگه یادت نیست خواهر پیرزن جادوگر چه گفت؟ او گفت که هر آرزویی که مربوط به چیزی که مردم فکر میکنن وجود ندارد، باشد، برآورده میشود.»- وای! آره! راست میگی!... خب این آرزویم که بد نیست!- آره. بد نیست.یک ربع گذشت. اما هیچ خبری از بابا نشد. بخاطر همین از جایم بلند شدم و پریدم تا شاید پرواز کنم و همین اتفاق هم افتاد. اما ای کاش نمی افتاد. ترجیح میدادم که هیچوقت نتوانم پرواز کنم اما اینگونه نشود! میدانید چرا؟! چرا ندارد وقتی که خودم را نتوانستم کنترل کنم و همینطوری فقط در آسمان به این سو آن سو میرفتم. خودم پرواز نمی‌کردم، خود به خود پرواز میکردم. معلوم نبود چه کسی دارد مرا حرکت میدهد. اینقدر در هوا سریع میچرخیدم که سرگیجه گرفتم. چون نمی توانستم خودم را کنترل کنم، از نسرین دور شدم. نسرین هم داد میزد:« ستاره! ستاره!» نمیدانم مردم مرا دیدند یا نه؛ اما ای کاش، خانواده خودم آنجا بودند و من را می دیدند و فکر نمی کردند که من و نسرین دیوانه هستیم و هی این را به ما نمی گفتند. ساعت، تازه شده بود ۱۱ صبح. هوا هم قبل پرواز من، کمی سرد بود و با پرواز من بیشتر سرد شد. چرا آخه اینقدر ماجرا و دردسر پیش میاد؟! یا یک اتفاق جادویی می افتد یا یک زن عجیب ما را به خانه اش میبرد یا قرار میشود که شش ماه بعد دو موجود عجیب مشهور، برای نجات ما بیایند یا گم میشویم، یا یک فروشنده عجیب و غریب ما را می‌دزدد یا یک مشتری عجیب پیدا میشود و بعد ناپدید میشود یا فروشنده حرف های عجیب میزند و بعد ناپدید میشود یا من به طور ناگهانی پرواز میکنم و از نسرین دور میشوم!وای چقدر ماجرا! از ابرها هم بالاتر میروم و ناگهان بالای بک ابر فرود می آیم. نفس عمیقی میکشم. وای! دارم روی یک ابر سفید راه میروم. یک‌ قصر آنجا بود‌. نگهبان قصر، نمی گذارد وارد قصر شوم. هر چه اصرار کردم نگذاشت. آخر سر، یک زن زیبا و به نظر صاحب آن قصر بیرون آمد‌. آن زن لباس سفید بلند پنبه ای به تن داشت. یعنی هم پیرهن و هم دامن لباس، پنبه سفید مثل ابر بود.زن در حالی که لبخند به لب داشت با مهربانی به من گفت:« چی شده دختر خانم؟» ماجرا را توضیح دادم. ولی فقط ماجرای پروازم را گفتم.‌ او گفت:« نگران نباش عزیزم. یک دارویی هست این آرزو را خنثی میکند. ولی من آن را همراه ندارم. باید آن را پیدا کنیم.» - آن دارو کجاست؟!زن، اشاره ای به یک ابر کرد و گفت:« آنجا. اما باید برای رفتن به آنجا، خطر دشمن را رد کنی.» زن، چند تکه ابر کوچک را آورد جلوی ابر. مثل پل شد که فقط فکر کنم باید از روی یک ابر به ابر دیگر می پریدم.- وای من نمیتونم!از ابرها می پریدم تا اینکه رسیدم به ابر آخر. یک ابر کوچک سیاه آمد و دور من چرخید. نزدیک بود پرت شوم. از روی ابر پریدم و ابر سیاه کوچک، می خواست من را بگیرد اما من سریع روی آن یکی ابر بزرگ افتادم. همراه زن، به دنبال دارو گشتیم. دارو را پیدا کردیم. دارو، در واقع یک بطری کوچک پنبه ای بود. واقعا این بالا، همه چیز از جنس ابر و پنبه است. دارو را خوردم و زن مرا به زمین پیش نسرین برگرداند. البته ما به سختی مکان آنها را پیدا کردیم. نسرین را در آغوش گرفتم. نسرین گفت:« دوباره دردسر درست کردی... حالا اشکال نداره. راستی بابا اومد.»بابا من را هم در آغوش گرفت و با خوشحالی گفت:« بیایید بریم خانه. توی راه ماجرای گم شدنتان را توضیح بدهید.» گفتم:« بزار بریم پیش مامان تا پیش او توضیح بدیم.»- باشه.من هم ماجرای بالای ابرها را برای نسرین توضیح دادم.به خانه که رسیدیم، با خوشحالی مامان را در آغوش گرفتیم.مامان گفت:« نمی دانید چقدر نگران بودیم. اینقدر دنبال تان گشتیم. ولی پیدا نشدید.» من و نسرین ماجرا را توضیح دادیم. البته می دانستیم که اگر کل ماجرا را توضیح دهیم، آنها باور نمی‌کنند و ما هم الکی زحمت میکشیم. بنابراین از آنجا که فروشنده ما را دزدید توضیح دادیم. هم من و هم نسرین، از اینکه به خانه یا همان ویلا برگشته بودیم خوشحال بودیم. حالا باید منتظر ستاره بزرگ و کابوس بزرگ می ماندیم. فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 05 Jan 2023 22:31:28 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-tqkpnzwtqguqقسمت ۵: گمشدگان ما سردرگم بودیم و نمی دانستیم چه کنیم. چون گم شده بودیم. به این سو و آن سو می رفتیم اما بدتر، بیشتر گم شدیم. هیچکس در شهر نبود. همه جا خلوت خلوت بود. بالاخره نصفه شب بود. خیلی کم آدم دیده میشد. از یک خیابان به سمت یک میدان رفتیم. در آن میدان، یک درخت بود که ما زیرش نشستیم. با ناراحتی به اطراف نگاه کردیم. نسرین گفت:« ساعت چنده؟!» به ساعتم که در واقع برای نسرین بود، نگاه کردم و گفتم:« ۱ و بیست دقیقه.» - وای!از ترس خوابمان نمی برد با اینکه خیلی خسته بودیم. اما آخر سر بعد نیم ساعت، به خواب رفتیم. صبح روز بعد، با صدای بوق بوق ماشین ها بیدار شدم.وای! چه ترافیکی! خمیازه ای کشیدم و نسرین را بیدار کردم.به ساعت نگاه کردم. ساعت ۱۲ بود. نسرین گفت:« این ساعت منه ها.»- خب اشکالی نداره.- اتفاقا اشکال داره. تو نباید از ساعت من استفاده کنی! - میشه دعوا نکنی؟! حتما باید از شیش ماه بشه هفت ماه دیگه؟! - باشه.‌- حالا بیا بریم.- کجا بریم؟ جایی رو نداریم که بریم.- من واقعا گرسنمه. باید بریم یک رستوران یا مغازه.- پول نداریم.- می گوییم گم شدیم تا هم دلش به رحم بیاد و غذا یا خوراکی رایگان بده و هم یک کاری کنه ما از این وضعیت نجات پیدا کنیم. البته جا به جایی ما نه. گم شدن مان را می گویم. - باشه ولی فکر نکنم فایده داشته باشه. ما یک مغازه ای را پیدا کردیم و به آنجا رفتیم. به فروشنده سلام دادم و گفتم:« ببخشید آقا... ما گم شدیم و نمی دونیم اینجا کجاست. یعنی می خواهیم بریم ویلا مون.»- اسم ویلای شما چیه؟!- خب نمیدونم... ببینم شما آقای ناصر احمدی رو میشناسید؟ او دوست پدر ما است. ویلا در واقع برای او هست.فروشنده کمی فکر کرد و گفت:« بله. بله. او دوست قدیمی من بوده. حتما دوست قدیمی پدر شما هم هست.»- بله! میشه ما رو به ویلای او ببرید؟- باشه. بیایید سوار ماشینم بشید. فقط صبر کنید در مغازه رو قفل کنم. او‌‌ در مغازه را قفل کرد و سوار ماشین شد. ماشین حرکت کرد. نسرین پرسید:« ببخشید. اینکه شما ما رو دارید می برید ویلا، رایگان است؟!»- بله کاملا.مدتی بعد، به کوچه ای تنگ و باریک رسیدیم که به نظر می رسید کسانی که در خانه های این کوچه زندگی می کنند، اصلا وضع مالی خوبی ندارند. فروشنده، از ماشین پیاده شد و ما را هم پیاده کرد.من گفتم:« ولی آقا! ویلا اینجا نبود.» - اتفاقا همینجاست. بیایید دنبالم.او در خانه ای را باز کرد و ما هم همانجا ایستادیم. چون ویلا آنجا نبود. فروشنده با لحن جدی و عصبانی گفت:« بیایید داخل. اگر نه شما رو زندانی میکنم.» می خواستیم داد بزنیم تا مردم را خبر کنیم. اما فروشنده گفت:« اگه داد بزنید،‌ همین الان شما رو سریع میگیرم تا نتوانید.» ما به ناچار داخل خانه شدیم. خانه خیلی کوچک و فقیرانه و شلوغ و به هم ریخته بود.- شما از الان به بعد خدمتکار من هستید! من و نسرین با تعجب به هم نگاه کردیم و گفتیم:« چی؟! ما؟!»- بله شما!من گفتم:« چرا ما؟!»- چون شما تنها دخترانی بودید که احساس کردم بدرد خدمتکاری میخورید. من با عصبانیت گفتم:« پس... شما ما رو دزدیدید! کار خوبی نیست.» نسرین به من گفت:« فکر نکنم نیازی باشه که به این آقا احترام بگذاری و به او بگی شما. به دزدها که میدونم نیازی نیست.»- آره خب. ضمنا او به ما دروغ گفت که دوست بابا، دوست او هم بوده و اصلا او را می‌شناخته. - اولا من دزد نیستم، دوماً من شما رو خدمتکار خودم کردم. سوما من دروغ نگفتم. چه دروغی دارم بگم؟در حالی که نگاهی به خانه میکردم، گفتم:« به نظرم این خونه نیازی به خدمتکار نداره. چون سریع تمیز میشه.»فروشنده گفت:« می دونستید که طعنه زدن کار خوبی نیست؟» نسرین گفت:« طعنه زدن؟ میدونم چیه اما... الان چه ربطی به بحث ما داشت؟!» فروشنده با لبخند تلخی به من اشاره کرد و گفت:« طعنه زد. او طعنه زد.» - من؟! من طعنه زدم؟! کی؟! - تو به خیلی کوچک بودن خانه من به طور غیر مستقیم اشاره کردی. همین که گفتی خونه نیازی به خدمتکار نداره.- اون؟! ولی اون طعنه نبود. حقیقت بود.- حالا همین الان، خونه رو تمیز کنید. اگر نه زندانی می شوید. هر کاری که من صلاح ندانم و شما انجام بدید یا اینکه کمک نکنید و وظایف خودتان را انجام ندهید یا درست انجام ندهید، زندانی میشوید.خدمتکاری خسته کننده به ناچار شروع شد. آن شب در یک اتاق مهمان کوچک و تنگ و روی زمین خوابیدیم. اینقدر کار کرده بودیم که زود خوابمان برد.روز بعد، ساعت ۸ صبح بیدار شدیم. معلوم نبود وارد ماه خرداد شدیم یا نه. آخه تولد نسرین در ۴ خرداد بود.دوباره کار شروع شد. البته اول صبحانه فقیرانه ای خوردیم و بعد شروع به کار کردیم.از فروشنده در حال کار پرسیدم:« امروز چندمه؟!» - ۳۱ اردیبهشت.- وای! با امروز، ۶ روزه که این وضعیت رو داریم‌. - منظورت وضعیت جا به جایی ما هست؟- آره.فروشنده گفت:« جا به جایی؟»من گفتم:« بله.»- یعنی چی؟- یعنی... یعنی... نسرین؟ الان چی بگم؟! - یعنی نقش یا وظایف ما دو تا خواهر، عوض شده. جا به جا شده.فروشنده با تعجب گفت:« هوم! چه عجیب! خب من میرم مغازه. شما اول کار کنید بعد با من بیایید مغازه.»نسرین گفت:« چرا ما بیاییم؟»- چون من به شما اعتماد ندارم. ما کار کردیم و همراه او رفتیم. داخل مغازه، به مشتری ها خوراکی و وسایل می دادیم.بعد یک ساعت، یک مشتری آقا با چهره مرموز به آنجا آمد. فروشنده انگار با دیدن او جا خورد اما چیزی نگفت و فقط با حالت عجیبی او را نگاه کرد. مشتری هم همینطور. وای! چقدر مرموز هستند! - سلام. طناب دارید؟!- بله. داریم؛ کوتاه ۵ هزار تومان، متوسط ۱۰ هزار تومان، بلند ۱۵ هزار تومان، خیلی بلند ۲۰ هزار تومان. - یکی بدید.مشتری ۲۰ هزار تومان داد و من یک طناب خیلی بلند به او دادم‌.معلوم نبود آن طناب را برای چه می خواهد. ( منظور از طناب در اینجا طناب بازی نیست. طنابی مثل طناب کوهنوردی است.) مرد رفت و من یواشکی از مغازه بیرون رفتم. وای! الان چه شد؟! آن مرد چیزی را خورد و ناپدید شد. چند ساعت بعد نزدیک غروب برگشتیم.حوصله ما سر رفته بود از این همه کار. چون در خانه هم آشپزی و حسابی کار کردیم. نصفه شب وقتی فروشنده خوابید، به نسرین ماجرای ناپدید شدن مشتری را گفتم.او حرفم را باور کرد. چون تا الان چیزهای عجیب زیادی دیده بودیم.صبح روز بعد، من در حال صبحانه خوردن، آهسته و طوری که فروشنده نشنود، به نسرین گفتم:« امیدوارم این ۶ ماه بگذرد و ستاره بزرگ و کابوس بزرگ بیایند و ما را نجات بدهند.»- وای آره.فروشنده طوری به ما نگاه کرد که معلوم شد صدای ما را شنیده‌. حتما فکر کرده ما بیمار هستیم.فروشنده چیزی نگفت و به صبحانه خوردن ادامه داد. صبحانه ما تمام شد و همین که از روی صندلی بلند شدیم، فروشنده گفت:« مطمئنید آنها می‌توانند شما را نجات دهند؟» من با تعجب گفتم:« چه کسانی؟!»- ستاره بزرگ و کابوس بزرگ. من فکر نکنم. آنها هیچ کاری نمی توانند انجام بدهند. من به شما توصیه میکنم که الکی منتظر آنها نباشید. شما برای همیشه جا به جا شدید.من و نسرین با تعجب به هم نگاه کردیم. من پرسیدم:« شما از کجا این قضایا و ماجراها رو میدونید و اصلا میدونید که موجوداتی به نام ستاره بزرگ و کابوس بزرگ وجود دارند؟!»- من... نابرادری او هستم.- نابرادری کی؟! - نابرادری آن کسی که جادویی و در خطر است.ناگهان، او ناپدید شد و ما را در آن وضعیت گیج کننده و تعجب آور، تنها گذاشت. در وضعیتی که سوالات زیادی در ذهن ما به وجود آمد...فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 05 Jan 2023 22:29:22 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-s0rzvdj9hxzlقسمت ۴: در خانه عجیب زن عجیب - وای خدای من! چه اتفاق عجیبی! کمک کنید! من میترسم.- نترس بچه.- من بچه نیستم!- اگه بچه نیستی، پس چی هستی؟! - من ستاره عظیمی هستم! - وای خدای من! شما ستاره بزرگ مشهور هستید؟!تا خواستم جوابشو بدم، گفت:« ولی خانم ستاره بزرگ این شکلی نیست. ستاره بزرگ نورانیه نه مثل تو اینقدر ترسو با لباس های خاکی و شنی! ستاره بزرگ از هیچی نمیترسه و پروازم میکنه. اما تو پرواز هم بلد نیستی!» به نسرین گفتم:« وای! کی این کابوس بزرگ تموم میشه؟!!» زن عجیبی که دستان من و نسرین را گرفته بود و از آن قسمت جنگل بلند کرده بود و به آسمان برده بود و الان هم در حال پرواز بودیم، اخم کرد و گفت:« این حرفت بی احترامی تو به آقای کابوس بزرگ رو نشون میده.»نسرین گفت:« تو کی هستی؟!»- هزار بار گفتم. دیگه نمیگم. -من گفتم:« اصلا خانم ستاره بزرگ و آقای کابوس بزرگ کی هستن؟!» پیرزن که معلوم بود تعجب کرده گفت:« یعنی اونا رو نمیشناسید؟! اونا خیلی مشهورن!... البته از شما انتظاری هم نیست که این اشخاص مهم را بشناسید. لیاقت شناخت آنها را هم ندارید!» هنوز در آسمان بودیم و زن عجیب یکی از دستان ما را محکم گرفته بود و به دنبال خودش در آسمان می کشید. وای! خیلی ترسناک بود. فهمیدم نباید سوار هواپیما بشم! بخصوص که الان باز ارتفاع کمه تا زمین اما هواپیما ارتفاعش به زمین بیشتره. از این ارتفاع کم میترسم چه برسه به هواپیما! البته اگه فرصت بشه سوار هواپیما شد! فعلا که این زن نمیزاره و ممکنه هیچوقت نتوانیم از دستش در بریم! مدتی بعد رسیدیم. به کجا؟! معلومه! به خانه زن. البته آن موقع حدس میزدم.هنوز من و نسرین گیج بودیم و یک عالمه سوال در ذهن مان می چرخید و می چرخید و پرواز میکرد. خانه زن بالای یک ابر خیلی بزرگ و البته مشکی، بود. خانه هم یک قصر عجیب بود. به داخل قصر رفتیم. وای! واقعا تعجب آور بود! داخل خانه، یک عالمه مجسمه سفید شبیه انسان در همه جا پخش بودند. چشمان آنها تکان میخورد! البته اصلا ترسناک نبودند. آنها ناراحت به نظر می رسیدند. زن هم در واقع یک جادوگر عجیب بود. او به ما گفت:« با شما سخنان بسیار بسیار مهمی دارم.» و بعد مثل سخنران ها جلوی ما ایستاد. ما هم روی یک مبل کهنه نشستیم.زن گلویش را صاف کرد و گفت:« خب... هوه!... سالها بود که کسی آرزویی که مربوط به جادو و چیزایی که بقیه فکر میکنن وجود نداره، نکرده بود‌. اما امسال شما دوتا آرزو کردید که جا به جا بشید. ولی کار خوبی نکردید. این کار خیلی خطرناکه! کسانی که اتفاقا تعدادشان زیاد بوده، این آرزو رو کردند. خیلی از آنها، چون نتوانستند خودشان را خوب کنند... حدس می زنید چه اتفاقی برای آنها افتاد؟!» قبل اینکه جواب بدیم گفت:« تبدیل به مجسمه شدند! این مجسمه هایی که اینجا می بینید هم انسان هایی بودند که سال ها پیش، ارزوی جا به جایی کردند و نتوانستند خودشان را نجات دهند. من هم آنها را که مجسمه شده بودند را به خانه ام آوردم. چون دلم برای آنها سوخت. الان هم خواستم اینا رو به شما بگم که دست بجنبید و خودتان را خوب کنید! برای این کار باید... آه! داستانش طولانیه!»من گفتم:« منظورتون داستان پیرزن جادوگره که دزدیدنش؟!»- آره آره! از کجا میدونید؟! - از خواهرش. - خب! خب پس باید معجون دارویی را هر دو بخورید! نسرین گفت:« معجون کجاست؟! یعنی پیرزن جادوگر!» - نمیدونم. متاسفانه دشمن، آنجا را نامرئی کرده.من پرسیدم:« پس چجوری محل دشمن را پیدا کنیم و معجون را بخوریم؟! حتی آن هم خودش یه دردسر است!» نسرین گفت:« همه اینها تقصیر تو است!» - میشه اینقدر این حرفو تکرار نکنی! - راستی تو چی هستی؟نسرین که انگار بهش بر خورده بود از این سوال گفت:« من چی نیستم... یعنی اشیا یا انواع حیوانات نیستیم... آه! من نسرین و خواهر این دختر پر دردسرم! خواهر کسی که این دردسر رو برای ما درست کرد!» - خب باشه. ببینم ستاره، چرا این دردسر را درست کردی؟! - من که نمیدونستم این اتفاق میفته! حالا میشه بگید باید چیکار کنیم؟- پیدا کردن محل دشمن دردسر داره! یعنی سخته و زمان خیلی خیلی زیادی وقت میبره. شاید سه چهار ماه زمان ببره اونم اگه کارها خوب پیش بره. اگه هی مشکل پیش بیاد، ممکنه یک سال طول بکشه! که حتما هم همینطور میشه!من و نسرین به هم نگاه کردیم و گفتیم:« ای وای!»من با ناراحتی گفتم:« پس خانواده هامون چی میشن؟! ما که نمیتوانیم از آنها دور باشیم. حتی درس و مدرسه هم پاییز شروع میشه!»نسرین گفت:« حالا بگید چجوری محل دشمن رو پیدا کنیم؟!»- خب، شما باید... در واقع... ابر سیاه رو بیارید و سوارش بشید. من گفتم:« چجوری؟! میشه کلا کامل توضیح بدید؟»- باشه. ولی منم کامل نمیتونم کمکی به شما بکنم چون خود من هم خیلی نمیدونم باید چه کنیم. خب! ببینید شما برای پیدا کردن ابر سیاه باید پیش آقای کابوس بزرگ و خانم ستاره بزرگ بروید. بعد آنها ابر سیاه را می آورند. البته دقیق نمیدونم چکار میکنند. بعد شما سوار ابر می شوید و به او دستور می دهید شما را به محل دشمن ببرد. ضمنا بچه ها! آقای کابوس بزرگ و خانم ستاره بزرگ، همینطوری نمی آیند. اگه قبول کنند زود می آیند. اما اگه قبول نکنند دیر می آیند. نسرین پرسید:« ما باید چی به آنها بگیم و چکار کنیم زود بیان؟»- اول اینکه شب که شد در آسمان یک ستاره بزرگتر از ستاره های دیگر را پیدا کنید و به او بگویید ما را نجات بده! از جا به جایی نجات بده! بعد صدای خانم ستاره بزرگ می آید و به شما میگوید باید چکار کنید یا نکنید که زودتر بیاید. بعد موقع خواب که شد، به آقای کابوس بزرگ بگویید جا به جا شدیم. جا به جا شدیم. جا به جایی را از بین ببر. او دیگه نمی‌گوید که باید چکار کنید زودتر بیاد. چون او با خانم ستاره بزرگ می آید. دیگه بعدش رو نمیدونم. خودتان ببینید چی میشه.من گفتم:« امیدوارم کار آسانی بگه انجام بدیم یا کار سختی رو بگه انجام ندیم.»نسرین گفت:« خب دیگه. ممنون خانوم. اگه کار دیگه ای نیست ما بریم.»- نه خیر. شما تا شب این جا می مانید. میخواهم ببینم کارتان را درست انجام می دهید یا نه.من گفتم:« ولی خانواده مان نگران ما میشوند.»- مهم نیست.ما تا شب صبر کردیم و دقیقا همان کارها را انجام دادیم. خانم ستاره بزرگ که دیده نمی شد به ما گفت:« من شما رو نجات میدم. اگه می خواهید زودتر، پس باید کاری را که میگم انجام بدید و کاری که میگم انجام ندهید. اینکه شما دو نفر که با هم جا به جا شدید، با هم هرگز دعوا نکنید و تازه با هم مهربان باشید و به هم کمک کنید. در غیر اینصورت دیر میام. شاید حتی تا دو سال دیگه هم با دعوا های شما نیام.»من با ناراحتی گفتم:« دقیقا برعکس آرزویی که کردم شد. من خواستم کار آسون رو بگه انجام بدیم و کار سخت رو انجام ندیم. اما کامل برعکسش شد.»ستاره بزرگ گفت:« مگه نمی‌خواهید که مثل اولتان بشوید؟!»نسرین گفت:« من آره اما ستاره نه. منظورم خواهرم است.» من با عصبانیت به نسرین گفتم:« هزار بار گفتم من از قصد اون آرزو رو نکردم! ضمنا منم دوست دارم مثل اول بشیم.» - اصلا هم اینطور نیست!ستاره بزرگ گفت:« مگه نگفتم با هم دعوا نکنید؟! میخواستم دو ماه دیگه بیام، اما با دعوای الان شما شد سه ماه دیگه. هم من و هم آقای کابوس بزرگ سه ماه دیگه می آییم.» نسرین گفت:« همش تقصیر ستاره است! دیدی چیکار کردی؟!» - نخیر! ببین تو اول شروع کردی به دعوا! - نه! تو! ستاره بزرگ گفت:« شد چهار ماه دیگه. یعنی ماه شهریور. دیگه کم هم نمیشه.»من گوشه ای رفتم و نسرین گوشه ای دیگر. ما با هم قهر بودیم و این قهر کردن باعث شد که آمدن بعد چهار ماه به پنج ماه تغییر پیدا کند. ما وانمود کردیم آشتی کردیم اما چون ستاره بزرگ می‌دانست که از ته دل نیست و فقط وانمود است، از ما قبول نکرد و رفت. البته وقتی که دیگه صدای او نیامد، ما فهمیدیم که او رفت.می خواستم با نسرین آشتی کنم اما مگر غرورم اجازه میداد؟ موقع خواب شد. ما با کابوس بزرگ هم صحبت کردیم و قرار شد که او و ستاره بزرگ تا پنج ماه دیگه بیان.بعد زن هم ما را با خود به همان جایی که ما را صبح گرفته بود و با خود برده بود، برد. یعنی وسط جنگل.نسرین گفت:« چرا ما رو نبردی پیش خانواده مون؟!»- من که نمیدونم اونا کجا هستند! بگید کجا هستند تا شما را ببرم.من گفتم:« خب... نمی‌دونیم. این صدف ها رو که دنبال کنیم، میرسیم ساحل. ولی از اونجا بلد نیستیم بریم ویلای دوست پدرمان.» - پس خودتان بروید.بعد رفت.با ناراحتی گفتم:« نه! دوباره راه طولانی شروع شد.» صدف ها را دنبال کردیم. به انتهای آنها که رسیدیم از خستگی روی زمین افتادم. نسرین نگذاشت در وسط راه استراحت کنم. حالا باید کجا می رفتیم؟! با نگرانی گفتم:« حالا کجا بریم؟! تو نمی‌دانی ویلای دوست بابا، کجاست؟!»- آخه من از کجا بدونم؟! - تو دیگه مثلا ۱۷ سالته ها! چطور نمیدونی؟! - فکر نمی‌کردم تو من رو جز آدم بزرگ ها حساب کنی. - ببخشید که یک سال دیگه مثلا میری دانشگاه. - اولا اینقدر نگو مثلا مثلا. دوماً اینکه کسی که تازه سال بعد میره دانشگاه، دلیل نمیشه که همه چیز رو می‌دونه. مامان و بابا که نگفتند ویلا کجاست. من هم توی راه، راه ویلا رو حفظ نکردم.- خب باید اینکار رو میکردی! - اتفاقا تو باید این کار رو میکردی. مثلا تو دیگه ۱۳ سالته ها! ناگهان صدای ستاره بزرگ آمد:« شد شیش ماه دیگه!»فاطمه واحدفاطمه واحدWed, 04 Jan 2023 20:18:27 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-tnahyskij8k9قسمت ۳: صدف های سخنگوهنوز به شمال یا رامسر نرسیده بودیم و در قسمت خشک یعنی پشت کوه های البرز بودیم. من به نسرین نگاه کردم و او هم به من. من گفتم:« دوست دارم دوباره خودم بشم.» - منم همینطور. اصلا میدونی چیه ستاره؟! همه این اتفاقات تقصیر توعه. البته خوبی ماجرا این شد که داریم میریم شمال. ولی بدون جا به جایی هم می توانستیم به شمال بریم. - من گفتم که نمیدونستم اینجوری میشه. بابا گفت:« چی شده؟! چه ماجرایی پیش آمده که شما دارید سرش بحث می کنید؟! اصلا جا به جایی چیه؟! نسرین؟! این که میگی دوست داری خودت بشی، یعنی چی؟!» مامان گفت:« اینقدر سوال نپرس. بزار ببینم چه جوابی میده. حتما مثل همیشه میگن که با هم جا به جا شدن.» من گفتم:« بله دقیقا. ولی نمیگم چون میدونم مثل همیشه باور نمی کنین و فکر میکنین چون ما بیمار هستیم، این حرفا رو می زنیم.» رضا گفت:« بله دقیقا!» بعد چند ساعت، بالاخره به رامسر و ویلای دوست پدرم رسیدیم. او هم آنجا بود. دوست پدرم را میگم.ویلا، هم متاسفانه و هم خوشبختانه نزدیک دریا بود. به این دلیل گفتم خوشبختانه، چون دریا را دوست داشتم و ویلا هم نزدیک دریا بود. البته جنگل هم دوست داشتم. به این دلیل هم گفتم متاسفانه، چون از جنگل دور بودیم و ما شاید دیرتر می توانستیم خودمان را از این دردسر یعنی جا به جایی نجات بدهیم. ویلای قشنگ اما کوچکی بود. با این حال، هم من و هم نسرین، بی قرار بودیم. به دو دلیل، یکی بخاطر خوش گذرانی و دیگری بخاطر نجات دادن خودمان. ما از این بابت، کمی نگران بودیم و نمی دانستیم می خواهیم چه کنیم. آه! ای کاش اینقدر برای دیدن خودم از نگاه نسرین اصرار نمی کردم. البته در غیر این صورت ممکن بود که شمال نباشیم. مدتی بعد، به دریا رفتیم. من به دریا خیره شدم و گفتم:« ای کاش راه حل نجات همین جا بود!»صدف هایی را دیدم که پشت سر هم و مرتب صف درازی را تشکیل داده بودند. معلوم نبود سر و ته آنها، کجاست. البته سرش مشخص بود و از همان جایی که روی ساحل نشسته بودم، شروع شده بود. با خودم فکر کردم حتما یک کسی این صف را درست کرده. اهمیت زیادی به صدف ها ندادم ولی به نسرین صدف ها را نشان دادم. کمی بعد، باید به ویلا بر می گشتیم. هنوز از ساحل بیرون نرفته بودیم که صدایی آمد. صدا که عجیب و برای انگار دختر بود، میگفت:« برگرد. برگرد. نرو.»کمی ترسیدم ولی اهمیت زیادی ندادم. به پشت سرم هم نگاهی نکردم. اما دوباره همان صدا آمد و همان کلمات را گفت. مطمئن شدم یک کسی منظورش با من است. جرئت نداشتم به پشت سرم نگاه کنم. ولی آخر سر نگاه کردم. تعجب کردم چون کسی آنجا نبود. گفتم:« کی اینجاست؟!» صدا از سمت صدف ها آمد. به سمت صدف ها رفتم و فهمیدم یکی از آن صدف ها داشت آن حرف ها را میزد. از تعجب خشکم زد. البته خیلی زود دوباره به خودم آمدم. چون جا به جایی من و نسرین و ماجرای آن پیرزن جادوگر، اینقدر عجیب بود که مطمئن بودم همه چیزی که قبلا فکر میکردم وجود ندارد، وجود دارد. احساس کردم که باید صدف ها را دنبال کنم. نسرین هم پیش من آمد و گفت:« چرا نمیای؟! مامان و بابا رفتن.» من ماجرا را برای نسرین توضیح دادم. او هم وقتی صدای صدف ها را شنید تعجب کرد. هردوی ما تصمیم گرفتیم صدف ها را دنبال کنیم. حتما این یک سرنخ برای نجات ما بود. صدف ها را همچنان دنبال میکردیم. هنوز به انتهای آنها نرسیده بودیم. ولی خیلی راه رفته بودیم. اینقدر زیاد که خسته شده بودیم و گاهی در وسط راه استراحت میکردیم. هنوز در ساحل بودیم و جای خاص دیگری نبودیم. - وای! نسرین؟! نکنه گم بشیم!- نگران نباش! میتونیم دوباره این صدفا رو دنبال کنیم برگردیم.- وای! این همه راهو دوباره برگردیم؟ من که خیلی خسته شدم.- خب! پس معلوم شد که تو اون موقع می‌دونستی که با اون آرزوت همچین اتفاقی برای ما میفته و از قصد این کارو کردی. این که خسته شدی و دوست داری برگردی، نشون میده که تو از قصد این آرزو رو کردی و نمی‌خوای که ما مثل اول بشیم.- نه خیر... اخه واقعا خستم و دوست ندارم بقیه رو گم کنیم. - پس اینقدر غر نزن. الان میرسیم دیگه‌. یکم صبر داشته باش.- بیا دوباره استراحت کنیم.- اگه همینجوری همش استراحت کنیم که تا شب هم نمی‌رسیم. خلاصه اینقدر اصرار کردم که او هم به ناچار قبول کرد و روی شن ها نشستیم. دریا آرام نبود. درست مثل من. من هم از چیزی می ترسیدم. نمی دانستم از چی ولی هر چی بود، حس ترس را به من داده بود. احتمالا جدایی از خانواده بود. اینکه تک و تنها البته تک و تنهای دو نفری، در وسط ساحل و کنار دریا باشی، برام کمی ترسناک بود. ای کاش دریا آرام بود تا بلکه من هم کمی آرام شوم. من خیلی بدون اینکه کسی نباشه یا فقط یه نفر باشه، بیرون نرفتم. البته فقط دو بار رفتم. یکی دو سال پیش، که تنهای تنها رفتم مغازه یکی هم همین امسال که برای پرس و جو و پیدا کردن راه حل برای نجات من و نسرین که جا به جا شده بودیم و آن روز هم پیرزن جادوگر را دیدیم. اونم با خواهرم نسرین. یکی از صدف ها را نگاه کردم و خواستم آن را بردارم اما اصلا برداشته نمیشد. انگار چسبیده بود به زمین. بقیه صدف ها رو هم امتحان کردم آنها هم همینطور بودند. خیلی تعجب نکردم. چون داشتم به اینجور چیزها عادت میکردم.روی شن ها دراز کشیدم. کمی بعد، نسرین گفت:« پاشو. بیا بریم.» ولی من مثل سنگ یا آن صدف ها، به زمین چسبیده بودم و دوست نداشتم بلند بشوم. میخواستم همانجا بخوابم. به زور بلند شدم و دوباره راه رفتن شروع شد. کمی بعد، مسیر صدف از ساحل به خیابان تغییر پیدا کرد. از وسط خیابان رد شدیم و کمی بعد به جایی که خیلی درخت داشت رسیدیم. فکر کنم به جنگل های شمال، نزدیک شده بودیم. کمی بعد هم به جنگل رسیدیم.سکوت سنگینی کل جنگل را فرا گرفته بود. نه صدای حیوانی می آمد و نه صدای انسان. حتی صدای من و نسرین هم در نیامد. انگار که زمان استپ شده بود و فقط ما دو تا استپ نشده بودیم. صدف در وسط جنگل، دیگه ادامه پیدا نکرد. یعنی ما به انتهای صدف ها رسیده بودیم. آنجا وسطش خالی بود و دورش چند درخت قد کشیده و البته بلندتر از بقیه درختان، دایره تشکیل داده بودند. ناگهان...فاطمه واحدفاطمه واحدWed, 04 Jan 2023 18:06:07 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-z1lojfko2piaقسمت ۲: تلاش برای نجات صبح روز بعد، من که در اتاق خودم خوابیده بودم و نسرین هم در اتاق خودش ( مامان و رضا هم تعجب کردند که جا به جا رفتیم ولی فکر کردند بخاطر بیماری است)، به اتاق نسرین رفتم و به او گفتم:« نسرین! بیدار شو دیگه! بیا یه راهی برای نجات خودمون پیدا کنیم!» نسرین با خواب آلودگی و عصبانیت گفت:« چرا بیدارم کردی؟! چیه؟!»- میگم یه راهی برای نجات خودمون پیدا کنیم!- وای! فکر نکنم راهی باشه. چجوری میخوای خودمون رو نجات بدیم؟!- خب... نمیدونم... ولی باید تلاش مان را بکنیم تا بلکه یه راهی پیدا کنیم. - نمیشه!- چرا میشه! واقعا که تو همیشه ناامید هستی و تلاش نمیکنی! - حالا بیا فعلا صبحانه بخوریم. من دارم از گرسنگی می میرم! - باشه. منم.من و نسرین، به سمت میز رفتیم. مامان گفت:« بیدار شدید؟ میخواستم بیام بیدار تان کنم. بیایید صبحانه بخورید.» من، مقداری کره با مربای توت فرنگی خوردم و نسرین مقداری کره با عسل. مامان که انگار خیلی هم تعجب نکرد گفت:« نسرین؟ تو که کره با مربا دوست نداشتی! ستاره؟ تو هم کره با عسل دوست نداشتی! دیگه واقعا این به بیماری شما مربوط میشه؟»رضا گفت:« احتمالا ویژگی هایشان با هم جا به جا شده. ویژگی های رفتاری.» - آه! راستی باید بعد صبحانه، یک قرص بخورید. من و نسرین، به هم لبخند شیطنت آمیزی زدیم. قرار شد به جای اینکه دارو ها را هدر بدهیم، آنها را به یکی از همسایه هایمان که بیماری آنها مثل بیماری الکی و خیالی ما است، بدهیم؛ و این کار را هم کردیم. صبحانه که تمام شد، نسرین با ناامیدی گفت:« حالا میگی میخوای چه کنیم؟!» - می ریم بیرون و به دیگران ماجرای خود را می گوییم تا آنها شاید راهی داشته باشند. شاید بعضی ها، چنین تجربه عجیبی داشته باشند.- فکر نکنم جواب بده. مردم ما را مسخره می کنند. - اینقدر ناامید نباش نسرین! - نسرین اهل امید نبود و ستاره برعکس. حالا هم این ویژگی شما جا به جا شده.- اوه مامان! من میدونم اگه بازم ماجرا رو تعریف کنم، باور نمیکنی. - وای نسرین! چرا؟نسرین گفت:« چون ماجرای غیر قابل باوری هست! راستی، مامان! آن کتاب درسی پایه دوازدهم که از دوستم مریم، امانت گرفته بودم، را برگرداندی؟!»- این که کار تو نبود. کار نسرین بود. نسرین؟نسرین گفت:« بله مامان؟!»- با تو نبودم که. با نسرین بودم.- ببخشید. هنوز به جا به جایی عادت نکردم.- آه! نسرین کتاب را پس دادم.من گفتم:« باشه.» مامان رفت و ما هم یواشکی بیرون رفتیم. نقشه ما اجرا شد ولی اولش بدون موفقیت بود. بعضی ها، هم به ما خندیدند. نیم ساعت گذشت ولی فایده ای نداشت.من با ناراحتی گفتم:« آه! خسته شدم از راه رفتن.» - دیدی گفتم فایده نداره!یک پیرزن عجیب، به سمت ما آمد و خندید و گفت:« من ماجرای شما را گوش دادم. من حرف شما را باور میکنم چون چنین اتفاقی بارها افتاده. در واقع، یک پیرزنی که اتفاقا خواهر من است، جادوگر هست و کاری کرده آرزوهای خاص یعنی آرزوهای مربوط به جادو و خلاصه کلا چیزهایی که مردم فکر می کنند وجود نداره، را می شنود و برآورده می کند. اون معجونی هم درست کرده تا بعضی آرزوها، بعد برآورده شدن، دوباره، کسانی مثل شما، مثل اولتان شوید. شما اگه از آن معجون بخورید، مثل اول می شوید. ولی متاسفانه خواهرم را دزدیدند. جادوگر های دشمن که رقبای ما هستند. چون ما از آنها قوی تر و موفق تر هستیم، حسادت کردند و خواهرم که جادوگر قوی و در واقع رئیس هست را دزدیدند تا با جادو قدرتش را بگیرند. معجون هم دست او پنهان است. حتما یکی از شما دو تا، آرزو کرده جا به جا بشید. نسرین گفت:« من که نکردم... حتما کار تو است ستاره! درسته؟!»من با ناراحتی و دستپاچگی گفتم:« خب... راستش... شاید.‌.. ولی من آرزو کردم که برای مدتی کوتاه، خودم را ببینم. تازه نگفتم جا به جایی.» بعد آرزویم را گفتم.- حتما، خواهرم اشتباه فهمیده چون دشمن قدرتش را کم کرده. ضمنا خواهرم آرزوی تکراری را برآورده نمی کند. الان همان آرزویت را گفتی، ولی برآورده نمی شود. چون قبلا برآورده شده.نسرین با عصبانیت گفت:« وای! حالا چرا همچین آرزویی کردی؟! باید واقعا چنین دردسری درست کنی؟!» - من که نمی دونستم اینجوری میشه! چنین اتفاق عجیبی میفته! - حالا برید و دنبال خواهرم بگردید. من گفتم:« ما که نمی دونیم او کجاست.»- من میدونم. منم بخاطر این نرفتم چون نمیتونم. منتظر بودم کسی این آرزو رو بکنه و دنبال راهش بگردد. اونجا، توی جنگل های شمال هست. من پرسیدم:« کجای جنگل های شمال؟!»- راستش هرکاری کردم اونو نفهمیدم.شما خودتون کل جنگل رو بگردید. اگه کلبه ای جای عجیبی دیدید. بدونید اون دقیقا خود اونجاس!نسرین گفت:« پس ما باید بریم شمال.» - چون الان فصل بهار است، می توانیم از مامان و بابا بخوایم که بریم شمال. - آره! فرصت مناسبی هست!- ممنون خانم!بعد من و نسرین، به خانه برگشتیم. به مامان با مهربانی ( برای اینکه درخواست رفتن به شمال را قبول کند) گفتم:« مامان؟! میشه بریم شمال؟! خیلی وقته نرفتیم.» - منم دوست دارم. ولی نمیدونم پدرتون قبول کنه. صبر کنید بیاد. - باشه. بابا که برگشت، درخواست مان را گفتیم. - خب... باشه. فکر خوبیه. قرار شد که پس فردا برویم. البته ما ویلا نداشتیم اما دوست پدرم یک ویلای کوچک داشت. دوست پدرم پس فردا از تهران به شمال می توانست برود. فاطمه واحدفاطمه واحدWed, 04 Jan 2023 18:03:43 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/تولد-دوباره-من-xtjbsnhqyprqقسمت ۱: سفر من تا حالا به آرزوهاتون دقت کردید؟ تا حالا شده که حتی یه آرزوی کوچک باعث دردسر شما بشه؟ برای من این اتفاق افتاد. همه دردسرهای من از یه آرزوی کوچک شروع شد. الان میگم چطور.پرده اتاق خوابم را باز کردم. نور کمرنگی، از پنجره بیرون زد. من هم رفتم که صبحانه ای بخورم. وقتی به سمت میز رفتم، مثل همیشه، خواهر بزرگترم، با عصبانیت از پله ها پایین آمد و به من گفت:« ستاره! چرا همیشه به وسایلم بدون اجازه ام، دست میزنی؟!» من که به این دعواها عادت کرده بودم، با بی تفاوتی و در حالی که صبحانه می خوردم، گفتم:« من به وسایلت دست نزدم!»- ولی وسایلم نیستند!- ولی این دلیل نمی شود که من آنها را برداشته باشم!مامان هم با اینکه به دعواهای ما عادت داشت، گفت:« نسرین! ستاره! بس کنید! نسرین! حق با ستاره است. او اصلا دیشب به اتاق تو نرفت. نه دیشب نه امروز.»- پس چرا وسایلم نیستند؟!- من یادمه. تو خودت آنها را گم کردی. آنها را سر جایشان نگذاشتی و حالا هم گم شدند. بعد مدتی کوتاه، وسایل نسرین پیدا شدند. مامان به ما گفت:« بچه ها میشه از شما خواهش کنم که دیگر هرگز دعوا نکنید؟!»نسرین با ناراحتی گفت:« من نمیتونم. او همیشه من را اذیت میکند!» من گفتم:« اتفاقا برعکس!»نسرین با عصبانیت به اتاقش رفت. من هم به اتاقم رفتم. دوباره آرزویم را تکرار کردم. من همیشه آرزو داشتم که فقط یک بار جای نسرین باشم و ببینم که واقعا رفتار من اشتباه است یا رفتار او؟ شاید هر دو.ناگهان احساس عجیبی پیدا کردم. وای خدای من! چه می بینم؟! من در هوا معلق شده بودم. خود به خود به سمت اتاق خواهرم رفتم. اتفاق عجیبی افتاد. وقتی بهوش آمدم، دوباره روی زمین بودم و آن احساس عجیب را نداشتم. ولی روی تخت نسرین بودم. ناگهان، مامانم وارد اتاق شد. - وای دخترم! تو بهوش آمدی! حالت خوبه دخترم؟- آره مامان. - یک دکتر تو و خواهرت را معاینه کرد و رفت.- چی شد؟! الان چرا صدام اینجوری شده؟! چرا صدای نسرین را دارم؟! مامان با تعجب گفت:« چی داری میگی؟! حتما خیالاتی شدی. راستی، دکتر گفت اتفاق خاصی نیفتاده و علت بیهوش شدن شما دو تا هم احتمالا برای فشار خون تان بوده.»- هم من و هم نسرین، بیهوش شدیم؟!مامان تعجبش بیشتر شد و گفت:« خودت که نسرین هستی. فکر کنم بیهوشی روی تو اثر گذاشته. ببینم شما گرسنه بودید؟ البته تو صبحانه نخوردی. طبیعیه که گرسنه بشی.- مامان! من که صبحانه خوردم!- نه نخوردی. - خودت هم دیدی. - چی داری میگی؟ وای! دیوانه شدی! باید به دکتر زنگ بزنم. امیدوارم ستاره دیوانه نشده باشد. مامان رفت و من هم گیج و متعجب بودم. آنجا دقیقا چه خبر بود؟! آن پرواز و معلقی من در هوا و خود به خود پرواز کردن من در هوا به سمت اتاق نسرین، چه بودند؟! آیا حقیقت داشتند؟!... نه! معلومه که نه! همه آنها فقط یک خواب یا بهتره بگم کابوس بودند‌. حتی همین که صدایم، صدای نسرین است و مامان فکر می کند که من نسرین هستم و اینها هم حتما کابوس هستند!... امیدوارم اینطور باشه... لطفا!... نه! چرا از این خواب عجیب بیدار نمیشم؟! بیدار شو! نه مثل اینکه خواب نمی بینم. ناگهان، خودم را در آینه دیدم. من نسرین بودم! کاملا شبیه نسرین. فکر کنم رفتم توی بدن نسرین.از روی تخت بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم. مامان را دیدم که از اتاق من بیرون آمده و با یک دکتر با تلفن صحبت می کند. وای خدای من! دوباره چه می بینم؟! او منم! من خودم را روی پله ها دیدم که داشتم با تعجب به مامان نگاه میکردم. صبر کن ببینم! من دو تا شدم؟! او یعنی آن یکی بدنم، من را دید و تعجب کرد.من و من یعنی آن یکی بدنم، جلوی هم آمدیم. من به من با تعجب گفت:« تو... منی؟!»- تو هم... منی؟! مامان با شنیدن این گفتگوی ما، صحبت های ما را به دکتر گفت. - باشه.‌.. باشه آقای دکتر. همین امروز تشریف میاوریم... خدانگهدار‌‌.مامان تلفن را قطع کرد و خطاب به ما گفت:« بچه ها حاضر شوید. بریم دکتر.» من گفتم:« چرا؟!»- شما دیوانه شدید دیگه. هم تو و هم ستاره.ما به ناچار حاضر شدیم و به دکتر رفتیم. در مطب دکتر یا همان روانشناس، رو به روی دکتر نشستیم. آقای دکتر، که عینکی زده بود و کاملا شبیه روانشناس ها بود، به ما گفت:« سلام بچه ها!»- سلام.آن یکی از من، گفت:« سلام.» - شنیدم که امروز صبح، رفتار عجیبی داشتید.من گفتم:« ما رفتار عجیبی نداشتیم. بلکه اتفاق عجیبی افتاد.» من( یعنی آن یکی از من) به من گفت:« تو هم؟!» - آره منم. این اتفاق برایم افتاد. - چه عجیب. دکتر گفت:« چه اتفاق عجیبی؟! شما دو تا الان چه گفتید؟!» من گفتم:« من رفتم توی بدن نسرین. باطن من، باطن ستاره است و فقط ظاهر نسرین دارم.» بعد خطاب به خودم گفتم:« نسرین! خودتی؟!» من هم گفت:« آره! ستاره تو خودتی؟!»- آره. دیگه قضیه را فهمیدیم.دکتر که انگار حوصله گفتگو با ما را نداشت گفت:« نسخه می نویسم. آنها واقعا، ذهن شان دچار مشکلاتی شده است. بیماری آنها هم علتش معلوم نیست. اسم بیماری کاملا مشخصه. دیوانگی.»من گفتم:« ما دیوانه نیستیم. ثابت کنیم؟!» - نه. شما در واقع گاهی اوقات، دیوانه می شوید.دکتر نسخه را نوشت و بیرون رفتیم. مامان، دارو ها را از داروخانه گرفت و به خانه برگشتیم.نسرین گفت:« مامان! نیازی به این کارها نبود! ما بیمار و دیوانه نیستیم. ستاره! تو یک چیزی بگو.»- چی بگم نسرین؟.‌.. مامان حق با نسرین است.مامان با ناراحتی گفت:« اگه بیمار نبودید، الان اسم همدیگر را جا به جا نمی گفتید.» رضا که برادر بزرگتر من و کوچکتر نسرین بود، به خانه برگشت. او فقط ۱۵ سال داشت. نسرین هم که ۱۷ ساله بود. یعنی من الان ظاهراً ۱۷ ساله بودم ولی در حقیقت ۱۳ ساله بودم. - رضا! چرا اینقدر دیر برگشتی؟! نگران شدم.- ببخشید مامان. کار دوستم طول کشید. مامان خونسرد ولی ناراحت بود و به اتفاقات آن روز اشاره هم نکرد. اما رضا متوجه شد که اتفاقی افتاده است. اما نمی دانست چه اتفاقی.- چی شده؟! مامان! چرا ناراحتی؟! اتفاقی افتاده؟!مامان با گریه گفت:« هیچی نشده پسرم.» - وقتی گریه می کنی، یعنی اتفاق خاصی افتاده.- خواهر هایت، مریض شدن. - مریض شدن؟! نسرین! ستاره! سرما خوردید؟!من گفتم:« نه. اصلا مریض نشدیم.»- پس مامان چی گفت الان؟!- نسرین و ستاره فقط دیوانه شدن. یعنی گاهی، رفتار عجیبی دارن یا حرف های عجیبی می زنند. امروز آنها را دکتر بردم. صبح هم قبل این اتفاقات رفتم اتاق نسرین. چون او صبحانه نخورده بود گفتم گرسنه نباشد. ناگهان دیدم بیهوش شده. ترسیدم زنگ زدم دکتر آمد. ستاره هم بیهوش بود. - وای! چرا این اتفاقات افتاده؟!- حتی دکتر هم نمی دانست. آن وقت من بدانم؟! - بیهوشی شاید برای گرسنگی باشد ولی دیوانگی یا رفتار و حرف های عجیب، دلیلش نمی تواند گرسنگی یا بیهوشی باشد. - یعنی رضا جان! تو که درس دکتری میخوانی، دلیلش را نمی دانی؟!- من تازه درس دکتری را شروع کردم. معلومه که نمیدانم. حتی نسرین هم که درس دکتری را دو سال پیش شروع کرد هم نمی داند‌.نسرین گفت:« دلیلش این است که... من و ستاره جا به جا شدیم. یعنی من الان نسرین هستم‌. به بدن ستاره رفتم و این دختر هم ستاره است و به بدن من رفته.» رضا با ناراحتی گفت:« آره مامان! اینها واقعا دیوانه شدند!» نسرین با عصبانیت به اتاقش رفت. من هم به اتاق خودم رفتم. شنیدم که رضا گفت:« حتی به اتاق های همدیگر رفتند‌. اتاق خواب خودشان نرفتند.» هنوز هم باورم نمی شد چنین اتفاق عجیبی افتاده باشد. شاید آرزویم برآورده شده بود. اما یعنی تا کی چنین وضعیتی داشتیم؟! بابام بیشتر موقع غروب، از سرکار برمی گشت‌. گاهی هم ساعت ۷ شب‌. آن شب ولی دیرتر آمد. ساعت ۹ شب. مامان چند بار به او زنگ زده بود ولی بابا جواب نداده بود. - کجا بودی؟!- ببخشید فقط یکم با ماشینم تصادف کردم. - چی؟!- خوشبختانه من مقصر نبودم. در واقع، یک ماشین دیگه به ماشین من زد. من هم دستم شکست و من را به بیمارستان بردند و گچ گیری کردند و راننده ماشین، خسارت را داد و من هم رفتم ماشینم را درست کردم و آمدم. من گفتم:« وای! چه قدر ماجرا! من عاشق ماجراجویی هستم! البته نه ماجراهای بدی مثل این!» بابا با تعجب گفت:« نسرین! برای تو ماجرا خیلی جذاب نبود‌. ستاره خیلی ماجراجویی را دوست داشت! ستاره چرا هیچ واکنشی نشان ندادی؟! تو که ماجراجویی را دوست داشتی!» - نه پدر! من دوست دارم همه چیز آرام باشد و هیچ ماجرایی هم نباشد!بابا با تعجب گفت:« چی؟! این که ویژگی نسرین بود! تو هم ویژگی ستاره را پیدا کردی نسرین! فکر کنم ویژگی های شما جا به جا شده باشد!» من ماجرا را توضیح دادم. همان اتفاق عجیبی که برای من و نسرین افتاد. یعنی جا به جایی ما.- چی داری میگی؟!- پس در واقع، ما با هم جا به جا شدیم. نه ویژگی های مان! یه جورایی روح ما با هم جا به جا شده!مامان هم ماجرای دکتر رفتن و بیهوشی و رفتن پیش روان شناس و همه اینها را توضیح داد. - نمیشه درمانشان کرد؟!- دکتر دارو داد. باید ساعت ۱۰ شب، یک شربت بخورند. یک ساعت بعد، ما باید شربت را می خوردیم. ولی گفتیم خودمان می خوریم. بعد شربتی را که در قاشق بود، یواشکی دور ریختیم. اگر کل شربت را دور می ریختیم، مامان شک می کرد. بنابراین فقط شربت در قاشق را دور ریختیم‌. فاطمه واحدفاطمه واحدWed, 04 Jan 2023 17:58:53 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-dl7st6rxdgygقسمت آخر چهار پری، دوباره با سرعت زیادی به سمت قصر رفتند.پارینو گفت:« سرزمین عجیب و غریب وارونه ۲ با اون زبان عجیب تر از خودشان را به اینجا ترجیح میدم!»پاری گفت:« منم همینطور!»پاری گفت:« راستی اون کاروم که ما رو جادو کرد، کی بود؟!»- یکی از دوستانم در زندان یود که با هم کار میکردیم. البته ظاهراً دوست هم بودیم.آنها بعد یک ربع پرواز، بالاخره به قصر رسیدند.دیوارهای دراز و بنفش و قرمز و سیاه با پرچم هایی به همین رنگ، حس نفرت انگیزی به آدم یا هر موجود دیگری به جز کاروم می داد.نگهبان ها، کنار دروازه آهنی و مشکی ایستاده بودند. پالن به یکی از نگهبان ها گفت:« با پادشاه کار مهمی داریم. ما وردی را بلدیم که میتونه قدرت هونل رو افزایش بده.»نگهبان ها با تعجب به هم نگاه کردند.یک نگهبان گفت:« باشه بیایید داخل، کاروم ها!»پرینا آهسته گفت:« وای! یادم رفت ما کاروم هستیم! خدا رو شکر فردا دوباره پری میشویم!»حیاط بزرگ قصر، پر از کاروم بود. ولی تفاوت دیگری با قصرهای انسانها، نداشت.‌یک نگهبان که کنار در آهنی ساختمان قصر، قرار داشت به یک نگهبان دیگر گفت:« برو به پادشاه بگو چهار کاروم با او کار مهمی دارند.»بعد دو دقیقه، آن یکی نگهبان، به چهار پری، اجازه ورود داد. داخل قصر، بزرگ اما منفور بود. پادشاه، که یک کاروم خیلی گنده با لباس سیاه و بلند و موهای بلند سیاه و‌ تاجی از جنس دود سیاه بود، روی صندلی بزرگ قصر نشسته و منتظر چهار پری بود.چهار پری، با دیدن پادشاه، حس خیلی بدی پیدا کردند. ترس چون پرنده ای در گوشه ای از قلب هر چهار پری حتی پاری، لانه کرد. پاری و پالن، همه چیز را توضیح دادند. البته همه چیز یعنی همان موضوع مهمی که به نگهبان ها هم گفته بودند که البته حقیقت نداشت. آنها هیچ وردی برای افزایش قدرت هونل بلد نبودند.‌پادشاه با خوشحالی گفت:« از شما خیلی ممنونم کاروم های عزیز! حالا با من بیایید!» چهار پری، به دنبال پادشاه، از پله های مرمری و سیاه رنگی که داخل قصر بود، بالا رفتند. پله ها خیلی زیاد بودند و به صورت دایره شکلی، پیش می رفتند. در دیوار کنار پله ها، در های بنفش و آهنی دیده میشد که فاصله تقریبا زیادی بینشان وجود داشت. آنها بعد بیست دقیقه به یک اتاق رسیدند. پادشاه در مشکی رنگ اتاق را باز کرد. داخل اتاق، بر خلاف اتاق هایی که تا به حال پاری و پارینو و پرینا، دیده بودند، مرتب بود.کمد های آهنی و قرمز، به دیوارهای اتاق کوچک، تکیه داده شده بودند و کتاب هایی هم مرتب، داخل یک قفسه چیده شده بودند. وسط اتاق یک چاه عمیق وجود داشت.پادشاه و چهار پری، از نردبانی که داخل چاه بود، پایین رفتند. البته داخل چاه، خیلی تاریک نبود چون مشعل های کوچکی آنجا را روشن میکرد. دوباره بعد بیست دقیقه به ته چاه رسیدند. ناگهان وسط آن چاه عمیق و بزرگ که انتهایش بیشتر شبیه یک غار بود، یک الماس صورتی رنگ در یک محفظه شیشه ای قرار داشت. پاری با صدای کمی بلند گفت:« هونل!» چهار پری با خوشحالی به هم نگاه کردند.پادشاه گفت:« بله، هونل!... ما کاروم ها نباید حتی دستمان هم به این الماس بخوره اگه نه از بین میریم. بخاطر همین یا یک بدبختی این الماس رو گذاشتیم اینجا. یعنی با جادو. اما جادوش، خیلی پر انرژی بود. یعنی انرژی زیادی از ما می‌گرفت. حالا بگویید ببینم، اون ورد چیه؟! من خیلی دلم میخواد قدرتم زیادتر بشه!»چهار پری، به هم نگاه کردند. پاری گفت:« باید اون رو از اون محفظه برداریم. من یکاری کردم که ما چهارتا، اگه بهش دست بزنیم، هیچی مان نشود.»پادشاه گفت:« باشه.»بعد زیر لب گفت:« کلیدی شو برای این قفل، ای جادو! باز کن این قفل را، ای کلید جادو!» ناگهان، قفل محفظه باز شد و پاری در شیشه ای را به آرامی برداشت و به دست پادشاه داد. پاری با حس عجیبی هونل را به دست گرفت. بالاخره به هدفش رسیده بود. او همیشه امید داشت که یک روزی هونل را به دست میگیرد. همیشه منتظر همین لحظه بود‌. ناگهان پاری، دوباره تبدیل به پری شد اما سه پری دیگر نشدند. پاری با تعجب و نگرانی گفت:« مگه یک روز، کامل شد؟!» پادشاه با تعجب به پاری نگاه کرد.چند لحظه بعد، دوباره هونل سر جایش بود و چهار پری دوباره پری شده بودند و توی یک اتاق در همان قصر، به صندلی هایی با طناب سیاه رنگ و کلفت و زبری بسته شده بودند. پادشاه روی صندلی رو به رو آنها نشسته بود و با نگاه بی رحمش، آنها را آزرده میکرد. نگهبان ها هم آنجا پوزخند می زدند و آهسته پچ پچ میکردند.‌پالن گفت:« پاری! حالا یادم آمد! از آنجایی که ما پری هستیم، هونل الماسی هست که ملکه ما پری ها آن را ساخته، وقتی که تو به هونل دست زدی، دوباره پری شدی. اگر ما هم بهش دست می زدیم، پری می‌شدیم... حالا هم که دوباره مجبور شدیم خودمان را پری کنیم.» پادشاه بالاخره به حرف آمد و گفت:« میدانید چرا در این ۱۰۰ سال که هونل دست ما بود، جهان را خیلی تصرف نکردیم؟! چون استفاده از این هونل برای ما کاروم ها سخته. قبل اینکه راه استفاده از هونل را پیدا کنیم، نمی دانستیم راهش چیست. ولی همین امسال راهش را کشف کردیم. ولی باز هم طول میکشه جهان را تصرف کنیم. چون از آنجایی که یک پری این الماس را ساخته و ما نم پری نیستیم، استفاده از هونل، زمان میبره. ملکه شما، پری باهوشی بوده...و حیف که دیگه زنده نیست... اون پری، در کنار باهوش بودنش، قدرتمند هم بوده. ولی با این حال، هونل هنوز دست منه و چهار پری مثل خودش باهوش و شجاع، نتوانستند هونل را بدزدند و از دست من در بروند. راستی... پالن! من تو را میشناسم! تو همان پری هستی که قبلا توی زندان بزرگ و مشهور سیاهچاله کار میکردی. هی پری ها! می دانید داستان این پری چیه؟!» و به پالن اشاره کرد. - مادر و پدر پالن، به ما کاروم ها خدمت میکردند. در نتیجه، پالن اینجا به دنیا آمد. پالن خیلی اصرار داشت سرزمین پری ها را ببیند. اما هرگز نتوانست. یک روز، ما والدین پالن را بخاطر اشتباه بزرگی که در حق ما کرده بودند، کشتیم. چهار پری، دوباره با سرعت زیادی به سمت قصر رفتند.پارینو گفت:« سرزمین عجیب و غریب وارونه ۲ با اون زبان عجیب تر از خودشان را به اینجا ترجیح میدم!»پاری گفت:« منم همینطور!»پاری گفت:« راستی اون کاروم که ما رو جادو کرد، کی بود؟!»- یکی از دوستانم در زندان یود که با هم کار میکردیم. البته ظاهراً دوست هم بودیم.آنها بعد یک ربع پرواز، بالاخره به قصر رسیدند.دیوارهای دراز و بنفش و قرمز و سیاه با پرچم هایی به همین رنگ، حس نفرت انگیزی به آدم یا هر موجود دیگری به جز کاروم می داد.نگهبان ها، کنار دروازه آهنی و مشکی ایستاده بودند. پالن به یکی از نگهبان ها گفت:« با پادشاه کار مهمی داریم. ما وردی را بلدیم که میتونه قدرت هونل رو افزایش بده.»نگهبان ها با تعجب به هم نگاه کردند.یک نگهبان گفت:« باشه بیایید داخل، کاروم ها!»پرینا آهسته گفت:« وای! یادم رفت ما کاروم هستیم! خدا رو شکر فردا دوباره پری میشویم!»حیاط بزرگ قصر، پر از کاروم بود. ولی تفاوت دیگری با قصرهای انسانها، نداشت.‌یک نگهبان که کنار در آهنی ساختمان قصر، قرار داشت به یک نگهبان دیگر گفت:« برو به پادشاه بگو چهار کاروم با او کار مهمی دارند.»بعد دو دقیقه، آن یکی نگهبان، به چهار پری، اجازه ورود داد. داخل قصر، بزرگ اما منفور بود. پادشاه، که یک کاروم خیلی گنده با لباس سیاه و بلند و موهای بلند سیاه و‌ تاجی از جنس دود سیاه بود، روی صندلی بزرگ قصر نشسته و منتظر چهار پری بود.چهار پری، با دیدن پادشاه، حس خیلی بدی پیدا کردند. ترس چون پرنده ای در گوشه ای از قلب هر چهار پری حتی پاری، لانه کرد. پاری و پالن، همه چیز را توضیح دادند. البته همه چیز یعنی همان موضوع مهمی که به نگهبان ها هم گفته بودند که البته حقیقت نداشت. آنها هیچ وردی برای افزایش قدرت هونل بلد نبودند.‌پادشاه با خوشحالی گفت:« از شما خیلی ممنونم کاروم های عزیز! حالا با من بیایید!» چهار پری، به دنبال پادشاه، از پله های مرمری و سیاه رنگی که داخل قصر بود، بالا رفتند. پله ها خیلی زیاد بودند و به صورت دایره شکلی، پیش می رفتند. در دیوار کنار پله ها، در های بنفش و آهنی دیده میشد که فاصله تقریبا زیادی بینشان وجود داشت. آنها بعد بیست دقیقه به یک اتاق رسیدند. پادشاه در مشکی رنگ اتاق را باز کرد. داخل اتاق، بر خلاف اتاق هایی که تا به حال پاری و پارینو و پرینا، دیده بودند، مرتب بود.کمد های آهنی و قرمز، به دیوارهای اتاق کوچک، تکیه داده شده بودند و کتاب هایی هم مرتب، داخل یک قفسه چیده شده بودند. وسط اتاق یک چاه عمیق وجود داشت.پادشاه و چهار پری، از نردبانی که داخل چاه بود، پایین رفتند. البته داخل چاه، خیلی تاریک نبود چون مشعل های کوچکی آنجا را روشن میکرد. دوباره بعد بیست دقیقه به ته چاه رسیدند. ناگهان وسط آن چاه عمیق و بزرگ که انتهایش بیشتر شبیه یک غار بود، یک الماس صورتی رنگ در یک محفظه شیشه ای قرار داشت. پاری با صدای کمی بلند گفت:« هونل!» چهار پری با خوشحالی به هم نگاه کردند.پادشاه گفت:« بله، هونل!... ما کاروم ها نباید حتی دستمان هم به این الماس بخوره اگه نه از بین میریم. بخاطر همین یا یک بدبختی این الماس رو گذاشتیم اینجا. یعنی با جادو. اما جادوش، خیلی پر انرژی بود. یعنی انرژی زیادی از ما می‌گرفت. حالا بگویید ببینم، اون ورد چیه؟! من خیلی دلم میخواد قدرتم زیادتر بشه!»چهار پری، به هم نگاه کردند. پاری گفت:« باید اون رو از اون محفظه برداریم. من یکاری کردم که ما چهارتا، اگه بهش دست بزنیم، هیچی مان نشود.»پادشاه گفت:« باشه.»بعد زیر لب گفت:« کلیدی شو برای این قفل، ای جادو! باز کن این قفل را، ای کلید جادو!» ناگهان، قفل محفظه باز شد و پاری در شیشه ای را به آرامی برداشت و به دست پادشاه داد. پاری با حس عجیبی هونل را به دست گرفت. بالاخره به هدفش رسیده بود. او همیشه امید داشت که یک روزی هونل را به دست میگیرد. همیشه منتظر همین لحظه بود‌. ناگهان پاری، دوباره تبدیل به پری شد اما سه پری دیگر نشدند. پاری با تعجب و نگرانی گفت:« مگه یک روز، کامل شد؟!» پادشاه با تعجب به پاری نگاه کرد.چند لحظه بعد، دوباره هونل سر جایش بود و چهار پری دوباره پری شده بودند و توی یک اتاق در همان قصر، به صندلی هایی با طناب سیاه رنگ و کلفت و زبری بسته شده بودند. پادشاه روی صندلی رو به رو آنها نشسته بود و با نگاه بی رحمش، آنها را آزرده میکرد. نگهبان ها هم آنجا پوزخند می زدند و آهسته پچ پچ میکردند.‌پالن گفت:« پاری! حالا یادم آمد! از آنجایی که ما پری هستیم، هونل الماسی هست که ملکه ما پری ها آن را ساخته، وقتی که تو به هونل دست زدی، دوباره پری شدی. اگر ما هم بهش دست می زدیم، پری می‌شدیم... حالا هم که دوباره مجبور شدیم خودمان را پری کنیم.» پادشاه بالاخره به حرف آمد و گفت:« میدانید چرا در این ۱۰۰ سال که هونل دست ما بود، جهان را خیلی تصرف نکردیم؟! چون استفاده از این هونل برای ما کاروم ها سخته. قبل اینکه راه استفاده از هونل را پیدا کنیم، نمی دانستیم راهش چیست. ولی همین امسال راهش را کشف کردیم. ولی باز هم طول میکشه جهان را تصرف کنیم. چون از آنجایی که یک پری این الماس را ساخته و ما نم پری نیستیم، استفاده از هونل، زمان میبره. ملکه شما، پری باهوشی بوده...و حیف که دیگه زنده نیست... اون پری، در کنار باهوش بودنش، قدرتمند هم بوده. ولی با این حال، هونل هنوز دست منه و چهار پری مثل خودش باهوش و شجاع، نتوانستند هونل را بدزدند و از دست من در بروند. راستی... پالن! من تو را میشناسم! تو همان پری هستی که قبلا توی زندان بزرگ و مشهور سیاهچاله کار میکردی. هی پری ها! می دانید داستان این پری چیه؟!» و به پالن اشاره کرد. - مادر و پدر پالن، به ما کاروم ها خدمت میکردند. در نتیجه، پالن اینجا به دنیا آمد. پالن خیلی اصرار داشت سرزمین پری ها را ببیند. اما هرگز نتوانست. یک روز، ما والدین پالن را بخاطر اشتباه بزرگی که در حق ما کرده بودند، کشتیم. پالن هم برای انتقام، تصمیم گرفت که هونل را بدزدد و کاروم ها را از بین ببرد اما ما جلوی این کار بدش را گرفتیم و من دستور دادم که پالن را برای همیشه به زندان ببرند. رئیس زندان وقتی داستان زندگی سخت پالن را در طول یک ماه فهمید، به من پیشنهاد کرد که اون رو آزاد کنم اما در عوضش او به خوبی در زندان کار کنه. منم قبول کردم و پالن یک سال تمام در زندان کار کرد. پالن بخاطر کمک رئیس زندان، ازش متشکر بود. آن سال که گذشت، سال بعدش، یعنی پارسال، پالن هم یک اشتباهی توی کارش کرد و دوباره زندانی شد.‌ اون تا الان زندانی بود و بهم خبر رسیده که اون رئیس زندان رو از بین برده.» پالن گفت:« نمیتونم این داستان رو انکار کنم و نمیتونم انکار کنم که چون رئیس زندان به من کمک کرد، از کاری که کردم، ناراحتم.» پادشاه گفت:« حالا وقت نابود کردن شما چهارتا هست! میخوام جادویتان را بگیرم!» اما همین که میخواست جادویشان را بگیرد، در حالی که چهار پری کمی ناامید شده بودند، ناگهان یک پری قد بلند زن با تاجی از مروارید های آبی رنگ روی موهای بلند مشکی رنگش و لباس بلند صورتی رنگی آنجا ظاهر شد. پادشاه با تعجب گفت:« چی؟! تو مگه نمردی؟!»پری، که در واقع همان ملکه قبلی پری ها بود و هونل را ساخته بود، گفت:« این روح منه! من همیشه منتظر یک نفر بودم که بیاد و جهان را از دست شما کاروم ها نجات بده! حالا پاری و پارینو و پرینا و پالن، دارن همینکار رو میکنن! من و چندین نفر دیگه، به کمک این چهار پری آمده ایم! سپاه من، افرادی هستند که پاری و پارینو و پرینا به آنها کمک کردند. آنها برای جبران آمده اند! ای پادشاه کاروم ها! تو هنوز هم زنده ای! تو الان بیشتر از ۱۰۰ سال است که زنده ای! ای کاروم هایی که از ویژگی های بد انسانها به وجود آمدید! حالا وقت نابودی شماست! ظلم و ستم هیچوقت پایدار نیست!» و بعد، سپاه ملکه، ظاهر شدند.اعضای آن سپاه اینها بودند: خانواده کریمی، جادوگری که وقتی پاری و پارینو و خانواده کریمی داشتند به استانبول می رفتند، باهاش رو به رو شدند، هانا همان دختر ترکی که وقتی پاری در یک زندان در ترکیه توسط کاروم ها زندانی شد، در آنجا به کمک پاری آزاد شد، پروانه ای که در سرزمین پروانه ها زندگی میکرد یعنی رنگین، کتابداری که در کتابخانه سرزمین اژدر یا اژدها ها کار میکرد و حتی پری که در رشته کوه های پنین بود و کلید سرزمین کارومای را به سه پری داد. سپاه ملکه، هونل را از دست پادشاه کشیدند و به نگهبان ها حمله کردند.ملکه، هونل را به پاری داد و گفت:« بیا پاری! تو همیشه میخواستی اینکار رو بکنی، پس تو هونل رو به سمت کاروم ها بگیر. بعد اینجوری کاروم ها ریشه کن میشن و کل کاروم ها نابود میشن.» پاری گفت:« ممنون فقط چرا قبلا که به کاروم ها با هونل حمله کردید، این اتفاق نیفتاد؟!» - چون تعداد کاروم ها کمتر از ۱۰ تا بود. اگه تا ۱۰ تا کاروم یا بیشتر را با هونل از بین ببری، همه کاروم ها نابود میشن.پاری با خوشحالی و ناباوری، هونل را به سمت کاروم ها گرفت و از آنجایی که هدفش از بین بردن کاروم ها بود، یک نور صورتی رنگ از هونل ظاهر شد و یک کاروم را از بین برد. پاری با هونل همه کاروم های آنجا را که بیشتر از ۱۰ تا بودند از بین برد. در همین هنگام، کل کاروم های سرزمین کارومای و کاروم هایی که در سرزمین انسانها و پری ها یا سایما بودند، از بین رفتند. سرزمین کارومای هم از بین رفت و ملکه پری ها و سپاهش و پاری و پارینو و پرینا و پالن، همه، در سرزمین انسانها ظاهر شدند. ملکه پری ها گفت:« به مناسبت از بین رفتن همه کاروم ها، جشن بزرگی میگیریم.»در آن جشن بزرگ، همه نوع موجودی وجود داشت و همچنین خانواده پاری و پارینو و پرینا هم حضور داشتند. بعد جشن، پاری، پارینو، پرینا و پالن، به خانواده کریمی قول دادند که به آنها سر بزنند. هر کسی به خانه خودش برگشت و ملکه پری ها هم دوباره ناپدید شد. پاری در خانه خودش، همه ماجراها را برای خانواده اش تعریف کرد.پاری، از اینکه بالاخره به هدفش رسیده بود خوشحال بود. پاری و دوستانش به این نتیجه رسیده بودند که خوبی ها همیشه برنده و پیروز هستند و نه در واقعیت و نه در قصه و‌ افسانه، پلیدی ها هرگز پیروز نشدند.پایانفاطمه واحدفاطمه واحدTue, 03 Jan 2023 15:32:28 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-l4zpwsbxwqknقسمت بیستم چهار پری، پرواز کنان با سرعت زیادی به قصر نزدیک می شدند. آنها یک روز کامل وقت داشتند تا دوباره پری شوند. ولی با این حال عجله زیادی برای رسیدن به قصر داشتند.پاری به پالن نگاه کرد که کمی ناراحت به نظر می رسید. پاری گفت:« چی شده پالن؟!»- هیچی- اما من مطمئنم یک چیزی شده. چهره ات که اینطور نشون میده.پالن گفت:« من... من یکم... از اینکه رئیس زندان رو کشتم، ناراحتم.» پارینو گفت:« چی؟! تو برای چی از این موضوع ناراحتی؟! باید خوشحال باشی اتفاقا که از دستش در رفتیم!»- نه... میدونید... من همانطور که گفتم... قبلا توی اون زندان کار میکردم... خب...کاروم نبودم و... واقعا خیلی پری بدی بودم که به کاروم ها خدمت میکردم....آه! من نمیتونم چیز بیشتری بگم بچه ها... متاسفم...» ناگهان، یک کاروم زن که انگار پالن را شناخته بود، گفت:« پالن! تو اینجا چیکار میکنی؟!»پالن چیزی نگفت. - چرا هیچی نمیگی؟!پالن گفت:« من نمیدونم.»- نمیدونی؟! باشه پس منم یکاری میکنم به حرف بیای! کاروم هر چهار پری را جادو کرد. اما یک ورد اشتباهی خواند و چهار پری در یک سرزمین دیگر ظاهر شدند. آنجا، شبیه یک شهر بود اما نه یک شهر معمولی بلکه یک شهر وارونه! یعنی زمین به جای اینکه پایین باشه بالا بود و آسمان به جای اینکه بالا بشه پایین بود. شهر هم حتی روی زمین نبود روی آسمان بود! موجوداتش هم ژله مانند و رنگارنگ بودند و چشم و دهن و دست و پا نداشتند و پرواز می کردند. پاری گفت:« اینجا چرا این جوریه؟! اینجا کجاست؟!»پالن گفت:« اینجا سرزمین وارونه است. سرزمین وارونه ۲. چون ما دو تا سرزمین وارونه داریم. اون یکی هم وارونه هست اما هیچ چیز برعکسش انجام نمیشه. مثلا اینجا به جای اینکه موقع تشنه بودن، آب بخورند، غذا می خورند و موقع گرسنه بودن، آب میخورند. یا حتی توی حرف زدن، جمله من نرفتم در واقع یعنی من رفتم. یا برعکسش. در هر صورت اینجا همه کارها را برعکس انجام میدهند. اسم این موجودات هم لرزانک هستش. لرزانک یعنی همون ژله.»پارینو گفت:« حالا چگونه از اینجا بریم بیرون؟!»پاری با خوشحالی گفت:« کاری نداره که! من کلید سرزمین کارومای رو دارم! اون کاروم ها یادشون رفت از من کلید رو بگیرن!»همین که سه پری دیگه، خوشحال شدند، یک لرزانک سبز رنگ به سمت آنها آمد و گفت:« چی؟! شما کلید سرزمین کارومای رو ندارید؟!» پرینا گفت:« نداریم؟!.... اوه! حالا یادم اومد، شما برعکس حرف میزنید... ببخشید یعنی منظورم این نیست که حالا یادم نیومد، شما برعکس حرف نمیزنید... وای چه عجیب!»پالن گفت:« چه عجیب یعنی چه عادی!»پرینا گفت:« چه عادی!»لرزانک سبز گفت:« معلومه اهل آنجا هستید. اشکالی دارد. حالا لطفا کلید سرزمین کارومای رو به من ندهید.» پاری گفت:« چرا؟!»- چون... نمیخوام برم اینجا! بعد، کلید سرزمین کارومای را که دست پاری بود، سریع از دستش محکم کشید و پرواز کنان رفت.پاری و دوستانش، سریع او را دنبال کردند اما آن لرزانک خیلی سریع بود. آنها نزدیک نیم ساعت تمام، در تعقیب و گریز هم بودند. تا اینکه وقتی لرزانک داخل یک فروشگاه بزرگ و شلوغ شد، پاری فکری به ذهنش رسید و گفت:« هی مردم! دزد! دزد!» و به لرزانک سبز اشاره کرد. پالن گفت:« پاری! دزد اینجا یعنی بخشنده! کسی که به دیگران هدیه میده!» پارینو و‌ پرینا خنده شان گرفت. پاری گفت:« وای!» مردم، با تعجب به چهار پری نگاه کردند.»پاری دوباره داد زد:« منظورم این نیست که آن لرزانک، یک.بخشنده..»- دو بخشنده.- دو بخشنده... نیست.مردم به لرزانک سبز نگاه کردند که داشت با تعجب به اطرافش نگاه میکرد.ناگهان بعد چند ثانیه، مردم ریختند سر لرزانک.پاری از این فرصت استفاده کرد و کلید را از دست لرزانک کشید. بعد همین که میخواست با دوستانش، به سرزمین کارومای برگردد، دلش به حال لرزانک سوخت. - ولش نکنید! من... از روی... عصبانیت؟پالن گفت:« نه از روی افتخار.» - من از روی افتخار، نگفتم که اون بخشنده نیست! در اصل، او بخشنده است! مردم، با عصبانیت لرزانک را رها کردند.لرزانک به آنها گفت:« کلید سرزمین کارومای برای خودم! من را نبخشید. ضمنا از شما ممنون نیستم!»پارینو گفت:« حالا کلید رو چرا نمیخواستی؟!»- چون... نمی خواستم به کاروم ها خدمت نکنم. پاری گفت:« خب حالا نباید نریم. خدانگهدار!» لرزانک گفت:« منظورت این نیست که خدانگهدارت نباشه؟!»پالن گفت:« بگو نه... یعنی آره!»- نه. - خب، بد نیست. خدا نگهدار شما هم نباشه.چهار پری دوباره به سرزمین کارومای برگشتند...فاطمه واحدفاطمه واحدTue, 03 Jan 2023 12:38:34 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-bmimztoj9poeقسمت نوزدهم در زندان، پارینو و پرینا گوشه آن قفس تنگ و نیمه روشن، کنار هم نشسته بودند و پاری هم از میله های قفس، بیرون را نگاه میکرد. زندان هیچ پنجره ای نداشت و در عوضش پر از حشره های عجیب و غریب‌.پری دیگری، گوشه ای از آنجا نشسته بود‌ و با ناامیدی به اطرافش نگاه میکرد. قفس های دیگری هم در آن زندان بودند. درست مثل یک زندان. نگهبان های منفور، در راهرو قدم می زدند و در چهره سرد و بی روحشان هیچ نشانی از رحم دیده نمیشد. پاری بعد چند دقیقه طاقت نیاورد و گفت:« بچه ها! بیایید یکاری کنیم!»یک پری در قفس رو به رو گفت:« هیچ کاری نمیشه بکنیم. هر چه قدر تلاش کنی نمیشه. اگه یه کاروم به خصوص کاروم پلیس، گیرت بندازه، دیگه نمیتونی خودت رو نجات بدی!» پاری گفت:« آخه از کجا میدونید؟!»- ما همه امتحان کردیم. همه راه ها رو. اما هیچکدوم فایده ای ندارن. - خب‌... شاید باید بیشتر تلاش کنیم. من که هرگز تسلیم نمیشم! ما باید بتونیم بچه ها! من نمیتونم به همین راحتی ها تسلیم بشم.پاری با جادوی خود، زمین زندان را سوراخ کرد تا از قفس خارج شود اما سوراخ دوباره خود به خود بسته شد. پاری، در دیوار قفس سوراخ ایجاد کرد اما باز هم سوراخ پر شد. پاری همه راه های آزادی را امتحان کرد اما هیچکدام فایده ای نداشتند. پارینو گفت:« حق با اون پری هست. الکی خودت رو زجر نده.»پاری داشت کم کم ناامید می شد که ناگهان فکری به ذهنش رسید. پاری گفت:« فهمیدم! من از هر جادویی استفاده کردم اما فایده ای نداشت. این نشون میده که باید بدون جادو انجامش بدیم!»پرینا گفت:« چی؟! بدتر شد که!» - نه! میدونم که این درها با جادوی سیاه باز میشن. اما با جادوی سیاه بازشون نمیکنم. باید یه راهی باشه! یه راه بدون جادو! پارینو گفت:« تنها راهش اینه که از خدا کمک بخوایم.»- اون که آره! اما باید تلاش خودمون هم باشه!... پری که گوشه زندان نشسته بود وسط حرف پاری پرید و گفت:« حشره ها.» - چی؟!- این حشره ها، دندان های محکمی دارن. دندان های محکمی که میتونه حتی آهن و سنگ رو از وسط نصف کنه. پرینا گفت:« خب...چرا خودت انجامش ندادی؟!»- بدن من به این حشرات حساسیت داره. نباید به بدنم بخورن. بخاطر همین این حشره ها رو تونستم جادو بکنم که سمت من نیان. پاری گفت:« ازت ممنونم.»پاری، یکی از این حشره ها را برداشت و به سمت میله آهنی زندان برد. ولی حشره میله را گاز گرفت. - باید بهش دستور بدی. پرینا گفت:« یعنی خودت نمیتونستی بهشون دستور بدی؟!»- بخاطر حساسیت بدنم نه. پاری به حشره گفت:« میله رو بکن!»- با مهربانی بهش بگو و ضمنا یه لطفا هم بگو.پاری با مهربانی به حشره گفت:« لطفا میله رو بکن!» بالاخره حشره به حرفش گوش کرد و میله ها را کند. چهار پری، با خوشحالی از قفس بیرون آمدند و پری که به آنها کمک کرده بود، با جادویی که بلد بود، نگهبان ها را از بین برد. زندانی های دیگر با تعجب به آنها نگاه کردند. پری که در زندان رو به رو بود گفت:« ما باید حرفت رو باور میکردیم، پالن! اگه از همون اول به حرفت گوش میکردیم، الان آزاد بودیم!»پالن یا همان پری که در زندان پاری بود، گفت:« بله!»پالن گفت:« حالا باید به اتاق رئیس اینجا بریم و دکمه ای که همه قفس ها رو باز میکنه رو بزنیم. بیایید دنبال من!»پارینو گفت:« تو از کجا میدونی کدوم وره؟!»- قبلا اینجا کار میکردم.سه پری با تعجب به هم نکاه کردند و به دنبال او راه افتادند. راهروی زندان را مستقیم رفتند و رفتند و به یک اتاق رسیدند. پالن در مشکی و آهنی و سنگین اتاق را باز کرد.پرینا گفت:« چرا در اینجا قفل نیست؟!»پالن گفت:« چون کاروم ها یک جورایی بی احتیاط و حواس پرت هم هستن.»اتاق کوچک اما پر از کتاب و قفسه و کمد و یک میز و یک صندلی بود. روی صندلی، رئیس زندان، نشسته بود و وقتی که چهار پری را دید، از تعجب خشکش زد. بعد چند ثانیه به خودش آمد و گفت:« چه دیدار غیر منتظره‌ای!... خب پالن! چی میخوای؟!»پالن گفت:« کاملا مشخصه!»و بعد به دکمه سیاه رنگ‌ و کوچکی نگاه کرد که که روی میز رئیس، خودنمایی میکرد. - بزار حدس بزنم پالن... میخوای... این دکمه رو بزنی، درسته؟!- چرا دروغ بگم؟! آره، درست حدس زدی. پالن و کاروم، با نگاه پر از خشمی به هم نگاه می کردند. پالن، به سمت میز رفت و قبل اینکه کاروم جلوش رو بگیره، دکمه رو زد.در همه قفس ها باز شدند و زندانی ها که هم انسان بودند و هم پری، فرار کردند. کاروم همین که میخواست به چهار پری حمله کند، پالن او را با جادویش، از بین برد و کاروم مثل کاروم های دیگر دود شد و رفت هوا‌. چهره پالن کمی درهم رفت اما بعد همراه پاری و پارینو و پرینا، از زندان بیرون رفت. بیرون زندان، پالن گفت:« من هم شما رو در شکست کاروم ها، همراهی میکنم، بچه ها.» بعد هر چهارتا، سریع خودشان را به کاروم تبدیل کردند و به سوی هونل که در قصر پادشاه کاروم ها بود، راه افتادند...فاطمه واحدفاطمه واحدTue, 03 Jan 2023 00:40:30 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-nbd1gribfgmrقسمت هجدهم سه پری، به هم با کمی نگرانی نگاه کردند. پاری به دروازه نگاه کرد و گفت:« ما باید موفق بشیم! همیشه خوبی بر پلیدی پیروز شده! پس ما هم قطعا بالاخره موفق میشیم! حالا بیایید بریم!»سه پری دروازه را باز کردند و داخل سرزمین کارومای شدند. سرزمین کارومای، سرزمینی پر از انرژی منفی بود. پرینا با نگرانی گفت:« اصلا حس خوبی ندارم!» پاری گفت:« زود باشید! باید تا کاروم ها ما رو ندیدن، بریم یه جا قایم بشیم.»سه پری، به یک کوچه تنگ و باریک، در آن شهر شلوغ و پر از کاروم، رفتند و پشت یک سطل زباله پنهان شدند. آن سرزمین، مثل شهر آدمها نبود بلکه پر از جنگل و دشت و جلگه بود، اما نه جنگل و دشت و جلگه زیبا، بلکه جنگلی پر از پرنده های عجیب و غول پیکر و هیولا و درختانی سیاه رنگ با تنه هایی کج و کوله و ترسناک، جاهایی که این درخت ها کمتر بودند، دشت بود. دشتی با چمن های سیاه و مرداب هایی زشت و بدبو.کاروم ها در آن سرزمین، کلبه های بزرگ و سیاه رنگی ساخته بودند و خیابان های باریک پر از کاروم و کوچه ها هم تنگ و باریک. پارینو گفت:« بین ۲۶ تا سرزمین جادویی، اینجا از همه شان بدتر و نفرت انگیز تره!» پرینا به پاری گفت:« وای! خسته شدم! نقشه چیه؟! اصلا هدف چیه؟!»پاری گفت:« هدف ما الان اینکه... هونل را پیدا کنیم!» - خب چجوری توی این سرزمین به این بزرگی، یه الماس کوچولو رو پیدا کنیم؟!»پاری گفت:« من یه نقشه دارم! چطوره که با هم ورد جادویی رو که توی مدرسه پری ها یاد گرفتیم بخونیم؟! همون وردی که باعث میشد به یک موجود دیگر تبدیل بشیم! در اون ورد، اسم کاروم ها رو میاریم و تبدیل به کاروم میشیم. هیچکس هم که ما رو نمیشناسه چون اصلا چهره مان هم مثل چهره کاروم‌ ها قرمز میشه. بعد میریم و از یه کاروم می پرسیم هونل کجاست، اگه گفت که هیچی اگه نگفت... یه نقشه دیگه میکشیم.»سه پری با هم وردی را زیر لب خواندند:« من یک پری هستم، اما هم اکنون یک کاروم هستم!» هر سه ناگهان، تبدیل به کاروم شدند. لباس هایشان بلند و سیاه و پاره پوره شد. مثل لباس کاروم ها. بالهایشان از بین رفت و چهره شان قرمز شد و موهایشان هم که مشکی بود، تیره تر شد. سه پری، با تعجب به هم نگاه کردند. پرینا گفت:« احساس بدی دارم! حس میکنم کینه و چیزهای بد دیگه در من ایجاد شده!»پارینو گفت:« کاملا طبیعیه بچه جان! چون کاروم ها از کینه و طمع و هر چی ویژگی بده ساخته شدن دیگه!» سه پری، به سمت یک کاروم رفتند و پاری پرسید:« ببخشید... هونل کجاست؟؛»کاروم که یک مرد بود، با چهره بنفشش با تعجب به آنها نگاه کرد. ( کاروم های مرد، چهره بنفش رنگ و کاروم های زن چهره قرمز رنگ دارند.) کاروم با صدای خشنی گفت:« در اینجا هیچ کارومی معذرت خواهی نمیکنه!» پاری گفت:« بله... میدونم... خب... ببینم... حالا جواب سوالم رو میدید؟!»کاروم گفت:« سوالت چی بود؟! یادم نرفته اما دوست دارم که دوباره تکرارش کنی! برای اذیت کردن!»پارینو گفت:« وای که چقدر شما کاروم ها نفرت انگیز هستید!»کاروم گفت:« خوشحالم که اینو میشنوم!» پارینو با حرص زیادی گفت:« منم خوشحالم که کاروم نیستم!» در همین موقع پاری آهسته گفت:« پارینو!» بعد به کاروم گفت:« ببخشید، اون یکم شوخ طبعه!» کاروم گفت:« بله... و من از کاروم‌ های شوخ طبع خوشم نمیاد! اصلا! ضمنا باز که معذرت خواهی کردی!» پاری با خونسردی گفت:« هونل کجاست؟!» - هونل؟! هونل رو میخوای چیکار؟!»پاری گفت:« میخوام... میخوام کمک کنم که قدرت هونل رو افزایش بدیم که باهاش بتونیم زودتر کل جهان رو تصرف کنیم!» کاروم گفت:« لازم نکرده! فعلا دارن روش کار میکنن! میخوان قدرتش رو زیاد کنن!»پاری گفت:« خب من یک... ورد جادویی بلدم که میتونه خیلی زود، قدرت هونل رو زیاد کنه!» - واقعا؟!- بله! - خب... پس‌... ببین، هونل توی قصر پادشاه این سرزمینه. همین و بس. دیگه چیزی نمیدونم!پاری گفت:« ممنونم که کمک کردی!»کاروم گفت:« هیچ کارومی تشکر نمیکنه!»پارینو گفت:« هی کاروم! میدونی چرا؟! چون شما کاروم ها از ویژگی های بد ساخته شدید!»- تو خیلی دوست داری خوشحالم کنی، نه؟!پاری گفت:« راستی، قصر کجاست؟!»- مگه اون قصر دراز و بلند و سیاه و قرمز و بنفش رو نمی بینی؟!پاری به قصر که کمی دورتر بود، نگاه کرد. قصر، از آن دور، کمی کوچک به نظر می رسید، اما میشد پرچم های بنفش و قرمز و سیاه و دیوارهای دراز بنفش و قرمز و سیاه را دید.سه پری، ورد جا به جایی سریع را داشتند می خواندند که ناگهان، همان کاروم گفت:« الکی این ورد رو نخونید! این سرزمین همه جاش طلسم شده است. برای آزار و اذیت کاری کردیم که این ورد، هر کاری کنی، جواب نده!» پارینو به کاروم با عصبانیت چشم غره رفت و گفت:« به زودی از بین می روید!»سه پری، به سمت قصر، راه افتادند و از کاروم دورتر و دورتر شدند.اما مثل اینکه راه تمامی نداشت. اگرچه قصر آنقدر ها هم دور به نظر نمی رسید. ناگهان، سه پری دوباره تبدیل به پری شدند.پاری گفت:« ای وای! یادمان رفت زمانی که میخوایم کاروم باشیم رو تعیین کنیم! اگه خودمون تعیین نکنیم، خود ورد برامون تعیین میکنه که یک ربع یک موجود دیگه باشیم.» کاروم ها با تعجب به سه پری نگاه کردند. یک کاروم پلیس، به آنجا آمد و گفت:« موجودات بیگانه! موجودات بیگانه! شما دستگیر هستید!... ضمنا جادویتان را هم خواهیم گرفت!... آخه میدونید... میخوام جادویتان را بدم به هونل!»پلیس، سه پری را دستگیر کرد و به دادگاه برد...فاطمه واحدفاطمه واحدTue, 20 Dec 2022 12:23:46 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-aiyliqkr5hi8قسمت هفدهمهوا، در آن بالا، حسابی سرد و سوزناک بود‌ و برف به کندی می بارید. سه پری به دروازه غار چشم دوختند. دروازه غار بزرگ و داخلش تاریک بود. سه پری به سمت دروازه حرکت کردند و همین که به داخل غار رسیدند، دروازه، بسته شد. پرینا گفت:« وای! چرا در بسته شد؟!» پاری گفت:« احتمالا این غار طلسم شده... مهم نیست. اون رو بعدا درست میکنیم.» پارینو گفت:«من که چشمام هیچی نمیبینه. آخه چطوری توی این تاریکی حرکت کنیم؟!»پرینا گفت:« خب همینجوری حرکت میکنیم.»پاری گفت:« نه، خطرناکه. ممکنه توی راه به یه چیزی برخورد کنیم یا حتی به یک گودال بزرگ یا حتی دره برسیم و پرت بشیم. تازه، من که فکر نکنم بتونیم اون پری رو تو این تاریکی ببینیم.» ناگهان، فانوس هایی که روی دیوارهای غار بودند، روشن شدند و غار را روشن کردند. نورشان هم آبی رنگ بود.صدایی به گوش رسید:« خیلی خب! پس فهمیدم یکی از همنوع های من، محتاط تر از دو نفر دیگه است.»ناگهان، یک پری با لباسی بلند و آبی پر رنگ، ظاهر شد. پری که زن بود، موهایی بلند و مشکی داشت که تا زمین می رسید و کلاهی با رنگ آبی پر رنگ و نوک تیز شبیه کلاه جادوگران بود. حتی بال هایش هم بر خلاف بال های پری های معمولی، آبی پر رنگ بودند. او به نظر ۳۳ ساله می آمد. پری گفت:« خب حالا ببینم، این سه همنوع من، این سه پری، اینجا چکار میکنند؟!»پاری خیلی رک و راست گفت:« کلید و نقشه کجا هستند؟!»پری گفت:« اوه! این پری محتاط، همیشه اینقدر رک حرف میزنه؟!... خب، درباره کلید و نقشه، باید بگم که... متاسفانه نمیتونم اونها رو به شما سه پری، بدم. من به اون کاروم قول دادم و... بد قولی هم اصلا کار خوبی نیست... درسته پری های خوب؟!... حتما داستان من و اون کاروم رو میدونی، درسته؟! مطمئنم که همینطوره‌ و مطمئنم شما سه تا، برای شکست کاروم ها اومدید. درسته؟!»پاری گفت:« بله!»- خب، باید بگم که... شکست این موجودات، کار هر کسی نیست! صلاح شما در اینه که به خونه تون برگردید! اگر نه قطعا کشته میشوید!»پاری با عصبانیت گفت:« مهم نیست، ای پری خائن!»پری با خنده ای تلخ گفت:« خائن؟! من؟! من خیانت نکردم! چرا هر کسی که میاد اینجا، اینو میگه؟!»پاری گفت:« این کجاش خنده داره؟!»پری، خنده اش را قطع کرد اما با لبخندی تلخ گفت:« اصلا می دونستی من یک پری جادوگرم؟!»پارینو گفت:« از ظاهرت مشخصه. اگرنه... من نمی دانستم تو یک جادوگر هستی.» پری گفت:« راستی، یک سوال! مگه من کار بدی کردم که کلید سرزمین کارومای رو گرفتم؟!» پاری گفت:« نه، اما نباید کلید سرزمین سایما رو بدی به اون کاروم! تو با این کار به سرزمین خودت و تمام همنوعانت خیانت کردی! باید نقشه می کشیدی که بدون دادن هیچ کلیدی، کلید سرزمین کارومای رو بگیری!»اما پری فقط گفت:« شما نیم ساعت وقت دارید که خودتان رو از اینجا نجات بدید. اون هم بدون هیچ کلید و نقشه ای. البته اگه میخواید، تلاش کنید اونها رو بدست بیارید، اما من مطمئنم که شما نمیتوانید اونها رو پیدا کنید!» پرینا با عصبانیت گفت:« از کجا میدونی؟!... حداقل یک راهنمایی چیزی... همینجوری که نمیشه خودمان را نجات بدیم!»پری گفت:« تنها راهنمایی من به شما، این است که شما باید یک کتاب مخصوص جادوگرها و یک چوب جادو که داخل این غار مخفی شده اند، رو پیدا کنید‌ و یک ورد داخل کتاب رو بخونید و با چوب جادو، در غار را باز کنید. اون ورد باید مخصوص باز کردن قفل باشه.»و بعد، ناپدید شد.پارینو با ناراحتی گفت:« ولی اینجا که هیچی نیست!»پاری گفت:« شاید باشه.‌ بیایید بگردیم.»سه پری تقریبا یک ربع کل غار را گشتند اما آنجا چیزی جز دیوار های ترک برداشته و سنگی غار و زمین سنگی اش دیده نمی شد.پرینا آهی کشید و با ناراحتی گفت:« فایده ای نداره بچه ها! شاید ما تا ابد اینجا زندانی شدیم.» بعد به دروازه بسته غار تکیه داد و دوباره آه کشید. پارینو گفت:« خب شاید...باید... نمیدونم... فکر کنم حق با تو است پرینا.... آه! عجب سرنوشتی!» پارینو هم کنار پرینا رفت. اما پاری با تعجب به آنها نگاه کرد.پارینو گفت:« چرا اینجوری ما رو نگاه میکنی؟!»پاری گفت:« شما چطوری میتونید اینقدر ناامید باشید؟! به نظر من که باید بیشتر و البته با دقت بیشتر بگردیم. شاید...حتی باید روی دیوار رو هم بگردیم.»پرینا گفت:« روی دیوار؟!» پاری به دیوارها با دقت نگاه کرد و ناگهان چیزی توجه اش را به خود جلب کرد.یک قسمت از دیوار غار، از بقیه قسمت ها ترک بیشتر اما نازک تری برداشته بود به طوری که ترک ها، شبیه یک چوب جادو به نظر می رسیدند. پاری به آن ترک ها دست زد. بعد دستش را کمی روی آن قسمت فشار داد‌. ناگهان آن قسمت از دیوار، از بقیه قسمت ها کمی جدا شد و به عقب رفت. دقیقا مثل یک قفسه مخفی در دیوار‌.پاری با خوشحالی گفت:« بچه ها! کتاب و چوب جادو و حتی... حتی کلید و نقشه سرزمین کارومای اینجا هستند!» سه پری با خوشحالی، داخل کتاب را گشتند و گشتند. کتاب، صفحات خیلی زیادی داشت، بخاطر همین تقریبا ۱۴ دقیقه این کار طول کشید و در حالی که فقط یک دقیقه به اتمام زمان نجاتشان، مانده بود، ورد پیدا شد. پاری با عجله، چوب جادو را در دست و به طرف در غار گرفت‌ و ورد را زیر لب خواند.ناگهان در غار باز شد. آن پری جادوگر، همانجا ظاهر شد و گفت:« کارتان عالی بود! ببینید بچه ها، من دشمن شما نیستم، من فقط میخواستم شما را امتحان کنم که ببینم صلاحیت داشتن کلید سرزمین خطرناک کارومای رو دارید یا نه. به هر کسی که نمیتونم این چیزهای مهم رو بدم. حالا میتونید برید! لطفا مراقب خودتان باشید! کاروم ها خیلی خطرناکن!» سه پری از پری خداحافظی کردند و با کلید سرزمین کارومای، همانجا در هوا، شکل یک دروازه کشیدند و دروازه، ایجاد شد...فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 15 Dec 2022 13:29:06 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-qyu8xhmms2cmقسمت شانزدهم سرزمین اژدر یا اژدها ها، سرزمین وسیع و رنگ نمادش قرمز بود. آنجا هم شبیه یک شهر بود ولی نه یک شهری که ساختمان و آسمان خراش داشته باشه بلکه خانه هایی کوچک و بزرگ شبیه قلعه و عمارت که مخصوص اژدها ها ساخته شده بودند. اژدها های جور وا جوری آنجا زندگی می کردند. اژدها های بزرگ، کوچک، دم دراز، دم کوتاه، شاخ دار، بدون شاخ، رنگارنگ یا یک رنگه، در آن شهر پرواز میکردند یا راه می رفتند. ولی هیچکدام ماشین نداشتند بلکه خودشان مثل ماشین بودند. پاری گفت:« اون گل کنار کدوم رودخانه است؟!»رنگین گفت:« از آنجایی که جغرافیای من خوبه، میدونم اون جادوگر کدوم گل رو گفت. منظورش گل آتشینه. یه کوه آتش فشان خیلی بزرگ در این شهر وجود داره که دور تا دورش یک رودخانه از جنس مواد مذابه و داخلش ماهی های آتشین زندگی میکنند که اگر تو را گاز بگیرند، تبدیل میشی به یکی از آنها‌. آن طرف رودخانه یعنی دقیقا چسبیده به کوه، گل جادویی آتشین وجود داره و از آنجایی که این رودخانه، خیلی پهن و عمیقه، یک پل باریک و چوبی روش گذاشتن.»پرینا گفت:« حالا اون کوه کجاست؟!» رنگین گفت:« خب... اول باید یه نقشه از این سرزمین داشته باشیم... بزار از یه نفر بپرسم.»او به یک اژدهای کوچک که بالهای کوچکی داشت و رنگارنگ بود و شاخ های دراز و دم درازی داشت گفت:« سلام... ببخشید، شما میدونید از کجا میشه نقشه این سرزمین رو گیر آورد؟!»اژدها گفت:« بله، این خیابون رو میبینی؟! این رو مستقیم برو بعد به دومین چهار راه که رسیدی به خیابان سمت راستت برو و یک کتابخانه توی اون خیابان هست که نقشه رو داره.» رنگین گفت:« از کمکت ممنونم! خب بیایید بریم بچه ها!»رنگین و سه پری پرواز کنان، آدرس اژدها را دنبال کردند و رفتند و رفتند. چند دقیقه بعد، دقیقا داخل کتابخانه بودند. کتابخانه خیلی بزرگ بود و کتاب های خیلی خیلی زیادی داشت. کتابدار، که پشت میز روی صندلی، نشسته بود و داشت کتاب میخواند، با دیدن آنها کتابش را روی میز گذاشت. او اژدهایی زن بود که موهای قهوه ای رنگ داشت و عینکی هم روی چشمانش دیده می شد. کتابدار، بال های بزرگ و دم درازی داشت و چهره اش سرد و بی احساس بود. کتابدار به آنها گفت:« دقیقا چه کاری دارید؟! شما از سرزمین های دیگه اومدید. درسته؟! خیلی کم پیش میاد یک توریست از سرزمین های دیگه اینجا بیاد. به هر حال، شما هم توریست محسوب میشوید.»پاری گفت:« ما، فقط اومدیم اینجا که نقشه ی سرزمین تان را بگیریم.»کتابدار گفت:« پس که اینطور! خب... نقشه سرزمین ما، در قفسه مربوط به نقشه ها وجود داره و اون قفسه هم دقیقا پشت شما است.»پاری و دوستانش، به آن قفسه نگاه کردند.پاری گفت:« ممنون. میشه یک مدت کوتاه اون رو داشته باشیم؟! آخه میخوایم به بزرگترین کوه آتش فشان سرزمین شما بریم.»کتابدار گفت:« اوه! مطمئن هستید که میخواید برید اونجا؟! آخه اونجا از آنجایی که موجودات جادویی مختلفی داره، خطرناکه. به خصوص برای کسانی مثل شما که اژدها نیستید. برای چی آنجا میروید؟»پاری گفت:« میخوایم گل آتشین رو برای یک جادوگر در سرزمین جادوگران ببریم‌ که در عوضش یک ورد جادویی رو بهمون یاد بده.» کتابدار گفت:« اوه خدای من! منظورتان آقای هایاراس هست؟! وای نه! اینکار رو نکنید! اون زیردست پادشاه کاروم هاست! اون سالهاست که میخواد گل آتشین رو بدست بیاره اما نه کسی تونسته اینکار رو براش انجام بده و نه خودش وقتی برای اینکار داره. اگر اون گل آتشین رو بدست بیاره، با قدرت جادویی گل، که به شدت قوی و زیاده، به کمک کاروم ها میره تا کل جهان رو تصرف کنه. اگرچه پادشاه کاروم ها گولش زد که اون هم میتونه سه بخشی از جهان رو برای خودش بکنه.»پارینو گفت:« پس چجوری اون ورد رو یاد بگیریم؟!»پاری گفت:« یا چطوری یکاری کنیم اون جادوگر بدجنس شکست بخوره؟!»کتابدار گفت:« من ورد رو به شما یاد میدم البته بعضی از وردهای ما با وردهای جادوگران فرق داره. به خصوص که آنها جادوهای قوی تر و ورد های بیشتری دارند. برای شکست او هم فقط شاید بتونیم طمعش رو از بین ببریم. اگر نه جنگ با او کار هر کسی نیست. حالا بگید وردتون چیه؟!» پاری گفت:« این‌ ورد باعث میشه کلید سرزمین های جادویی که طلسم نشدن رو بدست بیاریم.»- خب خوشبختانه اون ورد رو بلدم. برای شکست اون جادوگر هم بعد یاد دادن ورد، نقشه میکشیم. خب، برای این کار، یکی از شما، به کلید سرزمین مورد نظر فکر کنه و در همون حال این ورد رو یک بار بخونه:« یک سرزمین جادویی، یک کلید، به من بده آن کلید.» پاری گفت:« من انجامش میدم.»پاری کاری که کتابدار گفته بود را انجام داد‌ و کلید سرزمین پروانه ها در دستش ظاهر شد.‌پاری گفت:« خیلی ممنونم! خب حالا با اون جادوگر چیکار کنیم؟!» یک اژدها و یک پروانه و سه پری، به سرزمین جادوگران رفتند.جادوگر یا رئیس مدرسه جادوگری، وقتی کتابدار را دید، تعجب کرد و گفت:« تو اینجا چیکار میکنی مارینا؟!» کتابدار یا مارینا گفت:« اومدم طمعت رو از بین ببرم. میدونم همینجوری نمیتونم طمع جادوگری مثل تو رو از بین ببرم. بنابراین از جادو استفاده می کنم. اگرچه یک مقدار انرژی نیاز داره ولی اشکالی نداره. سعی ام رو میکنم.» پاری و پارینو، طبق نقشه، دستان جادوگر را محکم گرفتند و کتابدار یک کیسه پر از پودر جادویی سفید رنگ، از جیب لباسش در آورد و سریع در حالی که وردی را زیر لبش میخواند، مقداری از پودر را روی سر جادوگر ریخت. طمع جادوگر، از بین رفت و بنابراین جادوگر به آنها گفت:« از شما ممنونم که طمع من را از بین بردید.»کتابدار گفت:« امیدوارم در شکست کاروم ها موفق باشید، بچه ها!»پاری با کلید، شکل یک دروازه را در هوا کشید و در سرزمین پروانه ها ایجاد شد. رنگین گفت:« وای! خیلی از همگی شما ممنونم! امیدوارم موفق بشین و هر چه سریعتر کاروم ها رو شکست بدید. راستی من میدونم سرزمین کارومای کجاست! شما فقط باید کلیدش رو بدست بیارید. سرزمین کارومای در جنوب یک جزیره که کمی پایین تر از جزیره جادوماین وجود داره، هست‌. اسم این جزیره هم جادوکاران هست! خب خدانگهدار!» پاری گفت:« خب! حالا فهمیدیم سرزمین کارومای کجاست، اگرچه دانستنش تاثیری نداره چون فقط با کلید سرزمین آنها هست که هر جایی که باشی، میتونی به سرزمین کارومای بری. خب بچه ها! بیایید اون ورد جا به جایی سریع رو بخونیم تا به رشته کوه های پنین بریم!»هر سه پری با هم ورد را خواندند و کنار دروازه غاری که در رشته کوه های پنین وجود داشت، ظاهر شدند...فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 08 Dec 2022 14:56:45 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-qdgql6s9jujsقسمت پانزدهمپروانه گفت:« راستی اسم من، رنگین هستش و خیلی دوست دارم معلم جغرافیا بشم!»پارینو خندید و گفت:« مگه پروانه ها هم معلم جغرافیا دارن؟!»- معلومه که دارن! تا اونجا که من میدونم، سیاره ما یعنی زمین، یک جهان داره و اسمش جهان اصلی هست و انسان ها و موجودات جادویی در اون زندگی میکنن و ۲۶ تا هم سرزمین جادویی داره. یه سیاره دیگه هم داریم که اسم جهانش، جهان جادوی کامل هست. یعنی هیچ انسان عادی نداره. بنابراین جادوی مطلقه. اونجا ۱۴ تا سرزمین جادویی وجود داره و در کل توی این دو جهان، ۴۰ تا سرزمین جادویی وجود داره که البته ۳۰ تا از کلید این سرزمین ها گم شده و معلوم نیست کجا هستند.»پارینو گفت:« من و پاری و احتمالا پرینا میدونیم! توی سرزمین کرم های شب تابه!»- اوه! واقعا؟!پرینا گفت:« بله. منم میدونم. ملکه و پادشاه اونجا، من رو میشناسن و با من دوست هستن.»رنگین گفت:« پس که اینطور! ۱۰ تا کلید دیگه هم که دست خود ملکه و پادشاه سرزمین مخصوص به خودشونه.» پاری گفت:« البته... کلید سرزمین کارومای دست یه پری هست که داخل غار رشته کوه های پنین زندگی میکنه. اون کلید سرزمین سایما یا پری ها رو داد به یه کاروم و اون کاروم هم در عوضش کلید و نقشه سرزمین کارومای رو داد به اون پری و ما هم کلید سرزمین سایما که معلوم شد گم شده رو پیدا کردیم و الان اون کلید دست مادر و پدر منه.»رنگین گفت:« خب! راستش من چیز زیادی از جهان جادوی کامل نمیدونم اما همه سرزمین های جادویی جهان اصلی رو میشناسم!...راستی، ما الان دقیقا زیر ابرهایی بودیم که سرزمین پروانه ها قرار داشت! یعنی الان اگه از بین کشور ترکیه و کشور اوکان و بعدش از بالای اون اقیانوس یعنی اقیانوس جادو، رد بشیم، میرسیم به جزیره جادوماین و سرزمین جادوگران. ولی خب راهش خیلی طولانیه! بیشتر از یک روز طول میکشه.» پارینو گفت:« خب... اشکالی نداره!» پاری‌ گفت:« صبر کنید بچه ها! ولی... همین الان یک چیزی رو یادم اومد! قبل از اینکه کاروم ها برگردن و سرزمین سایما رو تصرف کنن، ما به مدرسه جادوگری مخصوص پری ها میرفتیم. ما اونجا یه ورد یاد گرفتیم که اگه میخوندیمش و توی ذهن مون به جایی که میخواستیم بریم فکر میکردیم، سریع اونجا ظاهر می شدیم! البته هر چی راهش طولانی تر باشه، انرژی که میخواد، بیشتر میشه.»پارینو گفت:« وای پاری! تو فوق العاده ای! اگه الان اون ورد رو بخونیم و به سرزمین جادوگران بریم، میتونیم رنگین رو نجات بدیم و حتی... حتی سریع میتونیم به رشته کوه های پنین بریم و کلید سرزمین کارومای رو بگیریم! البته نمیتونیم باهاش به سرزمین کارومای بریم. یعنی به هر سرزمینی نمیتونیم بریم. سرزمین کارومای یک سرزمین طلسم شده است. ولی فکر کنم سرزمین جادوگران طلسم نشده باشه!» پاری گفت:« بله درسته!... خب ورد این بود. حالا بیایید برای اینکه همه با هم اونجا بریم، ورد رو با هم بخونیم و با هم به سرزمین جادوگران فکر کنیم.»همه با هم خواندند:« ما را ببر با جادو، با سرعتی همچون باد، با سرعتی همچون برق، با سرعتی همچون باد و برق، ببر ما را با جادو!» بعد ناگهان در سرزمین جادوگران ظاهر شدند. آنجا شبیه یک شهر بود اما یک شهر جادویی. ساختمان های دراز، نورانی و جادویی بودند و پرنده های جادویی در آسمان پرواز میکردند. جادوگران، که کاملا شبیه انسان ها بودند و فقط لباس هایی جادویی به تن داشتند، در خیابان های پر از ماشین های جادویی، راه می رفتند. بعضی ها هم با جارو، در آسمان پرواز میکردند. پاری گفت:« خب... حالا اون کتاب کجاست؟!»رنگین گفت:« من کتابخانه های اینجا را نمیشناسم. اما یه مدرسه جادوگری میشناسم که اون کتاب رو داره و حتی از اینجا هم میتونیم اون مدرسه رو ببینیم.» همه به مدرسه بزرگی نگاه کردند که کمی دورتر وجود داشت. همگی، به سمت مدرسه، حرکت کردند. رو به روی دروازه مدرسه، دو نگهبان بودند. آن دو، دوقلو بودند. یکی زن و یکی مرد. نگهبان مرد گفت:« شما کی هستید‌ و چی میخواید؟ معلومه از یک سرزمین دیگه اومدید.» پاری گفت:« بله. بگذارید صاف و صادق باشیم. ما اومدیم برای مدت کوتاهی، از یه کتاب استفاده کنیم‌. کتاب وردهای جادویی. اصلا شاید نیازی هم نشه. شما همه ورد ها رو بلدید. درسته؟!» زن گفت:« بله... اما... اما همینجوری به هر غریبه ای که ورد مرد یاد نمیدیم. مگه نه برادر؟!»مرد گفت:« چرا. اتفاقا میگیم.»- چی؟! نمیشه که! نکنه تو به هر غریبه ای گفتی! مرد گفت:« بله که گفتم!»- وای! مگه ما موقع استخدام، قول نداده بودیم که هیچ جادویی به هر کسی یاد ندیم؟! اول باید اون شخص شناسایی بشه! - نه من که هیچی یادم نمیاد!- چجوری یادت نمیاد؟!دو نگهبان و دو خواهر و برادر، با هم در حال جر و بحث بودند که رنگین و سه پری از فرصت استفاده کردند و یواشکی از بین آن دو رد شدند و کلید را دزدیدند و وارد مدرسه شدند. مدرسه حیاط بزرگی داشت که البته آن موقع، خلوت بود. هنوز زنگ تفریح دانش آموزان نخورده بود. پاری و بقیه، سریع وارد ساختمان شدند و در راهرو ها قدم زدند.همگی، اینقدر دنبال اتاق رئیس مدرسه گشتند تا بالاخره پیدایش کردند. اگرچه، در این راهروها، نگهبانانی هم وجود داشت. ولی آنها الکی به آنها گفتند که دو نگهبان جلوی دروازه مدرسه، اجازه ورود را به آنها دادند.اتاق رئیس مدرسه، پر از دفتر و کتاب و قفسه و البته وسایل جادویی بود. رئیس مدرسه که مردی تقریبا چاق و پیر با موها و ریش بلند و سفید بود، روی صندلی پشت میز نشسته بود. با صدای کلفتی گفت:« خب... سه پری و یک پروانه جادویی. شما اینجا چه میکنید؟!» پاری ماجرای رنگین را توضیح داد و گفت:« لطفا! ما به آن کتاب احتیاج داریم. یا حداقل شما به ما آن ورد را بگید. فرقی نمیکنه!» رئیس مدرسه، از صندلی بلند شد و گفت:« باشه ولی در عوضش، باید کاری برای من انجام بدید.» پاری گفت:« چه کاری؟!»- یک گل جادویی رو از سرزمین اژدر یا سرزمین اژدها ها برام باید بیارید. اون گل کنار یک رودخانه قرار داره. دیگه بیشتر از این نمیدونم.پاری گفت:« باشه! ما هر کاری لازمه میکنیم اما این پروانه نجات پیدا کنه!» - خوبه! حالا برید.همه با هم دوباره آن ورد جا به جایی سریع را خواندند و در سرزمین اژدر، ظاهر شدند...فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 08 Dec 2022 03:06:39 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-fuxgfbsidob5قسمت چهاردهمپاری، در آسمان پرواز میکرد. می دانست سفر طولانی در پیش داره و خیلی طول میکشه تا به انگلستان برسه. تنها مشکلی که داشت این بود که تنها بود و دوستانش پیش او نبودند.پاری داشت به نقشه هایش برای شکست کاروم ها فکر میکرد که ناگهان، پاری چشمش به پارینو و پرینا افتاد که داشتند در وسط آسمان با هم دعوا میکردند. پاری با خوشحالی به سمت دو پری رفت و گفت:« وای بچه ها! شما اینجا چیکار میکنید؟!» پارینو و پرینا با خوشحالی به پاری نگاه کردند.پارینو با خوشحالی گفت:« وای! اصلا انتظار نداشتم تو رو اینجا ببینم پاری!»پاری گفت:« خب منم انتظار نداشتم شما رو ببینم!»پرینا گفت:« ما اومدیم به تو کمک کنیم. تو اصلا کار خوبی نکردی که ما رو تنها گذاشتی. تو تنهایی نمیتونی از پس کاروم ها بر بیای. خب، حالا زود باشید بیایید بریم کوه پنین و غار داخلش که کلید سرزمین کاروم ها رو از اون پری بگیریم!» هر سه پری مقدار زیادی پرواز کردند. شب که شد، خستگی داشت آنها را از پا در می آورد. هوا ابری و سرد بود و معلوم بود که قراره باران بیاد. پرینا که حسابی خسته شده بود، گفت:« بچه ها! بیایید یکم استراحت کنیم! من خیلی خسته شدم!» پاری گفت:« خب ما هم خسته شدیم! اما باید به راهمون ادامه بدیم. خیلی دلم میخواد که هر چه زودتر برسیم به پنین و کلید سرزمین کارومای رو از اون پری که به یک کاروم کلید سرزمین پری ها یا سایما رو داد، بگیریم.» پارینو گفت:« البته پرینا چندان هم بیراه نمیگه! استراحت هم لازمه. با خستگی زیاد هیچ کاری نمیشه انجام داد.»پاری گفت:« خیلی خب باشه...»ناگهان، رعد و برقی بین پاری و پارینو زد. ولی به آن دو نخورد.ناگهان، صدای ضعیف و آرامی به گوش رسید:« کمک! کمکم کنید! لطفا!» سه پری، به اطراف خود نگاه کردند و ناگهان چشم هر سه، به یک پروانه کوچولو با بالهای رنگارنگ افتاد که در کنار آنها ایستاده بود و به سختی بال بال میزد. پاری گفت:« وای! یه پروانه کوچک اینجا چیکار میکنه؟! اصلا مگه پروانه ها میتونن تا این بالا بیان؟»پروانه گفت:« من اهل سرزمین پروانه ها هستم! این سرزمین بالای ابرها در کشور جادیان قرار داره و همچنین نامرئی هستش. مثل بقیه سرزمین های جادویی که در بعضی کشورها وجود دارن. بعضی کشورها، حتی دو تا سرزمین جادویی دارن... خب میدونید من عاشق جغرافیام! بگذریم، فعلا موضوعات مهمتری هست. لطفا کمکم کنید!» پارینو گفت:« چی شده؟!» - کاروم ها، به سرزمین ما چند روزی میشه که حمله کردن! اونها میخوان قدرت ما پروانه ها رو بگیرن! منم حالا گم شدم و جون مامان و بابام هم در خطره! یه کاروم به ما حمله کرد! وای! اوضاع خیلی بدیه!» پرینا گفت:« خب! ما باید به سرزمین شما بریم... ولی کلیدش رو نداریم. تو چجوری اومدی اینجا؟»- کلید اینجا دست همون کاروم هست. اون دید که قدرت من خیلی کمه بنابراین من رو از سرزمین پروانه ها بیرون کرد. پاری گفت:« خب... اگه اینجوری باشه که نمیشه رفت اونجا!»- چرا میشه! یه وردی هست که اگه بخونیش، میتونه کلید بعضی سرزمین های جادویی رو بهت بده البته به جز کلید بعضی سرزمین ها که طلسم شدن. مثل کلید سرزمین کاروم ها. کاروم ها کلید سرزمین شان را طلسم کردند. اون ورد، توی یه کتابی هست به اسم وردهای جادویی و اون کتاب هم... توی سرزمین جادوگران هست!»پاری گفت:« سرزمین جادوگران؟!»- بله. ببین، جادوگرها در واقع یک نوع انسان هستند که فقط موقع تولد، با جادو به دنیا آمده اند و تفاوت شان با انسانهای عادی که بعدا جادو رو یاد گرفتند و جادوگر شدند، این است که جادوی قوی تر و بهتری نسبت به انسان های عادی دارند و از نوزادی تا آخر عمرشان، کاملا جادویی هستند. جادوگر ها، هم سرزمین خودشان را دارند. سرزمین آنها، در یک جزیره بزرگ به اسم جادوماین قرار داره. همون طور که می دونید ما یک اقیانوس بیشتر نداریم و این جزیره، در شمال این اقیانوس جادویی قرار داره و سرزمین جادوگران هم در سمت شرق جزیره قرار داره.»پاری گفت:« خب، حالا از کدوم طرف باید بریم؟!» بعد به نقشه اش نگاه کرد. پاری گفت:« انگلستان، در شمال قرار داره. یعنی اگر ما مستقیم حرکت کنیم، به انگلستان می رسیم. در سمت شمال غربی، آن جزیره و سرزمین جادوگران هست. پس باید به سمت شمال غربی بریم... خب حالا بیایید سریع بریم!» پروانه گفت:« خیلی از شما ممنونم!» سه پری و پروانه، به سوی سرزمین جادوگران حرکت کردند...فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 08 Dec 2022 01:54:41 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-anul5j34ialvقسمت سیزدهم پاری، با تعجب به اطرافش نگاه کرد. تارانیا گفت:« تو باید سعی کنی با حل معماها، از اینجا بیرون بری. همچنین میخوام قدرت وسوسه شدنت و طمعت رو هم امتحان کنم. خیلی ها موفق نشدن.» آنجا شبیه یک جنگل سرسبز بود. پاری در جاده باریک و خاکی که وسط جنگل بود، به همراه تارانیا راه رفت. در وسط راه، یک هیولای سنگی نشسته بود و داشت استراحت میکرد.تارانیا گفت:« خب، این معما نیست. تو باید به چیزهایی که خیلی دوست داری داشته باشی و مطمئنی که هیچوقت اونها رو به دست نمیاری فکر کنی و اونها خود به خود جلوت ظاهر میشن. ولی باید سعی کنی اونها رو برنداری. اگه برداری، هیولای سنگی بهت حمله میکنه. اگرچه حمله ضعیفی هست و مطمئن باش نمی میری. اگه برنداری، هیولا از راهت کنار میره.» پاری به حرف تارانیا گوش کرد. پاری به چی علاقه داشت که مطمئن بود هرگز به دست نمی آمد؟ پاری با خودش گفت:« من... خیلی به... به اینکه اون عصای جادویی رو که سرش یک ستاره سفید رنگ هست رو داشته باشم. یعنی همون عصای ملکه پری های ماه.... و... یک کتاب جادویی که میتونه من رو به داخل قصه هاش ببره. همچنین نان بنفشی رنگی که اگه ازش بخورم، میتونم در زمان سفر کنم.»عصا و کتاب و نان جادویی جلوی پای پاری ظاهر شدند.پاری با دیدن شان خوشحال شد اما همین که می خواست آنها را بردارد، به یاد حرف تارانیا افتاد. اگرچه کمی این کار سخت بود، اما او انجامش داد. او توانست از برداشتن آنها جلوگیری کنه. هیولای سنگی، از وسط جاده بلند شد و رفت.تارانیا گفت:« خیلی خوبه! حالا مرحله بعدی! امتحان طمع کاری!»پاری و تارانیا به راهشان ادامه دادند. یک دریاچه عمیق، رو به روی شان در وسط جاده از سمت چپ و راست تا ابد ادامه داشت.تارانیا گفت:« تو باید یک پل بسازی.‌ اون هم با این تکه چوب هایی که اینجا هست. البته با جادو که من بهت الان یاد میدم. زیر هر تکه چوب، یک گنج هست. تو باید سعی کنی تا مقدار مورد نیازت، گنج ها رو برداری که این مقدار بستگی به وضع مالی خانواده ات داره. من چون جادوگرم میتونم بفهمم خانواده ات چه وضع مالی دارن. ضمنا باید در یک زمان مشخص اینکار رو کنی. اگه زمان تموم بشه، دیگه نمیتونی روی دریاچه پل بسازی. امیدوارم طمع نکنی. طمع هرگز نتیجه خوبی نداره همانطور که وسوسه شدن همیشه نتیجه خوبی نداره.» تارانیا به او یاد داد چگونه با جادو پل بسازه. پاری، تکه چوب ها رو جمع کرد. پاری می دانست که وضع مالی خانواده آنها متوسط است اما نمی دانست چقدر گنج باید بردارد. بنابراین از تارانیا پرسید:« ببینم، ما که خانواده متوسطی هستیم، چند تا گنج کافیه؟» - با توجه به تعداد سکه های داخل گنج ها، تو میتونی دو تا گنج برداری. خیلی ها بیشتر برداشتند.پاری دو گنج برداشت. یک دقیقه برای ساختن کامل پل وقت داشت. اون میتونست گنج بیشتری در اون زمان کم برداره، اما اینکار رو نکرد و سریع پل رو ساخت. تارانیا با تعجب گفت:« اوه! خیلی ها نتونستن این دو مرحله رو رد بشن.» مرحله بعدی، معما بود. معمایی برای تست شجاعت. وسط جاده، یک کوه بزرگ آتش فشان بود که کنارش رودخانه ای از جنس مواد مذاب، جاری بود. روی رودخانه یک پل بود که موجودات وحشی داخل رودخانه نمی توانستند روی آن بیایند. آنها در اصل ماهی هایی آتشین بودند. ماموریت پاری این بود که همه تخم ماهی های آن ماهی ها را پیدا و جمع کند و از پله های روی کوه آتش فشان بالا برود و آنها را داخل کوه بیاندازد تا کوه آتش فشان سنگین شود و از این شدت سنگینی، خراب شود.تارانیا این ها را توضیح داد.پاری، به کنار رودخانه رفت. او توانست تخم هایی قرمز رنگ و گردی را روی سطح رودخانه پیدا کند. اگرچه کمی داغ بودند و همچنین ممکن بود ماهی ها دست پاری را گاز بگیرند، اما پاری سعی کرد حتی به خاطر خانواده کریمی هم که شده، این کار را انجام دهد. پاری مقدار زیادی تخم از روی سطح مواد مذاب برداشت. چند بار نزدیک بود ماهی ها دستش را گاز بگیرند. پاری به سرعت از کوه آتش فشان بالا رفت و آنها را در داخل کوه که پر از مواد مذاب بود انداخت و سریع فرار کرد. کوه بالاخره خراب شد و مواد مذاب هم از بین رفتند. تارانیا گفت:« خیلی خوب بود! تو هر سه مرحله رو با موفقیت رد کردی! فقط تا الان سه نفر موفق شده بودن! حالا تو هم جزو آنها هستی! مراحل تموم شد. تو به من ثابت کردی که وجدانت قویه و به راحتی وسوسه نمیشه، به هیچ‌ وجه طمع کار نیستی و همچنین شجاعی. خب! حالا وقتش است که بهت جادوی سیاه رو یاد بدم. بهت آسیب نمیزنه..‌.. البته تو یک پری هستی! بهت آسیب جسمی میزنه!» پاری آهی کشید و گفت:« میدونم... اما... اما مجبورم. همین حالا هم جادوی سیاه توی بدنمه.» بعد کل ماجرایی که از موقع اولین بار ورودش به سرزمین انسان ها تا آن موقع را تعریف کرد.تارانیا گفت:« من حتما کمکت میکنم.» بعد به او جادوی سیاه رو یاد داد. پاری، اگرچه ضعیف تر شد، اما توانست خانواده کریمی را از قفس نجات بدهد. او کم کم داشت بیهوش میشد که ناگهان تارانیا به آنجا آمد. او گفت:« من خودم پاری رو خوب میکنم. نگران نباشید. حالا وقتشه که شما به خانه خود در تهران برگردید. آماده اید که با جادو اینکار رو کنم؟!» خانم کریمی گفت:« صبر کن از پاری خداحافظی کنم... اوه پاری! واقعا ازت ممنونم.» خانواده کریمی از پاری تشکر و خداحافظی کردند. بعد، تارانیا وردی خواند و آنها ناپدید و در خانه خود ظاهر شدند. تارانیا در حالی که پاری را در آغوش گرفته بود، گفت:« خب! باید بریم!»تارانیا در خانه خود پاری را کاملا خوب کرد. پاری بعد دو روز که حالش کاملا خوب شد، گفت:« حالا باید برم برای نجات دنیا.» تارانیا گفت:« خوبه... ولی صبر کن! این وسایل رو بگیر! ممکنه نیازت بشن. تو سفر طولانی و خطرناکی رو در پیش داری.»پاری تشکر کرد و وسایل رو گرفت و از غار تارانیا بیرون زد و با نقشه ای که در دست داشت، به سمت کشور انگلستان و رشته کوه های پنین پرواز کرد...فاطمه واحدفاطمه واحدFri, 18 Nov 2022 04:16:38 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-u2outmynfm1rقسمت دوازدهم پاری به سمت یک غار رفت. به اشکال کنارش نگاهی انداخت. خب این که قطعا نبود. اون اشکال اصلا به جادوی سیاه نمی خوردند. چون آن اشکال، فقط گل و گیاه بودند. به سمت یک غار دیگه رفت. شکل های کنارش رو که دید، شک کرد که اینها به جادوی سیاه مربوط هستند یا نه و بخاطر همین ترسش بیشتر شد. دوباره آن اشکال را بررسی کرد: دایره سیاه، عصای سیاه، گل سیاه، درخت سیاه، اژدهای سیاهپاری، نفسی عمیق کشید و دکمه آبی رنگ را زد. شاید آن غار بود.ولی نه! او اشتباه انتخاب کرده بود.‌ چون دکمه آبی رنگ ناگهان قرمز شد که یعنی اشتباه است.پاری، به شدت ترسید ولی باید به ترسش غلبه میکرد. شاید راه های دیگری برای یادگیری جادوی سیاه وجود داشت. به هر حال پاری سعی خودش را باید میکرد.‌ حالا او فقط یک فرصت و شانس دیگر داشت. پاری به اشکال غار بعدی نگاه کرد. نه، این هم نبود. فقط اشکال مربوط به غذاهای جادویی بودند. آنجا کلا، ۵ تا غار وجود داشت که حالا سه تاش رو نگاه کرده بود و هیچکدام شان هم نبودند. پاری به اشکال چهارمین غار نگاه کرد. هوا سردتر شده بود و ترس و هیجان، دستان و پاها و بالهای پاری را سردتر کرده بود. پاری دوباره شک کرد. پاری تصمیم گرفت خیلی با دقت همه را بررسی کند. پاری با خودش گفت:« خب! اژدهای سیاه رنگ. یادمه قبلا توی مدرسه بهمون گفتن که یک اژدهای سیاه رنگ، جادوی سیاه را به وجود آورد. پس این شکل هست. شکل بعدی، یک قلعه سیاه است. قلعه سیاه محل زندگی اون اژدها است. گرگ سیاه و کلاغ و عصای سیاه.درباره گرگ و کلاغ مطمئن نیستم اما عصای سیاه رو مطمئنم. خب فکر نکنم این غار باشه. غار بعدی، اشکالش... عصای سیاه، دایره سیاه، اژدهای سیاه، درخت سیاه و قلعه سیاه. شاید اینه.» پاری، می خواست دکمه را بزند ولی همین که دستش فقط یک میلی متر به دکمه نزدیک شد، دستش را کشید و گفت:« نه! باید بیشتر احتیاط کنم. خب شاید بعدی باشه.»غار آخر. اشکال: دایره سیاه، عصای سیاه، اژدهای سیاه، قلعه سیاه، گل سیاه.پاری بین دو راهی گیر کرد. فقط یک فرصت دیگر داشت. پاری، دکمه آبی رنگ را زد! دکمه ای که کنار غار آخر بود! چند لحظه طول کشید تا مشخص شود جواب درسته یا نه.بالاخره جواب مشخص شد چون دکمه آبی رنگ سبز شد و این به معنای درست بودن جواب بود.پاری از خوشحالی نمی دانست چی بگه.دروازه غار، باز شد. پاری به انتهای غار نگاه کرد. غار دراز و شبیه تونل بود. مشعل ها با آتش های آبی رنگ، بر روی دیوار های غار بودند و نور آبی رنگشان تقریبا نصف غار را روشن میکرد.پاری داخل غار قدم گذاشت. احساس میکرد دیگه چیزی نمونده که خانواده کریمی را نجات بده و اون وقت به ادامه ماموریتش یعنی شکست کاروم ها می پرداخت. پاری بالاخره به انتهای غار رسید. آنجا، یک قالیچه قرمز رنگ و ابریشمی وسط غار، پهن شده بود که رویش، یک میز بنفش با صندلی هایی چوبی و بنفش و یک مبل نرم و کهنه قرمز کنارش، بود. روی دیوار سمت راست غار، یک ساعت قدیمی و بنفش رنگ بود و خراب به نظر می رسید. چندین قفسه پر کتاب های نامرتب روی دیوار بود و چندین کتاب هم روی زمین پخش و پلا بودند. پاری، با دقت به اطرافش نگاه کرد اما هیچکس را آنجا ندید. بنابراین با صدای کمی بلند گفت:« کسی اینجا نیست؟... خانوم تارانیا؟... شما اینجایید؟» بعد چند دقیقه، بالاخره صدایی به گوش رسید. صدای ملایم یک‌ زن:« اوه خدای من! کمتر کسی میتونه از پس معماهای من بر بیاد. تو هم مشخص شد که میتونی. البته، اون اشکال ساده ترین معمای من بود. به هر حال، تو موفق شدی و این کار هر کسی نیست. خب، حتما اومدی که بهت جادوی سیاه یاد بدم. درسته؟! چون معمولا افراد برای همین میان سراغم.»پاری، به زنی که از داخل دیوار سمت چپ غار، ناگهان بیرون آمد، نگاه کرد. او تارانیا بود. تارانیا شنلی بنفش رنگ داشت که همه جای بدنش به جز صورتش را پوشانده بود. موهایش، مشکی رنگ و صورتش کاملا جوان. چشمهایش هم آبی پررنگ بودند.پاری گفت:« بله. اومدم که جادوی سیاه رو یاد بگیرم تا... تا خانواده ای که از من مراقبت کردند رو نجات بدم.»- اوه! افرادی که موفق شدند از این معما رد بشن، معمولا برای یادگیری جادوی سیاه اونم بخاطر اینکه فکر میکردند جادوی جالبیه، می اومدند. ولی نمی دونستند این جادو، اصلا جادوی خوبی نیست. میدونی چرا؟»- فکر کنم بدونم‌...تارانیا بدون اینکه فرصت حرف زدن به پاری بدهد، گفت:« چون اگه کسی طمع کار باشه یا ذات خیلی خوبی نداشته باشه یا از اون کسانی باشه که خیلی راحت وسوسه میشه، اون جادو کم کم اون رو به یک موجود یا آدم خطرناک و بدجنس و خلاصه خیلی بد و بی رحم تبدیل میکنه. امیدوارم تو از اون انسان ها نباشی... اوه، حالا که دارم دقت میکنم، می بینم که تو یک پری هستی نه انسان! خب خیلی وقته پری ها رو ندیدم. خب قبل یادگیری جادوی سیاه، باید ببینم شایستگی اش رو داری یا نه. دلم نمیخواد پری بدی بشی. برای این‌ کار، باید چند تا معما حل کنی.» تارانیا، دروازه ای دایره ای شکل و بنفش رنگ در هوا ایجاد کرد و گفت:« حالا با من بیا و از این دروازه رد شو.» پاری با کمی تردید به سمت دروازه قدم برداشت...فاطمه واحدفاطمه واحدFri, 18 Nov 2022 03:15:36 +0330https://virgool.ir/@F.vahed/در-جستجوی-هونل-o2wtv5mzg9pkقسمت یازدهمپاری به اطرافش نگاه کرد تا ببیند چگونه باید خانواده کریمی را پیدا کند. اما هیچ فکری به ذهنش نرسید. کاروم ها بعضی جاها سرگردان بودند و بعضی از آدمها را می گرفتند. آنها هر کدام وظایف متفاوتی داشتند. مردم در حال مهاجرت بودند. می خواستند به دورترین جای کره زمین بروند تا دست کاروم ها به آنها نرسد. پاری با دیدن این صحنه ها آهی کشید و گفت:« یعنی میتونم این وضعیت نفرت انگیز و بد رو از روی کره زمین جمع کنم؟... نمیشه نتونم. باید بتونم. هیچکس دیگه ای هیچ کاری نمیکنه! این منم که باید یک کاری بکنم. باید از زیر بار ظلم بریم بیرون!» پاری تصمیم گرفت پرس و جو کند. تنها راه پیدا کردن خانواده کریمی همین بود. پاری، از همه مغازه ها، هتل ها و اینجور جاها پرسید که خانواده ای مثل خانواده کریمی به آنجا آمدند یا نه. اما همه می گفتند همچین خانواده ای را ندیدند. شاید هم وقتی دیدند لایه مخصوص کاروم ها از بین رفته، به خانه برگشتند! ولی نه! آنها هرگز پاری و پارینو را ول نمی‌کردند. پاری سردرگم بود. آنها کجا بودند؟ او امیدوار بود که کاروم ها آنها را زندانی نکرده باشند. پاری باید هر چه سریعتر کاری میکرد. کاروم ها همچنان در حال تلاش بودند که دوباره روی آن کشور لایه مخصوص خودشان را درست کنند. ولی پاری نمی دانست چه کار کند. او با خستگی و ناامیدی روی یک سنگ بزرگ نشست. ناگهان صدای ضعیف و آرامی شنید:« پاری! پاری! ما اینجا هستیم! منم!» صدایش شبیه صدای خانم کریمی بود. پاری با تعجب به اطرافش نگاه کرد. اما هیچکس نبود. فقط مردم داشتند کار خودشان را می کردند. همان صدا گفت:« ما این پایین هستیم! روی زمین! ببین!... نه اونور نه! سمت... سمت راستت!» پاری به سمت راستش روی زمین نگاه کرد. ناگهان خانواده کریمی را دید که کوچیک شدند. یعنی اندازه آدم کوچولو ها. پاری با تعجب پرسید:« چرا شما کوچک شدین؟» آقای کریمی گفت:« یه کاروم جوان، اشتباهاً ما رو با جادویش کوچک کرد. می خواست ما رو بکشه! ما هم از فرصت استفاده و سریع فرار کردیم. ببینم، تو نمیتونی ما رو دوباره بزرگ کنی؟ جادویت چقدره؟» خانم کریمی با تعجب گفت:« وای خدای من! تا حالا دقت نکرده بودم. تو بال داری! یک جفت بال صورتی!»پاری ماجرای خودش را از آنجا که به سرزمین کرم های شب تاب رفته بود را تعریف کرد تا آن موقع. بعد گفت:« خب من نمیدونم. مطمئن نیستم که بتونم. اونقدر ها هم بلد نیستم. ولی امتحان میکنم.» پاری هر چه قدر سعی کرد نتوانست آنها را دوباره بزرگ کند. او گفت:« باید بریم پیش پری جادوگر توی سرزمین مان. نگران نباشید. من کلید سرزمین مان را دارم.»ناگهان یک کاروم دید که پاری دارد با آنها حرف میزند. او خانواده کریمی را هم دید و ناگهان با چنگال های پاهایش خانواده کریمی را گرفت و رفت. پاری با عصبانیت کاروم را تعقیب کرد و گفت:« اونها رو ول کن!» پاری در آسمان دنبال کاروم پرواز میکرد. او کنار کاروم رفت تا خانواده کریمی را بگیرد اما کاروم نمی گذاشت. پاری با کاروم محکم برخورد کرد و با او جنگید. ناگهان کاروم که دیگه کلافه شده بود، با دستان سیاهش نور سیاهی ایجاد و به سمت پاری پرتاب کرد. ناگهان پاری تا نزدیک زمین سقوط کرد اما قبل اینکه به زمین برخورد کند، پرواز کرد و به آسمان رفت. سرعتش خیلی کم شده بود و او نمی توانست به کاروم برسد. او تقریبا دور شده بود. با این حال پاری تعقیبش کرد. او حتی سعی کرد با جادویش کاروم را بگیرد اما جادویش خیلی ضعیف شده بود. پاری بدون اینکه کاروم او را دوباره ببیند، تعقیبش کرد. ناگهان کاروم بر روی زمینی که پر از کاروم بود فرود آمد. پاری هم یواشکی فرود آمد. او پشت یک سنگ پنهان شد. آنجا در واقع پایگاه و کمپ چند کاروم بود. کاروم ها آنجا داشتند کار میکردند و راه می رفتند. یک کاروم، خانواده کریمی را دوباره به اندازه قبلی شان برگرداند. بعد آنها را به یک قفس شبیه قفس های باغ وحش اما کمی کوچکتر برد. قفس، چسبیده به قفس های شبیهش بود. در همه آن قفس ها چند انسان زندانی شده بود. پاری وقتی دید که پشت سنگ هم امن نیست، در بوته بزرگ پشت سرش پنهان شد. بعد صبر کرد تا شب بشه. وقتی نیمه شب از راه رسید و همه به کمپ های خودشان برگشتند، پاری به آرامی از داخل بوته بیرون آمد و پاورچین پاورچین آنجا راه رفت. او نمی دانست باید چگونه خانواده کریمی و بقیه آدمها را نجات دهد. کلید قفس ها باید حتما در یکی از آن کمپ ها می بود. پاری اول به سمت قفس آدمها پیش خانواده کریمی رفت. خانواده کریمی از دیدن پاری خوشحال شدند.خانم کریمی گفت:« این همه مدت کجا بودی؟ تو و پارینو؟» - فعلا وقتی برای توضیح ندارم، میخوام کلید این قفس ها رو پیدا کنم. شما میدونید کجاست؟آقای کریمی گفت:« نه.» یک زن در قفس سمت چپ، گفت:« من میدونم. یعنی دیروز فهمیدم البته راهش کلید نیست بلکه جادوی سیاه است که فقط کاروم ها و بعضی جادوگرها بلدند. شما باید برید پیش یک جادوگر که بهتون این جادو رو یاد بده.»پاری با ناراحتی گفت:« ولی... ولی من این جادو رو دوست ندارم. همچنین من نمیتونم. یعنی ما پری ها نمیتونیم چون این جادو برای بدن ما ضرر داره و باعث یک بیماری خطرناک میشه.» زن گفت:« خب پس چاره ای نیست. مجبورید همینجا بمونید.» پاری گفت:« نه! من...میرم.... یعنی مجبورم. اگرچه این جادو رو به خاطر بد بودنش دوست ندارم و همچنین به بدنم آسیب میرسه اما.... اما میرم.»خانم کریمی با ناراحتی گفت:« ولی نه پاری! مگه نگفتی پری ها نباید این جادو رو یاد بگیرن؟!» -میدونم... اما من نمیتونم بذارم شماها اینجا بمونید.پاری به زن غریبه گفت:« خب، کدوم جادوگر میتونه بهم یاد بده؟!» زن گفت:« یه جادوگر هست که خیلی تو کارش ماهره. ولی اون به هر کسی یاد نمیده. او فقط به موجودات شجاع با اعتماد به نفس خوب یاد میده. از صحبت هات میفهمه این دو ویژگی رو‌ داری یا نه. اسمش تارانیا است.البته اسمش اسم جادوگری است. جادوگرها علاوه بر اسمهای عادی شان، اسمهای جادوگری هم دارند. تارانیا، نزدیک همینجاس. اگه کاروم ها بفهمن، حتما او را نابود میکنن. این کوه را می بینید؟» زن، به یک کوهی مرتفع در جنگل نزدیک کمپ کاروم ها قرار داشت. پاری گفت:« آره.» زن ادامه داد:« تارا، در یک غار توی این کوه است. البته غارهای زیادی داره و تو باید بتونی تشخیص بدی کدوم شونه. همه دروازه غارها، قفلن و البته دکمه های جادویی دارن. اگه تا دو بار، اشتباه بزنی، کوه زنده میشه و دو دست ازش در میاد و تو رو میگیره و روی زمین میگذارتت. اون وقت دیگه هرگز نمیتونی اونجا بری.»- وای! ولی... چجوری غار درست رو تشخیص بدم؟!- من فقط یه راهنمایی میتونم بکنم چون اطلاعاتم کمن. کنار هر غار، یه اشکالی هست. تو باید تشخیص بدی که اون اشکال، مربوط به جادوی سیاه هستن. نگران نباش. همه حتی کسایی که این جادو رو بلد نیستن بالاخره میتونن با دیدن این اشکال تشخیص بدن مربوط به جادوی سیاهن. ولی یکم سخته. خب میتونی بری. موفق باشی.»پاری، به زن لبخند زد و گفت:« ممنون.» پاری به کوه نگاهی آمیخته با کمی ترس و کمی امید، انداخت. بعد دوباره نگاهی به خانواده کریمی و زن غریبه انداخت. پاری قبل اینکه بره، به زن گفت:« راستی، اسمت چیه؟!»زن گفت:« اسم اصلیم کارن است. توی ترکیه به دنیا اومدم ولی در همان دوران نوزادی، به ایران اومدم و همونجا موندم چون مادربزرگم ایرانی بود و مریض. حالا که مادربزرگم مرده، بعد ۳۶ سال به ترکیه برگشتم. ضمنا... من فقط این رازم رو برای شما فاش میکنم‌. اینکه من یک جادوگرم. اسم جادوگریم، بارالا است.»پاری لبخند زد و گفت:« خب، خداحافظ.»و به سمت کوه پرواز کرد‌. البته به سختی از جایش بلند شد. به سختی هم پرواز کرد. بعد اینکه کاروم بهش جادوی سیاه پرت کرده بود، ضعیف شده بود. پاری می دانست که به بیماری جادوی سیاه مبتلا شده اما بلد نبود چطور ازش استفاده کنه. پاری بالاخره به کوه رسید. هوا آن بالا. حسابی سرد و برفی بود. برف با سرعت زیادی می بارید و باد با وجود یواش بودنش، حسابی سرد بود. پاری روی صخره های پر از برف، با لرز، ایستاد. او همان موقع، غارها را دید که به صورت متوالی، در کوه، قرار داشتند و فاصله کمی بینشان بود. دروازه هایشان، میله هایی بنفش رنگ داشتند.سمت چپ، ۵ اشکال و سمت راست یک دکمه آبی پر رنگ داشتند. پاری نمی دانست میتونه موفق بشه یا نه اما اگر موفق میشد و حتی اگر تارانیا هم بهش یاد میداد، بیماری پاری حسابی بدتر میشد. ولی پاری مجبور بود. او می دانست که دیگه خیلی زنده نمی ماند و بخاطر همین خیلی ناراحت بود. حالا داشت با احساس ترسش می جنگید و سعی میکرد قدمی به سوی یک غار بردارد..فاطمه واحدفاطمه واحدThu, 29 Sep 2022 16:28:52 +0330