https://virgool.ir/feed/@F.ganjiفاطمه گنجی @مازندران @بابل @بهمنfa2026-11-11 10:55:46https://files.virgool.ir/upload/users/4915991/avatar/nxlroU.jpghttps://virgool.ir/@F.ganjihttps://virgool.ir/@F.ganji/ابراهیم-علیزاده-گنجی-e3bdodvmpyc8 ابراهیم علیزاده گنجی؛ راوی بهار، خادمِ میراثِ بابل و تکیه‌گاهی برای مابه نامِ آن‌که هنر را در دستانِ عاشقِ بندگانش به امانت گذاشتدر میانِ صفحاتِ تاریخِ بابل، نام‌هایی هستند که اگرچه در کتبِ رسمیِ عریض و طویل ثبت نشده‌اند، اما ردِ پایشان بر کالبدِ این شهر و جانِ فرهنگِ مازندران حک شده است. پدرم، ابراهیم علیزاده گنجی (متولد ۱۳۵۲)، یکی از همان عاشقانِ بی‌ادعا بود.نوروزخوانی در روستای پایین گنج بابلاو بیش از ۲۵ سال، جان و توانش را وقفِ «موزه تاریخ بابل» کرد. او برای ما تنها یک کارمند نبود؛ او معمارِ کوچکِ آن خانه بزرگ بود. از کاشی‌کاری و نجاری تا لوله‌کشی و مکانیکی؛ هر گوشه‌ای از موزه که دستِ نوازش او را لمس کرده بود، گویی جان می‌گرفت. او با دستانِ هنرمندش، نه تنها اشیاء تاریخی را چیدمان می‌کرد، که حافظِ اموالِ فرهنگیِ این دیار بود. یادمه قدیما که بچه بودم، زیاد باهاش می‌رفتم موزه بابل؛ اما الان که نیست، وقتی پا به آنجا می‌گذارم، نفسم می‌گیرد... جای خالی‌اش در و دیوارِ آنجا را پر کرده است.نوروزخوانی و دوسرکتن زدن در موزه بابلاما دستانِ او فقط فنی نبود؛ دستانِ او «هنرمند» بود. او در معرقِ چوب، استادی چیره‌دست و در موسیقیِ بومیِ مازندران، صدایِ اصالت بود. نجوایِ «لله‌وا»ی او در دلِ جنگل‌ها و ضرب‌آهنگِ «دوسرکتن»اش در قلبِ آیین‌های مردم‌شناسی، بخشی از هویتِ مازندران بود. او پیشکسوتِ نوروزخوانی بود؛ همان صدایی که بهار را به خانه‌های ما می‌آورد.چون عکسی حین کار از پدر عزیزم نداشتم این عکس با هوش مصنوعی درست شدهفراتر از این هنرها، روحِ زندگی در وجودِ او جریان داشت. بسیار شوخ‌طبع بود و آدم در کنارِ او هیچ‌وقت احساس خستگی نمی‌کرد. همیشه اهلِ سفر و گردش‌های یهویی بود؛ مردی که پایه‌ی ثابتِ خوش‌گذرانی با خانواده بود و لحظاتمان را پر از خنده و شادی می‌کرد. مردی با دلی بزرگ که با کمک دوستانش سرپرستِ یک هیئت بود و با چه شوقی اهلِ محل را به مشهد، قم و کربلا می‌برد.اما فراتر از این هنرها، او برای ما «تمامِ دنیا» بود. او همسری عاشق و دوست‌داشتنی و پدری مهربان بود که در هر لحظه، تکیه‌گاهِ استوارِ زندگی‌مان بود. مردی که هنوز هم بعد از گذشت این سال‌ها، وقتی نامش در میانِ اهالیِ محل، همکاران و دوستان می‌آید، همه از خوبی‌ها، معرفت و منشِ انسانی‌اش با احترام یاد می‌کنند. او مایه افتخارِ ماست و میراثِ انسانی‌اش، بزرگ‌تر از هر افتخارِ هنری است.هنر دست پدر عزیزم ... منم کمک کردمافسوس که تقدیر، راه دیگری برایمان مقدر کرده بود. ۱۸ مرداد ۱۴۰۰، کرونا غبارِ غم بر چهره‌مان نشاند و او را خیلی زود، در اوجِ سال‌هایِ زندگی، از ما گرفت. رفتنِ او برای ما بسیار زود بود؛ او با قلبی سرشار از رویا و آرزوهایِ زیبا برای خانواده و فرزندانش، در نیمه راهِ این مسیر ماند و ناکام از این دنیا سفر کرد.هنر دست پدر جانمیادِ او در تک‌تکِ چوب‌های معرق‌کاری شده، در طنینِ هر نوروزخوانیِ محلی و در عمقِ خاطراتِ تمامِ کسانی که او را می‌شناختند، جاری‌ست.عشق آفرید پدر عزیزم، ای استادِ بی‌ادعایِ فرهنگ و هنر، تو اگرچه در میانِ ما نیستی، اما یادت همیشه در بهارِ ما زنده خواهد ماند.F.ganjiF.ganjiWed, 29 Jul 2026 23:59:50 +0330