<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های یه بنده خدا</title><link>https://virgool.ir/feed/@F.K</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:31:29</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/398203/avatar/eRI6z8.jpeg</url><title>یه بنده خدا</title><link>https://virgool.ir/@F.K</link></image><item><title>شصت ثانیه زجر بیشتر</title><link>https://virgool.ir/@F.K/یک-ثانیه-زجر-بیشتر-tuov3nqvtda6</link><description>اثری از سهراب سپهریخیلیا بودن.‌‌.. ولی انگار هیچکس آنجا نبودلبخندی مصنوعی بر لب هایم و شاید نه فقط من بلکه همه ی ماکاش کودکی بودم که برای بیشتر دور هم بودن یلدا چانه میزدم و اصرار میکردم این شب را تمام نکنید اما خب متاسفانه بزرگ شده ام و حال درک میکنم چرا اصرار هایم را قبول نمیکردند چون آنها بزرگ بودند.شعر زیبایی از سهراب سپهری:</description><category>یه بنده خدا</category><author>یه بنده خدا</author><pubDate>Sat, 21 Dec 2024 02:37:27 +0330</pubDate></item><item><title>بانک عجیب غریب</title><link>https://virgool.ir/@F.K/بانک-عجیب-غریب-n49aj1iarg2u</link><description>_دیروز برای باز کردن حساب به بانک رفتم. نوبت گرفتم و بر روی صندلی انتظار منتظر شنیدن شماره ی 62 شدم. : شُماره ی شَصت و دو به باژه ی شِش~_~_از روی صندلی بلند شدم و به باجه مراجعه گرفتم در حال انجام کار های افتتاح حساب بودم که زنی با شدت به من تنه زد و بر روی صندلی باجه ی کناری مستقر شد و من که عجله داشتم همچنان مشغول  بودم... تا اینکه آن خانم شروع به صحبت با مسئول باجه ۵ شد . مغزم: چه صدای آشنایی○_○  من این صدا را میشناسم؛ ناخداگاه نگاهم به سمت چهره زن کشیده شد، بله درست حدس زده بودم معلم علوم کلاس هفتمم بود دلم برایش لک زده بو‌د، خانم مهربان و ارامی بود، آمدم با سلامی گرم دلتنگی ام را ابراز کنم که ...مسئول باجه ۵: خانم شغل شما چیه؟خانم معلم: من رادیولوژیست هستم.مغزم: چیی ؟امکان نداره ... من مطئن بودم که او معلمم من بوده من حتی مانتوی تنش را هم میشناختم... بینی گوشتی، ابروهایی بلوند،لباهای باریک و از همه مهمتر طن صدایش.مسئول باجه ۵ ادامه داد: متاهل هستید یا مجرد؟معلم: متاهلمسئول باجه ۵: تاریخ ازدواج؟معلم: اممم امممممم امممممممممممممسئول باجه ۵: ...؟معلم: امم اممم خبب،  م من امم یعنی من و هسرم دو تا جشن گرفتیم اول جشن گرفتیم بعد عروسی کردیم  به خاطر همین تاریخ عروسیمونو اشتباه میگیرم شاید این باشه: _ / _/ __ فکر نکنید من فوضولما... من کنجکاوم... تازشم اونا کنار گوشم داشتن صحبت میکردن چطور ممکنه حرفاشونو نشنوم! (: ):باجه ۶ : خانم لطفا این فرم رو پر کنید... مشغول پر کردن فرم شدم و اونو تحویل دادم و باز هم بیکار شدم که نمیدونم مسئول باجه ۵ چه سوال دیگه ای از معلم پرسیده بود که خانم معلم داشت به مسئول باجه ۵ میگفت: من دو سال پیش تصادف کردم و شوکی به سرم وارد شد و خیلی چیزارو یادم نمیاد..._ در همین حین خانم ضیایی که رئیس بانک بود مدام میخندید و هیچگونه چین و خمی در ابروانش مشاهده نمیشد و این برای من خیلی عجیب بود.حتی وقتی خانم ضیایی به پیش همکارش رفت  تا از او بیسکویت بگیرد و به بچه ای که بانک را با صدای گریه هایش روی سرش گذاشته بدهد داستان عجیب تر هم شد. حتی خانم ضیایی سعی میکرد تا حد ممکن مشکل مراجعه کننده هارو حل کنه و کسی رو ناراضی از بانک نمیفرستاد بره.خلاصه که بعد از مدتها رئیس یا مسئولی رو دیدم که دلسوزانه برای مردم خدمت میکرد و توی دلم گفتم کاش منم بتونم اینطور خالصانه وظیفمو انجام بدم...بد بینی رو هم سعی کردم از خودم دور کنم و درباره اینکه شاید اون خانمی که من دیدم خواهر خانم معلم بودن و من ایشونو با خانم معلم اشتباه گرفته باشم تجدید نظر کنم.عکس ربطی به نوشته نداره ولی خب خشگل بود و من دوست ندارم نوشتم بدون تصویر باشه.😁</description><category>یه بنده خدا</category><author>یه بنده خدا</author><pubDate>Wed, 18 Dec 2024 15:06:40 +0330</pubDate></item><item><title>سفر در زمان</title><link>https://virgool.ir/@F.K/سفر-در-زمان-amvhno9vdtri</link><description> با ورود معلم به کلاس، در حالی که سرم را بر روی نیمکت گذاشته بودم از خواب بیدارم شدم.چیی! خانم محمدی!؟!؟(خانم محمدی معلم ریاضی کلاس پنجم من بود و چند وقتی میشد که او را ندیده بودم)خانم محمدی اینجا چه میخواست! که همان لحظه معلم شروع به تدریس کرد : (درس سوم ریاضی کلاس پنجم)اما من که کلاس ۱۲ ام بودم /: چه اتفاقی در حال رخ دادن است!! توجهم به خودم جلب شد و از همه جهات خودم را تماشا کردم...این من بودم؟ چرا انقدر کوچک و ریز نقش شده بودم؟ چرا لباس فرم بنفش رنگ کریه دبستانم را بر تن داشتم/:ناگهان عصبانی شدم؛ با دو دستانم محکم برروی نیمکت چوبی میکوبیدم، دو پایم را بر زمین میزدم و همزمان خودم را در هوا پرتاب میکردم و میگفتم: نههههه من کلاس دوازدهممم هستممممم نههههه من کوچک نیستم من کلاس دوازدهم هستم همه شما دوروغ میگویید این امکان ندارد... یک لحظه.من دارم خواب میبینم؟اما خواب نبود... عین واقعیت بود. برای اطمینان خودم را نیشگون محکمی گرفتم اما بیدار نشدم ترسی همه ی وجودم را فرا گرفت : دردها و رنجهای همه ی مدتی که در خواب زندگی کرده بودم در یک لحظه از جلو چشمانم عبور کرد.گویی در ۱۵ دقیقه ای که خواب بودم ۷ سال زندگی کرده بودم خیلی درد داشت...خیلی سخت بود...با صدای مادرم از خواب پریدم•_•هووووف نفسی راحت کشیدم. خیلی خوشحال بودم چون واقعا همه اش خواب بود اما خوشحالی ام زیاد طول نکشید ... یک لحظه با خود گفتم اگر خواب نبود چه میشد؟ و حالا دیگر از اینکه این اتفاق واقعا نیوفتاده غمگین بودم کاش میتوانستم به عقب برگردم شاید خیلی کارها را نمیکردم کاش گاهی آنقدر ب خودم سخت نمیگرفتم و گاهی نیز سخت میگرفتم.وقتی ۱۱ سال داشتم آرزویم رسیدن به سن ۱۸ سالگی بود و به خیلی ها خودم را یک دختر ۱۸ ساله معرفی میکردم(فازم چی بوده؟) اما اکنون که ۱۹ سال دارم آرزویم بازگشت به دورانیست که خیلی چیزها را نمی دانستیم ...گاهی با خود میگفتم کاش دیگر بزرگ نشوم همین ۱۸ خوب است؛ از ۱۸ که گذشت دیگر پیر میشوم اما الان ۱ سال از پیرشدنم میگذرد و باز هم خواهد گذشت.کاش میشد در لحظات خوب زمان را متوقف کردحتی اگر آن لحظه در خواب باشد.</description><category>یه بنده خدا</category><author>یه بنده خدا</author><pubDate>Sat, 14 Dec 2024 21:49:38 +0330</pubDate></item><item><title>مامانمو با پیمان آشنا کردم!</title><link>https://virgool.ir/@F.K/مامانمو-با-پیمان-آشنا-کردم-wme3m9clgs6l</link><description>داستان از اونجا شروع شد که کم کم داشت سر و کله خاستگارا پیدا میشد و آقا بابا به مامان خانوم گفت:ما که نمیتونیم همه جهاز رو یکجا بخریم برو و با پول یارانه(چرا اسم اینو عوض نمیکنن که هی با رایانه قاطی نشه /= ) هر ماه چند قلم از جهزیه رو بخر.مامان خانم هم خوشحال و شادان می رفت و یکی دو قلم از جهزیه رو خریداری میکرد. اما خب، پول بعضی وسایل از موجودی کارت رایانه ای بیشتر میشدن و مامان مجبور بود قسطی پرداخت کنه و از اونجایی که یه رگ شیرازی داره موقع پرداخت قسط که میشد، غر غر های مامان خانوم هم شروع میشد... که آی نموخام برم خودپرداز سخته اِله بِله .میگفتم خب مادر من آنلاین پرداخت کن؛ میگفت نمیتونم باید صد جور رمز و عدد وارد کنی آخرش هم میگه (اطلاعات ورودی کارت صحیح نمی باشد)خلاصه که این موضوع به یک معضل بزرگ در خانواده تبدیل شده بود اما... تا وقتی که مامانمو با پیمان آشنا کردم!اولش بابام یکم غیرتی شد ولی خب کم کم اون رو هم با پیمان آشنا کردم و الان با هم رفیق جینگ هستن.این آقا پیمان، هم خودمونی و راحت بود هم خیلی زرنگ و سریع و حتی پشتیبان و امن بود. مامانم فقط یکبار اطلاعات کارتش رو به پیمان داد و سر هر ماه فقط با یک اشاره قبض و قسط هاشو پرداخت میکرد.می گن با پیمان سرعت یک گروه الزاما برابر با کند ترین فرد آن(مامانم) نیست.از الان به بعد دیگه باهوش ها به بهشت می روند چون پیمان دارن و قسط و قبض هاشونو سر موقع پرداخت میکنن!             ( با پیمان لذت ببر، کارها رواله)خلاصه که همه خفنا پیمان دارن. آره دایی...پیمان یه استارت آپ خفنه که کار رو برای خیلی ها راحت کرده و یکی از بهترین ایده هایی هست که در بین درگاه های پرداخت ایرانی در حال اجراست.</description><category>یه بنده خدا</category><author>یه بنده خدا</author><pubDate>Mon, 02 Dec 2024 20:24:33 +0330</pubDate></item><item><title>منو ببخش عروسک</title><link>https://virgool.ir/@F.K/منو-ببخش-عروسک-m7hyzmnu3bal</link><description>منو ببخش عروسک، اصلا یادم نمیاد کی فراموشت کردم از کی دیگه موهاتو شونه نکردم و از کی دیگه موهاتو نبافتم نمیدونم چقدر غصه خوردی و گریه کردی واسه خودمم سواله که چی شد؛ چی شد که اخرین روزی که با هم بازی کردیم فرارسید؛ منو ببخش عروسک، چون خودمم نمیدونم از کی انقدر بی وفا شدم و چرا!(؛</description><category>یه بنده خدا</category><author>یه بنده خدا</author><pubDate>Fri, 18 Oct 2024 10:50:27 +0330</pubDate></item></channel></rss>