https://virgool.ir/feed/@Esmail.jafariعلاقه‌مند و ساعی در انسان بودنfa2026-11-12 04:17:40https://files.virgool.ir/upload/users/148391/avatar/wJmmCE.pnghttps://virgool.ir/@Esmail.jafarihttps://virgool.ir/@Esmail.jafari/زمستانِ-سردِ-سخت-mj2lewuqrszbصدای چکه‌ی سقفِ تیرچه‌ای اتاق، توی لگنِ روحی احمد را زودتر از اذان مسجد بیدارکرد. می‌خواست پهلو به پهلو بشه و دوباره بخوابه که پاش خورد به منقلِ داغ زیرکرسی. خواب از سرش پرید. خیلی تلاش کرد در دو لنگه‌ای چوبی را بدون سر و صدا باز کنه اما فایده‌ای نداشت. ننه‌آقا بیدار شده بود. خوابش خیلی سبک بود، بر عکس باباعلی خدا بیامزر.احمد نگاهش به ردپای گنجشک توی ایوونِ پر از برف افتاد. آستین‌هایش را بالا زد و نشست لب حوض. همین که می‌خواست شیر آب را باز کند صدای دوری حواسش را پرت کرد. رد صدا را گرفت تا رسید جلوی مطبخ. کورمال کورمال کلید برق را پیدا کرد؛ سه تا جوجه گنجشک را دید که یکی‌شان مرده بود و دوتای دیگر با دهانی باز منتظرغذا بودند.خواست جلوتر برود که پایش به چیزی بند شد، گنجشک مادر با خرده نانی در دهانش یخ زده بود. آسمان قرمز بود و هوا سرد.سجاده را باز کرد، ننه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آقا چارقدش را از روی صورتش کنار زد و گفت: «احمد ننه دیشب یادت رفته بود زیرسفره‌ی رو بتکونی تو ایون، آخر شب من با این پای درد کن رفتم تو ایوون»احمد چشمانش آسمانی قرمز بود.الله اکبر بسم الله الرحمن الرحیماسماعیل جعفریاسماعیل جعفریThu, 15 Sep 2022 00:27:49 +0430https://virgool.ir/@Esmail.jafari/زباله-wsvdvjpkhujt_خانم ببخشید؟ ده دقیقه دیگه قطار میره، من منتظر بمونم؟_ نه! رییس گفتن جا نیست هیچ کس رو سوار نمی‌کنم، معطل نشو آقا.چشمان گردش را هم‌زمان درشت‌کرد به نشانه‌ی تاکید روی حرفش تا بفهمم ماندن بی‌فایده است.هفت هزار تومان بلیت تهران به قم است که اگر از قبل رزرو نشده باشد باید حضوری شانس خودت را امتحان کنی.از گیت کناری که مسئولش خانم مهربانی به نظر می‌رسید شانسم را دوباره امتحان کردم. حرفم تمام نشده بود که نگاهی به دو رو برش انداخت و با گوشه‌ی چادرش اشاره کرد: «بیا رد شو چرا دیر اومدی آخه!؟». زیر بلیتی ردمان کرد.چهار روز بود که از تمام برنامه‌های کلاس «نویسندگی خلاق» عقب افتاده بودم. حتی فرصت نشده بود کلاس دوم را شرکت کنم. تصمیم داشتم تا رسیدن به مقصد حداقل فایل صوتی کلاس را گوش کنم.پیرمرد درخواستم را پذیرفت و کلاه پرکی کرمی رنگ و ساعت و موبایل یازده دو صفرش را از روی صندلی کنار پنجره برداشت تا بنشینم.هدفون تا حدودی از سر و صدای بی امان بچه‌های صندلی جلو کم کرد.استاد از تکالیف هفته قبل ‌پرسید._ یکی از هفت قطعه‌ی که تا امروز نوشته‌اید را روی سایت بارگذاری کنید. اصلا مهم نیست که چه نوشته‌اید. فرض کنید آشغال یا هرچیز دیگری. نگران نباشد بهترینش را انتخاب کنید.حرکتش آن‌قدر آرام بود که صدای برخورد چرخ‌های آهنیش با ریل شنیده نمی‌شد. شده بود یک صحنه نمایش که بازیگرهایش به نوبت از سمت چپ وارد صحنه می‌شدند و از سمت دیگر خارج. سه درخت گرد و سبز وسط یک بیابان بی‌رنگ و رو وارد صحنه شدند. انگار مدیر نمایش از قطار خواسته بود که فرصت بیشتری به هنرمنداش بدهد.درخت‌ها هنوز خارج نشده، دو تپه‌ی خاکی دست ساز وسط همان بیابان که حالا کمی رنگ و رو به رخ داشت با لبخندی از پی درخت‌ها عبور کردند. بیابان که از تشویق حضار به وجد آمده بود و صورتش گل انداخته بود با بوته‌های سبزِ کوچولوی روی پیراهن سورمه‌ی‌اش صحنه را ترک کرد. خنده و شادی فرصت زیادی روی صحنه نداشتند و تلی از آب گیر افتاده در گودالی از خاک وارد ماجرا شد. دستانش را از گودال بیرون انداخته بود و التماس می‌کرد تا شاید کسی به دادش برسد. داشت غرق می‌شد.نمکزار خودش را روی چاله‌ی آب انداخت و هم نمایش را تمام کرد، هم کار آب را.احساس می‌کنم آشغالی که نوشته‌ام حداقل بوی بدی ندارد. آب چرکین از زیرش راه نیوفتاده و شاید بشود گفت زباله‌ی خشک و قابل بازیافت است.فکر می‌کنم مهم این است که شروع کنی به کاری که باید انجامش دهی. حتی اگر اولش نتیجه تولید یک آشغال باشد.استاد: «خب بپرداریم به بحث جلسه دوم...»اسماعیل جعفریاسماعیل جعفریWed, 14 Sep 2022 12:59:32 +0430