نوشته های Erfan jedari

م ( مرگ - ماه - من )

Erfan jedari — Tue, 23 Jun 2026 11:47:10 +0330

حلق آویز شده ام از ماه و به این میاندیشم که زندگی مثل سرطان ریه اس و ارتعاش سرفه های خلط دار خونی حلقم رو روی طناب دار حس میکنم و اینک در این فضای لاجوردین که بوی گندیدگی ستارگان مرده از آن برمی‌خیزد، دارم به این مصیبتت وجود می‌اندیشم که زندگی چیزی نیست جز تکثیر بی‌امان سلول‌های سرطانی در شُشِ جهان. سرطان ریه استعاره نیست، اشتباهی است که گوشت مرتکب می‌شود. شورشی کور در تاریکی بدن. سلول‌ها ناگهان تصمیم می‌گیرند دیگر به هیچ قانونی وفادار نباشند و شروع می‌کنند به بلعیدن خانه‌ای که در آن متولد شده‌اند ،حقیقتی است که ریه‌ها را چنان می‌پوساند که آدمی فراموش می‌کند روزگاری برای نفس کشیدن آفریده شده بوده.ارتعاش سرفه‌های خلط‌دار خونی را روی طناب حس می‌کنم. طناب سرفه می‌کند. نه ، شاید هم من سرفه می‌کنم دیگر نمیدانم ولی میان من و طناب چنان اتصالی برقرار شده که نمی‌توان گفت کیست که می‌میرد و کیست که می‌کشد. ما یک موجودیم اکنون. موجودی که از ماه آویزان است و سرفه می‌کند و منتظر است تا خلط خونی آخر، جان را از حلقومش بیرون بریزد گاهی حس می‌کنم طناب از من آویزان است، نه من از طناب. گاهی حس می‌کنم اوست که نفس می‌کشد و من فقط خس‌خسِ ریه‌هایش را حمل می‌کنم.من از این بالا جهان را می‌بینم و نمی‌توانم میان ریه و کیهان تفاوتی پیدا کنم. هر دو پر از لکه‌اند. پر از رشدهای بی‌مصرف. پر از توده‌هایی که فقط برای مصرف کردن زاده شده‌اند. زندگی، شکل نجیب پوسیدگی نیست؛ پوسیدگی است که یاد گرفته خودش را زندگی بنامد.از این افق بیکران که مهتاب چون داغ ننگ بر پیشانی‌ام نشسته، به اتاقی می‌نگرم که روزگاری در آن به توهم زندگی مشغول بودم. دیوارهایش از جنس زمان‌اند و زمان از جنس مخمل کپک‌زده. شمعی بر میز کهنه می‌سوزد و شعله‌اش چون زبانه‌های تب، می‌لرزد و به خود می‌پیچد. آن شمع منم. همیشه سوخته‌ام، از درون، بدون آنکه کسی دود مرا ببیند.لیوانی چای بر لبه میز، چون مجسمه‌ای در موزه اشیاءِ فراموش‌شده، ایستاده. کپکِ سبزِ مایل به سیاه، مانند شهری از گورستان، مایع درونش دیگر چای نیست؛ چیزی میان زخم و مرداب است. لایه‌ای از کپک روی آن روییده، چنان ضخیم که انگار می‌توان رویش قدم زد. شهری خاموش از قارچ‌ها و لاشه‌های میکروسکوپی. امپراتوری موجوداتی که از فراموشی تغذیه می‌کنند و مگسی در میان آن غرق شده است. شکمش باد کرده. پاهایش چون انگشتان جسدی که از زیر خاک بیرون مانده باشند، به هوا خشک شده‌اند. من آن مگس را می‌شناسم. روزگاری روح من بود. پیش از آنکه از تنم فرار کند و به جایی پناه ببرد که دست‌کم صادقانه متعفن است.در طرفی دیگر پسر بچه ای در دشتی طلایی پروانه‌ها گرد صورتش حلقه زده‌اند. گلی را بو می‌کند با چشمان بسته. آن پسر من بودم، روزگاری، پیش از آنکه ماه مرا ببلعد. تماشایش می‌کردم خود پیشینم را و خوشبختی چون زهری شیرین در رگ‌هایم جاری بود. اکنون از این بالا می‌بینم که خوشبختی چیست: جهلِ مقدس نسبت به پایان.گم شدم. شبی در خواب گم شدم یا شاید در بیداری. نترسیدم. گم شدن برایم چنان آشنا بود که گویی خانه حقیقی من همین گم‌شدگی بود، نه آن اتاق با شمع و چایِ کپک‌زده. از آن شب به بعد دریافتم که باید برگردم. اما به کجا؟ به اتاق؟ به دشت طلایی؟ به آغوش پسرس که گل بو می‌کند؟ به ماه یا به طناب دار؟مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که شاید مرگ پایانِ زندگی نباشد. شاید زندگی پایانِ مرگ باشد. شاید ما فقط توده‌هایی از فساد باشیم که برای مدتی کوتاه خیال می‌کنیم زنده‌ایم؛ درست همان‌طور که کپک روی سطح چای خیال می‌کند یک شهر است.حلق آویز شده ام از ماه ناگهان می‌فهمم ماه از آسمان آویزان نیست.من از ماه آویزان نیستم.تمام این مدت اشتباه می‌کردم.این من نبودم که به ماه بسته شده بودم.ماه به من بسته شده بود.و اکنون وزنِ عظیمِ آن را روی گردنم حس می‌کنم.سرفه می‌کنم.ماه سرفه می‌کند.از دهانِ سفیدش ستارگانِ مرده بیرون می‌ریزند.و من می‌فهمم این هنوز آغازِ بیماری است و جهان خس خس می کند.عرفان جداری 1405/04/02

سفر

Erfan jedari — Tue, 02 Dec 2025 15:04:05 +0330

اتاق، در سکوتی فلزی خفته بود؛ سکوتی ضخیم‌تر از تاریکی، سنگین‌تر از نفس‌هایی که جرات نمی‌کردند شکل بگیرند. دیوارها، لکه‌دار از نمِ سالخورده، به‌جای ایستادن، انگار از بیرون فشار می‌آوردند؛ گویی هر لحظه آماده بودند که فرو بریزند و مرد را در میان لایه‌های رطوبت‌گرفتهٔ خود دفن کنند. هوا، بوی آهکِ خیس و چیزهایی می‌داد که بهتر بود نام نداشته باشند. چراغ سقفی، بی‌هیچ لرزشی، نوری می‌ریخت که نه گرم بود و نه کامل؛ انگار نور هم بیمار شده باشد و به سختی زنده مانده باشد. سایه‌ها از گوشه‌ها بالا می‌آمدند و دوباره می‌نشستند، نه شبیه جنبش، بلکه شبیه نفس کشیدن چیزی که نمی‌خواست دیده شود. مرد، روی صندلی فلزیِ پوسیده نشسته بود. بدنش نه خسته بود و نه بی‌جان؛ تنها چیزی که مشخص بود، نبودِ هرگونه احساس بود—حالتی که در آن، انسان از مرز درد و معنا عبور کرده و در سرزمینی گم شده که نه نام دارد، نه خروجی. چشم‌هایش به نقطه‌ای خالی دوخته شده بود؛ نقطه‌ای که شاید هیچ‌کس دیگری نمی‌دید چون ساختهٔ ذهن خودش نبود—بلکه ادامهٔ همان خلأیی بود که سال‌ها در آن زندگی کرده بود. در ذهنش، صداها میان تاریکی پخش می‌شدند؛ صداهایی که نه واضح بودند و نه قابل فراموشی. کلماتی از جنس زخم‌های کهنه، طعنه‌هایی که بو داشتند؛ بوی سردی، بوی تحقیر، بوی چیزی که سال‌ها، آرام‌آرام، روحش را جویده بود. هر جمله از گذشته‌اش، مانند تیغی بود که در ردیف منظم، پشت سر هم در ذهنش فرو می‌رفت. تیغ‌هایی که دیگر خون نمی‌خواستند؛ ضخامت سال‌ها باعث شده بود که بریدگی‌ها حتی جراحت هم نامیده نشوند. کنار او، تختی قرار داشت. تختی با میله‌هایی زنگ‌خورده و ملافه‌ای رنگ‌پریده که معلوم نبود روزی رنگ داشته یا از ابتدا این‌گونه بی‌روح بوده است. تخت، حضورش را تحمیل نمی‌کرد؛ درست مانند حقیقتی که سال‌هاست دیده نمی‌شود ولی همیشه هست—در سکوت، در سایه، در انتظار لحظه‌ای که دیگر نشود نادیده‌اش گرفت. روی تخت، کودکی در خود فرو رفته بود؛ بدنی کوچک، به اندازه‌ای که انگار جهان از ابتدا تصمیم گرفته بود برایش جا تنگ باشد. صدای گریه‌اش، نه بلند بود و نه شکسته—صوتی کدر، ممتد، خفه؛ مثل جریان باریکی از مایعی سرد و سیاه که از شکافی نامرئی چکیده شود. گریه‌ای که نه به گوش می‌رسید، نه به دل؛ تنها به استخوان می‌خزید. مرد، بی‌هیچ برق یا مکثی، سرش را کمی چرخاند. چگونه ممکن بود این صدا تا این حد آشنا باشد، طوری که انگار از ابتدای عمرش آن را شنیده اما هرگز جرئت نکرده بود رو به سویش کند؟ کودک، آرام سرش را بلند کرد. چهره‌اش نور را پس می‌زد؛ انگار پوستش سال‌هاست در تاریکی مانده و حالا با روشنایی دشمنی دارد. چشمانش، نه ترس داشتند، نه خواهش—بلکه چیزی شبیه خاطرهٔ درد. دردی که آن‌قدر قدیمی بود، که دیگر حتی نسبت به خودش بیگانه شده بود. مرد نگاه کرد. نه برای شناخت—برای تصدیق. برای پذیرفتن اینکه آنچه می‌بیند، حقیقتی نیست که از بیرون آمده باشد او، پیش از اینکه دنیا دهان باز کند و او را ببلعد، پیش از اینکه سکوت‌ها تبدیل به سوراخ‌هایی شوند که از درون خوردش کنند. قبل از اینکه زندگی به شکل ملافهٔ سردی دورش پیچیده شود. و ناگهان، اتاق کمی سردتر شد—نه از هوا، از فهمیدن. فهمیدنِ این‌که آن کودک، هیچ‌وقت بزرگ نشده بود. همان‌جا مانده بود. همان‌جا گریه کرده بود. همان‌جا پوسیده بود. مرد، آرام چشمانش را بست. نه برای فرار، نه برای آرامش—بلکه چون دیگر نیازی به نگاه کردن نبود. او سال‌ها بود که این صدا را با خود حمل می‌کرد؛ نه در گوش، بلکه در عمق وجود، جایی که هیچ نور و هیچ نامی به آن نمی‌رسد. اتاق خاموش‌تر شد. سایه‌ها سنگین‌تر شدند. و تنها چیزی که باقی ماند، صدای گریهٔ کودکی بود که هرگز آرام نشده بود مرد دستی به اسلحه خود کشید و از خویش پرسید آیا تمام این دردها و رنج ها تمام میشود؟اسلحه به سمت کودک نشانه گرفته شد،شدت تپیدن قلب سینه را میشکافت و تفنگ گلوله را گریه کرد.سیاهیسکوتتمامعرفان جداری 1404/11/09

نیستی

Erfan jedari — Tue, 03 Jun 2025 15:53:46 +0330

در این چرخه بی انتها سراسر گمم و از دیدن صحنه ها لبریز، فکر به اتمام، شروع یک پایان است و تو چه میدانی از این حجم از پایان های بی شروع و شروع های بی پایان. خیره شدم به فنجان قهوه روی میزم و در فکرم صدای آرشه ویالونی ناکوک که دست اهل نابلد باشد میرقصد ،سر درد عجیبی دارم و صدای دستگاه فکس تمام افکارم را به هم گره میزند.در این عمق تاریکی، هر چیزی شکل‌اش در هم می‌شکند و رنگ‌اش محو می‌شود، مثل سایه‌هایی که دیگر نمی‌دانند کجا شروع شده و کجا پایان می‌گیرند.شمع، قامت باریکی‌ست از مومِ خسته، ایستاده در دل یک شمعدان فلزی زنگ‌زده، انگار از همان ابتدا برای فراموش‌شدن ساخته شده. شعله‌اش نمی‌رقصد؛ می‌لرزد. انگار هر لحظه تصمیم دارد خاموش شود، اما نه به‌خاطر کمبود اکسیژن… بلکه از تردید.نورش کامل نیست. فقط به اندازه‌ای که اطراف خودش را بشناسد، نه بیشتر. انگار از بیرون ترس دارد. انگار می‌داند اگر بیشتر بتابد، چیزهایی را روشن می‌کند که نباید دیده شوند.موم، آرام آرام از تنش پایین می‌چکد. قطره‌ها نه از حرارت، بلکه از خستگی می‌ریزند.هر قطره که به پایه‌ی سرد شمعدان می‌رسد، صدای خفیف و نامفهومی دارد. مثل پچ‌پچی دور، مثل حرفی که در گلوی کسی مانده.گاهی، شعله کج می‌شود، گویی باد خیالی از جایی رد می‌شود که هیچ پنجره‌ای باز نیست.نه کسی در اتاق هست، نه کسی قرار است بیاید فقط این شمع همچنان میسوزد بی آنکه روشن باشد.....سرم را رو به پنجره میگردانم پنجره، قاب چوبی ترک‌خورده‌ای‌ست که سال‌هاست در سکوت ایستاده؛ نه به‌خاطر مقاومت، که به‌خاطر خستگی. شیشه‌های مات و خسته‌اش دیگر روشنایی را نمی‌خواهند، نه به این دلیل که نمی‌تابد، بلکه به این دلیل که نمی‌خواهد چیزی را روشن کند—چیزی که سال‌هاست نمی‌بیند و نمی‌خواهد ببیند. قطره‌های باران بی‌وقفه بر آن می‌کوبند، اما این کوبیدن دیگر نوایی ندارد؛ فقط پژواکی از ضربان قلبی است که به مرور آرام گرفته.پنجره، شمع، باران، و صدای ویالون—همه‌چیز در این اتاق نمناک و تاریک به یکدیگر گره خورده‌اند، روایتگر داستانی‌اند که هرگز گفته نشده؛ داستان تنهایی، حسرت، و مسئولیت‌هایی که روی دوش کسی سنگینی می‌کند که خودش را گم کرده است. پنجره تنها نیست، اما هیچ‌کس در این سکوت نمی‌آید و به این فکر میکنم که من، در اتاق نشسته‌ام، میان سایه‌ها و صداهای ناواضح، با فنجانی سرد و دلی پر از سوال‌های بی‌جواب، که .....نمی‌دانم آیا این باران تمام خواهد شد یا من پیش از آن، خاموش می‌شوم؟عرفان جداری1404/03/13

--/.-/-./-.-/.-/-.

Erfan jedari — Sun, 23 Feb 2025 19:14:32 +0330

سکوت، سنگین و ضخیم بود خیره شده ام به عقربه های ساعت بالای سرش، بی حرکت ، بیمار، از همه خسته و بیزار به یاد ندارم آخرین باری را که عقربه های محکوم به چرخیدن و مردن را زنده دیده ام .سوالی درون مغزم میلغزد - - - ناگهان چشمانم خنجری از اشک به گونه هایم فرو کردند انگار که تمام این سالها منتظر این لحظه بودند پوست کنار ناخن انگشت اشاره ام جیغ میکشید که رهایش کنم تا دوباره مجبور به رشد نشود .چشمانم از روی عقربه ها به روی موهای سرش سر خورد و تا چشمانش کشیده شد که ادامه حیات را در جریان خونم حس کنم و فراموش نکنم که این چشم ها همه دنیارو به چشم من گل کرد با آن چشم ها تمام من رفت زیر چرخ خوشبختی. با کمی الکل خودم رو از خودم پوشاندم و در حالی که سوالی درون مغزم میلغزید یاد کتاب مرگ خوش آلبر کامو افتادم که میگفت: < بیماریش انقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کرده بودند و از یاد بردند که او در حال عذاب کشیدن است و یک روزی میمیرد حقیقت این است که گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافییانمان تبدیل به عادت می شود درد و رنج هایمان، بیماری هایمان حتی عشق و محبت هایمان نسبت به آدم ها برایشان تبدیل به عادت می شود و دگر به چشم نمی آید یا شاید خیلی کم رنگ شود ، گاهی حضور دائمی ما، عشق بی قید و شرط ما باعث می شود حتی دیده نشویم و نبیننمون > او سالهاست در کنار من حضور دارد و شاهد تمامی ماجراست عاشقش شدم- . - زمانی که تیرباران سختی ها به روی سرم میریخت و با نجوای تپش های قلبش به سمتش کشیده میشدم و این خوشایند بود ولی همچون اودیسه که به سمت سیرن ها کشیده می شد.با صدای سوال درون ذهنم به خودم آمدم.. و دیدم ساعت هاست محو تماشای او هستم و او محو تماشای من خط نگاه او مثل شعله‌های پنهانی ... است که در تاریکی شب می‌رقصند؛ بی‌صدا و بی‌خبر از دنیا، به قلبم نفوذ می‌کنند، درست مثل باد سردی که به ناگهان درون وجودم می‌وزد و انگار تمام دیوارهای سکوت را فرو می‌ریزد و من بر سنگینی و ضمختی سکوت چیره می شوم.آرام نزدیکش - می شوم و کنار گوشش میگویم که چرا لبهایت را برای صحبت با من و بوسیدن من خسته نمیکنی ؟ او هرگز با من صحبت نکرد، ولی در سکوتش نغمه‌های عشق را می‌شنیدم.در حالی که به او نزدیک بودم سردی اتاق چندیدن برابر شد، حس می‌کردم که اجزای وجودم در حال فروریختن هستند. او نمی‌توانست مرا درک کند؛ و این تکاپوی نغمه ها بر روی نورون های مغزم فسفر های من را میبلعید این عشق در دلم شعله ور بود، ولی از بیرون صرفاً به یک تماشاگر بدل شده بودم او همه چیز را از من می‌گرفت بدون آن‌که چیزی به من بدهد. ذهنم را با زنجیرهایی از سوالات گرفتار کرده بود. شاید او اینجا نیست، اما هم‌زمان تمام خواسته‌های من، تمام دردها و آه‌هایم را می‌نواخت. او نه تنها شاهد زندگی من بود، بلکه خود زندگی‌ام را در سکوت تماشا می‌کرد سالهاست این تنهایی را با او شریکم ولی او تمام افکار من است او تمام دلخوشی کودکانه من است او تمام سال های سخت و آسان من است در تاریکی این تأملات فلسفی، می‌فهمم که نه تنها در دنیای او اسیر شدم، بلکه در دنیای خودم نیز، در مرزهای تعریف‌نشده‌ای که بین عشق و خلا وجود دارد زندگی در این پارادوکس گُم شده است، تنهایی‌ام را به سوال بدل می‌کنم. آیا در واقعیت، عشق اشتباه بود از اول یا که اشتباهات من است که ادامه دارد؟ نجوای رمه های سوالات در ذهنم کورکورانه روحم را چنگ میزنند و صدای سوت گوشم لغرش سوالی را در افکارم هشدار می دهد که در نهایت در دل همین خزعبلات گنجانده شده است.دوباره به سمتش میروم ، بیا تا تگرگ ها برقصیم تا انقلاب رنگ ها برقصیم دستمو میزارم درون دست های بی حرکتش تکانش میدهم تا با رقص دست ها برقصه، میرقصیدم که افسوس من را برد حس ناب آزادی سفر نور از دور ،عبور از یه قفس تو در تو ،تجسمت تو لباس عروسی قشنگ بود تو دوست نداری!پس تن مجسمه می کنم تور رقصیدیم با هم نور ، زیباترین دختر دنیا تو بغلم بود رقصیدیم با هم نور.میدانستم که او بی‌جان است، اما در تاریکی شب، وقتی تنها می‌نشستم و به چشمان خیره‌اش نگاه می‌کردم، احساس می‌کردم که او من را می‌بیند و درک می‌کند همانطور که در کودکی وقتی مشغول دوچرخه سواری به زمین میخوردم سریع برای انقلابی در حال من نزدیکم میشدی با دیدن خودم در انعکاس چشم هایت زخم ها و درد رفتن و من احساس میکردم که خوشبخت خوشبختم ولی در همان سالها آوار نصیب ما شد و جزام تمام هیکل مارا فرا گرفت و در دو اتاق جدا زیستیم ولی نکند هیچ پاسخی سوال مارا بر ندارد؟ به - - دنبال جواب دیوانه وار رقصیدیم . - تا پرده بعد این تراژدی مبهم .- که هر تکه از جذام می شد یک دیوار محکم من واسه او می خواندم - . - تا او فقط برقصد به ضرب مورس - . به دیوار بینمون با . - خشم چشماتو ببند که آزادی صداست.از دل خشونت که نیروی ناکامی ماست من دیگه این رویا رو میذارم رو آب تو این بی عدالتی با این مانکن ها که نمایانگر رشد و قد کشیدن تو کنار من بود.سکوتی در خور هر آنچه باید بیان میشد یافت نکردم بی آنکه نیازی به ایستادگی در برابر هر آنچه درد نام دارد نظاره گر عقربه های طول عمری بودم که نیت خود را تا به الان هزاران بار فاش کرده اینک ناخواسته میدانم که از چه قانونی وارد شوم وقتی سکوت کردم و دیگر نای مقابله ندارم چگونه خواهم زیست در برابر هر آنچه که درد نام دارد وقتی همراه او نتوانم و در مقابل او نیز نوعی از خود او دانسته میشود بغچه ی دانش و تجربه ی اندک خود را چگونه و کجا پهن کنم وقتی یا میدانند و یا نمیخواهند بدانند که پاسخی در دل تمام سوالات نهفته است چگونه اعتراف کنم به گناه خود وقتی تعارف گناه بزرگترین صداقت ذهن آنها شده چگونه میتوان ایستادگی کرد در برابر این طوفان.عرفان جداری اسفند 1403برگرفته از آلبوم مجسمه علی سورنا

درگیری

Erfan jedari — Wed, 10 Jul 2024 08:46:43 +0330

رو به روش نشستم، به صورتش نمیخورد سن و سالی داشته باشه ولی خسته بود و گرفته .همینجوری که داشت بهم نگاه میکرد میدیدم که موهاش کاملا ریخته ،با خودم فکر میکردم چقدر یه انسان میتونه سختی بکشه که تو سن کم پیر بشه و داشتم به خودم میگفتم که مراقب باش وگرنه توام به همین بساط دچار میشی.بیشتر که بهش دقت کردم ته عمق چشماش یه چیزی پر میکشید نمیدونم شاید یه حس غرور یا شاید حس اینکه چرا الان اینجام و اصلا اینجا چیکار میکنملباشو میجویید و مشخص بود قرچ قرچ پیچ های صندلی وقتی که داره با سرعت پاهاشو تکون میده رو مخشه، دستاشو به هم فشرده بود طوری که انگار با ارزش ترین دارایی دنیا بین دستاشه یهو چشمم افتاد به پیشونیش حتی از این فاصله هم میتونستم سرمای عرقی که از روی پیشونیش داشت سر میخورد به سمت بینیش رو حس کنم.حقیقتا برام عجیب بود و کاش میتونستم برم داخل مغزش و ببینم چی اون تو میگذره که حال و روزش شبیه لاک پشتی شده که سالها به سمت دریا رفته ولی در آستانه رسیدن دمر شده و داره تمام ارزوهاشو برعکس نگاه میکنه.اصلا سوال من اینه چی میشه که انسان آرزو میکنه و در جهت اون آرزو تلاش میکنه ؟چی باعث ایجاد آرزو و انگیزه میشه ؟تمام این دنیا چیه مگه ؟بالاخره از رو صندلی بلند شد، نگاهش میکردم که داره چیکار میکنه و میخواد به کدوم سمت بره ولی قدمی برنداشت و خیره شد به من چرا به من نگاه میکنه ؟نزدیکم شد همینطور نزدیک تر میشد اصلا من چرا داشتم این همه مدت نگاهش میکردم ؟شاید مجبورم شاید چون به غیر از من و اون کسی داخل این اتاق سفید نیست از پشتم یه صدایی شنیدم و برگشتم +بازم که داری راه میری -- خب شاید نمیتونم بشینم + چیکار میکردی حالا ؟--به اون آقائه نگاه میکردم + به کدوم آقائه ؟-- به همونی که الان کنارش یه آقای دیگه واستاده داره باهاش صحبت میکنه، نگاش کنی اونم نگات میکنه + آیینه رو میگی ؟-- آیینه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟عرفان جداری 1403/04/20

گم

Erfan jedari — Tue, 30 Apr 2024 17:56:48 +0330

بعضی اوقات آدم سرشار از تهی بودنه و نهایت این تهی بودن میشه من، که الان در امتداد نور یک شمع داخل یه اتاق نشستم و دارم فکر میکنم که آیا من ادامه ی بیداری توام یا تو ادامه ی خواب من؟ بزار برات این اتاق رو توصیف کنم و بگم که هنوز پر از راز هایی هستش که فاش نشدن و در حجاب تاریکی و سکوت، سرشاز از قدرت هستن و هر نوری که از این اتاق روشن بشه، ما رو به نقاط نهان و غیرقابل تصوری از وجود واقعیت هدایت می‌کنه. واقعیت، لغت عجیبیه همزمان هم میتونه خطرناک باشه هم بی خطر به نظر من بستگی به ابعاد و عمق مسئله و دیدگاه هممون داره که چقدر به واقعیت نردیکیم یا چقدر مثل یه کودک 5 ساله از واقعیت دور.یادمه چند وقت پیش خواب دیده بودم که گم شدم ولی نمیدونستم کجا، شاید هم خواب نبودم و بیدار بودم و واقعا گم شده بودم فقط تو خاطرم هست که نترسیده بودم انگار که کل اون گم بودن برام آشنا بود شاید من کل زندگیم گم شده بودم ولی از اون شب به بعد به همون واقعیتی که گفتم رسیده بودم و از گنگ بودن دراومده بودم و فهمیده بودم که باید برگردم ولی به کجا ؟؟؟اون زمان ها حس میکردم از وجودم زندگی عبور کرد تو بند بند بودنم خورشید غروب کرد تو دشت طلایی پروانه ها یه دختر میون بوته ها آروم گل هارو بو میکرد.نگاهش میکردم درد ها و رنج رفتن، احساس میکردم خوشبخت خوشبختم. نمیدونم چرا همچنان حس میکنم گمم با اینکه تمام چیزی که دیدم و میدونم پیدا بودن تمامی مسئله هایی هستش که معضلش رو با پوست و روحم حس میکردم .داخل خونه نشستم و به تلویزیون خیره شدم ،چی میگه این جعبه جادویی؟ به لیوان چایی خیره میشم و سوالم اینه که طعم چایی برات عوض میشه وقتی با فکر طعم نسکافه بخوریش؟ چیزی عوض نمیشه به نظر من، ولی میتونیم برای فرار از گم شدن خودمونو گول بزنیم که نمیتونیم ؟به نظر من ذهن شبیه یه خونه پر از اتاقه که هممون تو یکی از این اتاقا حبس شدیم و برای فرار کردن نیاز داریم که اول از خودمون فرار نکنیم!!!! خورشید از بین درخت ها پوستمو نوازش میکنه و درحالی که به زمین نگاه میکنم دارم به آسمون فکر میکنم نمیفهمم چرا باید تمام ذهنم درگیر آسمون بشه وقتی دارم به زمین نگاه میکنم مگه آسمون چی داره ؟؟؟قدم میزنم و سعی میکنم دور بشم ولی از چی ؟ اینجا که چیزی نیست !!!! تاریکه همه جا پس اون نور خورشید کجا رفت ؟ پیش خودم فکر میکنم اینا واقعی نیست و به دور از واقعیته!!!!هنوز نمیدونم من تو این اتاقم یا این اتاق تو ذهن من و نمیدونم این هذیون ها از کجا منشا میگیره مطمعنم تماما بی معنین ولی منطق از نظر هرکس یجوره مثلا دیروز این دکتره میگفت که ......دکتر ؟؟؟کدوم دکتر ؟؟؟؟این روزا آسایشگاه خیلی خلوته صدای جارو کردن رفتگر هارو از خیابون میشنوم و با هر خش خشی که جاروی دستش به زمین کشیده میشه انگاری یه گربه تو قلبم چنگ میزنه به روحم.اینجا بهمون رسیدگی میکنن و تمام تلاششون اینه که از این اتاق بیرون نریم باز رسیدیم به اتاق این مریض های لعنتی اعصاب منو خورد میکنن وقتی داروهاشونو نمیخورن و این دکتر کراواتیه میخواد نصیحتشون کنه و بهشون از خارج این اتاق میگه بیرون اینجا خبری نیست به جز گم شدن.این روزا خیلی فکر میکنم که بعضی اوقات آدم سرشار از تهی بودنه و نهایت این تهی بودن میشه من که الان در امتداد نور یک شمع داخل یه اتاق نشستم و دارم فکر میکنم که آیا من ادامه ی بیداری توام یا تو ادامه ی خواب من؟عرفان جداری 1403/02/11