https://virgool.ir/feed/@Emjعلیه فراموشیfa2026-11-11 04:50:30https://files.virgool.ir/upload/users/199648/avatar/tXRbJE.pnghttps://virgool.ir/@Emjhttps://virgool.ir/@Emj/پیدا-شدم-yzrsf9qtkwq1شهرام ناظری توی گوشم میخونه "شیدا شدم". روی تخت نشستم و به این فکر می‌کنم که اشیا چه وزنی میتونن داشته‌باشن. 'این دفتر؛' جلوم بازه‌ و تک‌تک جزئیاتش به اندازه‌ی اولین لحظه‌ای که دیدمش جذاب و تماشایین. [پیدای ناپیدا شدم] یک. از فرودگاه میام بیرون. زرگل رو میبینم که رو به درب ورود وایساده، چمدونم رو همونجا رها میکنم و میدوم. [پیدا، پیدا، پیدا شدم]دو. آیدا و پارسا از دور دارن میان. رو میکنم به زرگل و میگم بیا بدویم. چمدونم رو میگیره و میگه تو برو. دستش رو میکشم و چمدون جا میمونه و دوتایی میدویم. سه. مهرآباد تا تجریش طولانی‌ترین شده. خیابون‌ها کش اومدن، بالاخره الهه رو هم میبینم. [شیدا، شیدا، شیدا شدم]چهار. وارد سیتی شدم. گروه‌های بچه‌‌ها رو میبینم که دور هم وایسادن و حرف میزنن. به سمت بوفه‌ی خانم جعفری‌اینا حرکت میکنم. خانم جعفری رو میبینم که مانتو و روسری مشکی پوشیده، از بوفه میاد بیرون و همینطوری که یه نگاهش به صفحه گوشیه و داره شماره میگیره و نگاه دیگه‌ش به پله‌هاست؛ حواسش به بچه‌های توی سیتی هم هست و بهشون سلام میده. کیمیا و آیدا رو هم دیدم. [شیدا، شیدا، شیدا شدم. پیدا، پیدا، پیدا شدم]پنج. پیاده برمیگردم. مراسم سیب‌زمینی خوردن با دست رو بخاطر کرونا نتونستیم برگزار کنیم. سر راه سیب‌زمینی میگیرم و همینه. بله زندگی همینه.شش. نزدیکای صبحه. جمله‌م رو شروع میکنم و نمیتونم تمومش کنم. مستم؟ شاید.هفت. راه می‌افتیم به سمت آیدا و کیمیا. توی راه با تعریف‌هایی که کیمیا از مسیرهای پیاده‌رویش کرده حدس میزنیم چقدر بهشون نزدیک شدیم.هشت. یه پیتزا و سه تا شمع جلومه. همه چیز چهار نعل به سمت کمال میره.نه. دورِ همیم. صدای ساز پارسا توی پس‌زمینه، حرف‌زدنِ بچه‌ها. رقصِ ریزمون. دورِ هم. [شیدا شدم، شیدا شدم، شیدا شیدا شیدا شدم پیدا، پیدا، پیدا شدم]ال؛ال؛Tue, 29 Jun 2021 18:25:53 +0430https://virgool.ir/@Emj/یاد-بگیرم-که-زندگی-رنج-نیست-شور-دارد-jlivy6oly6tuیادمه که اولین ری‌اکشنم این بود که پست رو فرستادم برای پ و گفتم "ببین! مسخره‌ست، من فکر می‌کردم به حال بدم خیانت میشه اگه با کارهای کوچیک بخوام خودم رو برگردونم."توضیحی درباره علتش ندارم اما من خیلی زود غم رو بعنوان یک احساس انسانی پذیرفتم؛ و همیشه تلاشم این بود که مثل بقیه احساسات توی درک‌کردنش کم نذارم و برای این درک هم حدی قائل نبودم هیچ‌وقت.برای همین همیشه انرژی زیادی رو صرف بخش تاریک روزهام کردم. نوشتن های طولانی برای فهمیدن حال بد، برنامه‌ریزی وسواسی برای مصرف مکمل‌های آهن و ویتامین دی و بالابردن مود یا بالاوپایین‌کردن‌های هرروزه پروفایل مشاورها و روانشناس‌ها؛ ولی هیچ‌وقت با خودم فکر نکردم که این مودهای پایین، ترس‌ها و خشم‌ها و حتی انفعال‌ها طبیعین. به خودم حق ندادم باهاشون همونطوری برخورد کنم که با یه دل‌درد برخورد میکنم.حالا داشتم با مفهومی آشنا میشدم که به من میگفت که تو ظرفیت محدودی داری، باید میزان تحملت رو بشناسی و مراقب باشی که بار اضافه به خودت تحمیل نکنی که منجر به خشم یا خجالت یا ترس بشه.نویسنده محبوبم داشت از مهارتی میگفت که ۲۰ سال توی ذهن من یک ضعف بود و فرار تلقی میشد. انگار زیر گوشم زمزمه میکرد که اشکال نداره اگه کاری از دستت برنمیاد یه دوش بگیری و چند صفحه‌ای از کتاب موردعلاقه‌ت بخونی تا حالت بهتر شه. Window of tolerance بازه‌ای رو به من نشون میداد که از شدت ظهور، برای من مخفی مونده‌بود.فهمیدم که سروکله‌زدن با مشکلات تا جایی اهمیت داره که بتونم مودم رو توی محدوده قابل‌کنترل نگه دارم، اگر دارم فراتر میرم با یه صحبت کوتاه، یه نوشیدنی آروم، یه موزیک شنیدنی یا یه دوش برگردم به window of tolerance خودم؛ چون توی این محدوده هست که میتونم نقادانه به مشکلم فکر کنم و براش راه‌حل پیدا کنم.فهمیدم که خشمگین‌شدن یا خجالت‌کشیدن به‌جا نداریم، تنها فضیلتی که باید نسبت بهش آگاه باشم حال خوب و مسئولیت‌پذیری درباره مودمه.همه‌ی این سال‌های تعویق و صبوری یکباره بی‌ارزش شده بود. یادگار اون سالها برای من آی‌بی‌اس بود و فراموشی‌های دوره‌ای درباره حقم برای خوب بودن.حالا هم گاهی یادم میره که غم و نگرانی چاهیه که ته نداره، مهم نیست اگه با چراغ واردش بشی. چاه در ذاتش یک چاهه و تو رو به مسیری میبره که خودش میخواد.مینویسم که یادم نره مودم رو در محدوده‌ای نگه دارم که تبدیل به بادبادک رهاشده نشم و عملم رو مخدوش و متاثر نکنه.اون شب برای پ نوشتم که "انگار اونقدر هم همه چیز پیچیده نیست."-از پیچ اینستاگرام آلن دوباتن-Window of tolerance https://www.instagram.com/p/CBQLAxfn0nCh6KgLC6gMC65JtXKzIZ_2btqFOM0/?igshid=uehxkiuuzhkq The courage or the fall | civil twilightال؛ال؛Fri, 28 Aug 2020 02:26:14 +0430