https://virgool.ir/feed/@Emirfa2026-11-12 11:11:29https://files.virgool.ir/upload/users/5996/avatar/cPGbjB.pnghttps://virgool.ir/@Emirhttps://virgool.ir/@Emir/نور-خیابان-نوزدهم-onbnnctt4nd9شب بود. نگهبان در شرقی پادگان بودم. خسته شده بودم و شانه‌ام از وزن اسلحه درد گرفته بود. بند اسلحه را از روی شانه ام برداشتم، قنداق آن را روی زمین گذاشتم و لبه‌ی باغچه نشستم. هوا خیلی سرد بود. نفسم را که بیرون می‌دادم به بخار سفید رنگی تبدیل می‌شد. با خودم فکر کردم کاش می‌توانستم روحم را هم با این بخار سفید بیرون می‌دادم و همه چیز تمام می‌شد. چقدر خوب بود اگر مرگ مثل یک دکمه بود که آن را می‌زدند و آدم دیگر چیزی نمی‌فهمید.خیلی خسته بودم. چانه‌ام را روی لوله‌ی اسلحه تکیه دادم. به ماشه خیره شده بودم. احساس عجیبی داشتم. دستم‌هایم می‌لرزید. قطره‌های عرق را روی صورتم احساس می‌کردم. به آسمان نگاه کردم. نور ماه از بین ابرها، آسمان را روشن کرده بود. اسلحه را از روی ضامن برداشتم و انگشتم را بردم روی ماشه.از بازداشتگاه که آمدم بیرون، گفتند که یک‌راست بروم اتاق سرگرد. به نظر آرام می‌آمد.- خیلی سرباز بی نظمی هستی. من از سرباز بی نظم خوشم نمیاد. میدم موهاتو با صفر بزنن تا درست شی...خیلی خسته بودم. دو شب بود که نخوابیده بودم. واقعا حوصله نداشتم به حرف‌هایش گوش کنم. نور ملایم خورشید از پنجره افتاده بود روی زمین. بیرون را نگاه کردم.- وقتی دارم بات حرف میزنم به من نگا کن.سرگرد عصبانی به نظر می‌رسید. همچنان داشت داد می‌زد و من به لب‌هایش که به شدت تکان می‌خورد خیره شده بودم و سعی می‌کردم نفهمم که چه می‌گوید.- تا وقتی آدم نشدی هر شب نگهبانی. فعلا گم شو بیرون.می‌خواستم بگویم من واقعا خسته‌م و خوابم می‌آید و نمیتوانم نگهبانی بدهم، ولی فکر کردم دیگر مهم نیست. از اتاق آمدم بیرون.از خواب که بیدار شدم خسته بودم. فکر کنم هیچ ساختمان بلندتر از سه طبقه‌ای نمانده بود که من در خواب از آن پایین نیفتاده باشم. برای اینکه سنگینی سکوت را بشکنم، تلویزیون را روشن کردم. اخبار بود. مثل اینکه یک هواپیما سقوط کرده بود و تعدادی آدم مرده بودند. پنجاه یا شصت نفر. درست گوش ندادم. گوینده‌ی اخبار جوری حرف میزد که ناراحتی مصنوعی‌ش را حتما به بیننده بفهماند. تلویزیون را خاموش کردم.چراغ‌ها خاموش بودند. دراز کشیده بودم و به نور خیابان که از پنجره اتاق روی دیوار افتاده بود، زل زده بودم. یادم نمی‌آمد چند ساعت در همان حالت دراز کشیده بودم. فقط یک بار موبایلم زنگ زده بود. دوستم بود و احتمالا می‌خواست بگوید برویم بیرون که من واقعا حوصلم نداشتم و جواب نداده بودم. خیلی وقت بود که دیگر حوصله هیچکس را نداشتم. آنقدر با هیچکس حرف نمی‌زدم که هر وقت صدای خودم را می‌شنیدم تعجب می‌کردم.یادم آمد که سرگرد گفته بود اگر یک بار دیگر دیر به پادگان برسم، نامه‌ی بازداشتم را امضا می‌کند. باید زود می‌خوابیدم که صبح به موقع می‌رفتم. ولی الان نمی‌خواستم بخوابم. نمی‌دانم چرا، ولی چیزی در اعماق وجودم در مقابل خوابیدن مقاومت می‌کرد. دوست داشتم تا آخر عمرم فقط همانجا دراز بکشم و به نور روی دیوار خیره شوم و در ذهنم غرق شوم. احتمالا اگر خیره شدن به دیوار مسابقه داشت، من نفر اول مسابقات جهانیِ آن می‌شدم.اِمیراِمیرSun, 22 Apr 2018 20:24:01 +0430https://virgool.ir/@Emir/راز-بقای-ساعت-شش-صبح-یک-روز-شنبه-wn9z5moupvxfلحن راوی شبیه آلن دلون است.ساعت زنگ می‌زند. پسر از خواب بیدار می‌شود. به ساعت نگاه می‌کند. شش صبح است. زنگِ ساعت را خاموش نمی‌کند. از روی تخت بلند می‌شود. به سرویس بهداشتی رفته و در حالی دارد موهایش را در آینه مرتب می‌کند، مایعات بدنش را در سینک تخلیه می‌کند. سپس صورتش را می‌شوید.درحالی که ساعت همچنان دارد زنگ می‌زند، او به آشپزخانه می‌رود. قوطی قهوه‌ای را که عمویش از جنگل‌های آمازونِ نزدیک شهر سائوپائولو برایش آورده از کابینت خارج می‌کند. یک قاشق و نیم قهوه‌ را درون لیوانی که دارای سه‌چهارم آبجوشِ 98.7 درجه‌ای است، می‌ریزد. شیر تازه‌ی بوفالوی نوک مدادی کانادایی را از یخچال درآورده و آن یک‌چهارمِ باقیمانده لیوان قهوه را پر می‌کند. شیر قهوه آماده است.ساعت همچنان زنگ می‌زند که او به اتاق برگشته، درِ کمد لباس‌هایش را باز می‌کند. بعد از نیم ساعت فکر کردن، کت و شلوار خاکستریِ دوخته شده از پوست کوسه اقیانوس آرام سمت مثلث برمودا را انتخاب می کند. سپس می‌رود و درِ جاکفشی را باز می‌کند و 86 جفت کفش چرم واکس خورده‌اش را نگاه می‌کند. با خودش می گوید" ولَش کن بابا" و می‌رود یک جفت دمپایی انگشتی صورتی، از این هایی که در مترو 68 جفتی دو تومان می‌دهند، می آورد و می‌پوشد.ساعت همچنان دارد زنگ می‌زند که او در را بسته و از خانه خارج می‌شود. در آسانسور یکی از همسایه‌هایش را می‌بیند و برای او آرزو می‌کند که روز خوبی داشته باشد. در پارکینگ از آسانسور خارج می شود. به سمت درِ انباری واحد خود می‌رود. در را باز می‌کند. داخل انباری را دارد نگاه می کند که در آن ته‌مه ها چشمش به بیل می‌افتد. شیرجه‌ای درون وسایل زده، بیل را از اعماق باتلاق بیرون کشیده و به سمت ساحل شنا می‌کند.با آسانسور به بالا برگشته و درِ خانه را باز می‌کند. صدای ساعت همچنان می‌آید. به آشپزخانه می‌رود. لیوان شیر قهوه‌ را که اکنون دمای متعادلی دارد، یک نفس سر می‌کشد. به اتاق می رود. ساعت دارد زنگ می‌زند. یکم بالا و پایین می‌پرد تا بدنش گرم شود. چند نفس عمیق می‌کشد. بیل را بالای سر می‌برد. با تمام توان پایین می‌آورد. ساعت دیگر زنگ نمی‌زند. چند دقیقه‌ای با بیل تانگو می‌رقصد. بیل را پرتاب می‌کند، به زیر پتو رفته و دوباره به خواب عزیزش ادامه می‌دهد.اِمیراِمیرWed, 04 Apr 2018 20:07:53 +0430https://virgool.ir/@Emir/راهرو-no0ivdd7xdfvمرد با عجله وارد راهرو شد. " ببخشید، سرویس بهداشتی کجاس؟"" مستقیم، راهروی اول سمتِ راست."در حالی که دستش را روی مثانه‌اش گذاشته و صورتش را از درد درهم کشیده بود، شروع کرد به دویدن. راهرویی در سمت چپ دید. به دویدن ادامه داد. چند ثانیه بعد، دوباره راهرویی در سمت چپ دید. از جلوی چند راهرو که در سمت چپش بودند گذشت. خسته شد. ایستاد. مثانه‌اش درد می‌کرد. "پس این راهروی سمت راست کودوم گوریه؟". چند نفس عمیق کشید. دوباره شروع کرد به دویدن. راهروی دیگری در سمت چپ دید. " ای بابا" . چند دقیقه‌ دیگر هم دوید، ولی همه‌ی راهروها در سمت چپ بودند. عصبانی شده بود. ایستاد. " نکنه گفت راهروی دستِ چپ؟". چند لحظه فکر کرد. " نه... نبابا گفت راهروی اول سمتِ راست، خودم شنیدم". راه افتاد. با هر قدمی که بر می‌داشت، درد مثانه‌اش بیشتر می‌شد. چند راهروی دیگر که در سمت چپ دید. ذهنش آشفته شده بود. سعی کرد خود را آرام کند. "فقط سمت راستتو نگا کن، فقط سمت راستتو نگا کن." چند دقیقه دیگر هم رفت. هیچ راهرویی در سمت راست نبود. دیگر نمی‌توانست ادامه دهد. مثانه‌اش تیر می‌کشید. ایستاد. زانو زد و نشست روی زمین. احساس کرد می‌خواهد بخندد. همینطور که دستش روی مثانه‌اش بود، آرام شروع کرد به خندیدن. چند لحظه بعد، کف راهرو دراز کشیده بود، چشم‌هایش را بسته بود و قهقهه می‌زد. چند دقیقه‌ای خندید. احساس کرد آرام شده است.‌چشم‌هایش باز شد. مثانه‌اش دیگر درد نمی‌کرد. به اطراف نگاه کرد. درون راهروی بزرگی بود که ابتدا و انتهایش معلوم نبود. در سمت چپ این راهروی اصلی، راهروهایی فرعی منشعب شده بودند. جمعیت زیادی در راهروی اصلی بود. اکثرا داشتند می‌دویدند. به سمت چپ خود نگاه می‌کردند و خسته به نظر می‌آمدند. چند نفری روی زمین نشسته بودند و دیگر نمیتوانستند ادامه بدهند. در فاصله‌ی دوری، زنی ایستاده بود. به یکی از راهرو‌های فرعی خیره شده بود و لبخند می‌زد. چند دقیقه‌ای همانطور خیره ماند. سپس وارد راهرو شد و رفت.مرد بلند شد و ایستاد. هرچه فکر کرد، یادش نیامد از کجا وارد راهرو شده‌است. دستش را بالا آورد که به ساعتش نگاه کند ولی ساعت نبود. به راهرویی که سمت چپش بود نگاه کرد. یک در داشت. آرام از بین جمعیت عبور کرد، وارد راهرو شد و به سمت در رفت. چند لحظه‌ای به در خیره شد.به نظر می‌رسید که مطمئن نیست. نفس عمیقی کشید. در را باز کرد و وارد شد.اِمیراِمیرSun, 25 Mar 2018 20:34:04 +0430https://virgool.ir/@Emir/بیخوابی-xlpkprcdwlhp‌سگ در حالی که سرش را می‌خاراند رسید به اسب.- سلام اسب.- سلام سگ.- به نظر تو، گوزنا شبا چجوری می‌خوابن؟ منظورم اینه که، با اون شاخایی که دارن، چجوری سرشونو میزارن رو بالش و میخوابن؟- نمیدونم... من تا حالا یه گوزونو موقع خوابیدن ندیدم.- به نظر تو دایناسورا چرا منقرض شدن؟- نمیدونم. چه فرقی میکنه؟- میدونی، به نظر من به خاطر این که شبا نمی‌تونستن بخوابن منقرض شدن. تو خودت گردنت 9 متر بود شب نمی‌تونستی سرتو بزاری رو بالش، دلت نمی خواست منقرض شی؟- نمیدونم. من هیچ وقت شبا سرمو رو بالش نمیزارم.- به نظر من با این اوضاع گوزنام منقرض میشن. ولی من بهشون نگفتم. فکر کردم شاید وقتی بفهمن ناراحت بشن.- کار خوبی کردی که بهشون نگفتی. ببین، دیگه شب شده، من کم‌کم باید برم بخوابم.- تو میدونی چرا نهنگا خودکشی میکنن؟- نه. من تا حالا با هیچ نهنگی دوست نبودم.- به نظر من شبا که بالشو میخوان بزارن زیر سرشون، چون چگالی بالش از آب کمتره، هی بالش از زیر سرشون در میره و میاد روی آب. اونام دیگه خسته میشن و خودکشی میکنن.- نمیدونم... ولی فکر نکنم این جوری باشه. من خیلی خستم، الانم ساعت 10 شبه، میخوام برم بخوابم.اسب رویش را برگرداند و رفت به سمت اسطبل.- خدافظ اسب.- خدافظ سگ.سگ چند لحظه‌ای بی حرکت ایستاد و رفتنِ اسب را تماشا کرد. سپس چشم‌هایش را مالید. زیرِ چشم‌هایش گود افتاده بود. به نظر می‌رسید چند شب است که نخوابیده. بالشش را از داخل یخچال برداشت و رفت روی تختش دراز کشید. با خودش فکر کرد شاید بهتر باشد فردا به دیدن یک تراپیست برود.اِمیراِمیرThu, 22 Mar 2018 22:10:32 +0430