https://virgool.ir/feed/@ElnazKخیالباف نیمه بیدار، نویسنده ی خلاق، سرگردان تنهاfa2026-11-12 04:27:59https://files.virgool.ir/upload/users/1550368/avatar/shzYBQ.jpeghttps://virgool.ir/@ElnazKhttps://virgool.ir/@ElnazK/چشماتو-ببند-fpxui2cmpsoh https://open.spotify.com/track/1J0mCmH4RF4dVcvkLV8h37?si=f22f3a9162b94151 لطفا حتما وان شات رو برای تاثیر بیشتر و فضاسازی بهتر با موسیقی ضمیمه شده بخونین! ممنون.کردیت: avogado6تام نگاهی به امواج خروشان زیر پایش انداخت. چشم هایش را بست و نفس عمیقی کشید. هوای سرد سپیده دم گلو و ریه هایش را می سوزاند، اما تام فقط لبخندی به سردی هوا زد، و نوک انگشت های یخ کرده اش را به کف دست هایش که گرم تر بودند تکیه داد. ناخن هایش رنگ بنفش به خودشان گرفته بودند، و چانه اش بی اختیار می لرزید.خودش اما به افق روبرو چشم دوخته بود. به جایی در کرانه ی دریای پهناوری که روبرویش قرار داشت، و خط تلاقی نامعلوم آن با آسمان کبود قبل از طلوع. مه رقیقی در هوا شناور بود، و چندین متر بیشتر را نمی شد دید، اما تام می دانست که با تابش اولین بارقه های نور خورشید مه از بین خواهد رفت.صدای امواج دریا مثل همیشه آرامش بخش بود، اما لرزش دست های تام فقط به خاطر هوای سرد اواخر زمستان نبود. سرش را پایین انداخت و نگاهش را به امواج بی قراری دوخت که مثل یک زندانی مجنون خودشان را به صخره های زیر پا می کوبیدند.شاید می خواستند از قفس دریا فرار کنند، و یا شاید فقط عصبانی بودند. تام زمانی را به یاد می آورد که می توانست درست مثل همین امواج عصبانی و متلاطم باشد. می توانست با یک جوش و خروش خسارت های جبران ناپذیری به جا بگذارد، اما حالا فقط ایستاده و منتظر بود.تنها چیزی که در این بخش از زمین حرکت می کرد، زمان و امواج دریا بودند. آرامش صدای کوبیده شدن قطرات سهمگین آب به دیواره ی صخره های صیقلی تضاد زیبایی در ذهنش ایجاد می کرد، و تام منتظر لحظه ی موعود بود.لحظه ای که در نامه نوشته شده بود. زمان مقرر. محل ملاقات. ساعت دیدار. برگشت و نگاهی به پشت سرش انداخت. هیچ جنبنده ای به جز او در این ساعت، در این مکان نبود. سکوت صخره ها و آرامش دریا در این ساعت از صبح ترسناک بود. تام همیشه از این حجم از سکوت فراری بود.برای همین هم این اواخر همیشه هدفون هدیه اش را دور گردنش می انداخت و یدون آن هیچ کجا نمی رفت. اما این بار فرق می کرد. نامه از سمت یک شخص خاص بود. کسی که سر آغاز بزرگترین بخش زندگی اش بود، و حالا بعد از سالها ناپدید شدن دوباره برگشته بود.تام بعد از اینهمه سال دوری و درد علاقه ای به ملاقات نداشت، اما نمی توانست تنها سه جمله ی نوشته شده روی کاغذ را نادیده بگیرد. شاید فقط برای شنیدن خداحافظی به اینجا آمده بود. خداحافظی با خواهری که او را ترک کرده و مسبب تمام درد و رنج هایش تا به حال بود.تام به دنبال دلیل و بهانه و توضیح نبود. او فقط می خواست خداحافظی ای را بشنود که سالها پیش از دست داده بود، و بعد می توانست دوباره به زندگی اش در زیرزمین باشگاه به عنوان مبارز تمرینی برای برنده ها برگردد. روزانه مثل یک کیسه ی بوکس مشت و لگد بخورد، و شب ها در بزرگترین بار شهر به سرو نوشیدنی برای جوان های سرخوش بپردازد.تام آدم ساده ای بود. زندگی ساده ای داشت، و تنها چیزی که از بزرگترین خیانتکار زندگی اش می خواست، تنها یک کلمه ی "خداحافظ" بود. برای هرچیزی بیشتر از آن بیش از حد خسته بود.چشم هایش به خودی خود بسته شده بودند، و مغزش یه کشیدن نفس های بلند و عمیق ادامه می داد. باد سردی از سمت دریا شروع به وزیدن کرده بود، و تام دست های کبود با انگشت های کبود و لکه های خون مردگی اش را داخل جیب هایش فرو برد. شانه هایش را بالاتر برد و بازدم بعدی را از بینی اش بیرون فرستاد.پوزخندی به خودش زد، و با شنیدن صدای زوزه ی باد به خودش لرزید. وزش بعدی درست به صورت کبودش کوبید، و تام چشم هایش را بست. رنگ افق کم کم درحال تغییر از بنفش به ترکیبی از بنفش و نارنجی بود، و تام می توانست تغییر نامحسوس دمای هوا را حس کند.موج های نیلی-نفتی حالا کمی می درخشیدند، و تام لبخندی به شروع روز تازه اش زد. دستش را از جیبش بیرون آورد و نگاهی به ساعتش انداخت. تقریبا 5 شده بود. کم کم باید سر و کله ی آوا پیدا می شد.تام شروع به بازی با ریزه سنگ گرد زیر پایش کرد. آن را با نوک و کف کفشش قل می داد و حالا با لرزش چانه ی شدید تری منتظر بود. به نظر می رسید زمان بالاخره تصمیم گرفته بود از سرعت همیشگی اش بکاهد. تام چشم هایش را بست و بهم فشار داد. دوباره دستش را بیرون آورد و ساعت مچی اش را چک کرد.بینی اش را بالا کشید و به ساعت که هنوز 5 بود نگاه کرد. با کمی فشار بیش از حد جلوتر رفت و سنگ ریزه را درست از لبه ی پرتگاه به پایین پرت کرد و افتادنش را تماشا کرد. سنگ کوچک در یک سقوط آرام و پیوسته به سمت پایین حرکت کرد، و در تاریکی زیر پا محو شد. انقدر کوچک بود که مسلما صدایی در برخورد با سطح آب ایجاد نمی کرد.تام محو تاریکی زیر پایش بود، و حالا کمی بیشتر به جلو خم شده بود تا بتواند ارتفاع دقیق تا ساحل سرد و سنگی زیر پا را حدس بزند.بیش از حد بلند؛ عددی بود که ذهنش به او خبر داد، و تام حضور دیگری به جز خودش را حس کرد. صدای پا روی چمن خیس و خرده سنگ. قطره ی باران ریزی روی لب پایینی اش افتاد.تام لب هایش را خیس کرد و چشم هایش را باریک تر کرد، تا شاید بتواند در آن تاریکی و مه بهتر همراه ناشناسش را بشناسد."آوا؟"صدای کلیک دیگری به گوشش رسید، و باران کمی شدت گرفت. قطرات بزرگتر شدند، و شانه ی دردناکش تیر کشید. تام یک قدم جلوتر رفت. نفس عمیقی کشید تا این بار کمی صدایش را بلندتر کند."آ..."صدای خفه ی یک تیر در میان مه و تاریکی غرق شد. بدن پسر جوان به پشت سر موج برداشت، و وزنش روی پاشنه ی پاهایش تلو خورد. دست هایش به سمت جلو پرواز کردند، و خون روی هوا فواره زد.جاذبه بدن بی حرکت را به آغوش خودش کشید، و پسرک به سمت صخره های زیر پا پرت شد. تام در یک سقوط آرام و پیوسته به سمت پایین حرکت کرد، و در تاریکی زیر پا محو شد. صدای شکستن جمجمه روی صخره های سرد و صیقلی این بار به گوش رسید، و بعد صدای امواج بی قراری که مثل یک زندانی مجنون خودشان را به صخره های زیر پا می کوبیدند...پ.ن: تام یکی از کاراکترهای اوریجینال خودمه، و من گاهی برای اون و بقیه ی کاراکترای خودم با موسیقی هایی که گوش میدم تیکه های داستانی کوتاه (وان شات) ای رو می نویسم. امیدوارم لذت برده باشین، و اگه خوشتون اومده، میتونین با من همراه باشین تا وان شات و یا داستانای بیشتری رو بخونین!!ElnazElnazMon, 21 Mar 2022 12:55:37 +0330