https://virgool.ir/feed/@Elephumanfa2026-11-11 13:04:01https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Elephumanhttps://virgool.ir/@Elephuman/چرخ-دنده-های-دنیا-اینوری-نمی-چرخند-m8eduryswhpeببین من از آسیب دیدن نمی‌ترسم. من از در هم‌ شکستن می‌ترسم. من می‌ترسم این همان دردی باشد که جای اینکه قوی‌ترت کند، تو را بکشد. روح تو نازک و نحیف است. آن همه رنج استخوان‌های روح‌ات را می‌شکند. من می‌ترسم که بعد از آن، دیگر نخواهی زندگی کنی. آن‌گاه من هم دیگر نمی‌خواهم. عجیب است که این قدر دوستت دارم. خودم هم نمی‌دانم چه شده. اما باور کن وقتی می‌گویم «دردت به جونم» از آن جنس تعارف‌هایی نیست که تو خیلی خوب بلدی‌شان. از جنس آن است که ای کاش غم عالم بر تویی که پیش از این هم غمگین بودی هوار نشود. غم عالم اگر می‌خواهد خانه‌ای پیدا کند، روی تن من سوار شود. تن من آن‌قدر شوق زندگی دارد که غم عالم شرمنده شود، راهش را بکشد و برود. می‌دانم که دنیا این‌طور کار نمی‌کند. دنیا هیچ اهمیتی به «دردت به جونم»ها نمی‌دهد، چه خالصانه باشند و چه تعارف. غم دنیا هم هیچ‌وقت شرمنده نمی‌شود. اگر به دهانش شیرین بیایی تمام شوق زندگی‌ات را می‌بلعد‌. دنیا اصلا طبق خواسته‌های ما گام برنمی‌دارد عزیزکم. تو این را می‌دانستی. می‌دانستی و به من هم گفته بودی. من سرمست از بودن، حرف‌هایت را نشنیده بودم. دنیا طبق چه دلیل و منطقی گام برمی‌دارد که سهم من از غم و نگرانی تو، حتی یک در آغوش گرفتن هم نمی‌شود؟ کدام حساب و کتاب و منطقی اجازه‌ی چنین چیزی را می‌دهد؟ چنین حساب و کتابی باید به آتش ابدی جهنم با چیزی شبیه آن محکوم شود جای آن‌که بر بخت و اقبال ما آدم‌های بی‌نوا سوار شود.حیف. هزار حیف که اختیاردار جهانْ ما، ما آدم‌های آسیب‌پذیر رنج‌مند بی‌نوا نیستیم‌. حیف که جهان به واسطه‌ی بی‌نیازی اداره می‌شود که نه درد می‌داند و نه آغوش‌های از سر همدردی سرش می‌شود.ElephumanElephumanSat, 09 May 2026 23:50:46 +0330https://virgool.ir/@Elephuman/هنوز-زنده-ایم-sfwhdy7xogsqما چند ماه پیش تصادف کردیم. داداش کوچولوم توی کما داشت برای زنده موندن تلاش می‌کرد. مامان نگران بود که تلاش‌های داداش کوچولو هم‌قد خودش کوچولو باشن و از پس مرگ برنیان. والپیپر مامان یهو شد «و نترس و غمگین نباش. ما او را به تو باز خواهیم گرداند.» تو قرآن بود. خدا دروغ می‌گفت. حداقل به متر و معیار آدمی ما دروغ می‌گفت. داداش کوچولو دیگه بهمون برنگشت.ما هزار و سیصد کیلومتری خونه تصادف کرده بودیم. یه ماه رو توی یه چهار دیواری جدید گذروندیم که کم کم اسمش شد خونه. از پشت در آی‌سی‌یو می‌رفتیم خونه، خونه‌ای که واقعا خونه نبود.پشت در icu منتظر بودن سخت‌ترین کار دنیاست.چند تا درنا آویز کرده بودم به درخت خونه. امیدوار بودم که داداش کوچولو درناها رو ببینه، یادش بیاد که ما عاشق زندگی‌ایم، برگرده و تنِ مثل ابرش رو بغل کنم.من دیگه ابرک رو بغل نکردم. آخرین‌بار که دستش رو گرفته بودم، هر دقیقه نسبت به دقیقه‌ی قبل دستش سردتر می‌شد و آخر سر، هیچ نشونی از گرمای زندگی توی دستاش نبود.خونه پر داد و هوار بود. غریبه‌ها اومده بودن، گریه می‌کردن، داد می‌زدن. ولی ما باور نمی‌کردیم.از اون موقع خیلی از زندگی و مرگ می‌ترسم. می‌ترسم که من هم بمیرم. می‌ترسم که بقیه‌ی عزیزانم بمیرن. می‌ترسم آدمی که موقع پیاده‌روی به هم لبخند می‌زنیم بمیره. وحشتناکه اما باید با وجود این ترس‌هام زندگی کنم‌.چی شده که یاد اون روزا افتادم؟ هفت ماهه که داداش کوچولو رو ندیدم و حالا یکی از آدمایی که دوستش دارم پشت در icu منتظره تا ببینه زندگی دیگه چیا برای رو کردن داره و من باز امیدوارم و دعا می‌کنم. کاش که این بار خدا دروغ نگه.ElephumanElephumanWed, 06 May 2026 22:32:12 +0330https://virgool.ir/@Elephuman/ابهام-bglfslv1ioxeزندگی جالبه چون مبهمه، زندگی سخته چون مبهمه.اینکه نمی‌دونم کنکور قراره کی برگزار شه، اینکه نمی‌دونم این آدمه دوستم داره یا نه، اینکه نمی‌دونم کی قراره بمیرم، اینکه نمی‌دونم اگه بمیرم بعدش چی میشه، همه‌اش مبهمه.چون همه با ابهام درگیرن، همه درباره‌اش حرف زدن. بعضیا میگن فقط باید بپذیریمش، منم دلم می‌خواست فقط بپذیرمش اما چند تا چیز رو میشه فقط پذیرفت؟ بالاخره یه جایی احتیاجه یه کاری بکنی، برای یه کاری کردن باید درست و غلط بدونی، باید زمان‌بندی بدونی، باید خیلی‌چیزا بدونی. اما حالا؟ همه‌چی مبهمه. هیچ‌کاری نمیشه کرد. بعضیای دیگه میگن اگه فقط یه قدم جلوت رو می‌بینی همون بسه، اگه می‌تونی حتی یه قدم حرکت کنی بسه. یه قدم جلوم؟ نمی‌بینم، ببینم هم خیال اینکه یه قدمی پرتگاه باشم فلجم می‌کنه. ممکنه یه قدمی پرتگاه باشم؟ بعید نیست.من زندگی رو دوست دارم. حتی همین ابهاماش رو هم دوست دارم. خدا رو چه دیدی، شاید همین فردا توی کوچه‌ی ما عروسی شد. همه‌مون با هم خوشحال شدیم. اون موقع ابهامای زندگیمون هم زورکی نیستن. اون موقع ما با (شاید هم برای) ابهامای زندگی، زندگی می‌کنیم. اون موقع زنده خواهیم بود به شوق اینکه نمی‌دونیم آسمونمون فردا ابری باشه یا آفتابی. آره، مبهم بودن آسمون فردا خیلی بهتر و قشنگ‌تر از مبهم بودن کل زندگیمونه. شاید توی کوچه‌ی ما هم عروسی شد. کسی چه می‌دونه؟ElephumanElephumanTue, 05 May 2026 20:51:32 +0330https://virgool.ir/@Elephuman/چند-تا-زندگی-رو-تجربه-می-کنیم-rywgkkpstboaاین روزها میرم کتابخونه. اونجا درس نمی‌خونم. چند باری تلاش کردم تا به ایده‌های قدیمی‌ام، لباس داستان بپوشونم. نشد. منم بیشتر تلاش نکردم.من تا حالا «بیشتر تلاش نکردم»، تا وقت بیشتر تلاش کردن میشه بیخیال میشم. چی ارزش داره که بخوای سخت بگیری؟ الان به نظرم هیچی. امیدوارم در آینده یه سری چیزا ارزش خیلی تلاش کردن پیدا کنن.قبلا فکر می‌کردم هر آدمی توی زندگیش، چند تا آدم میشه. مثلاً بچه‌ی دبستانی‌ای که بدون درس خوندن نمراتش خوبه، اون بچه دبیرستانی‌ای نیست که عاشق شده. اونا دو تا آدم مختلفن. چند بار می‌تونی خودتو بسازی و بسوزونی و از نو بسازی؟ اینم درست نیست. تو این کارا رو نمی‌کنی، تو پیرو زندگی‌ای. زندگیه که می‌سازتت و نابودت می‌کنه. همیشه در حال ساخته شدن و نابود شدنی. دلم نمی‌خواد تا این حد بنده‌ی تغییرات باشم. دلم می‌خواد اراده‌ای، اختیاری، چیزی باشه تا نشون بدم منم هستم. یه فاکتور دیگه به قضیه اضافه می‌کنم. آدم چقدر در مقابل ریختن و ساختن، چکش‌خواره؟ می‌شکنی یا شکل می‌گیری؟ کنار میای یا رها می‌کنی؟چه اهمیتی داره که عنوانم ربطی به متنم نداره؟ من زیادی برای چیزی تلاش نمی‌کنم.نمی‌دونم.ElephumanElephumanSun, 03 May 2026 15:52:02 +0330