https://virgool.ir/feed/@Elahetheghostقبلا توی دفترم مینوشتم. امروز توی ویرگول نشرشون میدم.fa2026-11-12 08:23:50https://files.virgool.ir/upload/users/27628/avatar/cqJ157.jpghttps://virgool.ir/@Elahetheghosthttps://virgool.ir/@Elahetheghost/دلم-چی-میخواد-و-نمیخواد-yuvp2qlhsfrmدلم نمیخواد کارمند باشمدلم میخواد فارغ از مکان باشمدلم میخواد برم اروپا برم توی علوم اجتماعیبنویسمتحلیلکنمفارسی بنویسمدرمورد ایران بنویسمدر مورد اقتصاد کانادا بنویسمدرمورد سیاست بنویسمدر مورد مردم بنویسمدرمورد فرهنگ بنویسمدرمورد کودکا بنویسمدوباره آغوشم رو باز کنم برای بچه هادلم میخواد برم یه مدت ترکیهدلم میخواد برم عروسی کردیدلم میخواد برم با کوچ چادر نشنادلم میخواد مردم بلوچ رو ببینمدلم میخواد برم یه مدت اروپا زندگی کنم کوتاهواقعا اینارو میخوامدلم نمیخواد کارمند 9-5 باشم که پولارو جمع کنم الههالههThu, 02 Mar 2023 08:46:24 +0330https://virgool.ir/@Elahetheghost/رها-شد-cahqgkqkcrunمن به تو اعتماد کرده بودمقلبم را به دستت سپرده بودم که شاید از تمام دغدغه های جهان پیش تو آرام بگیرمآرام گرفته بودم و اغوشت مامنی گرم و امن بود برای خاطر پریشانمخاطری که خالی بود از حس امنیت بدون توخالی بود از حس هیجان ،بدون توو خالی از باور بود بدون توباوری که نیاز داشتم باشد که آینده ای بسازم از جنس خیالخیالی که رنگی بود و جنسش از آرامش بود و رویاپریشان به دنبال رویای سابق آمدم.خالی شد.رفتگم شدو در آخر رها شدالههالههWed, 18 Jan 2023 10:02:12 +0330https://virgool.ir/@Elahetheghost/همهمه-bnohsi3qmqxuپیش خودم میگمباید عادت کنم به زندگی جدیدی که ساختمبه مهاجرتی که کردمبه مرد جدیدی که کنارمهباید نگاه کنمباید شوق دیدن رو داشته باشمولی انگار بالام رو چیدندیگه نمیتونم پرواز کنمصدام دیگه جون نداره. صدای خودم رو میون همه همهمه ای که توی ذهنمه گم کردمصدای ذهنم رو این روزا نمیشنومانگار خودم رو مجبور کردمانگار نمیتونمانگار داره نمیشهیه صدایی در گوشم پچ پچ میکنهپچ پچی که میکنه انگار بیهوده است صداشمن انگار صدام دیگه مرده..صدایی نمیادخاموش شده صدای من میون همه پچای مغزمالههالههSat, 24 Jul 2021 03:27:38 +0430https://virgool.ir/@Elahetheghost/همهمه-uzp6yts9lzvuپیش خودم میگمباید عادت کنم به زندگی جدیدی که ساختمبه مهاجرتی که کردمبه مرد جدیدی که کنارمهباید نگاه کنمباید شوق دیدن رو داشته باشمولی انگار بالام رو چیدندیگه نمیتونم پرواز کنمصدام دیگه جون نداره. صدای خودم رو میون همه همهمه ای که توی ذهنمه گم کردمصدای ذهنم رو این روزا نمیشنومانگار خودم رو مجبور کردمانگار نمیتونمانگار داره نمیشهیه صدایی در گوشم پچ پچ میکنهپچ پچی که میکنه انگار بیهوده است صداشمن انگار صدام دیگه مرده..صدایی نمیادخاموش شده صدای من میون همه پچای مغزمالههالههTue, 18 May 2021 01:11:39 +0430https://virgool.ir/@Elahetheghost/تو-v9wbmxs72vmaکاش میتونستم بهت بگم که بخشیدمتکاش میتونستم بهت بگم که هنوز دوست دارمبگم که خسته شدم از دوری ازتبگم که هرچی بقیه بگن من بازم دلم برات تنگ شدهدلم میخواد صورتم رو به صورت قشنگت بمالم و بوت رو توی سینه ام حبس کنمکاش میشد بهت بگم دنیا اگه دنیا هم باشه.. بازم تو واسه من یه معنی دیگه میدیمن با تو عاشق شدمبا تو طعم زندگی رو چشیدمبا تو عاشقی کردمبا تو زندگی من یه شکل دیگه بودامروز به خودم گفتم که دلم برات قد یه دنیا تنگ شدهاینکه بغلم کنی بگی هیچی نیست آذینصدام رو توی گوشم بگیبهم بگی که سخت نگیرمخیلی دلم برات تنگ شده..دلم میخواد تمام دنیا رو بریزم بهم که دوباره توی ماشین بغلم کنی بهم بگی چقدر دوسم داریدلم خیلی برات تنگ شدهالههالههMon, 17 May 2021 10:22:10 +0430https://virgool.ir/@Elahetheghost/استثنای-یک-تولد-نو-sizy97bis7nmاسمش رو میگذارم یک تلاطم وجودی، یا یک استثنا.اسمش رو عشق نمیگذارم که شاید این روزها میدانم که عشق چیزی نیست جز یک تمرین برای احترام ورزیدن و قبول کردن هرکس برای آنچه که میخواهد باشد و هست و شاید فاصله بین این دو. و به گمانم عشق همان حمایت در تمام این لحظات و لحظات دیگر است.او آمد.شاید برای بار چندم آمده بود. که این استثنا را نگه دارد و بگذارد بذر این درخت میوه دهد.آمد تا منی که در سرمای زمستانی خود فرو رفته بودم را به بهاری تبدیل کند.آمد و من هر روز آب شدن یخهای وجودم را احساس میکردم. حتی زمانی که تمام سعیم را میکردم که با منطق و حرفهایم از او دوری کنم.میترسیدم...ترس از آن که این بهار رفتنی باشد و دوباره به خواب جدید زمستانی فرو روم. و این بار مطمئن بودم کسی نخواهد آمد. چون او یک استثنا بود و بس.آمدنش به تشابه یک صاعقه بود که در ذهنم جرقه‌ای زد و چیزی را در وجودم لرزاند.در سالهای گذشته بارها آمده بود و گفته بود که میخواهد باشد و حتی بماند و شاید آنچه که به زبان احساس میگفت را نشنیده بودم . زبان ما زبان کلام نبود و شاید در روزهای گذشته به مصداق امروز درکی از ارزش ذاتی انسانها نداشتم. و این بار نوبت من بود که این آمدن های همیشگی را ماندن کنم و بگذارم که بیاید تا بماند و بشود یک تکیه گاه.من قدم به سمت درونش برداشتم و او هم با خوش برخوردی همیشگی اش از قدمهایم استقبال کرد ولی ما دقیقا نمی‌دانستیم که در روزگاری که بر ما گذشته بود، چقدر از یکدیگر دور شده‌ایم.احساس وصف ناپذیری مرا در آغوش گرفته بود. در تک تک بوسه هایش غرق بودم و فکر میکردم که ای کاش این استثنا پایان نداشته باشد.ترس بر من چیره شد. حتی زمانی که در آغوشش، بویش را برای لحظات بعد در ذهنم به یادگار نگه میداشتم.زمان نمی ایستاد و من هر لحظه بیشتر و بیشتر ذوب میشدم و اگر میگویم لحظه ها منظورم همان ثانیه هاست و بس.زمان به سرعت سپری شد. آن شب به پایان رسید و ما رفتیم که شاید زندگی را همان گونه روزمرگی کنیم که از قبل یکدیگر سپری میکردیم.روزهایی گذشتند.دوباره دست تقدیر ما در یک مکان و زمان قرار داد و این بار تصمیم هر دوی ما بر آن شد که دوباره دست به دست هم دهیم تا شاید بیشتر از پیش مجذوب هم شویم.با تلنگری، لب گشود. گفت که متعهد به زنی دیگرست و زمان نیاز دارد تا به رابطه ای که سالهاست برایش تمام شده پایان رسمی تری بدهد.از آغوشش بیرون آمدم. تلفیقی از ناراحتی، نا امنی، ترس، حسادت مرا فرا گرفته بود. راه گریز همیشگی را انتخاب کردم که من، من بمانم و با تمام ذوب شدگی ام به حریم کسی تجاوز نکنم.روزهایی گذشت و در صدد دیدنش و خداحافظی ازش برامدم که بروم و بروم و بروم. شاید یک دروغ بود و من نیاز داشتم که دوباره چشمان پرمحبتش را بر من بیاندازد و دستم را بگیرد و راهی نشانم دهد که بمانم تا بتوانم زندگی را با او، هر روز زنده گی کنم. تا چشمانم را بر چشمانش بیندازم تا او هر روز را برایم روزی مستثنی کند و بر زندگیم بتابد. در سکوت نگاهم میکرد و پاسخی به حرفهایم که چهره ای منطقی داشت نمیداد. خیلی کوتاه از دردش گفت که چرا آن شب راه گریز را انتخاب کرده بودم به جای ماندن و ایستادن و در آغوش کشیدن. کاش صدای ترس هایم را از پشت حرفهایم می شنوید و به من حق میداد که بگریزم. در همان شب تاریک، در کوچه پس کوچه های همین شهر، من را برای آخرین بار در آغوش گرفت و رفت که برای من و خودش یک خاطره دلپذیر بماند. دست های من از او خالی شده بود و او رفته بود که به زندگی پر تلاطمش آرامشی دهد و من در سکوت به تصمیم اعلام نشده اش، احترام گذاشتم. ما یکدیگر را گم کردیم. کجا و کی را نمیدانم، فقط میدانم که او رفته بود که همان باشد که همیشه بود و هست. همان ظهور و همان فکر و تولد نو.الههالههMon, 02 Dec 2019 22:55:06 +0330https://virgool.ir/@Elahetheghost/یک-روز-از-روز-ها-lwjqy4tlo5cnاز پنجره بیرون رو دید میزنم، ماشین های زیادی تردد میکنن ولی من بیخیال با فنجون چای در ایوان خانه به بیرون نگاه میکنم. به دنبال همون چهره اشنا و همون ماشین همیشگی میگردم ولی انگار فقط میشه توی خیال اون صحنه رو تجسم کرد. اون رفته و از تهران کیلومتر ها فاصله داره. چشم انتظارم، انتظار برای اینکه این خاطره دیگه فقط توی خیال نباشه و دوباره تکرار بشه ولی میدونم که نمیشه. چایی سرد شده رو از تراس بیرون میریزم و روی مبل میشینم. روی همین مبل بود که اولین بار منو بغل کرد... ینی بازم بغلم میکنه؟ توی وجودم یکی داد میزنه که نه و دوباره از روی مبل پرخاطره بلند میشم.صداها توی گوشم میچرخن. صدای صمیمی ترین دوستام، صدای خانوادم، صدای مهربون خودش. صدای آهنگ رو بلند تر میکنم که شاید صدایی توی گوشم نچرخه.لپتاپ رو باز میکنم که به توصیه بقیه گوش بدم. شروع میکنم سر خودم رو گرم کردن، خودم رو مشغول کردن، ولی با هر کلیک یه چیزی میبینم که دلم میخواد براش لینکش رو بفرستم ولی میدونم که جوابی نمیده و حرفی برای زدن نداره و جلوی خودمو میگیرم.به گوشیم برای بار صدم نگاه میکنم، با خودم حساب میکنم ساعت به وقت کانادا کیه؟ میگم ینی الان بیدار شده. الان توی دانشگاهه. الان زنگ میزنه ؟ میگه که اونم دلتنگه ؟ ولی میدونم که نمیکنه. میدونم که توی احساساتش هرچی باشه دلتنگی نیست. هفته تموم میشه و میفهمم که شده جمعه.به ساعت نگاه میکنم. دوباره ماشین حساب ذهنم روشن شده. دوباره حساب میکنم. دوباره چراغ های ذهنم روشن میشه . دیگه میدونم که از روتین هر روزش خارج شده و یه چیزی مثه خوره میافته به جونم. می پرسم ینی الان با کیه ؟ کی رو داره بغل میکنه ؟ کی صدای مهربونشو میشنوه؟ اسم کی رو صدا میکنه؟ و هزاران سوال که هرکدوم شاید هزاران تا جواب داشته باشه. از جام بلند میشم. میگم اون که رفته و نیست و بلخره به سوالات بی انتهای ذهنم پایان میدم.از جام بلند میشم. دست درد عصبی همیشگیم شده درد مزمن. دستم رو باند پیچی میکنم و از آینه به چهره خودم نگاه میکنم. چقدر من با منِ در آینه فرق دارم. ماشین حساب ذهنم و حتی چراغ های روشن مغزم خاموش میشه. سعی میکنم مثل بقیه باشم.شاید اینطوری ارامش از دست رفته ام بهم برگرده. و شاید حتی زندگی و روزمره ای که از دست دادم رو . باید از جام بلند میشدم. به جای سوالای بی پایان اینبار از خودم میپرسم چطوری باید از سر نو شروع کنم؟شهریور نود و هفت الههالههFri, 29 Nov 2019 13:19:18 +0330