<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Elaheh</title><link>https://virgool.ir/feed/@Elaheh_Mohebbi</link><description>Computer engineer- linguistic- wife- mother</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 08:27:38</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/103654/avatar/dy7b8C.png</url><title>Elaheh</title><link>https://virgool.ir/@Elaheh_Mohebbi</link></image><item><title>مبهوت</title><link>https://virgool.ir/@Elaheh_Mohebbi/مبهوت-r490nuwyis7b</link><description>از صبح که بیدار شدم تا حالا که آخر شب است انگار هنوز دارم در کابوسی دست و پا میزنم. بیدار نمیشوم. خبرها ناخواسته به گوشم رسید. صفحه اینستاگرام را که باز میکنم همه پستها و پیجها جور عجیبی هستند. خودم را نمیتوانم پیدا کنم میان این همه تضاد و تناقض. بغض این چند وقته را که هنوز در گلو داشتم از صبح تبدیل به درد شدیدی توی سر و گردنم شده و از پا انداخته ام. این چند دستگیها و تضادها را نمیفهمم. درک نمیکنم آدمهایی را که تا دیروز فحش میدادند و امروز تسلیت میگویند. یا آنهایی را که از صبح بشکن و بالا می اندازند. من امروز غمگینم. انسانهایی مرده اند. دو ماه پیش هم غمگین بودم چون انسانهایی مرده بودند. سال های پیش غمگین بودم چون جوانهایی در کشتی زنده زنده سوخته بودند، ساختمان عظیمی درآتش سوخته بود و آتش نشانهایی زیر آوار آن مدفون شدند، سالهای قبلتر و قبلتر هم... مردن انسانها غمگینم میکند. من اما ترسیده ام. میان این همه تناقض من اما حرفی را ، سخنی را جستجو میکنم که به حرف دلم نزدیک باشد... اندکی حتی... نیافتم! نه! نیافتم! حرف دلم، حرف دل آن دختر بچه سه ساله ایست که در یک بعدازظهر تبدار اواخر شهریور، هواپیماهای جنگنده سیاه با صفیر کر کننده ای در اندک فاصله ای از بالای سرش بمبهای سیاهشان را روی سر شهر ریختند و بعد صدایی مهیب و فقط آتش و دودی که تمامی نداشت... بله! من ترسیده ام... من از جنگ متنفرم. من از تمام جنگ افروزهای دنیا متنفرم. من از هر کسی که بتواند قدمی، حتی کوچک در راه فروکش کردن آتش جنگ بردارد و دریغ کند و به منافعش و بقایش فکر کند بیزارم. من کسی را نمیشناسم. من از سیاست حالم بهم میخورد . من دلم آرامش و صلح میخواهد.  من برای خودم و فرزندم و همه انسانها صلح و آرامش میخواهم. دختر بچه سه ساله سیاه چشم درونم عروسک بی دست و خاکی اش را بغل کرده و رفته یک گوشه تاریکی کز کرده، چشمهایش را بسته  و گوشهایش محکم گرفته  و خودش را از چشم دنیا پنهان کرده. نه میخواهد چیزی ببیند و نه چیزی بشنود. میخواهد عروسک بیدست و خاکی اش را نوازش کند و در گوشش لالایی کودکانه بخواند. دخترک ترسیده... دخترک ترسیده...</description><category>Elaheh</category><author>Elaheh</author><pubDate>Fri, 03 Jan 2020 23:32:10 +0330</pubDate></item><item><title>مخاطب خاص</title><link>https://virgool.ir/@Elaheh_Mohebbi/مخاطب-خاص-ctd6varawufs</link><description>اینکه در اوایل دهه چهل دلت بخواد مخاطبِ خاص یکی از شعرهای فاضل نظری با عادل دانتیسم باشی عیبی نداره یعنی!؟!؟من عجیب گاهی حسادت میکنم به مخاطب خاص بعضی شعر ها... با خودم فکر میکنم یعنی شاعر این شعر نشسته یک روز روبروی عکس دلبرکش و محو چشم و مو و خط و خالش کلمه به کلمه شعر مثل باران بی امان توی مغزش باریده و روی کاغذ لغزیده؟ بعد ته دلم یک حس شور مزه ای شبیه حسادت حس میکنم... من تا این سن مخاطب خاص هیچ شعر و ترانه ای نبودم ! راستی چرا هیچ کدام از این آدمها حتی یک بند و مصرع برای من شعر نگفته ان؟ یعنی من لایق شعر نبودم؟ یا از اون بیشتر لایق یکی از ترانه های مثلا رستاک؟ اینقدر که مخاطب خاص شعرهای ترانه های این آدم زیبا و دلبر و جان و نفس بوده؟ یک روز من هم مینشینم روبروی آینه برای چشم و گیس و خط و خال خودم شعر میگم و ترانه میخونم تا از حسودی نمیرم... </description><category>Elaheh</category><author>Elaheh</author><pubDate>Sun, 15 Dec 2019 04:36:51 +0330</pubDate></item><item><title>من در میان جمع و ...</title><link>https://virgool.ir/@Elaheh_Mohebbi/من-در-میان-جمع-و-wttktn7wryzg</link><description>سلام. میگم خوبم چون تو پرسیده بودی خوبم، وگرنه کی تو این روزای خاکستریِ دودی حالش مثه حال مخاطبای برنامه های صبحگاهی رادیو خوب میشه؟!؟ خوبم دیگه! فقط خندیدن این روزا سخت شده یکم ... چیزی نمونده که بش بخندیم؛ از بس نیشستیم و جک ساختیم از بدبختیامون و به خیال اینکه این داستانا برا مردم جاهای دیگه اس هی خندیدیم و فوروارد کردیم برا   این و اون ... خندیدیم به ریش نداشته ی خودمون!واس همینه که سخت شده خندیدن این روزا...گفته بودم دلم هوس بچه کرده؟ باور کن به جون چشمای قشنگت! بچه میبینم دلم غنج میزنه براش، واسه همه اون زندگی و امیدی که دورش چرخ میزنه، واسه خندیدناش، واسه بیخیالیاش، بیخیالیاش...خوبم، قرصام دیگه تموم شده... بیخوابیا دوباره اومده سراغم! چه خوب میخوابیدم اون موقعا! اما دیگه نمیترسم! هروقت دلم هری میریزه پایین به خودم میگم: از چی میترسی؟!؟ فوقش دیگه مرگه... مرگم که تازه اول عیشه واسه من! میرم پیش اونایی که دلم براشون شده قد یه ارزن... اما نه! توبدون بدتر از مرگ تنهائیه! نه ازون تنهاییا که خودت باشی و کسی نباشه! نه! بدتر از مرگ اونه که دورت پر باشه از آدمای رنگ و وارنگ و هیشکی نفهمه تو چه مرگته و مدام ازت انتظار داشته باشن و بخوان که بگی ،بخندی، باشی... خسته ام... دلم ازین تنهاییا نمیخواد. دلم تنهایی میخواد که فقط من باشم و توباشی و چشمای قشنگت... اونوقت من بشینم براشون یه پاییز شعر بگم و تو هی بخندی و چایی بریزی و پنجره هی بخار بگیره...  خسته ام...</description><category>Elaheh</category><author>Elaheh</author><pubDate>Sat, 14 Dec 2019 08:05:47 +0330</pubDate></item></channel></rss>