https://virgool.ir/feed/@Echona«هر لحظه، هر خط؛ جست‌وجو برای معنا و لحظه‌های واقعی.»fa2026-11-10 21:10:15https://files.virgool.ir/upload/users/4428640/avatar/8siU9X.pnghttps://virgool.ir/@Echonahttps://virgool.ir/@Echona/بوی-گلاب-wgmq5d4rrq1pماه فرو ماند از جمال محمد (ص)سرو نباشد به اعتدال محمد (ص)صدای حق طنین انداز می شود،محمد (ص) پا به جهان گذاشت تا رحمتی باشد برای عالمیان...و برای تمام کسانی که شاعر خوب وصفشان می کند:ماهی که بی ایمان به آب شور دریا بودهرروز راه رود را می بست سد می کردانسان تمام عمر خود را پشت بر خورشیدمی رفت و دائم سایه خود را لگد می کرد...شاعر: محمود اکرامی فروقتی که میلادت مُقارِن با پیمبر شدیعنی که بخت و طالع ات زیبا مقدر شدخوش آمدی ای گلشنِ زیبا نگارِ مادنیا ز نورِ تو و جَدِ تو منوّر شدبا دسته گل های پُرِ از نیلوفر و نرگسمژده که میلادِ دو گل با هم برابر شدشاعر: هستی محرابیمیلاد پیامبر رحمت (ص) و امام جعفر صادق (ع) بر همگی فرخنده بادعیدتون مبارک:)EchonaEchonaSun, 30 Aug 2026 15:00:03 +0330https://virgool.ir/@Echona/کربلا-j1hi0fngjbpkای کاش من هم اکنون در مشایه بودم...دستم را روی سینه می گذاشتم..و برای اولین بار نه در خیالات و تصورات ،بلکه در واقعیت به گنبدت خیره می شدمو زیر لب تکرار می کردم:السلام علی الحسینو علی علی بن الحسینو علی اولاد الحسینو علی اصحاب الحسین...دست نوشته یکی از دوستان:)EchonaEchonaTue, 04 Aug 2026 16:22:35 +0330https://virgool.ir/@Echona/ردیفی-از-پنج-ها-wsdyfwv6geucاندکی نوشتار بر 05/05/05از 04/04/04 تا به اکنون آدم متفاوت تری شده ام...همه مان شده ایمجنگ را ، پیکرهای اربا اربا را ، به خاک و خون کشیده شدن کیف ها و کتاب ها را ،رفتن آقای مهربان را ...دیدیم و دیدیم و دیدیم...اما تنها دیدن چه فایده؟خیلی های دیگر هم این هارا دیدند اما همچنان مردک قاتل را عمو صدا زدند.."تنها دیدن کفایت نمی کند"چشمانی که به ناکجا آباد وصل باشند ،شبیه همان دریچه هایی هستند که رو به دیواری بتنی باز می شوندپوچ ، خالی ، هیچ ، بی فایده...هنوز هم از در و دیوار میناب خون می چکد...صدای شیون مادران در شهر می پیچد...چه کسی غنچه های نو شکفته را پر پر کرد؟چه کسی کودکان معصوم را قبل از آنکه جوان و رعنا شوند ، تکه تکه روی خاک انداخت؟میناب روایت عجیبی استروایت توامان اندوه و حماسه،روایت نخل های سر به فلک کشیده...از میناب گفتم و از دست های کوچکی که برای خاک زیادی لطیف بودند...اما خاک گرمای آن ها را زودتر در بر گرفت...بیشتر از این نمی توانم بنویسم ، روایت ها بیشمارنداما می دانم...ما نشکستیم ،هربار سبز شدیم ، سبز تر از قبل...ما تمام نمی شویم!اینجا سرزمین حماسه های بی پایان است.اینجا وطنم ، ایران است!پ.ن : سلام بر پنجمین نامی که حضرت آدم خواند و دلش شکستسلام بر حسین (ع)EchonaEchonaMon, 27 Jul 2026 18:17:06 +0330https://virgool.ir/@Echona/عصر-عاشورا-sqvuiqaomjq0صدای زنگ کاروان به گوش می رسد...دیگر نه برادری مانده ، نه پسری و نه برادر زاده ایحسین (ع) نیستعباس (ع) هم...نه قد و قامت رعنای علی اکبر (ع)و نه دست های کوچک علی اصغر (ع)و نه لبخندی که زین پس بر لب های عروس قاسم (ع) نقش ببندد..هیچ کدام باقی نمانده...کاروان در دل صحرا به پیش می رودخورشید هایی بر نیزه می درخشند،خونی روان بر دل دشت می رود...امان از دل زینب (س)...قصه ما به "سر" رسید...اللهم عجل لولیک الفرجEchonaEchonaFri, 26 Jun 2026 16:16:21 +0330https://virgool.ir/@Echona/هاممممم-vrfectm9te2uآن روز از همیشه خسته‌تر بودم.کلید را در قفل انداختم و در را باز کردم.در با شدت به دیوار کوبیده شد؛ برایم مهم نبود.به سمت اتاقم رفتم.بدون آن‌که چراغ را روشن کنم، لباس‌هایم را درآوردم و با صورت روی تختم افتادم.مچاله شدم.به سقف تاریک اتاق خیره ماندم.فکرها یکی پس از دیگری از ذهنم می‌گذشتند؛نگرانی‌ها، خستگی‌ها و چیزهایی که مدت‌ها بود روی شانه‌هایم سنگینی می‌کردند.حس می‌کردم هیچ‌چیز نمی‌تواند حالم را بهتر کند.نه غذا خوردن، نه بیرون رفتن، نه حرف زدن.گرمم بود.به سمت کولر رفتم و روشنش کردم.صدای آرامِ «هاممممم» کولر در اتاق تاریک پیچید.دوباره روی تخت ولو شدم.تنها صدای یکنواخت کولر بود که شنیده می‌شد.چشمانم را بستم و گوش دادم...به یکباره، انگار تمام دغدغه‌های ذهنی‌ام محو می‌شدند.دیگر آن حس بد اولیه را نداشتم...گاهی فراموش می‌کنم لذت فقط در چیزهای بزرگ نیست.کوچک‌ترین چیزها هم می‌توانند امید بخش باشند.مثل صدای کولر، برای من...EchonaEchonaSun, 21 Jun 2026 14:25:39 +0330https://virgool.ir/@Echona/کودکی-که-جا-گذاشتم-zeevwkhxgnq7هیچ‌وقت هیچ بچه‌ای دوستم نداشت...انگار تمام عالم می‌توانستند با بچه‌ها ارتباط برقرار کنند، جز من.بزرگ‌ترها را می‌دیدم؛ نوزاد را در آغوش می‌گرفتند، می‌بوسیدند، برایش دالی می‌کردند و او می‌خندید و با آن‌ها همراه می‌شد. اما سهم من از تمام این‌ها، تنها گریهٔ نوزادی بود که مرا می‌دید.بچه‌های چهار و پنج‌ساله هم زیاد دور و برم نمی‌آمدند.نمی‌توانستم بفهمم علتش چیست.اولین چیزی که به ذهنم می‌رسید، این بود که شاید بچه‌ها از چهره‌ام می‌ترسند؛ تنها چیزی که می‌توانستم خودم را با آن قانع کنم.من هم بچه‌ها را دوست داشتم...اما نمی‌توانستم هم‌پایشان پیش بروم.تنها کاری که می‌کردم، تقلید بود؛ تقلیدِ اینکه بلد باشم با کودکان هم‌بازی و هم‌صحبت شوم. اما وسط‌هایش، حالم از خودم به هم می‌خورد؛ حالم از نقش‌بازی کردنِ الکی برای آنکه بچه‌ها دوستم داشته باشند، به هم می‌خورد.بی‌خیالش شده بودم؛ مدت‌ها...دیگر خودم هم زیاد دور و بر بچه‌ها نمی‌پلکیدم. به آن‌ها نگاه نمی‌کردم و خیره نمی‌شدم، مبادا اشکشان دربیاید.تا آن روز.در خیابان ایستاده بودم. خانمی، پشت به من ایستاده بود و پسری دو سه‌ساله را در آغوش داشت.همان‌طور بی‌اعتنا ایستاده بودم که متوجه نگاه‌های خیره‌اش شدم.آن کودک، با تمام وجودش به من زل زده بود.برخلاف بچه‌های دیگر، نگاهش را نمی‌دزدید.ترسیدم اگر نگاهش کنم، بزند زیر گریه.سرم را پایین انداختم و به کفش هایم خیره شدم.اما همچنان نگاهش روی من بود.این بچه از من چه می‌خواست؟سرم را بالا آوردم.همچنان به من زل زده بود.کم‌کم احساس کردم عرق روی پیشانی‌ام می‌نشیند.سعی کردم به او لبخند بزنم تا گریه نکند. خودم می‌دانستم که لبخندم تا چه حد مصنوعی و وحشتناک است.اما او هیچ واکنشی نشان نداد.همچنان در سکوت به من خیره مانده بود.تصمیم گرفتم کمی آن‌سوتر بروم تا از محدودهٔ دیدش خارج شوم.به سمتی دیگر رفتم، اما او سرش را به همان سمت چرخاند و باز هم در چشمانم خیره شد.احساس شرم داشتم.با خودم می‌گفتم:«یعنی تو، با آن معصومیت کودکی‌ات، مرا چگونه می‌بینی که این‌طور به من خیره شده‌ای؟»پلک‌هایش آرام به هم می‌خورد و در ذهن من هزار فکر و کلمه رژه می‌رفت.تصمیم گرفتم دیگر آنجا نمانم و بروم.بیشتر از این نمی‌توانستم این فضا را تحمل کنم.مسیرم را گرفتم و رفتم.از کنار او و مادرش می‌گذشتم که سرش را به سمتم آورد و در گوشم زمزمه کرد:«چیزی را فراموش کردی.»لحظه‌ای مکث کردم.خدای من...چه می‌شنیدم؟او با من حرف زد؟ترسیده بودم.صدای نفس‌هایم را می‌شنیدم.به سمت عقب برگشتم.هیچ اثری از پسر و مادرش نبود...نگاهم به چیزی گره خورد.کودکی وسط خیابان ایستاده بود.به سمتش رفتم تا او را از جلوی ماشین‌ها عقب بکشم.دستش را گرفتم؛ اما او نیامد.صدایش کردم، اما انگار نمی‌شنید.سرش را پایین انداخته بود و به کفش‌هایش خیره شده بود.ـ به همین زودی من را یادت رفت؟خشکم زده بود.ـ تو؟ تو کی هستی؟سرش را بالا آورد و به صورتم خیره شد.خودش بود.همان چشمان گیرا و مرموز...چشمان خودم.ـ تو من را جا گذاشتی.گفتم:ـ نه... نه، من تو را جا نگذاشتم...ـ چرا. تو من را جا گذاشتی. من را همراه خودت نبردی. گفتی دیگر بزرگ شده‌ای.به سختی نفس می‌کشیدم.ـ برای همین است که هیچ‌وقت هیچ بچه‌ای دوستت نداشت.زمزمه کردم:ـ اما آن بچه... آن بچه به من خیره شده بود. هیچ‌وقت هیچ بچه‌ای این‌قدر نگاهم نکرده بود.صورتش حالت تمسخر به خود گرفت.ـ او فقط تنهایی تو را بهتر از هر کسی می دید.لحظه‌ای در خود فرو ریختم.ـ منظورت چیست؟ من تنها نیستم ، من خیلی هم...کلماتم را خوردم.ذهنم خالی بود.خالی...پوچ.ـ دیدی؟ گفتم. دیگر صدایش را نمی‌شنیدم.فقط تاریکی بود که هر لحظه به من نزدیک‌تر می‌شد.راست می‌گفت.من او را در پیچ‌وخم زندگی جا گذاشته بودم و اجازه نداده بودم همراهم بیاید.افکارم یکی‌یکی از سرم بیرون می‌ریخت.انگار پوچی، با سرعت، فراگیر می‌شد.دیگر هیچ چیز حس نمی‌کردم.نه حس می‌کردم، نه می‌شنیدم، نه می‌دیدم.همه‌جا پوچی بود.هر طرف که سر می‌چرخاندم، می‌دیدمش،هر لحظه به من نزدیک‌تر می‌شد.وحشت کرده بودم.می‌خواستم یک قدم عقب بروم، اما پوچی آنجا هم بود.شاید بهتر بود بگذارم مرا بگیرد؛ حالا که جز پوچی چیزی از من نمانده بود.صداها در ذهنم می‌پیچید:ـ من دیگر تو را نمی‌خواهم.ـ تو فقط یک کودک درونِ مسخره‌ای.ـ بس است دیگر؛ کی می‌خواهی بزرگ شوی؟ـ کاش هیچ‌وقت همراهم نبودی.پوچی یک قدم جلوتر آمد.روی زمین نشستم و به کفش‌هایم خیره شدم.بند کفش...بند کفش...من عاشق بند کفشم.یعنی... بودم.کی وقت کرده بودم فراموش کنم؟کی فراموش کردم روزی عاشق بند کفش بودم؟پوچی جلوتر می‌آمد.سرم را بالا آوردم.انعکاسم را در او دیدم.خودم را.کاملاً خاکستری.اما هنوز یک چیز باقی مانده بود:چشم‌های گیرای کودکی‌ام...همان چیزی که هرگز نتوانسته بودم تغییرش دهم.ناگهان پوچی عقب نشست.ـ هی، با توام.سرم را به سمت صدا چرخاندم.خودش بود.دستم را گرفته بود.ـ مگر تو هم از چیزی می‌ترسی؟ آخه بزرگ‌ترها که از چیزی نمی‌ترسند.اشک، بی‌اختیار از چشمانم روانه می‌شد.بعد از تمام ادعاهایم که دیگر بزرگ شده‌ام، حق داشت این‌ها را بگوید.ـ بس است... بیا برویم خانه.پوچی به لرزه درآمد.پرسیدم: چی؟ چی گفتی؟ـ تو ترسیدی، گم شدی و بدون من توی دردسر افتادی.به او، که قدش به زور تا کمرم می‌رسید، خیره شدم.اشک‌هایم نمی‌گذاشتند درست ببینمش.اعتراف کردم:من... من می‌ترسم.به محض شنیدن حرف‌هایم، حالت چهره‌اش تغییر کرد.لحظه‌ای بعد، خودم را در بغل کوچکش یافتم.شکه شده بودم: داری چه‌کار می‌کنی؟جوابم را نداد.دست کوچکش را زیر چانه‌ام گذاشت و صورتم را بالا آورد.صورتش به من نزدیک شد؛ آن‌قدر که بخار نفس‌هایش را روی پوستم حس می‌کردم.با همان چشم‌ها به من خیره شده بود.ـ تو هنوز هم همان چشم‌ها را داری؛ مرموز و گیرا... چشم‌های یک کودک.و بعد لبخند زد.پوچی عقب و عقب‌تر می‌رفت.خودم را در آغوشش رها کردم.امن بود و گرم.اجازه دادم مرا در بر بگیرد؛ خودش، حسش، کودکی‌اش...صدای بوق خودرویی را شنیدم.و پشت‌بندش صدای فریاد:«چرا وسط خیابون وایسادی؟ الان ماشین می‌زنه بهت!»به خودم آمدم.وسط خیابان ایستاده بودم؛ آن‌قدر که راه بند آمده بود.مردم زیادی دور و برم ایستاده بودند.شاید گمان می‌کردند دیوانه‌ام.بی‌هیچ حرفی، از وسط خیابان کنار رفتم.ناگهان چشمم دوباره به همان کودک افتاد.به من خیره شده بود؛ بی‌هیچ واکنشی.به او لبخند زدماو هم لبخند زد...پ.ن: شنوای نظراتتون هستم05/03/29EchonaEchonaFri, 19 Jun 2026 20:24:46 +0330https://virgool.ir/@Echona/شکر-خدا-که-ایستاده-ایم-as16eogjksru🔴 الحمدلله که در عصر خمینی و خامنه‌ای هستیم🔻الحمدلله بابت عزت نفسی که انقلاب اسلامی به ما داد که مردم ما از این گلایه‌مند هستند که چرا بیشتر به آمریکایی‌ها فشار نیاوردیم، از این غصه میخورند که چرا دشمن ابرقدرت اتمی این مملکت را کامل به زانو درنیاوردیم🔻الحمدلله که امروز خون دل ترکمنچای نمیخوریم که خاک از ما جدا کردند،غصه عهدنامه گلستان نداریم🔻الحمدلله که غم این را نداریم که ارباب آمریکایی پول نفت ما را اول ببرد در فدرال رزرو بعد اگر صلاح دید برای حقوق کارکنان ما واریز کند🔻الحمدلله که ما نبودیم و از دست رفتن بحرین را ندیدیم🔻خداروشکر که نبودیم تا ببینیم شهدای سرافراز دشت چالداران چطور مقابل عثمانی به خاک افتاده‌اند تنها به این دلیل که ما توپ جنگی نداشتیم🔻منت خدای را عزوجل که ما شکستن عباس میرزا بعد از دوازده سال مقاومت در برابر روس تزاری را تجربه نکردیم🔻سپاس پروردگار را که شاهد هتک حرمت ایران و ایرانی زیر چکمه‌های سربازان محمود افغان نبودیم🔻خداراشکر که سوختن خانه و کتابخانه و مسجد و باغ و باغچه ایرانیان را در آتش مغول ندیدیم🔻حتی خداروشکر که ما روزهای اول جنگ ۸ ساله را ندیدیم که غصه میخوردیم چرا موشک نداریم....موشک؟ ما حتی کلاش هم نداشتیم، سیم خاردار نداشتیم، گونی سنگر نداشتیم🔻الحمدلله که به روزهای وعده داده شده خمینی رسیدیم که با پرچم لا اله الا الله در مقابل کسانی ایستادیم که در تفکر برخی روشنفکران خودمان حتی به لحاظ سایز کورتکس مغزی از ما برتر بودند، مقابل آنهایی ایستادیم که به اذعان برخی استادنمایان دانشگاهمان بعد از حمله آنها یک تیر چراغ برق هم نباید سالم میماند،نیروی دریایی ما به فضل خدا حماسه‌‌ای رقم زد که قبل از آن روشنفکر دستمال گردنی ما تمسخرش میکرد که عرضه بستن تنگه ترمز هم ندارد چه برسد به هرمز🔻الحمدلله که خمینی و خامنه‌ای ما را جوری بارآوردند که وقتی تربیت شدگان شرق و غرب در مقابل قدرتهای عالم سجده کرده بودند قیام کردیم🔻حالا بگذار طعنه بزنند...طعنه شان هم از سر زبونی است ، از سر حرص است🔻ما ولی شکر خدا میکنیم و طبق همان سنتی که به ما یاد دادند میدانیم مثل همیشه دشمن ما برمیگردد، میدانیم دشمن ما بدعهد است، پس انرژی نگه میداریم برای همان موقع🔻بگویید بچه‌های خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید منتظرتان هستند"محمدامین سلیمی"سمت چپ فقط بخشی از تاریخ پرفراز و نشیب این کشور است...EchonaEchonaWed, 17 Jun 2026 07:06:57 +0330https://virgool.ir/@Echona/درنده-1-rlwu8kvpjadhداستان از آنجا شروع شداز آنجا که صدای بمب های آمریکایی آسمان ویتنام را لرزاندویتنام کشوری در جنوب شرقی آسیاکشوری که سال ها مستعمره فرانسه بودپس از شکست فرانسه در جنگ جهانی دومویتنام رها شد اما تکه تکه!ویتنام شمالی و ویتنام جنوبی...تا اینکه هوشی مین کمونیست خواستار استقلال و آزادی کشور شدسعی داشت از ایالات متحده کمک بگیرداما آنها نمیخواستند او به موفقیت برسدچرا که نگران گسترش کمونیست بودند(البته که یک کشور تکه تکه شده از یک کشور متحد برای استعمار مناسب تر است)سر انجام آمریکا با دلایلی کاملا منطقی! به ویتنام حمله کردو طولانی ترین جنگ قرن بیستم اتفاق افتادیعنی از 1955 تا 1975 ( حدود 20 سال)این جنگ دست کم سه میلیون کشته و زخمی برجای گذاشتو در نهایت به شکست نظامی آمریکا منجر شدبزرگترین میزان بمباران تاریخ متعلق به این جنگ استکه ارتش آمریکا چیزی در حدود 5 تا 7 میلیون تن بمب بر سر مردم ویتنام ریختیعنی به ازای هر فرد 250 کیلو گرم بمب!بمب های بشر دوستانه!کشور سرسبز ویتنام به علت پوشش گیاهی خودمحلی مناسب برای اختفا و استتار نیرو های ویتنامی به شمار می رفتطبیعت سرسبز ویتنامآمریکا که از این وضع خسته شده بود تصمیمی گرفتآنچه که در تصویر مشاهده می کنید عامل نارنجی نام داردحدود 80 میلیون لیتر از این عامل نارنجی را به بهانه یافتن نیرو های دشمن بر سر جنگل ها و مزارع متراکم ویتنام ریختندو نزدیک به 20 درصد از جنگل های ویتنام تخریب شدالبته آمریکایی ها می گفتند این صرفا علف کش استکه البته با کمال تاسف! حاوی دیوکسین بوددیوکسین یکی از سمی ترین مواد شیمیایی شناخته شده در جهان است!طی این عملیات آمریکا حدود 4 میلیون ویتنامی را در معرض مستقیم این ماده سمی قرار داد که موجب دهه ها رنج و مشکلات متعدد جسمی و روحی و محیط زیستی و ... برای مردم ویتنام شدبه علت دیوکسین بالا در بدن زنان حدود 150 هزار! کودک با نقص مادرزادی متولد شدند...شاید برای شما سئوال باشد که واکنش آمریکا به این جنایات چه بود؟لوح تقدیر!پاسخ تمام این جنایاتلوح تقدیری بود که به رئیس جمهور وقت آمریکا (جان اف کندی )داده شدبخاطر فداکاری هایش!!نمونه دیگری از جنایات آمریکا در عکس بالاستجایی که هرگونه جان آدمی فاقد ارزش استجایی که سربازان در هلیکوپتر ها بر سر این شرط می بستند که چه کسی بهتر می تواند کسی که آن پایین است را هدف بگیرد..یک دخترک که در مزارع می دود.. یا یک زن روستایی..جنایت دیگری که آمریکا در ویتنام رقم زدقتل عام می لای یا مای لای (یکی از دو قتل عام بزرگ غیر نظامیان در قرن بیستم)ارتش آمریکا در تاریخ 16 مارس 1968 به دستور ستوان ویلیام کلی با حمله به روستای می لای دست کم بین 347 تا 504 غیر مسلح ویتنامی را به شکلی غیر انسانی و وحشیانه قتل عام کردند که بسیاری از آنها کودکان و زنان بودندارتش آمریکا در این قتل عام از هیچ جنایتی فروگذار نکرداز مثله کردن اجساد ، آتش زدن خانه ها ، شلیک مستقیم به قربانیان تا لگد زدن به زنان و برهنه کردن کودکان و تجاوز جنسی ...( عکس ها مناسب همگان نیستند ، اگر روحیه حساس تری دارید نبینید)............به چنین جنایتکارانی چه می توان گفت؟و جنایاتی بیشتر از این دست و از این قبیل از جمله جنایت تایگر فورس در نوامبر 1967...بگذریمفقط همیناین آمریکاست!چهره واقعی آمریکاو تمدنی که روی خون بیگناهان بنا شده است...پ.ن: این شکلی کنار هم تاریخ استعمار بررسی کنیم چطوره؟EchonaEchonaSat, 13 Jun 2026 19:41:16 +0330https://virgool.ir/@Echona/بدون-توضیح-cq49w0zmwx5uبه نام خداسلامبعد از مدتی دوری آمده ام، مدتی که برای نفس کشیدن نیاز داشتمدلم برای دوستانی که اینجا داشتم تنگ شده بود چرا که از آنها تماما بی خبر بودم...این چند وقته را در خودم فرو رفته بودمو کارهایی کردم که ان شاالله مفید واقع شودهرچقدر فکر کردم دیدم بروم ویرگول چه بگویم؟ از بچه های مظلوم میناب؟از آن پیرمردی با روح 20 ساله که تمام نمایشگاه های کتاب را سر می زد؟از شهدای مظلوم ناو دنا؟بخش هایی شان را در دفترم نوشته اماز این روزها و از اتفاقاتشاینقدر روایت زیاد است که سال ها میشود نوشت و نوشت و باز هم روایتی یافت برای نوشتن..از ضحی بگویم که خونش هنوز روی دفترچه اش است؟از محمد علی که هنوز اسم نداشت و هنگامی که میخواستند به خاک بسپارند برایش نام گذاشتند؟از ماکان که جاوید الاثر شد و حالا منظومه ای به نام اوست؟از ....ببینید ، این روایت هارا ببینید ، اینها حقیقت استمن آمده ام ، این بار آماده تر:)پ.ن: اگه اینو دیدین بهم خبر بدین از خودتون:)EchonaEchonaFri, 29 May 2026 13:50:21 +0330https://virgool.ir/@Echona/ذره-ای-شک-نکنید-p3n2i2wsgx51در این پست حرف هایی می زنم که دیگر هیچوقتحتی در مسیرت شک نیفتدبا دقت بخوانیدبرای اینکه به یقین برسی فقط چند لحظه به حرف هایم دقت کنبرو کل اینستاگرام و توییتر را زیر و رو کنبرو حرف ها و نقد های تمام مخالفان و براندازان جمهوری اسلامی را نگاه کن ، حتی همام آدم خوب هایی که با لباس و چهره شان ممکن است تورا به شک انداخته باشندهمه یکصدا چه می گویند؟همه فقط می گویند جمهوری اسلامی فلان ضعف را دارد / فساد دارد/ قاتل است / تزویر دارد / فلان است / مردم را بدبخت کرده / و چه و چه...مخلص کلام همه در حال ایراد گرفتن از شرایط فعلی هستنداصلا من می گویم ایرادهایشان کاملا هم به جا و همه هم درست استحالا سئوال من از تویی که دچار شک و دودلی شده ای این استچرا حتی یک نفر از اینها از برنامه ها و از فردای براندازی با تو به طور مفصل و دقیق سخن نمی گوید؟تا به حال شده از خودت بپرسی چرا اااااااین همه مخالف و منتقد و معترض از زن و مرد و کودک و پیر و جوان و تحصیل کرده و بی سواد و لات و شیخ و بازیگر و دکتر و پرستار و مجری و فوتبالیست و چه و چه...24 ساعته تمام فکر و ذکر و انرژی خودشان را گذاشتند فقط برای ایراد گرفتن از شرایط فعلی؟و چرا حتی یک نفرشان همین انرژی را صرف این نمی کند که تصویری درست و دقیق از اتفاقات فردای براندازی برای مخاطب ایجاد کند؟من به تو می گویم چرادر منطق به این روش می گویند «نقد سلبی»نقد سلبی یعنی:منتقد فقط می گوید چه چیز بد استاما توضیح نمی دهد چه جایگزینی دقیقا بهتر است و چگونه اجرا می شودچرا توضیح نمی دهند؟چون شرایط بعد از براندازی بسیار قابل نقد تر از شرایط فعلی استفقط چند لحظه تصور کن همین شیوخ و متفکران و فیلسوفان و منتقدان راستین بخواهند 24 ساعته به طور دقیق و مفصل از اتفاقات بعد از براندازی ریز به ریز و مرحله به مرحله برای مخاطب توضیح بدهند...اگر چنین کاری کنند به خدای احد و واحد قسم به اندازه جمهوری اسلامی منتقد پیدا می کنندمنتقد پیدا می کنند همانطور که جمهوری اسلامی منتقد پیدا کرده استاز کودک تا بی سواد تا دکتر و بازاری می تواند حرف هایشان را نقد کند و بففهمد شرایط فعلی از آینده بهتر استپس حقیقت « مفصل» پس از جمهوری اسلامی را از مخاطب خود پنهان می کنندو در حد اینکه دوران گذار رضا پهلوی می آید و بعد هم قدرت را به رای می گذارد و خوش و خرم همه چیز تمام می شود بسنده می کنندعزیزانیک تصمیم بزرگ اجتماعی نمی تواند فقط بر پایه « این بد است» گرفته شودباید تصویر روشنی از « آنچه خوب است و آن خوب چگونه عمل می کند» وجود داشته باشدحتی آن شخص مذهبی که می گوید من سمت پهلوی و اسراییل نیستم و هم پهلوی و هم جمهوری اسلامی هردو یک قماش هستندحتی او هم نمی داند دقیقا با خودش چند چند استاو هم کارش این شده که فقط ایراد بگیرد و متن های طولانی بنویسد و گمان کند قله اورست را فتح کرده...خب تو هم در حال اشتباه هستی چون در حال براندازی جمهوری اسلامی هستی در حالیکه جایگزینش را هم قبول نداریپس لااقل سکوت کن تا جایگزینی که قبول داری را پیدا کنیو گرنه باید 47 سال دیگر همین حرف ها را برای براندازی جایگزینش تکرار کنیراستی آزمایی حرف های من برای شما اصلا کاری نداردهمین الان یک صفحه به من معرفی کن که ادمین یا صاحب صفحه این کار را انجام داده باشدبه اندازه ای که برای نشان دادن ایرادات جمهوری اسلامی وقت گذاشته برای نشان دادن تصویر فردای براندازی برای مخاطب خود وقت گذاشته باشداگر آن صفحه را پیدا نکردی بدان آنها در حال مخفی کردن حقیقت هستندبدان بلاتکلیف هستندبدان حتی از صحبت کردن درباره اش می ترسندجمهوری اسلامی در حال حاضر هرچه که باشید برای تو پرونده اش رو شدهولی آنها می خواهند چیزی را جایگزینش کنند که حتی می ترسند درباره اش مفصل صحبت کنند( اگر کسی نترسیده معرفی اش کن)و یک اصل مهم است که می گویداگر برنامه اجرایی فردایت شفاف نباشد،هر تصمیمی تبدیل می شود به جهش در تاریکیتا الان توضیح دادم که چرا نباید به سمت جبهه مقابل برویاز حالا می خواهم توضیح دهم که چرا باید سمت جمهوری اسلامی بمانی و در ماندنت حتی ذره ای شک نکنیطولانی می شود اما خواندنش شیرین استوقتی سیاست های کلی جمهوری اسلامی و نیت و هدف از تاسیس همچین حکومتی را بررسی می کنیم می بینیم ریل گذاری و اهدافش کاملا انسانی و اسلامی و منطقی استیعنی چه؟یعنی مثلا اگر مذهبی باشی بهترین و ایده آل ترین حکومت برای تو حکومتی است که شعار و عملش همین باشد که ما قرار است پرچم این حکومت را به حضرت قائم تقدیم کنیمپس حداقل در «شعار» با جمهوری اسلامی موافقی و هیچ جوره نمی توانی به این ریل گذاری و هدف ایراد بگیری!حالا فرض کن کشتی ای برای رساندن مردم به ساحل امن ساخته شده.طراح نیست درستی داشته.مسیرش هم درست تعیین شدهاما در وسط راه چند ملوان سودجو و یا فاسد وارد بدنه خدمه می شوند و به مسافران ظلم می کنندمسافران تعدادشان زیاد است و هرلحظه اراده کنند می توانند هدایت کشتی را به دست بگیرندمسافران همگی منتظرند کشتی به همان مقصدی که ملوان از ابتدا تعیین شده بود برسدمسافران هرگز مثل ملوان ها فاسد نمی شنود و با تفییر مسیر کشتی موافقت نمی کنند و هر لحظه تصور کنند کشتی تغییر مسیر داده شورش می کنندجان عزیزت خوب دقت کن چون هر جمله ام نکته داردپس ملوانان نفوذی هرچقدر هم فاسد باشند و هرچقدر هم ظلم کنند اما برای اینکه موقعیتشان به خطر نیفتد و کله پا نشوند مسیر اصلی کشتی را تغییر نمی دهندچون مردم حواسشان به مسیر هستچون مردم قدرتمند هستندحالا تصور کن نیمی از مسیر طی شده و این فساد ملوانان مسافران را به تنگ آورده و خسته شدند و قصد دارند کشتی را کلا نابود کنندمی گویند این کشتی را خراب می کنیم و بعد از همین کشتی های اطراف هر کدام را که شد سوار می شویمکستی های اطراف هم به آنها وعده های قشنگ می دهند اما ریل گذاری و مقصد آن کشتی ها کاملا با مقصد مسافران در تضاد استحالا گزینه عاقلانه چیست؟کشتی که ریل گذاری و مقصدش با ایده آل تو یکی است و آن مقصد را تغییر نمی دهد اما دچار نقص و فساد شده را نگه داری!یا بزنی کشتی را خراب کنی و خطراتش را به جان بخری و با تیوپ و قایق نجات خودت را به کشتی ها مجاور برسانی ، به کشتی هایی که کلا مقصدشان چیز دیگریست و حتی نمی دانی همین ظلم و فساد در آنجا هم وجود دارد یا نهاگر منطقی باشی باید حداقل مطمئن شوی همین ظلم ها و همین فساد هایی که از آن خسته شدی در کشتی بغلی وجود نداشته باشد و بعد اقدام کنیاگر احساسی باشی می گویی فعلا از این نجات پیدا کنم بعدا هرچه شد شداگر آنجا هم ظلم بود آن را هم خراب می کنمعزیز من فقط چند لحظه با قلبت به من گوش کناین انقلاب را مردان پاک رقم زده اند و این کشور با خون مردان غیرتمند و پاک تا امروز حفظ شدهشاید حالا بعضی مسئولینش فاسد شده باشنداما مردمش هنوز فاسد نیستندقدرت هم دست مردم استبه خدا قسم اگر مردم حس کنند مسیر و هدف و ریل گذاری اصلی کشتی تغییر کرده از شما زودتر آن را کله پا می کننداگر می بینی با وجود نقص و فساد و ظلم هنوز این کشتی را حفظ می کنندچون می دانند حداقل مسیرش هنوز درست استو علت این که مردم دو دسته شده اند در بالاتر موجود استمردم دو دسته شده اند:1 احساسی و خشمگین2 منطقی و صبورممکن است بگویی این ملوانان فاسد مسیر کشتی را هم تغییر داده اندیعنی اگر امام زمان ظهور کند با او هم می جنگنداصلا حرف تو قبولکشتی بغلی که از ابتدا هدفش همین بود:)یعنی تو فکر می کنی رضا پهلوی با ترامپ یا اسراییل برای تو حکومتی می سازند که پرچمش را بعد از ظهور به امام زمان تقدیم می کند؟انها که علنا دشمنی با حکومت جهانی امام زمان را فریاد می زنند، می خواهی زیر پرچم آنها بروی؟هر چه که بلد بودم به ساده ترین زبان ممکن نوشتمحالا اگر منطقی و صبور هستی بماناگر احساسی و خشمگین هستی بروپ.ن:مطلب از دوست خوبمون رفیق حسین هست با کمی تغییر که بازنشر دادمباشد تلنگری بشه برای هممون،اگر هم خواستید نشر بدین ایشون گفتن نشر بدون ذکر منبع و با نام خودتان کاملا آزاد هستEchonaEchonaWed, 25 Feb 2026 18:05:52 +0330https://virgool.ir/@Echona/کوچه-بهمن-پلاک-22-fsjasnwmix2aدر خیابان ها قدم می زدم ،در کنار مردمی که پر شور تر و بیشتر از همیشه آمده بودند۲۲ بهمن امسال برای من، حال و هوایی دیگر داشت…گویی زمستان و سرمایش تاب مقاومت در برابر گرمای دل‌های مردم را نداشت.در خیابان‌ها، شور و شعف موج می‌زد؛دل‌ها به اندازه‌ی خورشید، گرم و روشن بود و طنین امید را در هر نگاه می شد دید...به پرچم ایران در دست های کودکان،که میان باد می رقصید،نگاه می کردم..آن ها دست های نسل بعدند ، دست هایی که ایران را می سازند.تمام این مردم قطره هایی بودند که در کنار هم دریا شده بودند،پیر ، جوان ، کودک ، زن ، مردهمه مدل آدمی را می شد دیدو چقدر کنار هم زیباتریم:)خیلی هارا دیدم کهوضو گرفتند ، نیت کردند قدم هایشان را تقدیم خدا و امام زمان کردندبه یاد شهیدان ،به یاد تمام آن هایی که رفتند تا ما بمانیم..خیابان ها میزبان انسان هایی عاشق شده بودکه این را در دل داشتند:ای انسان چون شهادت سر آغاز زندگی استمرگ سرخ رمز آزادی و راه زندگی است...مشت ها گره کرده بالا می آمدمشت هایی که کنار هم نور می شدندو تاریکی را به عقب می راندند...و قدم هایی که محکم تر از همیشه برداشته می شدندقدم هایی که نشات گرفته از اراده ای آهنین بودنداز امید ، از استقامت ...شبیه همان سپید مویی که با عصای خود آمده بود و دردهایش نتوانسته بودند جلوی اراده اش بایستند...خیلی ها هم اما دوربین به دست در میان جمعیت می گشتند،به دنبال ثبت لحظه ها و روایت ها،روایت مردمی که خم شدند اما نشکستندروایت مردمی که همیشه در صحنه حاضرندروایت مردمی که در مقابل تبار اپستینیان ایستاده اندنمی خواستم چیزی بنویسم اماشنیدم کسی گفت:بعدا خداوند خواهد پرسیداز قلمی که می توانست روایت کند و نکرد،از آن شاعر که شعری نسرود،و من آن لحظه متوجه شدم حتی جواب وجدان خودم را هم نمی توانم بدهم..چه برسد بخواهم در مقابل خدای بزرگ پاسخگو باشمنگذاریم روایت ها مصادره شوند ،و این جمعیت دیده نشود...شاید این مناسبت برایمان کمی رنگ عادت گرفته بود،اما اتفاقاتی مارا به خودمان برگردانداتفاقاتی که نباید فراموش شوندآن ها راه را دوباره نشانمان دادند...به همین سبب بعضی ها برای اولین بار آمده بودندبرای آرمان هایی مهم و بزرگ...و عجب انسان های شریفی اند مردم ایرانو خطاب به مسئولین عزیز :لطفا هوای مردم دوست داشتنی ایران را داشته باشیدبرایشان قدمی بردارید ومطمئن باشید خداوند چندین برابرش را برایتان جبران خواهد کرد:)پشت ایران به مردمانش گرم است ،به همان هایی که در دامنش قد کشیده اند:)اتحاد مردم ، مولفه اصلی قدرت یک کشور است.روایت تصویری این دوستمان را هم ببینیدhttps://virgool.io/@murmolak/%DB%B2%DB%B2-%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86-ezin8qjfxguiدشمن را مایوس کنید. ( کردید)EchonaEchonaFri, 13 Feb 2026 15:06:29 +0330https://virgool.ir/@Echona/در-دستِ-نسیم-xkzqcihef3wgیک روز سرد زمستانی بودپشت میز کارم نشسته و سخت مشغول نوشتن بودم ، اما هر چه کردم چیزی برای نوشتن نیافتم...کلافه دستی در موهایم کشیدم ،به پشتی صندلی تکیه دادم و چند لحظه چشمانم را بستم،به این امید که کلمات بر قلمم جاری شوند...سکوت بود و سکوت ،در آرامش ذهنم را می جوریدم..اما باز هیچ نبود.ناگاه صدایی شنیدم:_تق تق رشته افکار در هم و بر همم از هم گسسته شد.چشمانم را باز کردمبه دنبال منبع صدا ،نگاهم به پنجره افتاد.کبوتر سفیدی پشت پنجره نشسته بودو با نوکش به شیشه می زد،به سمتش رفتمدستگیره را کشیدم و بازش کردم.به محض باز شدن پنجره،سوز سرما به صورتم خورد،بی اختیار به خود لرزیدمکبوتر کمی نگاهم کرد ،انگار می خواست چیزی بگویداز لبه پنجره پرید و رفت با نگاهم دنبالش می کردم،در افق مسیر حرکتشنگاهم روی چیزی ماند...در کمی دوردستپرچم سه رنگ وطنم ،با تمام زوایا و رنگ های دوست داشتنی اش،در میان باد می رقصید...نفس عمیقی کشیدم:سبز ، سبزِ ایرانمسپید ، به پاکیِ همان کبوتر ها سرخ ، که خون بهای ایستادگی استو خدایی که همیشه با ماست...اگر چشمانم را یارای دیدن بود،اکنون بی شمار انسان را می دیدمکه میله پرچم را نگاه داشته اندتا پرچم را بالا نگه دارند،حتی به بهای خونشانو در ازای رخت شهادت بر تن کردن...اگر می دیدم ،تمام رشادت ها و فداکاری ها از مقابل دیدگانم رد می شد...آری تمام ما اینجاست،همه اش در تار و پود این پرچم به هم بافته شده است.هویتم، تاریخم ، خانه ام ، وطنم و ...به تماشای آن لحظه نشستم،و عجب غروری داشت دیدنش و عجب غروری داشت دیدنش در دستان باد...کبوتر روی سیم برق نشست،دوستانش هم آنجا بودند.به سمت میزم برگشتم،قلم را برداشتم روی کاغذ نوشتم:« بنای نخستینمان به رویش بود ،سبز ،درست مثل ردیف سروناز هاسبز پرچممو سپیدمثل لحظه ای که سپید کبوتر هایمان راپر دادیم پهنه آسمانکه پیام نوع دوستی مارا به همه برسانندو سرخ مثل لحظه ای کهتن به تن سینه سرخ شدیم،پنجه آفتاب را کوبیدیم به طاق آسمانمبادا کسی ،خیال پرسه زدن در این حوالی به سرش بزند»قلم را زمین گذاشتمنگاهم به کبوتر ها افتاداما دیگر آنجا نبودند ، رفته بودند تا امید را فریاد بزنند...آری ایران من ،تا در دامان توام...تا هوایت را نفس می کشم،تا دست پر مهرت را روی شانه ام احساس می کنم،هرگز بدون کلمه نخواهم ماند.تو دلیل همیشگی من برای نوشتن و سرودنی...و اینک هنگامه آمدن ماست...پ.ن: متن درون « گیومه» به گمانم از آقای محسن آزادی باشد ، اما دقیق مطمئن نیستم.EchonaEchonaTue, 10 Feb 2026 16:41:34 +0330https://virgool.ir/@Echona/هر-چه-شما-نامش-را-بگذارید-a30dfjtvf009واقعا نمی دانم چه بگویم ، زبانم قاصر است..اندکی از فجایع اپستین را می خواندم،باورم نمی شود ، نمی شود ، نمی شودباورم نمی شود آدم ها دست به چنین کارهایی بزنند.اصلا چطور یک آدم به جایی می رسد که چنین دچار قساوت می شود..این را از عزیزی شنیدم ، به گمانم حرفش درست باشدمی گفت وقتی اتصال انسان با آسمان قطع شد،بقیه اش دیگر مشخص نیست...دیگر خدا می داند چه رفتار هایی از او سر خواهد زداین ها را در بهت و حیرت می نویسمخدای من این روز ها آدم چه چیز هایی را که نمی شنود..از گوشه و کنار دنیا چه خبر ها که نمی رسدراست می گفت:اینها کت و شلوارشان را می پوشندکراواتشان را می بنددادکلن گران قیمتشان را می زنندویترین زیبایی را برای همگان به نمایش می گذارندچشمان جهان را به متمدن بودن خودشان جلب می کننداما خدا می داند که در پس پرده چه اتفاقاتی در حال رخ دادن استبنیاد ثروت و برج هایشان روی خون مظلومان و بی گناهان سوار شدهو شاید فراموش کرده اند که خون ملت های مختلفاز آفریقایی ها بگیر تا غیره و غیرهبا شستن پاک نمی شود،خون راهش را پیدا می کندو روزی یقینا طومارشان را در هم می پیچد...و این وعده خداست:وَنُريدُ أَن نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ استُضعِفوا فِي الأَرضِ وَنَجعَلَهُم أَئِمَّةً وَنَجعَلَهُمُ الوارِثينَما می‌خواهیم بر مستضعفان زمین منّت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان روی زمین قرار دهیم!اما آزادی همین است؟حقوق بشر و نمی دانم غیره و ذلک همین است؟از کدام آزادی سخن می گویند؟از کدام قوانین سخن می گویند وقتی نام جهان را حتی دیگر نمی شود جنگل گذاشتحیوانات هم چنین نمی کنندای انسان ، چه چیز تو را به اینجا رساند؟همان ها که خون تمام مردم را در ادوار مختلف در شیشه کرده اندحالا با دفتر و دستکشان ، حامی حقوق بشر و آزادی شده اندباورتان می شود می خواهند ما را آزاد کنند؟بوی گند می آید..تف واقعادلم می خواهد عق بزنمو خیلی چیز ها را که غرب ،سالها تحت عنوان انسانیت و بشر دوستی به خوردم دادهبالا بیاورم...چشمانتان را روی اینها نبندیدبگذارید جهان بداند چه کسانی سال ها به اهل زمین فخر فروختند،سال ها متمدن بودن و حرف های بشر دوستانه خودشان را در چشم آدمیان کردند...یادتان نرود مردم نجیب ایران در مقابل چه کسانی ایستاده اند...دیگر فقط منم و بهت و حیرت..فقط منم و تماشای انسانی که برای هدف بزرگ تری خلق شده بود و شده استبرای انسانی که بی نهایت در پیش داشته و داردان شاالله خداوند مارا در آغوش بگیرد ، چرا که اگر لحظه ای رهایمان کندکسی نمی داند به چه موجودی تبدیل خواهیم شد...پ.ن: بین آنکه این را بنویسم یا نه مردد بودم ،اما در نهایت نوشتم ، چرا که روی دلم سنگینی می کردنداللهم عجل لولیک الفرجEchonaEchonaThu, 05 Feb 2026 19:06:17 +0330https://virgool.ir/@Echona/در-چشم-نرگس-oiq9zjdnxvihسلامسلام به شما که به احوال مابهتر از خودمان آگاهید...میلادتان مبارک باشد.مبارک باشد قدومتان که به یمن شما رحمت از آسمان می بارد.می گویند روزی که شما بیایید ،خیلی از مردم شما را به خاطر می آورندنمی دانم شاید از کنار ما هم بار ها گذشته باشید..ببخش که نشناختیم،که دستمان را روی سینه نگذاشتیم و سلام نکردیم...ما را ببخش...این روز ها بعضی ها می گویند تو نیستیاما از تو چه می دانند؟نمی دانم چه حسی دارد که بشر را ببینیکه روز به روز بر جهل و ظلم خود اضافه می کند...به این می اندیشم که سالیان سال استدر میان مردم رفت و آمد می کنی،با مردم سخن می گویی،اما می بینی که خیلی ها به فکرت نیستند،اکثر آدمیان چنان به خودشان و دنیای زودگذر مشغولند،که فراموشت کرده اند...عجیب غربتی است ، عجیب...می گفت : حضرت علی با چاه راز دل می گفت..اما تو با که درد دل می کنی...؟هیچ کس مثل تو تنها نیست..هیچ کس آن قدر غریب نیست...خیلی چیز ها در دلمان هست بگوییم،بگوییم که الهی عظم البلاء و برح الخفاءاصلا چه کسی بهتر از شما برای شنیدن حرف هایمان...اما نشود فاش کسی آنچه میان من و توستتا اشارات نظر نامه رسان من و توستراستی بحث عیدی که سرجای خودش است:)ان شاالله سال دیگر ، تولدتان را با هم جشن بگیریم:)در جهانی که آرامش حکم فرماستو زندگی هایش بوی بهار می دهندرفیقان را صدا می کردی و با دیده ی حسرت دلم می خواست نام کوچک من را بلد باشی...و در آخرای کاش شبی ظهور می کرد بهاراز کوچه ی ما عبور می کرد بهارمن زردترین قصه ی عشقم ای کاشیک لحظه مرا مرور می کرد بهاراللهم عجل لولیک الفرجمیلاد آقا و سرور مانمهدی موعود (عج) فرخنده باد ،عیدتان مبارک:)EchonaEchonaTue, 03 Feb 2026 22:52:43 +0330https://virgool.ir/@Echona/جوان-x5dppsjeilgeالسلام علی الحسینو علی علی ابن الحسیننقل شده هنگامی که امام حسین (ع) می خواست علی اکبر را به میدان بفرستدخطاب به لشکر دشمن فرمود:ای قوم ، شما شاهد باشید که پسری را به میدان می فرستم،که شبیه ترین مردم از نظر خلق و خوی و منطق به رسول الله (ص) استبدانید ما هرگاه دلمان برای رسول الله (ص) تنگ می شدنگاه به صورت این پسر می کردیم.سلام بر آقای جوانی کهبه میهمان نوازی و سفره داریو به مراقب بودن معروف بود..حتی آن هنگام که معاویه سئوال کرد به راستی چه کسی شایسته حکومت استاطرافیانش به ستایش او پرداختنداما او گفت:چنین نیست ، شایسته ترین فردعلی اکبر فرزند حسین است،که جدش رسول خداستو شجاعت بنی هاشم،سخاوت بنی امیهو زیبایی قبیله ثقیف را در خود جمع کرده است.و به او که می اندیشم ،در می یابم که او عجب الگویی است برای جوانانی چون منکه در ابتدای مسیر جوانی هستند...و بزرگ مردی است که روز ولادتش ،روز جوان هم نام گرفته است:)برپا شده یک شور دگر باز به دنیایا قاصدک آورده خبر باز به دنیایک بار دگر عالم هستی شده روشنرو کرده از آفاق قمر باز به دنیالیلا پسر آورده به این عالم خاکییا آمنه آورده پسر باز به دنیاآورده علی ابن حسین ابن علی همیک جلوه ای از نور پدر باز به دنیا...محسن صرامیولادت حضرت علی اکبر (ع)و روز جوان به همگی مبارک:)EchonaEchonaSat, 31 Jan 2026 15:03:14 +0330https://virgool.ir/@Echona/ادب-آینه-درونی-usgn1ns7azrmسلام!حدودا دو ماهی می شود که به ویرگول آمده ام،ویرگول برایم جای جالبی بودمی دیدم که چقدر فضا محترمانه و دوستانه است،گمان می کردم آدم های اینجا ، همه فرهیخته و با سوادند،خوشحال بودم که جایی پیدا کرده ام تا سیاه مشق هایم را با دیگران به اشتراک بگذارم ودوستان خوبی هم پیدا کردم.اما در این چند وقت گذشته ،متوجه شدم آدم های اینجا هم شبیه جامعه اند ،همه جورش یافت می شودو خب این طبیعی است.اما سئوالم این است:چرا تا به هم می رسیم و نظراتمان مخالف هم است ،به هم چنگ و دندان نشان داده و ناسزا می گوییم؟مگر نمی شود محترمانه صحبت کرد؟(البته که منظورم همه نیستند ، زیرا انسان های محترم هم زیادند و البته که گاهی ناسزا در دعوا یک طرفه است)انگار مهارت گفت و گو کردن و حتی دعوا کردنِ صحیح را نمی دانیم...اصلا چه شد که الفاظی چنین رکیک به گفت و گو هایمان اضافه شد؟چندی پیش ، دو دوست جوان حدودا 18-20 ساله را دیدم،اولی با شوخی و خنده به خواهر و مادر دومی چنان ناسزا گفت و دومی هم در کمال تعجب خندید و به گفت و گو ادامه داد...من مانده بودم که از کِی ، به قولی فحش ناموسی آن قدر برایمان عادی شد؟پس غیرتمان چه شد؟حواسمان هست؟این برای همه جاستبا ناسزا گفتن نمی شود نظرمان را به طرف مقابل بقبولانیمو غیر از اینکه از کوزه همان برون تراود که در اوست،و شخصیت و اعتبار و احترام خودمان را نشان می دهیم چیز دیگری ندارد...یادمان باشد حتی در دعوا و بحث انسانیت خودمان را زیر سئوال نبریم ،هر کسی می تواند فحش دهد ، ناسزا بگوید یا متهم کند ،اما هنر آن است که محترم بمانی و احترام طرف مقابل را نگه داریکه ادب مرد به ز دولت اوست...این چند روز هم،خیلی ها می دانم متوجه شده اند،ناگهان کاربرهایی بی نام و نشان ، بدون سابقه به اینجا اضافه شده اند...نمی خواهم قضاوت کنم اما انگار فقط آمده اندفضای ویرگول را مسموم کنند و بروند.(البته باز هم منظورم همه نیستند ، پس همه کاربرهای جدید به خودشان نگیرند)و تازه ناسزا گفتن اثر وضعی هم دارد ،با زبانی که می توانیم حرف های شیرین بگوییمو با آن دلی را شاد کنیم تلخ می گوییم و زخم می زنیم...و هیچ چیزی در این جهان ، بی اثر نیست...عمل ما حتما به ما بر خواهد گشتو البته که صدای دل های شکسته،خیلی سریع فاصله زمین تا آسمان را طی می کند...خلاصه که:ادب مرد بهتر از زر اوستمرد را بهتر از زر است ادبادب مرد زانکه زیور اوستچون ادب نیست گو مباش زرتندیمی(اشاره به حدیث امام علی (ع))گفتم این را بنویسم ،که به خودم مسائلی را یادآوری کنمو اینکه کمی هم درد دل کرده باشم...البته نا امید نیستم ها نه،چون خدا هست:)به علت کمبود عکس همین را داشته باشید ، توجهتان را به سمت امید ببرید😅EchonaEchonaTue, 27 Jan 2026 18:24:16 +0330https://virgool.ir/@Echona/راوی-tdzm0qdvzhdyسلام سلام بر آقایی که عاشورا را برایمان روایت کرد...من اورا به صحیفه اش می شناسمبه دعاهایش،به عاشقانه حرف زدن با خدا..و..صحیفه که می خوانی،عشق از بند به بند و سطر به سطرش پیداست...و گاهی که میخواهی با خدا حرف بزنی،صحیفه را بر می داری و ورق می زنی و چشمانت از آن همه محبت خیس می شود..عجب لطیف است انسان:) برای من نخی از رشته سجاده ات کافی استسر نخ دستم افتاده که تو حبل المتین باشیتو و عشق تو و پیشانی ساییده از سجدهفقط شایسته ات این است زین العابدین باشیمجتبی دسترنجولادت امام سجاد (ع) مبارک✨EchonaEchonaSun, 25 Jan 2026 18:04:32 +0330https://virgool.ir/@Echona/ماه-lamjvk9hl06lسلام حضرت دلبرسلام قرص قمردلی بگویم:آن که عمویی چون شما داشته باشد،هرگز از چیزی نمی ترسدچرا که می داند ، عمویشدر هر حالی هوایش را داردمی گویند در کربلا ، همه دلشان به عباس گرم بود.همان آقایی که وقتیحسین (ع) به چهره او می نگریست،غم از دلش می رفت...عمو جان ،ای که ماه در مقابل جمالت کم می آورد..ای علمدار کربلا،که تا قیامت پرچم حق را بر افراشته ای...می شود عمو عباس صدایتان کنیم؟چرا که نه...ولادت حضرت عباس و روز جانباز فرخنده باد✨EchonaEchonaSat, 24 Jan 2026 14:08:34 +0330https://virgool.ir/@Echona/سوم-شعبان-dllvbxgc8rcaسلام ای مهربانسلام جان نبیمبارک باشد میلادتان ،که جبرئیل تبریکش را فرمودداستان آشنایی ما به قدیم برمی گردد:با اشک و روضه شیر به من داده مادرمتربت گذاشته پدرم در دهن حسیناز همان روز ، عاشقت بوده ایمای بهترین تجلی حصن حصین حسینما را هم شبیه همانکبوتر های حرمتدر آغوش بگیر...برای آن که بیابیم ما خدایت راگرفته ایم نشانی رد پایت رابرای آنکه به سمت خدایشان ببریگرفته اند ملائک نخ عبایت راو جبرئیل دلش تنگ می شد ای آقانمی شنید اگر یک شبی صدایت رافرشتگان مقرب هنوز حیرانندتو را به سجده در آیند یا خدایت رازمین به دور خودش چرخ می زند تا کهنشان دهد به سماوات کربلایت راعلی اکبر لطیفیانمبارک باشه:)EchonaEchonaFri, 23 Jan 2026 17:04:19 +0330https://virgool.ir/@Echona/آقا-معلم-lehm5hm9nrp0به نام خداسلام آقا معلم!می دانم هم اکنون صدایم را می شنویدمی خواهم از شما بگویم اما از کجا شروع کنم؟اصلا که می تواند این مظلومیت را شرح دهد؟از پهلویت خون می رفت...اما گرم خنده بودی ،نگاهم که به چشمانت می افتادبرق امید درونشان موج می زد...می دانستی رفتنی هستی ،اصلا انگار اصراری هم برای ماندن نداشتی...راست می گویندانگار زمین طاقت وسعت بعضی انسان ها را ندارد...همان ها که خدا صدایشان می کند.شهید آوینی زیبا می گوید:شهادت پایان نیست ، آغاز است...حیات عند رب ،نقطه پایانی معراج بشریت استکه به آن مقام،جز با شهادتدست نمی توان یافت..این طفل ابجد آموزتازه یاد گرفته الفبای شهادت را هجی کند..اما تو با رفتنت،معنایش کردی...آنقدر مظلومانه رفتی و ذره ذره آب شدی که شمع هم در مقابلت ،خجالت زده شد...نمی دانم آن هنگامکه لحظه لحظه به رفتن نزدیک می شدی،به چه فکر می کردی...اما در مقابل دیدگان ما ، عاشورا تداعی می شد.آخرین یادداشت شهید حسین بابرییادداشتت را که دیدمنگاهم روی مورد آخر ماند...آقا معلم ، حتی کوچک ترین اتفاقات هم برایت بزرگ بودند..انگار آدم هرچه به نور نزدیک تر شود،بیشتر مراقبت می کند ..و..آقا خودم دیدم تو هم لب تشنه رفتیچون حضرت سقا شدی آقا معلم...از شوق فردا گفته بودی شوق رفتنامشب خودت فردا شدی آقا معلم...میلاد عرفان پوردلمان برایت تنگ می شود،بغض گلویمان را می فشارد،اما می دانیم حالت خوب است...آقا معلم ! برایمان دعا کن ،که آموزه هایت راخوب یاد بگیریم...از طرف جمعی از دانش آموزانت:)سرم را از روی برگه بالا آوردم ،نگاهم به معلم افتاد ،سیبک گلویش تکان می خورد..آرام گفت: ممنونم از انشایی که خوندی،میتونی بری بشینی...دفترم را بستم و از کنار میزش رد شدم،صدای قورت دادن بغضش را شنیدم.زیر لب می گفت:حسین بابری،قرار نبود تنها بری...EchonaEchonaThu, 22 Jan 2026 16:24:12 +0330