https://virgool.ir/feed/@Ebrahimafa2026-11-11 07:01:35https://files.virgool.ir/upload/users/4032454/avatar/mwCMlW.jpghttps://virgool.ir/@Ebrahimahttps://virgool.ir/@Ebrahima/یه-چیزی-تو-لدم-سنگینی-میکنه-m6kqjyxiveitیه وقتایی که با خودم تنها می‌شم، می‌فهمم چی شده.فاصله افتاده…بین من و خدا.یه جوری انگار از خونه‌م دور افتادم.وقتی گناه می‌کنی، شاید اون لحظه نفهمی چی از دست دادی…ولی بعدش، یه جا، یه لحظه، دلت می‌فهمه چی شده.دلت می‌فهمه دیگه اون آرامش قدیمی رو نداره.می‌فهمه دیگه اون صدای بی‌واسطه‌ی بین تو و خدا، کمرنگ شده…آره… توبه هست، راه بازه…ولی بازگشت درد داره.نه از اون دردهایی که آدمو له می‌کنه،از اون دردایی که تلخه، اما پاک می‌کنه.اینکه بخوای از نو شروع کنی، همیشه آسون نیست.باید صبر داشته باشی…باید بعضی وقتا حال بد رو تحمل کنی…نه اینکه چون توبه کردی، فوراً همه چی آروم شه. نه…باید اثر کارات پاک شه، باید تو دل بسازی، باید رفته‌رفته آروم شی…مثل وقتی که یه عزیزی رو ناراحت کردی…می‌خوای دلش رو دوباره به‌دست بیاری…می‌دونی که دوستت داره، ولی هنوز دلش شکسته…پس صبر می‌کنی… مهربون‌تر می‌شی…و امید داری که بالاخره، یه روز، دوباره باهات حرف بزنه مثل قبل.با خدا هم همین‌طوره.دورش می‌زنیم، اما اون دلش هنوز باهامونه.فقط لازمه آروم‌آروم دوباره نزدیک بشیم.همین نزدیکی، کم‌کم همه چی رو درست می‌کنه.با خدا بودن یعنی سبک شدن،یعنی نفس کشیدن با دل راحت،یعنی لبخند از ته دل، حتی توی روزای سخت.و دوری از خدا…یعنی خستگی، سردرگمی، یه چیزی شبیه گم شدن.ولی من می‌دونم…هر وقت بخوام، هر وقت با دلِ واقعی صداش کنم…خدا هنوز اونجاست.همون‌قدر نزدیک… همون‌قدر مهربون.------از دروناز درونTue, 03 Jun 2025 06:21:27 +0330https://virgool.ir/@Ebrahima/شروعی-دوباره-b0npk4c1d451زندگی گاهی مثل جاده‌ای پر از پیچ و خم است؛لحظه‌هایی که گم می‌شوی، شک می‌کنی و از خودت می‌پرسی آیا می‌توانی ادامه دهی؟این نوشته، صدای من است در چنین روزهایی؛حقیقتی خام و بی‌پرده، بدون هیچ نقاب و تظاهر.گاهی به خودم نگاه می‌کنم و می‌بینم فقط سایه‌ای از آن کسی هستم که باید باشم.نه نزدیکش، نه حتی شبیهش.بارها شروع کردم و بارها نیمه‌راه جا زدم.می‌خواستم نویسنده باشم، نه برای شهرت یا تایید دیگران،فقط برای این‌که بتوانم بگویم:«این منم، با همه درد، شکست و امیدهایش.»اما امروز، نمی‌دانم چگونه شروع کنم؛کلمات قهر کرده‌اند و ذهنم تار و مبهم است.بغضی در گلوی من مانده، اما اشکی نمی‌آید.با خودم می‌جنگم؛ صدایی درونم مدام می‌گوید:«تو نمی‌توانی، توانش را نداری.»اما در دل تاریکی، نوری هنوز زنده است؛می‌گوید: «تو فقط یک‌بار زندگی می‌کنی، حق داری تلاش کنی،حتی اگر همه بخندند، حتی اگر هزار بار سقوط کنی.»من شاید هیچ نیستم،اما نمی‌خواهم هیچ باقی بمانم.نمی‌خواهم روزی به خودم نگاه کنم و بگویم هیچ تلاشی نکردم.می‌خواهم بجنگم، بنویسم، بسازم.شاید اکنون کند باشم و ندانم چطور، اما هنوز امید دارم.و این، آغاز راه من است.زندگی با همه سختی‌هایش ادامه دارد و من هم باید ادامه دهم.شاید فردا هنوز دردم باشد و ترسم سر جای خود باقی بماند،اما این بار فرق می‌کند؛این بار من ایستاده‌ام و آماده‌ام برای شروعی دوباره.از دروناز درونMon, 02 Jun 2025 01:11:29 +0330https://virgool.ir/@Ebrahima/وقتی-نوشتن-نمیاد-cckyi3cpsdzaنوشتن همیشه با واژه شروع نمی‌شه،گاهی با یک سکوت، یک بغض، یک خلأ...گاهی ذهنم ساکت می‌مونه، حتی وقتی قلبم پر از حرف باشه...انگار کلمات قهر کردن. توی ذهن رژه می‌رن، ولی لب باز نمی‌کنن.یه حس گنگ، یه ابر خاکستری که روی تخیل نشسته و نمی‌ذاره نور بزنه.همه‌چی مبهمه؛ نه تصویر میاد، نه داستان، نه حتی یه جمله‌ی درست‌وحسابی.نه که تلاش نکنی؛ اتفاقاً می‌خوای، زور می‌زنی، اما ذهنم انگار در مه گم شده...ولی یه چیز رو می‌دونم:درست وسط این سکوت، یه جرقه کافیه؛یه واژه، یه جمله، یه تلنگر...تا شعله‌ی تخیل دوباره روشن شه و واژه‌ها بریزن روی کاغذ.من فقط منتظر اون لحظه‌ام.لحظه‌ای که دوباره شعله‌ور می‌شمو شروع می‌کنم به نوشتن...می‌نویسم و غرق می‌شم؛زمان از دستم می‌ره، ساعت‌ها می‌گذرهاما برای من، فقط چند دقیقه گذشته...اون لحظه، طعمِ واقعی لذت رو می‌چشم.چون می‌دونم کاری کردم که ارزش داشته،چون نوشتم... و نوشتم از دل.چون نوشتن یعنی زنده بودن...از دروناز درونTue, 27 May 2025 01:24:56 +0330https://virgool.ir/@Ebrahima/چی-منو-خسته-کرده-xe5d5qnhzjg4ده سال پیش این کلمات رو نوشتم،اما حالا که بهشون نگاه می‌کنم،می‌بینم هنوز همون آدمم،نه رشدی، نه تغییری،فقط پیرتر و پژمرده‌تر شده‌ام.یه چیزی توی من مرده،اما من هنوز زنده‌ام،زنده‌ای که هر روز از درون می‌سوزه.می‌خوام فریاد بزنم،فریادی که دیوارها و آسمان‌ها رو بلرزونه،اما صدایم تو قفسی گیر کرده،قفسی ساخته شده از گذشته،از آرزوهایی که هیچ‌وقت رنگ واقعیت نگرفتند.من از خودم خسته‌ام،خسته از اینکه هنوز همون نقطه‌ام،نقطه صفر،نقطه‌ای که سال‌هاست می‌شناسمش،اما هیچ‌وقت راه خروج ازش رو پیدا نکردم.یه نقطه لعنتی که هر بار می‌خوام فرار کنم،برمی‌گردم سر همون نقطه،اما این بار فرق داره،این بار می‌خوام فریاد بزنم،می‌خوام خودم رو از زنجیرها رها کنم.حتی اگر همه بهم بخندن،حتی اگر دوباره زمین بخورم،باز هم بلند می‌شم،چون دیگه خسته‌ام از این زندگی بی‌حرکت،از این درجا زدن لعنتی.از دروناز درونMon, 26 May 2025 01:32:12 +0330https://virgool.ir/@Ebrahima/زندگی-پرگاروارمن-xl1frc0da1ecسال‌هاست تو زندگی می‌دَوم، اما همیشه حس می‌کنم دارم دور خودم می‌چرخم.مثل یه پرگار، هر طرف که می‌رم، آخرش برمی‌گردم به همون نقطه‌ی اول.کارگری کردم، تو شرکت و کارخونه بودم، اما تهش همیشه یه حس خالی ته دلم مونده:این زندگی من نیست...خسته‌ام.از این‌که فقط کار کنم، فقط زنده بمونم.از این‌که برای چندرغاز زیر دست آدمایی باشم که یه لحظه درکم نمی‌کنن.از این‌که هنری ندارم، از این‌که فکر می‌کنم «دیگه دیر شده»...اما یه چیزی توی دلم نمی‌ذاره بی‌خیال شم.یه صدا که می‌گه:تو خلق شدی برای بیشتر از این. برای اینکه آقای خودت باشی. برای اینکه راه خودتو بسازی.نمی‌خوام مثل گذشته تصمیم بگیرم.نمی‌خوام دوباره درجا بزنم.می‌خوام کاری کنم که توش خودم باشم، راه خودم، دنیا و نگاه خودم.نمی‌دونم از کجا شروع کنم.ولی اینو می‌دونم: شروع کردم.همین الان، با همین نوشتن، با همین درد،دارم راهی می‌سازم که شاید فردا کسی مثل من بتونه ازش عبور کنه...از دروناز درونMon, 26 May 2025 00:52:32 +0330