https://virgool.ir/feed/@Dylanxfa2026-11-12 12:01:54https://files.virgool.ir/upload/users/4858725/avatar/P4uZXH.jpghttps://virgool.ir/@Dylanxhttps://virgool.ir/@Dylanx/بدون-عنوان-rco4bkx8lt53من عطرِ تنِ او را نمی‌دانم؛اوقاتِ دلتنگی، اما، هوس می‌کنم تصویرش را بسازم. تصویرِ احساسی که در تقابل با رایحه‌ی وجودش ادراک می‌کنم.و همین حس، توانم می‌دهد تا بهترین زبان را برای بیانِ نگاهم گزینش کنم.نقشِ زندگی را می‌کشم، عشق را می‌نویسم، انفراد را می‌خوانم؛اگر درباره‌ی او باشد، عودِ دست‌ساز با عطرِ چوبِ صندل روشن می‌کنم.مواقعی هم پیش می‌آید که سَبْک از دست می‌رود و یا دستخوشِ تغییر می‌شود؛ درون‌مایه اما تحتِ هر شرایطی حفظ می‌شود.هسته‌ی وجودِ هر بشری، حتی اگر اسمی به دنبالش نباشد، نوعی احساس است.تا به همین لحظه، همچنان نمی‌توانم با قطعیت برای نقشِ سرنوشت در این‌ میان گمانی داشته باشم؛ با این حال، در آخر اطمینان دارم،تو، من،و او،هرچه که اکنون هستیم،اقتباسی‌ست بی‌چون‌وچرا از محبوب‌ها و منفورهای زندگی‌هامان.هرکدام تمامِ عمر بارِ سنگینی را حمل می‌کنیم که وزنِ آن‌، به لطفِ محرک‌های قابل‌توجهی‌ست که در روزی مشخص، در لحظه‌ای مشخص،ما را به سمتی تمایل داده‌اند که آن هنگام، خواستن یا نخواستنشان، دستِ خودمان نبود.ما در هر دَم از حیات،دچار هستیم.دچارِ امراضی که نام آن‌ها را «خواست» گذاشته‌ایم؛خواستِ رهایی از غم، خواستِ غلبه بر مشکلات، خواستِ اثر بر جای گذاشتن، خواستِ وصال، و یا بالعکسِ آن.حال، از میانِ این‌ها، ممکن است رسالت زاییده شود؛امکان حکم می‌کند شاهدِ زایشِ آن در طولِ سپری شدنِ روزها باشیم.احتمالاً در مقطعی، شاهدِ مرگش باشیم.و حتی گاهی، فقط با مرگِ ماست که ناپدید می‌شود.تنها یک حالت، تحتِ هر شرایطی، یکسان می‌ماند؛اِدمانِ انسان بر خاصیتِ رویاپردازی،امانِ من و تو نمی‌دهد که تا لحظه‌ی تحققِ هدف، به آن وفادار بمانیم.رویا، محرکی‌ست برای طمع در خواستن‌ها؛ هرچه نزدیک‌تر شویم، عظیم‌تر می‌خواهیم.و طمع،نویسنده‌ی وجه‌های مختلفی از ماست که ممکن است روزی متولد شوند.شاید هم از قبل جایی در گوشه‌کناری، تهِ دلمان خفته باشند.روزی، با تلنگری،بیدار شوند.که می‌تواند رایحه‌ی چوب و از نوعِ صندل باشد.خدا می‌داند؛آن روز،می‌تواند امروز باشد.کایوسکایوسSun, 16 Aug 2026 12:55:50 +0330https://virgool.ir/@Dylanx/خالی-duoekym1sxpkبایست.ثانیه‌ای از حرکت دست‌کشیدن، عیب نیست.آن‌قدر در تکاپو بوده‌ایم که دستمان به نوشتن سُر نمی‌خورَد؛ منظور از لفظِ زیبنده‌ی «ما»، من و دیگری نبود؛ من بودم و خودِ دیگرم.آنی که شیفته‌ی پرواز است و دیگری که بازدارنده؛ مانند وزنه‌ای عمل می‌کند؛ سخت، خودخواه، بی‌غیرت.هر دومان سوار بر ماشینی، گاه‌و‌بی‌گاه به یکدیگر نوبت می‌دادیم بنشینیم پشت فرمان.بارِ آخر او که راننده بود، فندک زدم زیرِ سیگاری تا خون برسانم به مغزم. گفتم:«توافق؟ موافقی با توافقی اَبَدی؛ که بِماند به باقی، تا روزگارِ آتی؟»پرسید:«چه توافقی؟»گفتم:«نباش. نباش تا سبک کنی این تَن‌رو!نباش تا نَظیف کنی نِفرت از بَطنش، تا نجیب کنی مَسیرِ بَختش.راستی، زدم حَرف از بَخت؟بختِ این بَدبَخت دست کیست؟ تو؟ یا خدای عالی؟»ایستاد.برگشتم سمتش تا ببینم که چرا.متوجه شدم نیست.خاکستر از سیگارم چکید؛ صدایی به گوشم رسید،زمزمه کرد:«بنشین، بنشین و بیُفت به حرکت؛ هرگز نایست. هرگز سَرَت را خم نکن تا غرق شوی در انگاره‌ای. هرگز نایست. هرگز باور نکن نجوایی زاییده از خیالی، که شیرین می‌خوانَد از عشق، از کامیابی در وَضع.بودنم مساعد نبود؛ پس بارِ نیستی‌ام برای تو.بِران. این فرمان هم مال تو. بران که آرزومندم در این راه طولانی، برخلافِ من، دَرآیی از دردِ بی‌خبری. واقف شوی در زندگی؛ قرار است به شعار تلاش و استمرار برای امکانِ ناممکن، و یا شعار پذیرشِ تقدیر و رهایی.»لحظه‌ای سوخت دستم.جاده را دیدم و آدم‌ها را.خودم بودم و،خودم.کایوسکایوسMon, 27 Jul 2026 22:55:14 +0330https://virgool.ir/Letter/آن-دَم-بودیم-ktosbnwi943jGrandiose - Pommeاولین باری که صدایت را شنیدم، جمعیت میانِ ما بود؛ میان من و تویی که موفق نشدم چهره‌ات را دریابم.شاید به همین خاطر، بهتر شنیدم؛ خاطرخواهِ صدای گرم و استوارت شدم.شیفته‌ی شکلِ ادای احترامت، طریقه‌ی برگزینی و چینش لغاتت در کنار همدیگر.کنجکاو شدم؛ درباره‌ی تو و درباره‌ی دنیایت.کنجکاوِ تجربه‌های زیسته‌ات؛ پیش، و پَس از من.محکم بودی،دلم می‌خواست بدانم تکیه‌ات به چیست.سرشار بودی،از گفته‌ها و ناگفته‌ها.دلم پر می‌زد از سودای شنیدنِ ناگفته‌هایت؛ هرآنچه روزی در بطنِ نارنجی رنگ‌ات، مُهر و موم‌ شد.نه نازنین،من هرگز از همان اول عاشقی را بلد نبودم؛ شاگردی‌ات را کردم که می‌بینی این‌چنینم!تو، خالص‌ترین نوع از کمالی؛کمال از سرِ پذیرشِ ناقص بودن‌ها.کمال، از سر ”انسانی“ بودن‌ها.آنچنان زیبا زیست می‌کردی، که پنداری از تو خواسته‌اند زندگی را برقصی.زندگی را رقصیدی.و من از شدت تأثر بر سر جایم،مآت شدم.هرچه می‌خوانم و هرچه می‌نویسم، انتخاب‌هایی هستند به مقصودِ فهم و ستایشِ دنیایت. نامه‌هایم را ببین!حیاتم را از آنِ خود کرده‌ای. دیگر تعلقی به من ندارد.تو مرا به گونه‌ای نواختی که هیچ اَحدی، ابداً نمی‌توانست؛ و با نبودنت هم هیکل تشنه‌ای ساختی که لبریز از حسِ ”خواستن“ می‌خوانَد و می‌گریَد و راه می‌رود.گدایی می‌کند،حضورت را.آری، این تن و جان، حضور تو را گدایی می‌کند.بار دیگر شنیدن صدایِ گرم و قاطع‌ات از آن حنجره را،گدایی می‌کند.و بارِ دیگر،تماشای رقصیدنت را،گدایی می‌کند.کایوسکایوسMon, 22 Jun 2026 14:18:53 +0330https://virgool.ir/@Dylanx/آیینِ-تَمَنّا-d4q8peiw7cc7این‌هایی که می‌خوانید، منحصراً مشمولِ یک شخص، یک خدا، و یا یک بُت نیست.به تبع، می‌تواند حتی راجب پرنده‌‌ای کاغذی‌ بر روی طاقچه‌ی اتاقتان باشد.پرستش هرگز تنها در عبادت تحقق نیافته؛ پرستش، می‌تواند در وهله‌ی اول تَمنّا باشد، نیاز به دنبال کردن، بودن در محضرِ آنی که باید، به شکلی که باید؛ و حتی اگر نعمتِ وجودش گُم شود، تا مَرگ، به مانند نویسنده‌ای در ستایشِ شاعری، چشم به راه ماندن.در وهله‌ی دوم، انسان می‌پرستَد تا بسازد، می‌پرستد تا با الهام بقای روحش را پایدار کند؛ ما، من و تو، می‌پرستیم تا زنده بمانیم.تا نکند روزی گلِ نسرینِ وجودمان پرپر شود و بریزد؛ تا دیگر نیازی به قفل زدن بر گنجه‌ی ناگفته‌هایمان نباشد.ما مردم عادت داریم محفوظ بداریم آنچه را که پرستیدنی پنداشته‌ایم. همین حقیقتِ کوچک تلألوی خورشید را امیدبخش، آب را طراوت‌بخش و عشق را جاودانه ساخته.عشق، همان نقطه‌ایست که ذره به ذره‌ی تَنِ این دنیا در ستایشِ او مشترک می‌شوند؛و آنی در ستایشِ محبوبش_بدون‌ِ شک می‌توان بی‌جان هم باشد_ موفق‌تر است، که عاشقی را از بَر باشد.چراکه عشق حقیقتاً، مترادفِ محضِ پرستش است.خردادِ ٤۰٥کایوسکایوسSun, 31 May 2026 20:00:09 +0330https://virgool.ir/@Dylanx/خانه-ی-ما-ihv5u1ks91rxخاطراتم از دوران کودکی‌ام را، انگاری داده‌ام مادربزرگ مسنی که کهولت سن دقت را از چشمانش ربوده وصله‌دوزی کند؛آن خانه، همانی که دری داشت فلزی و زرد رنگ، پشت آن در، آلونکی بالای حیاط که نم و گرد‌وخاکش دنجش کرده بود. بوی رنگِ تازه‌ی دیوارها سکنی گزیده بود، شده بود چیزی بیشتر از یک مهمان‌ ساده. صدا می‌پیچید، جان می‌داد برای آواز خواندن و هم‌نشینی با هرآنچه احساس امن بودن می‌داد.یک لاکپشتی هم داشتم، بی‌خبر غیبش زد؛ نمی‌دانم زیر خاک یا برگ‌های خشک فرار کرد یا کجا؛ همه وری را جوریدم، نبود که نبود. شاید بو برده بود قرار است بروم. شاید خداحافظی را معضل می‌دانست، یا که رسم بدرقه بلد نبود، نمی‌دانم.آن خانه، برایم تقابلیست میان کابوس و رویا. شب‌ها می‌شود مقصدِ ناخودآگاهم؛ دیوارها از جنس خمیرِ بازی‌‌اند، رنگین‌تر از همیشه، زنده‌تر؛ لمس که می‌شوند فرو می‌روند، فرو می‌روم در آنها. سخت می‌گِریَم به تمنای ماندن. به تمنای بوییدن و چشیدنِ هر آنچه در آن لحظه بود و نبود و می‌شد که باشد.چیدنِ یک دسته یاس برای مادرم، تا بشوید و پاک کند آثار حزن از چهره‌اش.تمام شد.دستم از تمامِ اینها کوتاه شد.دیگر پدر در آن آلونکِ کهنه که زندگی‌ام بود برایم درس شعر و آواز نمی‌گوید.نام لاکپشتم را فراموش کرده‌ام.شاید حتی فاصله‌ای نمانده تا باورم شود همه را در خواب دیده‌ام، که هرگز قصه‌ی شبی درباره‌‌ی دیوها و شیشه‌ی عمرشان با نام پریزادانِ درختِ سیب نشنیده‌ام؛ که هرگز نبوییدم عطر برگِ نارنجِ آن حیاطِ سرتاسر آب‌پاشی شده را.وهم است یا خاطرههرچه در می‌زنم،تو گویی نیستند آنهایی که نمی‌دانستند رسم بدرقه،تا بار دیگر، بیآیند به استقبال.کایوسکایوسMon, 25 May 2026 13:50:19 +0330https://virgool.ir/Letter/از-فکرِ-تو-a8qjrqr0onphقهوه‌ای که صبح جوشاندم تا بنوشم، سرد شد.آنقدر سرم گرم کارهایم شد که آن را فراموش کردم؛فراموش کردم حتی فنجانی وجود دارد. به کل فراموش کردم.جالب اینجاست که بدانی، هنگام درست کردن قهوه‌ام می‌دانستم ممکن است یادم برود آن را بنوشم.من همیشه آنقدر درگیر امور روزانه می‌شوم،که فراموش می‌کنم لحظه‌ای برای نشستن و درنگ برایم وجود دارد.لحظه‌ای برای نوشیدنِ آن قهوه‌‌ی گرم؛که حالآ دیگر گرمایش را از دست داده و صفای سابق را هم ندارد.شاید حواس‌پرتی‌ام دلیل داشته باشد.دلیلی که خود نیز از وجود آن در کورترین نقطه‌ی ناخودآگاهم باخبر هستم. دلیلی که در آن تاریکی و خلاء سوسو می‌زند و اغواگرانه درخشندگی می‌کند.اینکه اگر لحظه‌ای وقفه بیاندازم و تأمل کنم،قرار است در آخر به تو برسم.انتهای هر مسیری در آفاقِ ذهن من، به تو ختم می‌شود نازنین‌تر از جانم؛به تو.من به تو وصل هستم، به همان‌گونه که تمام مسیرهای اروپا به رُم.حتی زمانی که دستم از لمس انحنای چانه‌ات عاجز است تا تو را ببوسم.نمی‌دانم چه مقدار مَنگی لازم است تا فکرت را از سرم پاک کند؛ تا تماما از این دردمندی خلاص شوم. فارغ شوم.از فکرِ تو.از فکرِ نوشیدنِ قهوه‌ای گرم، در کنارِ تو.کایوسکایوسSun, 24 May 2026 13:01:11 +0330https://virgool.ir/@Dylanx/او-apyvgg1vyna3-apyvgg1vyna3تیغ برقصان و بسوز از دردکه شدم مسحور، مسحورِ یک قلبآن وقت که بوسه زَنَد خونینزنده‌تنِ دفن شده‌ی او،سر و صورتِ شبان نیکوی ما راو بخراش سپیدهٔ آسمانتا ببارد مقدس‌ترینِ آب ها رابر پیکر بی‌جانِ کبودششاید هم در شبی ماهتابروید سوسنی عنکبوتی،از میان لب هایشهرگز نخواهی دانست.کایوسکایوسSat, 23 May 2026 12:40:08 +0330https://virgool.ir/@Dylanx/رویایِ-طبیعتِ-بی-جان-ckff3friohmsChristina's World - Andrew Wyethتنم خشکید میان متروکآشنای ناآشنامگر چند است که اینجایم؟سرم را بُرد سکوتبی‌قرارِ غروبِ این خانه‌هایمدویدن میان علفزار و،گریختن از دستان بندهایمبند های رنگین آویزان،شناور در بادهایندخاکستر بارید یک وقتشامگاهان،آبادی را خشکاندآن شد که آمد خاطرمنقش زرد و سبز،ماند خانه‌‌ی ما، بی‌کَس.کایوسکایوسWed, 06 May 2026 18:50:36 +0330