https://virgool.ir/feed/@DemaHfa2026-11-11 09:59:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@DemaHhttps://virgool.ir/@DemaH/داستان-یک-روزمرگینگی-yhqbptm5xkdaبارها شده که خواستم شروع کنم به نوشتن. نه اینکه مقالات فاخری بتوانم تولید کنم، نه! میخواستم یک وبلاگ‌طور داشته باشم که روزانه بنویسم، اما هنوز نشده. خیلی گفته‌اند و خیلی شنیده‌ام که نوشتن یکی از مؤثرترین راه‌های آسودگی روانی‌ست. اما من حتی نمی‌دانم که چه لحن نوشتاری را باید برای نوشتنم انتخاب بکنم.دارم یک «روزمرگینگی» را زندگی می‌کنم که هر بار بیشتر از قبل من را گرفتار خودش می‌کند. تیپیکال زندگی فردی به سن و سال من اینه که تفریح بکند، شاد باشد و با فعالیت‌های اقتصادی نه چندان بزرگ مقدمات شغل و زندگی آینده‌اش را تدارک ببیند. من اما نه شادم، نه تفریح دارم و نه منبع درآمدی.وقتی دوره کارشناسی را تمام کردم، قصدم این بود برای کنکور ارشد سال آینده‌اش آماده کنم. مسیری را برای خودم ترسیم کردم که پله اولش دوره کارشناسی ارشد بود. اما سه ماه بعد ورق برگشت و همه چیز طوری شد که برای اعزام به سربازی اقدام کردم. اولش تصورم این بود که همه چیز توی هم همان نقطه متوقف شده تا برم خدمت وظیفه را تمام کنم و برگردم؛ اما الآن که چند ماه بیشتر به اتمام خدمت سربازی‌ام نمانده همه چیز را از دست رفته می‌بینم.نه حوصله‌ای برای شروع دوباره دروسی دارم که حالا بیشترشون فراموشم شده، نه انگیزه‌ای برای ورود دوباره به دانشگاه و تبدیل شدن به یک مصرف‌کننده اقتصادی در این اوضاع و احوال ناخوش مالی. فکر کار کردن را که به مخیله‌ام وارد می‌کنم دچار سردرگمی بیشتری هم می‌شوم. یکم: چه جور کاری می‌توانم انجام بدم؟ دوم: مسائل اقتصادی را برای جستن شغل در نظر بگیرم یا رضایت از آن را؟ سوم: جست‌وجویم در حوزه تحصیلیم باشد یا دنبال علاقه خودم باشم؟ چهارم: این حجم از تناقض را چگونه برطرف کنم؟بله. اینگونه است که فردی به سن عددی ۲۵ شاد نمی‌باشد!دماحدماحTue, 24 Mar 2020 02:45:58 +0430