https://virgool.ir/feed/@Delashoobدِل آشوب سابق /مشتاق عکاسی، نوشتن، خواندن و...fa2026-11-12 15:40:40https://files.virgool.ir/upload/users/2539245/avatar/pc3mFI.jpghttps://virgool.ir/@Delashoobhttps://virgool.ir/@Delashoob/امان-از-غم-های-بی-امان-c9oguol2qrd3امان از اندوه بی‌پایانامان از اشک های لرزانامان از کشتی بی کشتیبانامان از گریه‌های زیر باران امان از غم‌های بی‌امان 🖤خدایا به ما هم لبخند بزن ؛ از پی در پی بودن غم ها جانمان سست شده ، من مطمئنم با یک لبخند تو حال همه ی ما زیر و رو می‌شود .با اجازه ی جناب دست انداز ؛ نقل قولی از ایشون که در یکی از کامنت ها نوشته بودن :و ما همه انسانیم ؛ اگر از مرگ جوانی ، پدری ، پسری، سرپرست خانواده ای و ... خوشحال شدی انسانیت در تو مرده.دل آشوب گم شدهدل آشوب گم شدهThu, 23 May 2024 09:48:39 +0330https://virgool.ir/@Delashoob/از-مسیری-که-گذر-کردمپارت۲-tor7ibv6dbdq۱۸ سالم که بود از خونه زدم بیرون ،رفتم تا سر کوچه دنبال درس و زندگی و دانشگاه ،برگشتم که خونه دیدم ۲۳ سالم شده .بزرگ شدم بدون اینکه تجربه کنم و یاد بگیرم ، دیدم اینجوری که نمیشه .انصاف نبود ، گفتم برم سر کوچه و برگردم شاید درست شد ولی آب از آب تکون نخورد. مثل اینکه رمزش دل شکسته شدن بود ،رنجور که میرفتم به هوای ندیدن آدم هایی که ازشون ناامیدم به عمرم اضافه میشد،پیر میشدم .این غم ،ثانیه و دقیقه میشد رو سال هایی که زندگی کردم ، انقدر سنگینش میکرد که یهو به خودم می اومدم و می‌دیدم۴،۵ سال بعده .یکبار که خوب یادمه پاییز بود جمع کردم وسایلمو گفتم میرم جایی که لاقل گذر عمر ارزشش رو داشته باشه. میخوام عزیزی نباشه تا نرنجم. اخه آدم ها که از غریبه ها نمی‌رنجن!رفتم یه جایی کرایه کردم بار و بندیلمو باز کردم و پهن شدم تو یه اتاق کوچیک .کم کم با غریبه ها اخت گرفتم.یه دختر قد بلند شد هم اتاقیم .اسمش الناز بود ، مهندس فضای سبز بود و ازون دخترای مستقل که شاید اگر پسر بودم اولویت اولم برای ازدواج این دختر بود . صدای جذابی داشت و مغرور به نظر می‌رسید.۳۰ سالش شده بود و از ۲۰ سالگی اومده بود یه شهر بزرگ تر تا موقعیت شغلی بهتری گیرش بیاد و البته هم که اومده بود ، سرپرست یه بخش بزرگی تو شهرداری بود که کلی کارگر و مهندس و کارمند زیردستش داشت ،ازون دخترا که اکثرا خوششون میاد ! همه ی اینارو بعد تر که بیشتر صمیمی شدیم بهم گفت .روز اولی که اتاقو تحویل گرفتم گفت شنیدم که چطور شده اومدی اینجا .اینا رو جوری میگفت که تو چهره اش هیچ احساسی دیده نمیشد .نمیشد فهمید که میخواد مسخرت کنه ؟همدردی کنه؟کمک حالت باشه ؟ ادامه داد :« کاری هست که دوست داشته باشی انجام بدی ؟ » .با آدمای جدید که میخواستم ارتباط برقرار کنم زبونم خوب نمی‌چرخید ، هنوزم همونجورم .با تت و پت گفتم :«ع ع عکاسی دوست دا ا ارم.ولی نشده که تا حالا حرفه ای یادبگیرم .» گفت : «خوبه ،یاد بگیر،منم پشتتم .»چجوری میخواست برای یادگرفتن عکاسی پشتم باشه رو نمیدونم . از لحاظ فیزیکی هم کاری نمیتونست بکنه .ولی امان از همون یه جمله اش : من پشتتم . حس خوبی بهم میداد .اعتماد به نفس میگرفتم . انگار بعد مدتی نادیده گرفته شدن یکی داشت منو می‌دید. بهم انگیزه می‌داد.من هیچ وقت کلاس عکاسی نرفتم، در واقع در وسعم نبود که دوربین بگیرم .تا پول جمع میکردم و می‌رفتم دوربین دست دو قیمت کنم قیمت‌قبلی بالا کشیده بود و باید دوباره چند ماه قناعت میکردم تا بخرمش. انقدر قیمت ها شیب صعودی گرفتن که قیدش رو زدم .یه گوشی متوسط خریدم و شروع کردم با دوربینش عکاسی کردن ، یکی دوتا دوره و آموزش رایگان تو پیج های مختلف نگاه کردم و در حد خیلی مبتدی از گربه های تو خیابون و گل و علف و... عکس می‌انداختم .حقیقتا کارم خوب هم نبود ، منصف باشیم افتضاح بود! ولی الناز به من توهم عکاس بودن می‌داد ، استعدادی هم نداشتم ولی ولش نمیکردم . روزها و ساعت ها ادیت یاد میگرفتم تا همون عکس های مبتدی رو ادیت کنم و عصر که الناز از سر کار برمیگشت نشونش بدم. انقدر حال خوب از این روال میگرفتم که قابل وصف نبود، روحم به پرواز در میومد از اینکه حرفه ای جز درسم رو دنبال میکنم و مورد تایید قرار می‌گیرم.الناز اون اتاق رو برای من خونه ی امنی کرده بود که هیچ وقت نداشتم._یکی از همان عکس هاحالا بعد گذشت چند سال من هنوز هم تو فرم های دانشگاه ، استخدام ،نظرسنجی و هرجای دیگه جلوی جای خالی مهارت های فردی یا فعالیت های مورد علاقه عکاسی رو می‌نویسم؛ هرچند که برای من مهارت نشد و در حد علاقه موند ولی این جزو معدود دفعاتی بود تو زندگیم که از چیزی که دوستش داشتم دست نکشیدم ،از گفتنش خجل نشدم و در نهایت باورش کردم .الان سال هاست که الناز هم اتاقی من نیست،معلوم نیست الناز بعدی رو کدوم اتاق قراره ببینم . شاید نفر بعدی بتونه کمکم کنه که خوب زندگی کردن رو جلوی مهارت های فردی بنویسم ...پ ن: احتمال اینکه الناز این پست رو ببینه خیلی کمه ، کمتر از اون احتمال کامنت گذاشتنش هست . ولی الناز عزیزم اگر یک زمانی این رو دیدی من مشتاق حرف زدن دوباره با تو هستم لطفا یک راه ارتباطی به من بده(:(برای نشونی ما نوشابه ها رو تو کابینت اشپزخونه قایم میکردیم)دل آشوب گم شدهدل آشوب گم شدهSun, 24 Mar 2024 21:06:42 +0330https://virgool.ir/@Delashoob/چطور-مسیر-زندگی-ام-عوض-شد-uzpxovayrkx7_هیچ ایده ای برای انتخاب تصویر ندارم.صرفا جهت خالی نبودنتصمیم گرفتم بنویسم تا دل آشوب های احتمالی سال ها بعد بخوانند . از مسیری که اومدم و تصمیماتی که گرفتم ، از راهی که ممکنه چند نفر دیگه مثل من عبور کنند . این رو بخونین و اگر از این راه سلامت عبور کردین برای من دعا کنین (:امشب خیلی غصه دارم ،دوباره یاد سال کنکورم افتادم . مشاوری داشتم که شعارش برای سال کنکور این بود : لال ،کر، کور ، شَلاوج درماندگی ام اونجا بود که یک مدتی اینو نوشته بودم زده بودم بالای میز مطالعه ام .بهش که فکر میکنم دلم کباب میشه . خودم رو شَل کرده بو‌دم . تایپ شخصیتی ام جوری بود که واقعا بیرون رفتن برام حکم غذا رو داشت ، مدام یکجا نشستن سختم بود و خب این باید از کودکی درمان میشد ولی انگ در دری و دختر قرتی زدن بهش و رفت پی کارش، همینجور موند تا سال ها .( برای ۴۰۳لطفی که میخوام به خودم بکنم این هست که پیش تراپیست برم و این رنج رو شاید در ۲۴ سالگی پایان بدم.)اوایل که خیلی انگیزه داشتم شعار مشاورم رو رعایت میکردم و البته بالاترین درصد ها و ترازها رو بین دانش اموزهای اونجا داشتم .واقعا انگار پا نداشتم ، مسیر رفت و آمدم خونه تا محل مطالعه ام بود .با کسی حرف نمیزدم ، گوشی نداشتم ، طی یک حرکت انتحاری با همه دوست ها و همکلاسی ها قطع ارتباط کردم .شده بودم کور و کر...۱۸،۱۹ سالگیم رو جوری از دست دادم که هرچی میگردم از اون سال ها هیچ خاطره و نوشته ای برای خودم ندارم .فقط تو هربار خونه تکونی و زیر و رو کردن وسایل تکه هایی از اون سال پیدا میشه .نوت برداری ها ،مرور ها، خلاصه نویسی ها، کارنامه ها و درصدهای مختلف، هربار هم میریزمشون دور ولی باز چیزهایی هستن که هیچ جوره پاک نمیشن. به هرحال هرجوری بود گذشت ولی آخرین سالی که برای من تحویل شد، همون سال های منتهی به نوجوانی بود .بعد اون انتظاری در من گم شد که از خودم داشتم .هرگز مثل قبل صبح هام رو آغاز نکردم ، درونم متحول شد و من حتی وقت نکردم دنبال خودم بگردم.رابطه ای که تو ۱۹ سالگی به اشتباه واردش شدم و هم خودم و هم تلاش هام رو در هم شکست . هر دو شکستیم، منصف باشیم من تنها آسیب دیده این مسیر نبودم .کسی رو مقصر نمیدونم . من بازیچه ی افکار خودم شدم .تا اون لحظه واقعا به اون حد دوست داشته نشده بودم. برام حس عجیبی بود ، پس امتحانش کردم .برای من با ارزش بود که کسی من رو باور داشته باشه . هرگز چنین اعتماد به نفسی نداشتم . نمیدونم زیبا شده بودم یا خودم رو زیباتر می‌دیدم،باهوش شده بودم یا باهوش تر خودم رو می‌دیدم،هر چی که بود به من روح تازه ای بخشید. آدم جدیدی شده بودم ،اون آدم بُعد هایی در من کشف کرد و شناخت که خودم باورشون نداشتم .جوری ایمانم به خودم رو راسخ کرد که من هنوز اون بخش ها از وجودم رو دوست دارم، شاید خیلی بیشتر از قبل...گذشت و من با حال عجیبی که داشتم ازمون دادم . نتیجه بد نبود چون یک سال عرق ریخته بودم و ایمان داشتم که «عرق سعی محال است که گوهر نشود» ولی خب من به اون مقدار که عرق ریخته بودم گوهر دریافت نکردم. چیزی که همیشه گند می‌زد به بهترین روزهای عمرم کمال گرایی بود .تو هر موقعیتی بودم ناراضی بودم .بعد از دو سال دانشجوی دبیری فرهنگیان بودن از یک موقعیت با ثبات و استخدام رسمی و به قول بابا ( که خدا حفظش کنه شاید روزی تعریف کردم که چطور به جبر من رو وارد اون رشته کرد )شغل بیمه دار ! انصراف دادم .من بهترین دانشگاه ایران هم قبول می‌شدم ، فاند هم میگرفتم ، ارشد رشته و شغل خودم هم میشدم باز همیشه یک چیزی کم بود . برای من همیشه یک جای کار می‌لنگید.دوباره کنکور دادم و رشته ای که میخواستم رو قبول شدم . بابا که روز اعلام نتایج زنگ زد و گفت خانم دکتر ، کفم برید . با خودم گفتم آره دختر همینه . پذیرفته شدی . من برای دانشگاه خوشحال نبودم در واقع اصلا خواسته ام این نبود ، آدمِ این چیز ها نبودم . من تو آزمون بابا پذیرفته شده بودم و این حس رضایت کاذبی رو بهم میداد. دست و پا میزدم تو شرایطی که برای خودم ساختم ، انتظاری که حتی نمیدونستم انتهاش چیه . پیچی رو اشتباه پیچیدم که من رو میرسوند به این مسیر . تو خوابگاه از پشت پنجره که به شب های تاریک اون شهر زل میزدم از بچه ها میپرسیدم کجای راه رو اشتباه رفتم که اینجام و با خنده میگفتن که تو پیچ انتخاب رشته رو اشتباه اومدی. من که میدونستم کجا خطا کردم ، صورت مسئله رو پاک می‌کردم اصلا میخواستم فراموش کنم هر آنچه که مسیر زندگیم رو تغییر داد.اون موقع که مسیر برام مبهم بود و نمیدونستم برای آینده ام چه تصمیمی دارم میگفتن که بحران نوجوانیه ، دوران خودشناسی و دگرگونی و اینجور دلایل روانشناسی و فلسفه بافی ها. به هرحال ازون سال ها گذر کردم،۴،۵ سالی هم میگذره شاید هم بیشتر ولی همچنان من تو بحران خیالی هستم که برام ساختن . جایگاهی که هرگز دوستش نداشتم .شاید من فقط داشتم تلاش میکردم خودم رو ثابت کنم تا دوست داشته بشم.این خیلی اذیتم میکنه . من برای دوست داشته شدن همه چیزم رو فروختم . برای خریدن محبتی که اصلا فروشی نبود و صرفا برای ویترین زندگی آدم های اطرافم بود، روزهام رو دادم.پشیمونی ؟ شاید . ولی خب این بخشی از مسیر بود .بعد از همه این ها من هنوز هم معتقدم جاده زندگی من رو خدایی رسم می‌کنه که به انتهای تمام مسیرها و مقصد ها آگاهه...دل آشوب گم شدهدل آشوب گم شدهFri, 22 Mar 2024 23:02:13 +0330https://virgool.ir/@Delashoob/مامان-بدی-باش-xszjkw9zjx4aیادداشتی برای فرزندم:این لیست به صورت تجربی جمع آوری شده ،مینویسم تا اگر گذر زمان عادت های بدی در من ایجاد کرد یا عادت های ناجور فعلی را تشدید کرد ترکشان کنم.می نویسم تا تکرار رفتار های ناصحیح مادر های گذشته نباشم .مادر ها نسل اینده را تربیت می کنند، برای جامعه ام و در کم ترین حالت برای قلبی که بیست و خورده ای سال از نابلدی بی اختیار مادرم شکست ، مادر خوبی خواهم شد .لیست کارهایی که انجام دادنشان من را مادر بدی می کند :من مادر بدی هستم ، برای من بین دختر و پسرم فرق هست هرچند خیلی احساسم را سانسور کنم و برزوش ندهم . برای حرف های پسرم وقت میگذارم ، پسرم حق عاشق شدن دارد ، پسرم احساس دارد ولی دخترم نه ؛خب به هر حال او دختر است و این رسم قوم و قبیله ای ما است . دختران باید انتخاب شوند ،اختیاری وجود ندارد .من آداب و رسوم ناصحیحمان را کنار نخواهم گذاشت.من مادر بدی هستم ،برای من مهم نیست که با فرزند اخرم چند سال فاصله سنی دارم حتی اگر در 50 سالگی اخرین فرزندم را به دنیا بیاورم ، من همه تلاشم را میکنم دختر/پسر دار شوم .میدانم ممکن است آن فرزند در 20 و اندی سالگی پدر و مادری پیر داشته باشد و بین او و همسن و سال هایش شکاف بزرگی ایجاد شود .میدانم آن کودک در دوران مدرسه مجبور است دست پدر و مادر مسن اش را بگیرد تا به جلسه ی اولیا ببرد. میدانم آن کودک نمی تواند با من به خوبی ارتباط برقرار کند . اما برایم مهم نیست ، من مادر خوبی نیستم و فقط دنبال پرستاری برای دوران کهن سالی ام هستم.من مادر بدی هستم ، برای دوست داشتن فرزندم شرط میگذارم ؛ این را بپوشی دوستت دارم، این رشته را بخوانی عزیز من میشوی ، با این سبک زندگی کنی فرزند محبوبم میشوی ، با این پوشش بیرون بروی فرزند من نیستی . من یک مادر خودخواه هستم ، فرزندم مجبور است زندگی اش را طبق آرزهای برباد رفته من بچیند تا رویاهای جوانی ام در نسل آینده ادامه پیدا کنند. من مادر بدی هستم ، به فرزندم احساس ناکافی بودن می دهم ، من فرزندم را بدون توجه به تفاوت های شخصیتی شان با خواهر و برادرش مقایسه میکنم و این کار را انقدر ادامه میدهم تا دشمن هم شوند .من مادر بدی هستم ،اعتقادی به روانشناسی تربیت کودک ندارم ، بچه باید خودش بزرگ شود . من فرزندم را مدرسه ثبت نام میکنم و خرج خورد و خوراک و پوشاکش را تامین میکنم ، مهم نیست این بچه چقدر به محبت من نیاز دارد به هر حال من حق خود را ادا کردم .من مادر خوبی نیستم ، فرزندم را جدی نمیگیرم هرچند بزرگ شده باشد ، دانشجو،کارمند،مادر پدر و ... باشد .حرف زدن وقت تلف کردن است ، نیازی نمیبینم پای درد و دل او بنشینم.من مادر خوبی نیستم ،چون برای خودم هم ارزشی قائل نیستم . هیچ وقت تمیز و آراسته نیستم ، کتاب نمیخوانم ،نیازی نمیبینم با مسائل روز آشنا شوم .من در پیله تنهایی خود آسوده ام ، نهار و شام میپزم و بچه ها را بزرگ میکنم ، با اجتماع ارتباطی ندارم .عقاید ، رفتار و گفتار من تاثیری در آینده بچه هایم ندارد .من مادر خوبی نیستم چون فرزندم از کودکی حق انتخاب نداشت و در بزرگ سالی با مشکل کمبود اعتماد به نفس دست و پنجه نرم میکند .در نهایت عزیزکم اگر آینده ای قرار است باشد و سال ها بعد شاید من مادر شوم ، این نوشته به یاد من خواهد آورد رنجی را که نسل ما کشید .من چنین مادری نخواهم شد . از خدا میخواهم اگر قرار است مادر بدی باشم هرگز هم را ملاقات نکنیم هرچند در وجود من عشقی عجیب به مادر شدن نهادینه شده است .نمیدانم شاید محبت های ما ریشه در کمبود هایمان دارد...دل آشوب گم شدهدل آشوب گم شدهFri, 22 Mar 2024 21:50:08 +0330