https://virgool.ir/feed/@Delaram_mfa2026-11-12 10:13:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Delaram_mhttps://virgool.ir/@Delaram_m/زیر-۲۵-سال-s1fpsjwodemaمیدونم که این روزا جوونای زیر ۲۵ خیلی کلافه ان،دور و برم میبینمشون،بهشون حق هم میدماز یه طرف خانوادت بهت فشار میارن که سر به زیر باش،بلندپروازی نکن و معمولی باش،حق هم دارن،اکثر آدما تو ۵۰_۶۰ سالگی پشیمونن از جوگیری های جوونیشون،میگن کاش سرمونُ می کردیم تو کتابا و الان دکتر بودیم،نسخه مون رو می نوشتیم و پولمونُ میگرفتیماز اینور جوون زیر ۲۵ِ ما میدونه که اونا دارن اشتباه میگن،میدونه که دنیا عوض شده و ۲۰ سال دیگه هرچی دکتره باید بشینه خونه که ربات ها نسخه هارو بنویسن،میگه اونارو ولش کنن نمیدونندور و بریاشو نگاه میکنه،۲۵ ساله های همسن خودش،تو همه جای دنیاها،نه فقط ایران،بی برو برگرد میگن آب دستته بذار زمین و برو پایتون یاد بگیر،آخ که ربات مثل فرفره کد میزنه!بهش بگو چی میخوای زیر ۱۰ دقیقه بدون باگ تحویل میدهنه،اینا بدرد نمیخوره،تو خلاقیت میخوای،آره،دنیای امروز و فردا دنیای ایده ست،باید ایده داشته باشی،باید راه حل بدی،باید گره از کار باز کنی،وگرنه ۱۰ سال دیگه کارت ساختستپس ایول!انقدر ایده دارم که نمیدونی،میخوام محیط زیستُ نجات بدم،میخوام فاصله جنسیتیُ تو دنیای تکنولوژی و مهندسی از بین ببرم،میخوام به همه بگم زیر پوست FANG چه خبره و چرا باید این سوشال مدیاهای کوفتی رو پاک کنن،وای که چقدر ایده دارم،کجا برم؟آمریکااه که چقدر من از این آمریکای کاپیتالیسم بدم میاد،همیشه میدونستم باید برم سوئیسنه میدونی چیه یادم رفت بگم،همیشه میخواستم برم تئاتر،زندگی من اونجا بود،انقدر ازش فاصله گرفتم که یادم رفت این کشور آرزوهامُ کشت؛ولش کن،کجا بودیم؟اها،سوئیساره داشتم میگفتم من عاشق سوئیس بودم همیشه،میخواستم مزرعه پرورش گاو و گوسفند داشته باشم توش،چقدر خوب بود اگه میشدحواسم پرت شد،رویاهای من تو آمریکا بودنمن عاشق رویاهامم و از آینده متنفر!نمیدونم چی میشه،نبایدم بدونم،هراری نمیدونه اونوقت من بدونم!فقط میدونم از دوتا س متنفرم،سیلیکون ولی و سلبریتی!اره این تنها چیزیه که درمورد آیندم میدونهاین جوونای زیر ۲۵ ما زیر فشار شدید دونستن و ندوستن همزمان دارن له میشن.دلارامدلارامSat, 06 Feb 2021 13:33:17 +0330https://virgool.ir/@Delaram_m/درباره-افسردگی-حرف-بزنیم-mmtbgiixtqygحدود یک سال و نیم پیش وقتیکه رواندرمانگرم گفت تو دیگه مثل بقیه ای،معمولی!افسردگیت کنترل شده و میتونی بری دنبال زندگیت،کل راه برگشت به خونه رو خندیدم و باورم نمیشد این رفیقِ ۶ ساله بالاخره دست از سر ما برداشتاز اون روز همه ی فکرم پیش بچه هایی بود که درگیر این بیماری ان و حتی شرایط کمک گرفتن از یک فرد حرفه ای رو ندارنوقتی کسی افسردست ماه های اولیه حتی خودش هم درک درستی از اتفاقی که داره براش میفته نداره،چه برسه به اطرافیان،اگر هم داشته باشه احتمالا حتی حال نداره از جاش بلند شه و بره دستشویی!چه برسه به درمان و دارومیخوام از تجربیات خودم بگم،میخوام بگم اگه حالتون خوب نیست:۱)بپذیریدش!اولین قدم در بهبود افسردگی اینه که قبول کنید شما افسرده اید و نیاز به کمک دارید،بدونید با پذیرفتن این واقعیت قدم بزرگی برداشتید،بدونید رواندرمانی و دارو میتونه خیلی به شما کمک کنه،افسردگی قابل درمانه،پس بیخود فاز هندی برندارید و آرزوی مرگ نکنید?شما فقط دچار عدم تعادل هورمون های شیمیایی مغز شدید،همین!۲)روی عقایدتون پافشاری نکنید،اگر میگید این دنیا مزخرفه و یکی دیگه میگه نه اینطوری نیست،نگید"این چه میدونه من تو زندگی چی کشیدم،این چه میدونه دنیا چه جاییه،این چی از غم میدونه،این چه میدونه هر لحظه بخوای بمیری یعنی چی؟"آدم تو افسردگی میل زیادی داره همه چیز رو مطلق ببینه،این دنیا بده،من احمقم،زندگی پوچه،خونواده چرته،اون نمیفهمه،همیشه گند میزنم،هیچوقت خوب نمیشم،این افکار کااااااملا غیر واقع بینانه و ساخته ذهن شماست و متاسفانه تا وقتی درمان رو شروع نکنید متوجه این حرفم نمیشید!میدونم الان بنظر خیلی منطقی میان ولی مطمئن باشید روزی میرسه که پیش خودتون میگید:چقدر من تو افسردگی با این افکار مسخرم رو مخ بقیه رفتم!۳)ازش خجالت نکشید،هر جا دلتون خواست گریه کنید،از دردهاتون حرف بزنید،صاف تو چشم خونوادتون نگاه کنید و بگید از خودم بدم میاد،حالم بده و هرلحظه آرزوی مرگ میکنم،زار زار گریه کنید و بگید دلم میخواد بیشتر دوستم داشته باشید،به خودتون اجازه آسیب پذیر بودن بدید،شما مقصر این شرایط نیستید پس ازش خجالت نکشید و همونطور که اگه پاتون بشکنه زخمش رو به بقیه نشون میدید،دلِ شکستتون رو هم نشون بدیدبقیه چیز ها مثل ورزش کن،معاشرت کن،...هرچند بنظر سخت و ناممکن میان اما به هر سختی شده انجامشون بدید،بهبود افسردگی کار آسونی نیست،نیاز به مداومت داره،احتمالا ماه ها و در موارد وخیم تر سالها طول بکشه،باید صبور باشید و اجازه بدید این پروسه طی بشه،شوخیش نگیرید و حتما از روانشناس کمک بگیریدحتما برام از تجربیاتی که خودتون در مبارزه با افسردگی بدست آوردید بگید:دلارامدلارامSat, 27 Jun 2020 16:56:45 +0430https://virgool.ir/@Delaram_m/موندن-یا-رفتناز-ایران-cmcp5ouxy3ecبذارین همین اول کار باد تو پوستتون کنم و بگم چقد حرف شما ویرگولی ها برام سندِ و چقد رو نظراتتون حساب میکنم،خب این از این :)این روزا هر کی رو میبینی یا داره زندگیشو جمع و جور میکنه که بره یا اگه شرایط رفتن نداره داره برنامشو میریزه که یه روز بتونه بره،بیشترشون هم که دانشجو ان،دارن زبان میخونن و مقاله جمع میکنن و چپ و راست به این استاد و اون استاد ایمیل میزنن به امید فاند که بپرناما یه چیزی بدجور ذهنمو مشغول کرده،اگه این دانشجو ها مجبور به رفتن نبودن بازم همین دانشگاه سراسری خفن رو میرفتن؟بازم همین رشته مهندسی رو میخوندن؟دختری رو میشناسم که عاشق هنر بود،همیشه آرزوش این بود که طراح لباس شه،ولی کنکور ریاضی داد و رفت مهندسی صنایع خوند به امید اینکه بتونه بره و اینکارم کرد،حرفمو اشتباه برداشت نکنید اون الان خوشحاله و از زندگیش راضیه ولی همیشه میگه من آرزو های دیگه ای برای خودم داشت و جبر جغرافیایی بود که منو تو این مسیر گذاشتخیلیا مثل این دوست منن،هر کاری که میخوان بکنن قبلش به این فکر میکنن که این کار میتونه منو به مهاجرت نزدیک کنه؟اگه نه پس بیخیالش،باشگاه نمیرن چون میخوان پول جمع کنن و مهاجرت کنن،رابطه ای رو شروع نمیکنن چون هر لحظه ممکنه برن،رشته ای که دوست دارنو نمیخونن چون باید اونی رو بخونن که رفتنو براشون آسون تر میکنه،...و من کاملا درکشون میکنم امااا حالا نوبت من شده!ویرگولیای عزیز میخوام نظر شمارو بدونم،شما هم مثل همه ی ۳۰ سال به بالاها فکر میکنین هرجور شده باید از این مملکت کند و رفت،یا مثل ۲۰ ساله ها فکر میکنین مهندسی رو ول کن،برو دنبال آرزوهات و در ها برات باز میشن!شما فکر میکنین تو این کشور عجایب آدم باید بمونه بره دنبال چیزی که دلش میگه و جلوی همه سختیا وایسته یا اینا فقط افکار یه جوونه که کله ش داغه و تو این وضعیت فقط باید فرار کرد؟علاقه یا فرار؟بزرگترای جمع خوشحال میشم دیدگاهتون رو بدونم?دلارامدلارامMon, 09 Sep 2019 14:27:52 +0430