https://virgool.ir/feed/@Delarafa2026-11-12 12:01:05https://files.virgool.ir/upload/users/187101/avatar/oU8Rvx.pnghttps://virgool.ir/@Delarahttps://virgool.ir/@Delara/تو-نجاتم-دادی-dyqmtoejmyno ترسای من ترس بودنعمیق میترسیدم و توی دنیای کوچیک خودم از اونا هیولای غول پیکر می‌ساختم..هیچ شمشیری اون هیولاها رو زخمی نمی‌کردحتی پخش کردن شیشه های شکسته زیر پاهاشون مثل داستانی که برای اولین بار خوندم کارساز نبود.. هیولاهای ترس من حکمرانی می‌کردنبین قصر سنگی مغزمو اون قفسی که کشیده بودن دور روح تازه جون گرفتم امون می‌گرفت از نفساماما تو که اومدی!همه چیز بی رنگ شدماهنمکشیشهسوزنهمه چیزو با خودت بردیترسامو گم کردیمنو توی خودت حل کردیتضمینی نبود برای اینکه دستای من قراره توی دستای تو آروم بگیرهولی تو هیولاهای جون سخت ترسمو یه تنه شکست داده بودیمثل اون قهرمان قصه ها که یه روزی پرنسسو از دست اژدها نجات میده..من همون پرنسسی بودم که گم شده بودو بین دیوار ترساش دیگه خودی براش نمونده بودهمونی که ناامیدتر از همیشه خیره بود به پنجره های سنگی و امیدش یه گوشه از همون اتاق به زنجیر کشیده شده بودو تو همون قهرمان دلیر قصه ها که همه فن حریف بودهمونی که یه روزی بالاخره دست پرنسسو می‌گرفت و از دل همه ی تنهاییاش بیرون می‌کشیدتو با زره نقره ای رنگ شجاعتت از بین همه ی آتیشایی که خودم به پا کرده بودم بیرون کشیدیم‼️امید از بین رفتمو از میون همه ی زنجیرایی که خودم براش بافته بودم نجات دادیکاغذ تنهاییمو سوزوندی..و یه قلم طلایی گرفتی دستتاولین صفحه از قصه ی ما ورق خورده بود فصل اول- پرنسسی که نجات یافت.. دل آرا??Delaranevis??Delaranevis?Sat, 30 May 2020 21:39:55 +0430https://virgool.ir/@Delara/نقش-اول-lrzscdhrrzol در آن میان که آبی های دریا غرق شوند میان موج های تلاطم خودساخته آن هنگام که چرخ دنده های عصیان گر زمان از پس خواباندن لحظه ها بر نیایندشاید دیدگان مه آلودم تر شود از حجم فاصله ی من و قله ی دلخواهمتر شود از دیدن جای خالی بال های حریر مانندممی دانم که خیلی وقت ها پیش خواهد آمد که زخمی شوم اما هر دفعه خیره به آسمان رنگی رویاهایم از جا برمی خیزممطمئن هستم که پیش خواهد آمد روزهایی که شعله ی ناامیدی بر وجب وجب وجودم تازیانه بزند و بی مهابا آسمان درخشان رویاهایم را تیره و تار کندآن قدر تیره و تار و تاریک که هیچ ستاره ای به قوی ترین چشم ها هم نیایداما می دانم که میان این همه کشمش عقل و خیالم سوار بر همان اسب گریزپای آرزوها میتازم و رد می شومممکن است حتی روزیزمانی که خورشید سخاوتمندانه دست هایش را به دامن طبیعت می‌کشدخیال زندگی من با عزمی جزم و راسخ تمام سپاهیانش را بسیج کند تا به صخره ی تازه جان گرفته ی امیدم بتازد و آن را در هم بشکندشاید حتی بارها و بارها چنان سقوط کنم که شیشه ی نازک بال های تازه التیام یافته ام در هم خورد شوداما زندگی خواهم کردو صخره های زندگی ام نوازنده ی ملودی فیلمی خواهند بود که نقش اولش را من بازی می‌کنم!سرسختانه تر از هر مشعل ناامیدیشعله میکشم و برای تصرف قلعه ی رویاهایم خواهم جنگیدو یک روزروزی که دیر نخواهد بوددور از تمام غارهای تنهاییدیوار را خواهم شکستو آسمان رویاها را با هر حرکت بال هایم در آغوش میفشارمدل آرا?Delaranevis??Delaranevis?Tue, 19 May 2020 01:01:26 +0430https://virgool.ir/@Delara/حکومت-زرد-رنگ-dnn9if0jna1yاولین بار که دیدمش مشهور بود به بیماری به درد به رنجآن همه زیبایی افسون شده بی دریغ نسبت داده می شد به روزهای نبودنبه سردی های افکار تلخ شاعربه فاصله های مبهم خطوط رابطه هابه گنگی دردی که از درون جانت را نخ کش می‌کرد به جانکاهی رنجی که ذره ذره ی تو را به تاراج زمان می برد روزها بر مدار زردی چرخید خورشید به بازی با گوی غرق شده ادامه داد ابرهای تاریک و روشن هنوز هم بوم آسمان را پی در پی نقاشی می کردندمن عجیب نبودمرنگ ها را به بازی سخره نگرفته بودم امابرایم زردی معنای دیگر می داددر پس توهای به خاک نشسته ذهنمآفتابگردان ها با دلربایی می خندیدندو صدای خنده هایشان به بازی میگرفت نبض اشعار تازه به دوران رسیده ام را طلایی ترین حکومت خورشید در میدان دلم به پا بود دنیا برای من فقط زرد بود و زرد بود و زرد نه به غمگینی برگ ریزان های بی وقت پاییز که به شکرانه ی خنده های کودک نوپای شادانبه لذت بخشی در آغوش کشیدن شن های آفتاب خورده ی کنار ساحلبه شیرینی رسیده ترین هلوهای وسط تابستانمن زردی را می خواستممن زردی را می خواهمو روزی نخواهد رسید که پشیمانی نوازش آفتابگردان ها تارهای دلم را قلقلک دهدمن همیشه زردی را خواهم خواستدل آرا?Delaranevis??Delaranevis?Mon, 11 May 2020 23:14:27 +0430https://virgool.ir/@Delara/بافته-ای-از-جنس-رویا-reralmhliearمن همیشه مشتاق به خاطر سپردن بودممشتاق حس گلبرگ های وحشی روی خواب هایممشتاق لمس باغ های آبی خاطراتمشتاق زندانی کردن کابوس ها در قفس خیالممن از جنس لبخند بودمتار و پودم را نقش های طلایی خورشید بافته بودکهکشان ها را از بر بودمستاره های رقصان را می‌کشیدمپا به پای ارابه ی خیال گوشه گوشه ی دنیا را گشته بودمتنهایی برایم تعریف نشده بودپوچ بودتهی بوداصلا همدم ستاره ها را چه به درک تاریکی تنهایی؟نوازنده ی خواب های سبز را چه به کابوس های خاکستری؟جسم رقصان دشت ها را چه به بی تحرکی خیابان های بارانی؟تو گردباد های منطق را روی سرم خراب کردیاز رویاها ویرانه ساختیستاره ها را تبعید کردیبا دادگاه بی رحم عقلت مرا مجرم شناختی!صدایم را میشنوی؟رویاهای مچاله ام را میان آتش طمع نظاره میکنی؟کابوس های تاریکم را چه؟آن ها را هم میچشی؟دل آرا?Delaranevis??Delaranevis?Fri, 08 May 2020 22:47:04 +0430https://virgool.ir/@Delara/تاج-خاکستر-tfozvhaan20pوقتی که رویای عادی بودن را به دورترین نقطه ی ذهنم حواله کردموقتی فهمیدم دستان ماه هیچوقت گیسوان شب زده ام را شانه نخواهد زدوقتی دریافتم که در سرنوشت من نیست تا دست به دست شب بوها خورشید را به اسارت بکشمخاموش شدممه دنیایم را گرفتتمام نورها بلعیده شدسرزمین شکلاتارابه ی کاغذیخرگوش های چابک سرزمین قصه هاگیر افتاده در مه لغزان بدرود گفتند؛ دیوار کوب های رویایم رامشعل تنهایی سوختخاکستر کرد هر جنبنده ی روانم راجاده های تهی به آینده می‌رفتندآینه های شکسته قدم می زدندرد پاها به هیچ سرزمینی ختم نمی شدمن مانده بودممن رویای قهقه ی نفس هامن به بند کشیده شده ی خاکستر ها هیچ چیز برق نمی زدهیچ چیز نمی درخشیدهیچکس آواز نمی خواندرویای عادی بودن دستی به چشمانم کشیدسرزمین خاکسترها برای او جایی نداشتمهره های زمان لنگ لنگان روی زمین می‌ریختندمه رویا را بلعیده بودتاج خاکستر تنها چند قدم فاصله داشت!دل آرا?Delaranevis??Delaranevis?Tue, 05 May 2020 23:10:23 +0430https://virgool.ir/@Delara/قاصدک-من-ndteasaf91kg +سعی کن دوباره نفس بکشی.نه نه نفس عمیق نه ..اروم آروم یک دو سه ..یک...دو....سه....چشمانم را که باز کردم غرق شده بودم میان آن همه سفیدی و سردی دیوارها!چشمانم را که گرداندم سوخته بودم از به آغوش کشیدن بال های شکسته ی رویاهایم! چشمانم را که باز کردم محکوم بودم.درد بودم.قهقهه بودم.پنجره بودم.دیگر حتی لمس سردی دستان پنجره هم به نابودی می کشید آن همه آتش درون را!می دانم و می دانی!بند بند وجودم تمنای زندگی بود.می دانم و می دانی! بند بند وجودم را هق هق نبافته بود که حالا سر دهم آن همه ناراحتی بی بدیل را!کتاب شعر کنار پنجره هنوز انتظار نوازش هایم را می کشید. می دانم که می دانی با آن بند می زدم دل شکسته ام را به این دیوارهای خالی.. من از پونه های وحشی سهی نداشتم.. شمعدانی ها را مثل تو بو نکرده بودم..مست نرگس های پشت پنجره نمی شدم..برای من همه چیز در بود! قفل بود. درد بود. گنگ بود.قرار نبود نقطه ی خالی قلبم نمایشگاه کسی باشد! بغل می گرفتم آن همه تنهایی یک جا شده را..حل کرده بودم در خودم آن همه سوال بی جواب را..من هنوز در خودم حل می کنم هر سوال بی جواب را..هنوز هم پشت خاکریز کتاب هایم پناه گرفته ام..هنوز هم می سوزانم یک تنه تنهایی حلقه شده به دورم را..دیوارهای سفید و خس خس های هر شب.. هنوز هم می سوزاند سینه ای را که غرق زندگیست!من هنوز هم پنهان می کنم نداشته هایم را. هنوز هم دفن می کنم آن همه نداشته را میان کوله باری از کلمات داغ دیده! من هنوز هم من هستم. و می دانم روزی می رسد که من هم از لمس همیشه بهارها قسمتی دارم.و می دانم می رسد روزی که بچرخم و بخندمو به رخ بکشمتمام قاصدک های رقصان دنیایم را !دل آرا ?Delaranevis??Delaranevis?Tue, 05 May 2020 23:00:24 +0430