https://virgool.ir/feed/@DeadInkfa2026-11-11 09:59:18https://files.virgool.ir/upload/users/4725027/avatar/MFV7XW.pnghttps://virgool.ir/@DeadInkhttps://virgool.ir/@DeadInk/افسانه-رن-زو-قسمت-۴-egmzpjkdphraنقل است که رن‌زو با به‌کارگیری گوِ قواعد و گوِ قوانین،گوِ قدرت را به دست آورداما گوِ خرد را از دست داد،و در پایان،سه گو باقی ماند.یکی گوِ تردید بود،یکی گوِ اعتماد،و دیگری گوِ نگرش.رن‌زوگوِ نگرش را گرفت.گوِ نگرش،طبق شرط‌بندی،چاره‌ای جز تسلیم نداشتو به رن‌زو گفت:«ای انسان،تو مرا گرفتی؛جز نفرین بداقبالی‌ام کاری از من برنمی‌آید.از این پس،من در اختیار تو هستم.مرا بپوش،و می‌توانی از توانایی‌ام استفاده کنی.»هیئتِ گوِ نگرشمانند یک نقاب بود.رن‌زو آن را بر چهره گذاشت،اما نتوانست آن را بپوشد.حتی وقتی با طناب بست،باز هم می‌افتاد.رن‌زو درمانده شد و گفت:«چه خبر است؟»گوِ نگرش خندید و گفت:«می‌دانم، ای انسان.تو دل نداری.نگرش، نقابِ دل است؛وقتی دل نباشد،چگونه می‌توانی مرا بپوشی؟»رن‌زو در همان لحظه دریافتکه دلِ خود راپیش‌تر به گوِ امید داده است.او بی‌دل بود.کسی که دل ندارد،نمی‌تواند نقابِ نگرش را بر چهره بزند.به بیان دیگر،برای کسی که دل و نیت دارد،نگرش،نقابِ دلِ اوست.DeadInkDeadInkFri, 06 Feb 2026 18:52:22 +0330https://virgool.ir/@DeadInk/افسانه-رن-زو-قسمت-۳-بخش-۱-rxhlrcjuo76fپس از آنکه رن‌زو نام‌های آن دو را دانست و گوِ قواعد و گوِ قوانین را رام کرد،نخستین فرمانش این بود که برای او یک گوِ طول عمر بگیرند.گوِ قواعد که گرد بود و گوِ قوانین که چهارگوش بود،با یکدیگر همکاری کردند.آن‌ها می‌توانستند همهٔ گوهای جهان را بگیرند؛گرفتن یک گوِ طول عمر کاری دشوار نبود.رن‌زو از گوِ طول عمر استفاده کردو جوانیِ خود را باز یافتو دوباره به انسانی بیست‌ساله بدل شد.اما در این هنگام، گوِ قواعد گفت:«ای انسان،هرچند ما را رام کرده‌ای،اما هر بار که به ما فرمان می‌دهی،یک قاعده و یک قانون تازه افزوده می‌شود.»گوِ قوانین ادامه داد:«ما این‌بار برایت گوِ طول عمر را گرفتیم؛این نخستین فرمان تو بود.قاعده و قانون تازه این است:ما دیگر همان گو را دوباره برایت نخواهیم گرفت.»یعنی اگر رن‌زو بار دیگر می‌خواست گوِ طول عمر بگیرد،گوِ قواعد و گوِ قوانین به او یاری نمی‌دادند.رن‌زو چاره‌ای نداشت جز آنکه سر تکان دهد و بپذیرد.سپس فرمان دوم خود را داد:«پس اگر گوِ طول عمر را کنار بگذاریم،همهٔ دیگرِ ده‌هزار گوِ جهان را برای من بگیرید.»گوِ قواعد و گوِ قوانین این فرمان را پذیرفتند.گوِ قواعد به دایره‌ای عظیم بدل شدو سراسر کیهان را دربر گرفت.گوِ قوانین به مربعی عظیم بدل شدو جهان پهناور را پوشاند.یک گرد و یک چهارگوش،با هم توری عظیم ساختندکه تمام جهان را فرا گرفت.آنگاه که دوباره کوچک شدندو نزد رن‌زو بازگشتند،همهٔ گوهای جهان،جز گوِ طول عمر،گرفته شده بودند.رن‌زو سرشار از شادی شد.با این همهٔ گوها از آنِ او بودند؛از این پس، او فرمانروای جهان بود!اما هنگامی که تور را گشود،با شتابی ناگهانی،انبوهی از کرم‌ها به بیرون گریختندو همهٔ گوهایی کهگوِ قواعد و گوِ قوانینبا زحمت بسیار گرفته بودند،همگی فرار کردند.وقتی رن‌زو تور را بست،تنها پنج گو باقی مانده بود.رن‌زو شگفت‌زده گفت:«چرا چنین شد؟»گوِ قواعد و گوِ قوانین پاسخ دادند:«ای انسان،در این جهان بیش از ده‌هزار گو با توانایی‌های گوناگون وجود دارد.تو نه قدرت داری و نه دانشی؛چگونه می‌توانی آن‌ها را رام کنی؟ما فقط می‌توانیم گوها را برایت بگیریم،اما برای رام کردنشانباید خودت آن‌ها را وادار به فرمان‌برداری کنی.»سپس افزودند:«این فرمان دوم تو بود،پس قاعده و قانون دوم افزوده می‌شود:از این پس،ما هر بار تنها می‌توانیم یک گو برایت بگیریم.»رن‌زو تنها توانست سر تکان دهدو با احتیاط تور را گشود،به‌گونه‌ای که تنها شکافی کوچک پدید آمد.پنج گوِ باقی‌مانده،شامل گوِ قدرت و گوِ خرد بودند.رن‌زو با دیدن آن‌هابی‌نهایت شاد شد.او به گوِ قدرت گفت:«ای گوِ قدرت،آن زمان که مرا ترک کردی،آیا پشیمانی؟اگر اکنون از من فرمان ببری،آزادی‌ات را به تو بازمی‌گردانم.»گوِ قدرت گفت:«ای انسان، اشتباه می‌کنی.من نه از سر ناتوانی،بلکه از روی میل رفتم.می‌خواهی مرا رام کنی،اما این ناممکن است.من تنها از کسی فرمان می‌برمکه از من نیرومندتر باشد،و تو چنین نیستی.بااین‌حال،می‌توانیم دوباره معامله کنیم:جوانی‌ات را به من بده،و من موقتاً از تو اطاعت می‌کنم.»رن‌زو با شنیدن این سخن مردد شد.او تازه جوانی‌اش را باز یافته بود؛آیا قرار بود دوباره آن را از دست بدهد؟اما او تشنهٔ قدرت بود.می‌دانست که با قدرت،نیرومندتر می‌شودو زندگی آسان‌تر خواهد شد.افزون بر آن،با قدرت می‌توانست گوهای بیشتری را رام کند.پس رن‌زو پذیرفتو دومین معاملهٔ خود را انجام داد.رن‌زو در همان لحظهبه انسانی میان‌سال بدل شدو گوِ قدرت از تور بیرون پریدو بر شانهٔ او نشست.رن‌زو دوباره قدرت یافتو سرشار از اعتمادبه‌نفس شد.سپس به گوِ خرد گفت:«ای گوِ خرد،آن زمان که مرا ترک کردی،آیا پشیمانی؟اگر اکنون از من فرمان ببری،آزادی‌ات را به تو بازمی‌گردانم.»گوِ خرد گفت:«ای انسان، اشتباه می‌کنی.من نیز نه از سر ناتوانی،بلکه از روی میل رفتم.می‌خواهی مرا رام کنی،اما این ناممکن است.من تنها از کسی فرمان می‌برمکه از من خردمندتر باشد،و تو از من خردمندتر نیستی.بااین‌حال،می‌توانیم معامله‌ای کنیم:میانسالی‌ات را به من بده،و من موقتاً از تو اطاعت می‌کنم.»رن‌زو با شنیدن این سخن،این‌بار نپذیرفت.او زندگی خود را بیش از پیش گرامی می‌داشتو می‌دانست اگر میانسالی‌اش را نیز بفروشد،تنها پیری برایش می‌ماند.در آن صورت،گوِ قدرت و گوِ خرددوباره او را ترک می‌کردند،همان‌گونه که پیش‌تر کرده بودند.رن‌زو معامله را رد کرد،اما نمی‌خواست گوِ خرد را نیز رها کند.گوِ خرد مضطرب شدو با اکراه گفت:«باشد، ای انسان،این‌بار تو پیروز شدی.من از تو شکست خوردم.اگر فقط به من بگوییبا چه روشی مرا گرفتی،شکست را می‌پذیرمو چیزی از تو نمی‌خواهمو در اختیار تو خواهم بود.»رن‌زو با شنیدن این سخنبسیار شاد شدو پیش از آنکهگوِ قواعد و گوِ قوانین بتوانند جلویش را بگیرند،گفت:«من با گوِ قواعد و گوِ قوانین تو را گرفتم.»گوِ خرد با شنیدن این سخن خندید و گفت:«حالا به یاد آوردم.پس نام این دو گوقواعد و قوانین است.هاها،اکنون که نام شما را می‌دانم،دیگر نمی‌توانید مرا بگیرید.»سپس به نوری درخشان بدل شدو پروازکنان رفتو ناپدید گشت.گوِ قواعد و گوِ قوانین شروع به شکایت کردند:«ای انسان،ما از مدت‌ها پیش به تو گفته بودیمکه نام ما باید تنها نزد تو باشدو دیگران نباید آن را بدانند.وگرنه،دیگران نیز می‌توانند از ما استفاده کنند.ببین چه شد؛اکنون که گوِ خرد نام ما را می‌داند،دردسر بزرگی پدید آمده است.»تنها در این لحظه بودکه رن‌زو دریافتبه دست گوِ خرد فریب خورده است.او در اندوهی عمیق فرو رفت،زیرا می‌دانستتنها فرصتی را کهبرای گرفتن گوِ خردبه‌وسیلهٔ گوِ قواعد و گوِ قوانین داشت،برای همیشه از دست داده است.در آن هنگام،رن‌زو هنوز گوِ قواعد و گوِ قوانین را در اختیار داشتو می‌توانست ده‌هزار گوِ جهان را بگیرد؛او گوِ قدرت را به دست آورده بود،اما گوِ خرد را از دست داده بود.در آن زمان،درون تور او هنوز سه گو باقی مانده بود.رن‌زو تور را گشودو دید که آن‌ها عبارت‌اند از:گوِ نگرش،گوِ باور،و گوِ تردید.رن‌زو نمی‌خواست هیچ‌یک از آن‌ها را رها کند،اما آن سه گو نیز حاضر نبودند بی‌چون‌وچرا فرمان ببرند.پس چاره‌ای جز شرط‌بندی باقی نماند.آن‌ها با رن‌زو توافق کردند:به محض آنکه تور گشوده شود،هر سه گودر سه جهت متفاوت خواهند گریخت.هر کدام که به دست رن‌زو گرفتار شود،رام او خواهد شد.رن‌زو تور را گشود.سه گوهم‌زمان گریختند،هر یک به سویی.در پایان،آنچه رن‌زو گرفت،گوِ نگرش بود.DeadInkDeadInkThu, 05 Feb 2026 19:07:48 +0330https://virgool.ir/@DeadInk/افسانه-رن-زو-قسمت-۲-e6kihgctrqpdدر افسانه آمده است که رن‌زو توانست به یاری امید از مخمصهٔ خود بگریزد.اما سرانجام پیر شد، و بی‌گوِ قدرت و گوِ خرد، دیگر توان شکار نداشت.حتی دندان‌هایش نیز ریخته بود و نمی‌توانست بسیاری از میوه‌ها و گیاهان وحشی را بجود.رن‌زو احساس می‌کرد مرگ آرام‌آرام به او نزدیک می‌شود.در این هنگام، گوِ امید به او گفت:«ای انسان، تو نباید بمیری.اگر بمیری، قلبت از میان می‌رود و من تنها جایگاه خود را از دست می‌دهم.»رن‌زو درمانده گفت:«چه کسی آرزوی مرگ دارد؟اما اگر آسمان و زمین بخواهند من بمیرم، چاره‌ای ندارم.»گوِ امید گفت:«در هر چیز امیدی هست.تا زمانی که بتوانی یک گوِ طول عمر را بگیری،می‌توانی عمرت را افزایش دهی.»رن‌زو از دیرباز از وجود گوِ طول عمر شنیده بود،اما با ناتوانی دست تکان داد و گفت:«وقتی گوِ طول عمر بی‌حرکت است، هیچ‌کس نمی‌تواند آن را بیابد،و وقتی پرواز می‌کند، از نور هم سریع‌تر است.چگونه ممکن است بتوانم آن را بگیرم؟این کار بیش از حد دشوار است!»در این هنگام، گوِ امید رازی را به او گفت:«ای انسان، هرگز امید را رها نکن.بگذار رازی را به تو بگویم.در گوشهٔ شمال‌غربی این قاره، کوهی عظیم وجود دارد.بر آن کوه، غاری هست و در آن غار،جفتی از گوها زندگی می‌کنند: یکی گرد و دیگری چهارگوش.اگر بتوانی آن دو را رام کنی،هیچ گویی در این جهان نیست که نتوانی بگیری،حتی گوِ طول عمر.»رن‌زو راه دیگری نداشت.این آخرین امید باقی‌ماندهٔ او بود.او همهٔ دشواری‌ها را به جان خریدو سرانجام آن کوه را یافت.سپس جان خود را به خطر انداختو از میان خطرهای بی‌شمار بالا رفت.بر فراز کوه، نزدیک دهانهٔ غار،با آخرین نیروی باقی‌مانده‌اشآهسته به درون غار خزید.درون غار کاملاً تاریک بود،چنان‌که حتی انگشتان خود را نمی‌شد دید.رن‌زو در تاریکی پیش می‌رفت.گاه‌وبیگاه به چیزهایی می‌خوردبی‌آنکه بداند چه هستند.بدنش زخمی می‌شدو سراسر وجودش پر از جراحت گشت.گاه احساس می‌کرد این غار تاریکچنان بزرگ است که وصف‌ناپذیر می‌نماید،گویی جهانی مستقل استو او تنها انسانِ آنجاست.زمانی بسیار گذشت،اما او نتوانست از تاریکی بیرون رود؛چه رسد به آنکه آن دو گو را رام کند.در همین هنگام که کاملاً درمانده شده بود،دو صدا از دل تاریکی با او سخن گفتند.یکی گفت:«ای انسان، آمده‌ای ما را بگیری؟بازگرد.حتی اگر گوِ قدرت داشتی، این کار ناممکن بود.»دیگری گفت:«ای انسان، بازگرد.ما جانت را نمی‌گیریم.حتی اگر گوِ خرد به تو یاری می‌داد،شاید باز هم نمی‌توانستی ما را بیابی.»رن‌زو ناتوان بر زمین افتاد و نفس‌نفس زد.گفت:«گوِ قدرت و گوِ خرد مدت‌هاست مرا ترک کرده‌اندو عمر چندانی برایم نمانده.من به بن‌بست رسیده‌ام.اما تا زمانی که امید در قلبم باشد،هرگز تسلیم نخواهم شد!»با شنیدن سخنان رن‌زو،آن دو صدا خاموش شدند.پس از مدتی، یکی از گوها گفت:«می‌فهمم، ای انسان.تو قلبت را به گوِ امید داده‌ای.به همین دلیل، هرگز دست نخواهی کشید.»دیگری ادامه داد:«در این صورت، به تو فرصتی می‌دهیم.اگر بتوانی نام ما را بگویی،اجازه می‌دهیم از ما استفاده کنی.»رن‌زو مبهوت شد.یافتن نام آن‌ها در میان همهٔ واژه‌های جهان،چون یافتن سوزنی در انبار کاه بود.افزون بر آن،او حتی نمی‌دانست نامشان از چند واژه تشکیل شده است.رن‌زو شتابان از گوِ امید پرسید،اما گوِ امید نیز نمی‌دانست.رن‌زو راهی نداشت.چاره‌ای جز حدس زدن نبود.نام‌های بی‌شماری بر زبان آوردو زمان زیادی تلف کرد،اما تاریکی پاسخی ندادو آشکار بود که همگی نادرست‌اند.به‌تدریج، نفس رن‌زو ضعیف‌تر شد.او از پیرمردی فرسودهبه انسانی در آستانهٔ مرگ بدل گشت.چون خورشید عصرگاهی بودکه آرام‌آرام به سوی افق فرو می‌رودو نیمی از آن پنهان شده است.آذوقه‌ای که همراه داشت کم‌کم پایان یافت،ذهنش کند شدو دیگر به‌سختی توان سخن گفتن داشت.صدایی از تاریکی گفت:«ای انسان، تو به‌زودی خواهی مرد.پس تو را رها می‌کنیم.از زمان باقی‌مانده‌ات استفاده کنو از غار بیرون بروتا آخرین نگاهت را به جهان بیندازی.اما تو ما را آزرده‌ای،و به‌عنوان مجازات،گوِ امید باید اینجا بماندو همدم ما شود.»رن‌زو قلبش را فشرد و پاسخ داد:«حتی اگر بمیرم،امید را رها نخواهم کرد!»گوِ امید سخت متأثر شدو با شور پاسخ گفت.نوری درخشان از خود ساطع کرد.در ناحیهٔ سینهٔ رن‌زو،نوری پدیدار شد.اما این نور بسیار ضعیف بود.نه می‌توانست تاریکی را روشن کندو نه حتی تمام بدن رن‌زو را دربر گیرد؛تنها سینهٔ او را فرا می‌گرفت.بااین‌حال،رن‌زو احساس کردجریانی تازه از نیرواز گوِ امید به درون بدنش سرازیر می‌شود.او به سخن گفتن ادامه دادو نام‌ها را فریاد زد.اما ذهنش آشفته بود.بسیاری از نام‌ها را پیش‌تر گفته بودو بی‌آنکه به یاد آورد،دوباره تکرارشان می‌کردو نیروی اندک خود را هدر می‌داد.زمان می‌گذشتو عمر رن‌زو تقریباً به پایان رسیده بود.سرانجام،در واپسین روز زندگی‌اش،واژهٔ «قانون‌گذاری» را بر زبان آورد.آهی از دل تاریکی برخاستو صدایی گفت:«ای انسان،پایداری تو را می‌ستایم.تو نام مرا گفته‌ای،پس از امروز،من فرمان‌بردار تو خواهم بود.اما تنها با برادرم می‌توانمدر گرفتن همهٔ گوهای جهان به تو یاری دهم.در غیر این صورت،با توان من به‌تنهایی، این کار ناممکن است.پس دست بکش.تو در آستانهٔ مرگی؛بهتر است از این فرصت استفاده کنیو نگاهی واپسین به جهان بیندازی.»رن‌زو قاطعانه سر تکان دادو با تمام زمان باقی‌مانده،به گفتن نام‌ها ادامه دادتا نام گوِ دیگر را نیز حدس بزند.ثانیه‌ها و دقیقه‌ها گذشتو به‌زودی تنها یک ساعت از عمرش باقی ماند.در همین هنگام،بی‌آنکه خود بداند،واژهٔ «قانون» را بر زبان آورد.در همان لحظه،تاریکی فروپاشید.آن دو گو در برابرش پدیدار شدند.همان‌گونه که گوِ امید گفته بود،یکی چهارگوش بودو «قوانین» نام داشت،و دیگری گرد بودو «قواعد» نامیده می‌شد.با هم،«قواعد و قوانین» را می‌ساختند.آن دو گو با هم گفتند:«فرقی نمی‌کند چه کسی باشد؛هر کس نام ما را بداند،ما از او فرمان می‌بریم.ای انسان،از آنجا که تو نام ما را می‌دانی،از این پس در خدمت تو خواهیم بود.اما به یاد داشته باش،نباید بگذاری دیگران نام ما را بدانند.هرچه افراد بیشتری نام ما را بدانند،ما باید از افراد بیشتری فرمان ببریم.اکنون که تو نخستین کسی هستیکه ما را رام کرده‌ای،خواسته‌ات را بگو.»رن‌زو سرشار از شادی شد و گفت:«پس به شما فرمان می‌دهم:بروید و برای منیک گوِ طول عمر بگیرید.»گوِ قواعد و گوِ قوانینبا هم همکاری کردندو یک گوِ طول عمرِ هشتادساله را گرفتند.رن‌زو که صد سال داشت،پس از بلعیدن آن گو،چین‌وچروک‌های صورتش ناپدید شدو اندام نحیفش بار دیگر نیرومند گشت.هاله‌ای سرشار از جوانیاز وجودش ساطع شد.او با یک جهش،بر روی پاهایش ایستاد.با وجد به بدن خود نگریستو دانست کهبار دیگر بدن یک جوان بیست‌ساله را به دست آورده است.DeadInkDeadInkThu, 05 Feb 2026 14:35:56 +0330https://virgool.ir/@DeadInk/افسانه-رن-زو-قسمت-۱-uaoh1ofzdkpaیکی از کهن‌ترین افسانه‌ها دربارهٔ گوِ امید سخن می‌گوید.در افسانه آمده است که وقتی جهان تازه پدید آمده بود،سراسر آن سرزمینی وحشی و بایر بود.در میان جانوران وحشی که بر زمین گام می‌نهادند،نخستین انسان پدیدار شد.نام او رن‌زو بود؛گوشت خام می‌خورد و خون می‌نوشیدو زندگی‌ای سخت و دشوار داشت.در میان جانوران وحشی،گروهی بودند که مصیبت نام داشتند.این جانوران طعم رن‌زو را دوست داشتندو آرزو داشتند او را بخورند.رن‌زو بدنی سخت چون سنگ کوه نداشت،و نه دندان‌ها و چنگال‌های تیز جانوران وحشی را.چگونه می‌توانست با مصیبت‌ها بجنگد؟خوراکش ناپایدار بود و ناچار بود تمام روز پنهان شود.او در پایین‌ترین جای زنجیرهٔ غذایی طبیعت قرار داشتو تنها به‌سختی می‌توانست زنده بماند.در این هنگام، سه گو نزد او آمدند و گفتند:«تا زمانی که زندگی‌ات را در اختیار ما بگذاری،ما تو را از این دشواری عبور می‌دهیم.»رن‌زو راه گریزی نداشتو تنها می‌توانست با این سه گو موافقت کند.نخست، جوانیِ خود را به بزرگ‌ترین گو از میان آن سه داد.آن گو به او قدرت بخشید.با به‌دست آوردن قدرت، زندگی رن‌زو دگرگون شد.او منبعی پایدار برای خوراک یافتو توانست از خود محافظت کند.دلیرانه و بی‌رحمانه جنگیدو مصیبت‌های بسیاری را شکست داد.اما دیری نپایید که رنج کشیدو سرانجام دریافت که قدرت همه‌چیز نیست.قدرت باید پرورش یابد و ترمیم شود،نه آنکه بی‌محابا مصرف گردد.چه رسد به زمانی که با تمام گروه مصیبت‌ها روبه‌رو شود؛قدرت او به‌تنهایی بسیار ناچیز بود.رن‌زو با تلخی بر این درس اندیشیدو تصمیم گرفت سال‌های میانسالیِ خود رابه زیباترین گو از میان آن سه بسپارد.و بدین‌سان، گوِ دوم به او خِرَد بخشید.با خِرَد، رن‌زو آموخت چگونه بیندیشد و تأمل کند.او شروع به انباشتن تجربه کردو دریافت که در بسیاری از مواقع،به‌کار بردن خرد از به‌کار بردن قدرت کارآمدتر است.با تکیه بر خرد و قدرت،او توانست به اهدافی دست یابد که پیش‌تر برایش دست‌نیافتنی بودندو مصیبت‌های بسیاری را بکشد.او گوشت مصیبت‌ها را خوردو خون مصیبت‌ها را نوشیدو با سرسختی به زندگی ادامه داد.اما چیزهای خوب پایدار نیستند.رن‌زو پیر شدو هر روز پیرتر گشت.زیرا جوانی و میانسالیِ خود رابرای نگاه داشتن گوِ قدرت و گوِ خرد داده بود.وقتی انسان پیر می‌شود،ماهیچه‌هایش فرسوده می‌گردندو ذهنش کند می‌شود.گوِ قدرت و گوِ خرد گفتند:«ای انسان، دیگر چه چیزی می‌توانی به ما بدهی؟تو دیگر چیزی برای عرضه نداری.»و او را ترک کردند.بی‌قدرت و بی‌خِرَد،رن‌زو بار دیگر به محاصرهٔ مصیبت‌ها درآمد.او پیر بود و نمی‌توانست بدود؛دندان‌هایش ریخته بودو حتی نمی‌توانست میوه‌ها و گیاهان وحشی را بجود.وقتی ناتوان بر زمین افتادو مصیبت‌ها پیرامونش را گرفتند،دلش از ناامیدی لبریز شد.در همین هنگام، گوِ سوم به او گفت:«ای انسان، مرا بردار.من تو را از مصیبت می‌رهانم.»رن‌زو با اشک پاسخ داد:«ای گو، من دیگر چیزی ندارم.ببین، گوِ قدرت و گوِ خرد مرا رها کرده‌اند.تنها چیزی که برایم مانده، پیری است.اگر آن را به تو بدهم،زندگی‌ام همان دم پایان می‌یابد.می‌خواهم اندکی بیشتر زنده بمانم،حتی اگر تنها یک لحظه باشد.پس برو، من چیزی برای دادن ندارم.»اما آن گو گفت:«در میان آن سه، نیاز من کمترین است.اگر تنها قلبت را به من بدهی، کافی است.»رن‌زو گفت:«پس قلبم را به تو می‌دهم.اما در عوض، چه چیزی به من می‌دهی؟در این وضعیت،حتی اگر گوِ قدرت و گوِ خرد بازگردند،هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.»در برابر گوِ قدرت،این گو نحیف می‌نمودو تنها گوی کوچکی از نور بود.در برابر گوِ خرد،نوری سفید و کم‌سو داشتو هیچ زیبایی‌ای نداشت.اما هنگامی که رن‌زو قلبش را به آن داد،آن گو ناگهان نوری بی‌پایان از خود ساطع کرد.در آن نور، مصیبت‌ها با وحشت فریاد زدند:«این گوِ امید است!عقب‌نشینی کنید!ما، مصیبت‌ها، بیش از هر چیز از امید می‌ترسیم!»مصیبت‌ها ناگهان عقب نشستند.رن‌زو مبهوت ماند.و از آن روز به بعد،هرگاه با مصیبت روبه‌رو می‌شد،قلب خود را به امید می‌سپرد.DeadInkDeadInkThu, 05 Feb 2026 13:08:24 +0330