https://virgool.ir/feed/@Daryaچون من از واژه ساخته شده ام...fa2026-11-12 08:52:59https://files.virgool.ir/upload/users/38522/avatar/WCZAqr.pnghttps://virgool.ir/@Daryahttps://virgool.ir/@Darya/یادگیری-زبان-انگلیسی-یا-یک-غول-ذهنی-lfcn73lhxzmbچند وقت پیش از سر نیاز مجبور شدم خودم رو برای آیلتس آماده کنم و بعد از سال ها کلاس زبان رفتن ناپیوسته، وقت جمع‌بندی بود. کاری ندارم که چه کار کردم و چقدر طول کشید اما نهایتا نمره مورد نیازم رو گرفتم و این پرونده رو بستم. اما به نتیجه ای رسیدم که برام خیلی ارزشمند بود. ( لازم به ذکره این تنها نظر و تجربه‌ی منه و می‌تونه کاملا مخالف با شما یا حتی کاملا نادرست باشه. )توی دورانی که داشتم خودم رو برای آیلتس آماده می‌کردم، مجبور شدم یه زبان دیگه رو هم شروع کنم. نمی‌دونم از لحاظ منطقی و علمی کار عاقلانه‌ای بود یا نه، اما بیشتر برای من تجربه‌ی خنده‌داری بود، این که بعضی جاها فکر می‌کردم دارم ایتالیایی می‌گم اما کاملا انگلیسی صحبت می‌کردم. بگذریم. چیزی که توی این مدت بیشتر توجهم رو جلب کرد غولی به نام زبان انگلیسی بود که طی این سال ها در ذهن من و آدمایی که اطرافم می‌دیدم تشکیل شده بود. نمی‌دونم وقتی اسم زبان میاد توی ذهنتون چه تصویری تشکیل می‌شه اما برای من نماد کلاس رفتن های طولانی، یادگیری ناقص، قواعد زیاد و حرف زدن های مسخره و جمله‌های اشتباهه. پدر من سال هاست که برای کارش باید زبان انگلیسیش رو تقویت کنه اما هردفعه سر باز می‌زنه و نبود وقت و منبع درست رو بهانه می‌کنه. این در حالیه که ما ده ها جلد کتاب آموزشی توی کتابخونه‌امون داریم. نهایتا چند شب پیش گفت:« من فکر کنم از پسش برنمیام. بهتره راه دیگه‌ای رو پیدا کنم.»در مقابل من زبان ایتالیایی رو شروع کردم که به نظرم بسیار سخت تر از انگلیسیه. هنوز ترم اول رو تموم نکردم اما می تونم حرف بزنم. اگر بخوام با همین سرعت، یعنی شش ساعت در هفته به کلاس رفتن و یادگیری، ادامه بدم نزدیک به یک‌ سال طول می‌کشه تا به سطح c1 برسم. امیدوارم تا این جا کمی واضح شده باشه که چی می‌خوام بگم.انگلیسی زبانیه که همه باید یاد بگیریم. تعداد موسسات و کلاس ها برای این موضوع بی‌شماره. کتاب‌های زیادی هر روزه به چاپ می‌رسن که ما رو در یادگیری یاری کنن؛ اما آیا واقعا این کار رو انجام می‌دن؟ چند نفر از ما با شنیدن اسم زبان وحشت می‌کنیم و سعی می‌کنیم شروع کردنش رو تا حد امکان عقب بندازیم؟ جدا از اون چقدر زمان و هزینه می‌ذاریم؟ چقدر در میانه‌ی راه موسسه یا کتاب دیگه‌ای میاد که مجذوب اون می‌شیم و راهی که داریم می‌ریم رو رها می‌کنیم تا بریم و روش سریع تری رو پیدا کنیم؟باید بپذیریم که چون تقاضا برای یادگیری زبان بسیار زیاده، به همون میزان هم عرضه زیاده، اما نکته‌ی مهم‌تر اینه که شما هر چقدر بیشتر توی این سیستم باشید، هرچقدر بیشتر درگیر باشید و دور خودتون بچرخید و یاد نگیرید، میزان درآمد‌ زایی برای عده‌ای بیشتره. از سمت دیگه، ما شاید هدف همه‌امون یادگیری زبان باشه، اما مسیرمون متفاوته. استعدادهامون و روش یادگیریمون متفاوته. اما این اضطراب از یادگیری زبان از نفری به نفر دیگه منتقل می‌شه و باور می‌کنیم خیلی کار سختیه و هرچقدر تلاش کنیم نهایتا نمی تونیم به شیوایی صحبت کنیم و منظور خودمون رو برسونیم.حرف نهایی من اینه که زبان‌های زیادی وجود دارن که بسیار سخت‌تر از انگلیسی هستن اما در مدت زمان و با هزینه کمتری به سطح دل‌خواه می‌تونید برسید. هوشمند باشید و راه درست رو انتخاب کنید و درگیر حیله‌های دنیای سرمایه‌داری و بهانه‌های مغزی برای عدم یادگیری نشید. قطعا معلم‌هایی هستن که بسیار دل‌سوزانه و با روش درست شما رو یاری می‌کنن. یا اگر مثل من فکر می‌کنید به تنهایی بهتر از پسش برمیاید این راه رو امتحان کنید. نهایتا شما بهتره روش خودتون رو پیدا کنید و گول ظواهر و حرف ها رو نخورید!پی‌نوشت: من یک انسان عادی و بدون تخصص هستم. معذرت می‌خوام اگر از کلمات تخصصی به صورت اشتباه استفاده کردم. این یک نظر کاملا شخصی بود. و البته این موضوع باید مد نظر قرار بگیره که زبان کاملا پویاست و یادگیریش به چند ماه و چند سال محدود نمی‌شه.DaryaDaryaMon, 13 Jul 2020 11:58:53 +0430https://virgool.ir/@Darya/معنا-ساختنداشتن-bc8bwnhgj3n6به چشم محدود من،آدما عاشق معنا پیدا کردن از هر موضوعی هستن.حتی گاهی خرافات هم از این قضیه نشأت می‌گیرن.یه مثال خیلی ساده‌اش هم اینه که وقتی یه چیزی می‌شکنه،می‌گن قضا بلا بوده و این طوری، به یه بی‌موالاتی ساده معنی بخشیده می‌شه.حالا یه جاهایی قضیه فرا تر از شکستن یه لیوانه.این روزا که مرگ بر اثر یه ویروس ذره‌بینی مثل کرونا مطرح شده و این قضیه داره گریبان تعداد زیادی رو می‌گیره،تموم تلاش هامون برای پر معنا ساختن مرگ رو تحت‌الشعاع قرار داده.تو در بین عده‌ی کثیری قرار می‎گیری که از این ویروس رنج می‌کشن و اگر مرگ سراغت بیاد باز هم جزو گروه زیادی از مردم هستی.از سلحشورانه بودن داستان مرگت برای اطرافیان کم می‌کنه.راستش اشتراک همه‌ی سناریو های مرگ هم اینه؛هیچ عامل بزرگی علت اصلی نیست.«آقای بزرگ‌خان بزرگ‌زاده،سال ها شرافتمندانه زندگی کرد و در هر مقام و منصب که بود از تمام وجودش مایه گذاشت و یک روز زیبای بهاری در حال خدمت به مردم چشم از جهان فرو بست.»در حالی که مرگ اصلا این طوری نیست.احتمالا به خاطر لخته‌ای چند سانتی متری در شریان اصلی قلبش مرده.برای این‌که باز هم معنا بسازیم،مرگ رو با فداکاری پیوند می‌زنیم و اسمش رو می‌ذاریم شهادت و رشادت.در حالی که باز هم عامل مرگ،گلوله‌ای چند میلی‌متری بوده و این تعاریف، فقط احساس قدرت رو در بازماندگان القا می‌کنه.فکر می‌کنم تنها چیزی که در ذات خود معنا داره و این رو وام‌دار هیچ حرف و داستانی نیست همین زندگیه،نه مرگ.خود زنده بودن،حتی اگه هیچ کاری نکنی و بیفتی یه گوشه،یا با تمام توانت گند بزنی بهش،تنها چیزیه که متعلق به خود خودته.لازم نیست یه سری بیان براش داستان بسازن تا بهش عمق ببخشن. این زندگی لعنتی،هر اتفاقی هم بیفته،معنادار ترین و قدرتمندترین دارایی و نیروییه که داریم.هر لحظه و هرثانیه لیو یور فا... لایف عزیزم:) DaryaDaryaThu, 27 Feb 2020 17:50:47 +0330https://virgool.ir/@Darya/تجربهی-شخصی-jce2iagfpearبعضی وقتا انقدر همه‌چیز سریع و عمیق پیش میره که تا میای خودتو بهش برسونی تموم شده.حالا باید برگردی و مرور کنی تا ببینی چه اتفاقاتی افتاده و چه درسایی رو باید بگیری.البته در همین حین کافیه یه‌سری خاطره هم به وجود اومده باشن،اون‌وقته که لابه‌لای مرور کردنا قلبت می‌سوزه اما باید تحمل کنی که نخوای این راه رو دوباره تکرار کنی.چند وقت پیش از خدا عمیقا دوچیز رو خواستم و بعد از مدتی هردوش رو در یک نفر به من داد.اون‌قدر شیوه‌ی وارد شدن اون آدم به زندگی من و البته شبیه بودنش به خواسته های من عجیب بود که مطمئن شدم اومدنش خواسته‌ی خداست.پا روی عقایدم گذاشتم و اعتماد کردم و در اون حل شدم و در لحظاتی که احساس میکردم همه‌چیز درسته،اون به جای هردومون تصمیم گرفت که جلوی آسیب های احتمالی آینده رو بگیره و همه چیز رو تموم کنه.دقیقا در لحظاتی که من تکیه کرده بودم و به فکر موندن و ساختن مسیر بودم اون رفتن رو برنامه ریزی می‌کرده.حالا من بار دیگه محکم تر بهم ثابت شد هیچ آدمی ارزش نداره که وارد تنهایی من بشه و من رو از مسیر اهدافم خارج کنه.و بار دیگه بهم ثابت شد اگر من نتونم برای خودم نیازی رو برطرف کنم،هیچ کس دیگه‌ای هم قادر به این کار نخواهد بود.من اگر نتونم قوی باشم و خودم رو دوست داشته باشم،هیچ کس دیگه‌ای نمیتونه برای من این کار رو بکنه.DaryaDaryaMon, 20 May 2019 00:06:18 +0430https://virgool.ir/@Darya/افسانهی-شخصی-mxbtxbazurchشاید شما هم مثل من با مشکل کمال گرایی و ترس از شکست مقابله کنید. به نظرم سه صفحه از کتاب کیمیاگر پائولو کوئلیو هست که ارزش خوندن و فکر عمیق رو در این باره داره.موضوعی مطرح میشه به اسم افسانه شخصی.تفسیر من اینه که هر آدمی در قلبش یک سری آرزوها واهدافی رو داره.رفتن به دنبال قلب بسیار سخته و تلاش بسیار می‌طلبه اما هرلحظه از زندگی بامعنی میشه چون فرد راهی رو انتخاب کرده که به اون ایمان داره.اگه کسی به ندای قلبش گوش‌نده کم‌کم این ندا خاموش میشه و آدم فراموش میکنه میخواسته به کجا برسه.شاید هیچ‌وقت هم در زندگیش آرامش و رضایتی که به دنبالش بوده رو به دست نیاره.به نظرم تمام اون ترس از شکست و تنبلی اینجا بی‌معنی‌ میشه.وقتی ما به دنبال افسانه شخصیمون بریم و تلاش کنیم بهش برسیم؛از هیچ شکستی ناراحت نمیشیم چون میدونیم در مسیر درستیم و قلبمون آرومه.حالا میتونیم از خودمون تقدیر کنیم که به رویاهامون احترام گذاشتیم و برای به دست آوردنشون تلاش میکنیم.و واقعا چه چیزی باارزش تر از این حس رضایت درونی وجود داره؟DaryaDaryaTue, 09 Apr 2019 15:08:22 +0430https://virgool.ir/@Darya/چندجملهدربابمَن-pt04otko2i8xتصمیم گرفتم به ترس از نوشتن و برقرای ارتباط با آدمای جدید غلبه کنم و کمی از گفت‌وگو هایی که تو مغزمه رو اینجا بنویسم.امیدوارم این‌جوری هم ذهنم خلوت‌تر بشه و هم تجربیات هرچند اندکم رو به اشتراک بذارم.همین!DaryaDaryaMon, 08 Apr 2019 15:09:51 +0430