https://virgool.ir/feed/@Danielدر این مکان چیزهایی به وسیله کلمات تخلیه خواهند شد.fa2026-11-11 16:03:14https://files.virgool.ir/upload/users/35831/avatar/DYWQFQ.pnghttps://virgool.ir/@Danielhttps://virgool.ir/@Daniel/شعر-و-عاقبتی-با-هزار-جواب-نا-مفهوم-crcc8gwth386جدیدا شعرها و نوشته ها و مطالب متنوعی درباره عشق دیدم، بر خلاف قبل الان می خونم و توجه می کنم و دقت می کنم، برام جالبه که بدون هیچ دلیل بزرگی زیاد از سعدی خوشم نمیومده و حالا خیلی از چیزایی که می خونم و تا اندرونمو می سوزونه از اشعار این بزرگواره، چیز جالب دیگه ای که درباره این موضوع وجود داره اینه که شعرها واسه اکثر آدما اغراق آمیز به نظر میان ولی اگه سینه سوخته باشید احتمالا متوجه می شید که نه تنها اغراق آمیز نیستند بلکه شاید واسه توصیف شرایط کم هم باشن. حالت هایی رو تجربه می کنید که واقعا گفتنشون به معشوق می تونه ترسناک باشه و مجبور می شید چیزی نگید و تظاهر کنید همه چیز عادیه تا طرف مقابلتون وحشت نکنه. حتی همین کارم از سر عشق و علاقه می کنید و خودتون به خوبی می دونید که عادی نیست می دونید که چقدر بهش فکر می کنید. آدمایی که فکر می کردن باهوشن خیلی وقتا فکر می کردن عشق فقط یه واکنش شیمیایی یا عصبیه، یا مثلا اگه میزان توجه یکی از طرفین بیشتر بود اینجوری نمیشد یا تازه اولشه از سرت میافته و اگه سکس داشته باشید، اگه کم یا زیاد بشه یا کیفیتش بالا و پایین شه همه چی عوض میشه ولی راستش وقتی همه ی این چیزارو تصور می کنی و می بینی که هیچی نمی تونه جلوی این وضعیت رو بگیره متوجه میشی که تعریفی که تو ذهنت داشتی اشتباه بوده و در حال کندن و سقوط تو یه حفره ی بزرگی که تهش معلوم نیست به چی ختم شه، یا به قول سعدی:وه که جدا نمی شود نقش تو از خیال منتا چه شود به عاقبت در طلب تو حال مندنیلدنیلSun, 21 Jul 2019 18:52:14 +0430https://virgool.ir/@Daniel/اهم-اهمیت-z83zntoo0j1vداشتم فکر می کردم قبول نکردن شکست چقدر می تونه انگیزه ی خوبی واسه ادامه دادن باشه، از طرفی این ایده تو ذهنم هست که خیلی از کارهایی که می کنیم فقط واسه معنی دادن به زندگیمونه و خود اون کارها در واقع انقدری که خودمون بهشون اهمیت می دیم اهمیت ندارن. یکم دربارش خیال پردازی کنید متوجه این موضوع می شید، جالب ترین نکته اینه که در عمل انجام دادن این کارهای به ظاهر بی اهمیت تاثیر خیلی مفیدی روی ما داره و شاید این تاثیر باشه که اهمیت داره.مهم AFدنیلدنیلSun, 21 Jul 2019 18:38:44 +0430https://virgool.ir/@Daniel/نیمفومانیاک-بعد-از-خط-قرمز-qshvzxhd4szmهر بار فیلمی از فون تریه می بینم ذهنم برای چند روز درگیر می شود، فیلم های او اینگونه نیست که پس از پایان شما را رها کند. آخرین بار پس از خانه ای که جک ساخت و آشنایی ام با OCD بود که چنین حسی داشتم و همان طور که یک بار خود فون تریه گفت فیلم هایش مانند سنگی در کفش هستند.نیمفومانیاک درباره زنی است که دارای اختلالی با همین نام است. نیمفومانیاک به این معناست که او قدرت و نیاز جنسی بسیار قوی تری نسبت به بقیه مردم دارد. فیلم زمانی شروع می شود که شخصیت سلیگمان راوی اصلی داستام ما یعنی جو را پیدا می کند و مکالمه ای جالب بین آنها شکل می گیرد. نیمفومانیاک را اختلال خطاب کردم ولی راستش را بخواهید خیلی نیازی نمی بینم روی تفاوت های این چنینی برچسبی بزنم و فکر می کنم نیازی نیست همه ی مردم در یک محدوده ی مشخص قرار داشته باشند. شاید بتوان گفت فیلم هم با ما موافق است و حتی در جایی شاهد هستیم که جو مواضع ملایمی درباره پدوفیل ها دارد و معتقد است که فقط 5 درصد آنها به امیال خود جامع عمل می پوشانند و اکثر آنها تمام عمر با خواسته های خود مقابله می کنند و به این جهت شایسته دریافت مدال هستند. همچنین جو با انها احساس هم دردی می کند و معتقد است به دنیا آمدن با چنین تفاوتی می تواند رنج های زیادی را به انها تحمیل کند و همواره خودش را با داشتن شرکای جنسی بی شمار تنها می داند. داستان فیلم از به چالش کشیدن تعاریف هیچ ابایی ندارد و برای مثال در جایی جو می گوید "پاسخ به شهوت ساده است، بله و خیر اما عشق به پست ترین امیال انسان چنگ می زند و با دروغ در هم طنیده می شود". در طول فیلم بحث هایی درباره نژادپرستی و استفاده از واژه نیگرو و یا سقط جنین صورت می گیرد که بسیار بحث برانگیز هستند. در بحث سقط جنین سلیگمان تصمیم را منطقی می داند و معتقد است افراد زیادی ممکن است با این تصمیم از عذاب نجات پیدا کنند و تصمیم درباره این موضوع را کاملا زنانه می داند ولی از سویی دیگر نمی تواند شنیدن جزئیات سقط کردن را تحمل کند.یکی دیگر از سکانس های تاثیر گذار فیلم جایی است که جو بر سر بالین پدر در حال مرگ اش می رود، اینجا نهایت افول جو دیده می شود و پدرش را به عنوان مردی که نماد خیر مطلق است در حال عذاب کشیدن می بینیم. او درد می کشد، توهم می بیند و کنترل مدفوع و ادرار خود را از دست داده و در مقابل جو خودش را کثیف می کند. جایی از داستان جو خود را در انجمن ترک اعتیاد می بیند و بالاخره کنترل خود را از دست می دهد و خطاب به آنها می گوید که یک نیفومانیاک است و از کارش لذت می برد و مانند آنها به دنبال جلب توجه و چیز دیگری نیست، هرچند صحبت های او پرخاشگرانه است ولی این حس پذیرش خود می تواند بسیار جالب باشد.پایان بندی این فیلم که خود از دو قسمت تشکیل شده بسیار عجیب است. در لحظات پایانی فیلم وقتی مکالمه ی دردناک و پر از سیاهی سلیگمان و جو به پایان می رسد آن دو را کنار پنجره مشاهده می کنیم و شاهد هستیم که سلیگمان می گوید نور خورشید به هیچ وجه روی خانه ی من نمی افتد و به مقدار کمی از نور که روی دیوار روبروی پنجره قرار دارد اشاره می کند و می گوید نمی داند از کجا می آید، جو می گوید این زیباست و اینگونه به نظر می رسد که در حال دیدن امیدی هرچند کم در انبوهی از سیاهی هستیم و فیلم می خواهد بگوید که امید خود را از دست ندهید ولی عجله نکنید و احساساتی نشوید چرا که با فیلم سازی واقع بین و متفاوت طرف هستیم. مدت کوتاهی پس از این مکالمه شاهد این هستیم که سلیگمان پس از رفتنش نزد جو بر می گردد و قصد دارد با او بخوابد، این در حالی است که سلیگمان خود را آسکشوال می داند و هیجان زده نشدن او درباره داستان های جو گواهی بر این ادعاست و اینجاست که جو با او مخالفت می کند و به او شلیک می کند ، از طرفی جو پس از پایان مکالمه به سلیگمان گفته بود که به تنها دوست او در زندگی تبدیل شده و خوشحال است که داستانش را برای او تعریف کرده و جایی از داستان کسی که قصد قتل او را داشته را نکشته است و به قاتل تبدیل نشده است. پس از این این سکانس تاریکی ای بی مثال را تجربه خواهید کرد.دنیلدنیلFri, 19 Jul 2019 18:47:11 +0430https://virgool.ir/@Daniel/رهایم-کنید-می-خواهم-دیوانه-باشم-kzvty6t8ahnrهزار فکر عجیب و غریب به ذهنم می رسد، از هر حرکتی ده ها برداشت می کنم. با خود می اندیشم که آیا به من فکر می کند؟ امروز در جایی که احتمالا می داند همه ی نوشته هایش را می خوانم مصرعی عجیب نوشت، مصرعی که وقتی سرچ اش کردم به شعری از سایه رسیدم، شعری که در آن به شرایطی که شبیه به شرایط ما است اشاره دارد.شاید با من است محتوا خیلی به شرایط مان می خورد. دلم می خواهد با من باشد با آنکه می دانم احتمال دارد فقط یک مصرع باشد، فقط شعری باشد که دوست دارد، ولی من دوستش دارم عاشقش هستم من می خواهم او با من باشد. آری شاید هم کودکانه به نظر برسد ولی خسته شده ام از اینکه روزانه ده بار با خود گفته ام+ باید فراموشش کنینمی توانی چون نمی خواهیذله شدم. دیوانه شدم و می خواهم که دیوانه باشم. او می داند من چگونه فکر می کنم و احتمال دارد عمدا یک تکه مصرع که به تنهایی چندان معنی نمی دهد را نوشته باشد، او می داند که من به دنبال ادامه ی شعر خواهم رفت. ولی باید جوابی بدهم؟ چند روزی است که صحبت نکرده ایم و پیدایم نبوده است. آیا او نیازی دارد حرف اش را اینگونه بزند؟ با یک مصرع؟ انقدر بالغ هستیم که مستقیم و راحت حرف بزنیم، نجابت؟ گویش شاعرانه؟ نمی دانم. شاید هم فقط توهم مضحک من است. دنیلدنیلSun, 14 Jul 2019 00:56:38 +0430https://virgool.ir/@Daniel/برف-lakfotcosmqv بهمن ماه سال 96 بود. آن روز من بازار بودم در بازار همیشه شلوغ تهران که طرح ترافیک هم نتوانسته بود مرهمی بر آن شلوغی باشد بجز تعدادی خرید از قبل هماهنگ شده برای تهیه ی بقیه جنس ها از صبح تا عصر درگیر بودم، معامله با کسانی که همه از حرفه ای ترین ها هستند انرژی بسیار زیادی می طلبید. باری که در نهایت جمع شد نصف یک وانت را پر می کرد ولی طبق عادت بازاری ام برای ارزان تر درآمدن هزینه یک سواری گرفتم. همراه با راننده بارها را به سختی در پراید بدون باربندی که شاید هفت هشت سال از عمر دوندگی اش می گذشت جا کردیم. صندوق عقب باری را در خود جای داد که فکر نمی کنم قبل از این به خود دیده بود، صندلی های عقب جوری پر شده بود که حتی یک سانت از شیشه عقب پیدا نبود. یک جعبه و چند خرت و پرت هم زیر پای من در صندلی شاگرد بود. وقتی راه افتادیم حدود ساعت 6 بعد از ظهر بود، هوا که هنوز روشن بود گرفتگی غم انگیزی همراه خود داشت، اما من بر خلاف هوا خوشحال بودم، چرا که کارهایم به موقع تمام شده و خیلی دیر نمی رسیدم چیزی که نمی دانستم این بود که این خوشحالی عمر زیادی نخواهد داشت. راننده ی پراید مذکور مردی مو سفید بود که شاید 55 سال اش می شد، یک پیراهن چهارخانه معمولی و یک شلوار پارچه ای معمولی به تن داشت، با نشاط بود و مدام از این در و آن در حرف می زد، پس از صحبت های معمول که بارت چیست و کارتان چیست شروع کرد از دوستانش و مهمانی ها گفتن و خیلی روی آن دوستش که پدر پولداری داشت تاکید می کرد انگار خاطرات اون برای اش جذاب تر بود، با بی میلی گوش می دادم و تا جایی که می توانستم کمتر حرف می زدم. میان صحبت های بی پایان اش اشاره هایی به جنگ می کرد ولی خیلی پیگیر نمی شد، گویی چیزی آزارش می دهد یا شاید در همین حد که بدانم در جنگ بوده برای اش کافی بود. اوایل راه افتادن امان کمی باران بارید و کم کم به برف ملایمی تبدیل شد. باز هم خوشحال بودم که قبل از این وضعیت بار و بندیلم را جمع کرده بودم. عمده مسیری که باید می رفتیم یک اتوبان بیرون شهری بود که اطرافش پرنده پر نمی زد، خبری از ساختمان ها نبود شاید به تعداد انگشت شماری کارتن خواب دیده می شد، دیدن آنها به تنهایی برای ساعت ها ناراحت بودن کافی بود. همیشه از این اتوبان متنفر بودم مسیری که از جایی بهتر به جایی بدتر می رفت و هر چه می دیدی بوی نا امیدی می داد. ابتدای همین اتوبان بود که برف شدتی به خود گرفت که جای نگرانی داشت. مدت زیادی طول نکشید تا هرجا را که نگاه کنی هیچ چیز جز برف نبینی حتی کف اتوبان هم از این قضیه مستثنی نبود، تمام داستان های روسی که خوانده بودم از نظرم گذشت، همه ی توصیف ها درباره برف و سرمای شدید را که خوانده بودم به چشم دیدم با خود گفتم بلوار نیفسکی پترزبورگ در زمستان باید این شکلی باشد. حالا در حالی با 5 کیلومتر سرعت حرکت می کردیم که بسیاری از خودروها تسلیم شده و کنار زده بودند، کنار زدن که چه عرض کنم خیلی ها با کمک هم خودروهای متوقف شده را هل می دادند تا بتوانند به کنار بروند که حتی در آن هم خیلی موفق نبودند. تنها تصور بیرون بودن در این هوا باعث یخ زدنم می شد. اما مشکل فقط برف شدید و سرما نبود، رفته رفته آثار جنگ روی راننده دیده شد. با خودش حرف می زد جمله های نا مفهومی که بعضی را زیر لب و بعضی را خطاب به من می گفت. با خودم فکر کردم باید آسیبی دیده باشد. شاید گاز اعصاب نمی دانم اطلاعات زیادی در این مورد نداشتم. گفتم : "فکر کنم اوضاع خطرناک شده" گفت: "نگران نباش من یه شب تو جبهه تو همچین شرایطی گیر کردم وسط اون بیابون نمردم اینجام طوریمون نمی شه و می رسیم " خنده های عصبی اش را هیچگاه فراموش نمی کنم. انگار که هیچ نگرانی مهم تری نداشته باشم ذهنم به پرواز درآمد، راننده را تصور می کردم که وسط بیابانی نا هموار کنار چند نفر دیگر که چهره هایشان مشخص نیست ایستاده، برف همه جا را پوشانده و باد دانه های ریز برف را اینطرف و آن طرف می برد و گاها مانند شلاقی به صورت این بندگان خدا می زند. ریش و موی راننده سفید نیست و تنومند تر است و به همراهانش روحیه می دهد. لااقل این چیزی بود که من ترجیح می دادم باور کنم اتفاق افتاده است.حالا دو سه ساعتی گذشته است، و ما در این مدت همان حرکت لاک پشتی امان را ادامه داده بودیم نگران شدن راننده برایم طبیعی بود ولی رفتارهای غیر عادی اش کمی ترسناک به نظر می رسید، علاوه بر حرف های عجیب و زیر لبش تیک هایی دیده می شد. ذهن پر پرش ام برای لحظه ای از او یک هانیبال لکتر ساخت ولی مشخصا زیاده روی بود. نمی دانستم نگران برف و جاده باشم یا رفتارهای راننده، سعی می کردم با جمله های کوتاه و امید بخش شرایط را کنترل کنم ولی هر دو می دانستیم شرایط عادی نیست حتی سخت هم نیست بلکه یک استثناست. بالاخره به خروجی مد نظرمان در اتوبان نزدیک شدیم مطمئنم اگر به آینه نگاه می کردم برق امید را در چشمانم می دیدم، اما اتفاقی که فکرش را هم نمی کردیم افتاد، نتوانستیم دور بزنیم، بله وضعیت جاده به این شدت بد بود، خبر بدتر این بود که خروجی بعدی فاصله زیادی داشت و ما در جاده تقریبا تنها بودیم. دیگر کاملا وقت ترسیدن بود چرا که حداقل دو ساعتی به مسیر اضافه شده بود و تا همین جا هم شانس با ما یار بوده است که گیر نکرده ایم واقعا اگر گیر می کردیم چه اتفاقی می افتاد؟ این فکر لحظه ای دست از سرم بر نمی داشت قطعا تا صبح کسی نمی توانست کمک امان کند. از جاده چیزی مشخص نبود و مسیرمان خیلی طولانی تر شده بود و مشخصا راننده به شدت بهم ریخته بود. بالاخره طاقت نیاورد و گفت "بریم خونه ی ما نزدیک تره بارت می مونه تو ماشین فردا صبح میارم" این جمله ها را با نهایت استرس و عصبانیت ادا می کرد، ولی واضح بود که صبح اوضاع خیلی بدتر خواهد بود و چنین چیزی ممکن نیست. فاصله تا خانه ی او و مقصد من زیاد نبود. از دست رفتن کنترل راننده به نفع هیچکس نبود پس در نهایت با کمال آرامش و با وسواس در انتخاب کلمه هایم گفتم که موافق نیستم، خوشبختانه قانع شد و به مسیر ادامه دادیم. با سرعت خیلی کم روی برف سفید و هوایی به تاریکی تاریک خانه حرکت می کردیم اگر برای چند ثانیه شیشه را پایین می دادم سوز وحشتناکی ماشین را پر می کرد، با این حال مجبور بودم هر از گاهی از پنجره بیرون بروم و برف های روی شیشه را با دست پاک کنم. لحظات دردناکی بود با خودم فکر می کردم این می تواند مجازات یک جرم بزرگ باشد، پس از ساعتی بالاخره به خروجی بعدی رسیدیم و به سختی دور زدیم و از وسط یک برهوت دیگر سر در آوردیم چرا که برای کوتاه تر شدن مسیر و فرار از ترافیک ای که در نقشه می دیدم باید شهر را دور می زدیم.هیچ ماشین دیگری دیده نمی شد می توان گفت انتخاب این مسیر چندان امیدوار کننده نبود، عکسی گرفتم و برای دوستانم ارسال کردم و به شوخی نوشتم من اینجام و ممکن است آخرین چیزی باشد که از من می بینید. شوخی ای بود که کمی جدی به نظر می رسید. فکر می کنم به اینکه ترسیدم اعتراف کردم، حالا چیزی که تا اینجا از سر گذرانده بودیم در برابر چیزی که پیش روی ام می دیدم خیلی هم وحشتناک به نظر نمی رسید. یک شیب تند رو به پایین وجود داشت که پایین رفتن و بالا آمدن از آن غیر ممکن به نظر می رسید چرا که در مسیر صاف و هموارمان با هزاران سر خوردن و مصیبت حرکت می کردیم. با خودم فکر می کردم اگر آنجا گیر کنیم چقدر شرایط مضحک و وحشتناک خواهد بود. جاده ای در بیرون شهر گودالی پر از برف و هیچکس جز ما اینجا نیست، تصور اینکه گیر کنیم و پیاده نتوانیم خودمان را به جایی برسانیم ترسناک بود جدای از آن راننده چقدر دیگر می تواند عصبانی و غیر کنترل شود؟ سعی کردم خودم را آماده این شرایط کنم. قطعا باید می توانستم جوری مسئله را مدیریت کنم که هیچکدام آسیبی نبینیم. با تمام ترسی که داشتیم خوشبختانه توانستیم از این قسمت بگذریم، راننده در چند جمله از خودش تجلیل کرد، جمله هایی مثل " ایول دارم کارم درسته، من می رونم غم نداشته باش" انگار نق های ساعت های گذشته اش را فراموش کرده بود، من هم خوشحال بودم و برای حفظ روحیه اش تایید می کردم و سعی می کردم نگذارم نا امید شود. برای لحظاتی انگار دو دوست قدیمی بسیار هماهنگ بودیم. بالاخره پس از مدتی وارد جاده اصلی داخل شهر شدیم. اینجا مشکل جدیدی بود. ترفیک های کم حجم اما متعددی وجود داشت، تصور کنید حرکت کردن بعد از توقف کامل روی آن حجم از برف چگونه بود؟ در هر ترافیک چندتایی در برف جا می ماندند. به لطف پاتیناژ ماشین ها بعد از هر ترمز تصادف ها بسیار زیاد بودند. چند بار چرخیدن ماشین ها را دیدم. با این سرعت باور نکردنی بود، در ادامه ی مسیر یک عابر پیاده و یک دوچرخه سوار هم دیدم. با خودم گفتم امیدوارم مسیرشان دور نباشد و سعی کردم به اینکه چگونه امشب را به پایان می رسانند فکر نکنم چرا که کاری از دستم بر نمی آمد.بالاخره در شبی که به نظر می رسید پایانی ندارد موفق شدیم مسیری که باید یک ساعته می رسیدیم را پس از 5 ساعت یعنی 11 شب برسیم. وقتی به نزدیکی دفترمان رسیدیم شلوغ بود و عده ای که شاید مامور شهرداری بودند مشغول کمک به مردم بودند. شرایط به حالتی جنگی می ماند که طرفین جنگ کاملا متحدند، شب، سرما و برف در یک طرف ماجرا و مردم و ماشین ها در طرف دیگر ماجرا ایستاده بودند. نمی توانید تصور کنید که خالی کردن آن وسایل در آن هوا چقدر سخت بود، عبارت استخوان سوز را شنیده بودم ولی تا آن شب لمس اش نکرده بودم. بعد از پایان کار از راننده برای نوشیدن چای دعوت کردم ولی قبول نکرد به شدت عصبانی بود، به تغییرات زیاد حال اش عادت کرده بودم و این بار خونسرد بودم، مشخصا هنوز از اینکه پیشنهادش را رد کردم و خواستم تا انتهای مسیر بیاید ناراحت بود، پولش را که دادم با اخم گرفت، پولی که در مقایسه با مصیبتی که متحمل شده بود هیچ بود. شاید با تنفری بیشتر از چیزی که از بعثی ها داشت رفت. انتهای شب وقتی در خانه از گرمای بخاری لذت می بردم امیدوار بودم راننده هم به خانه رسیده باشد و پس از استراحت متوجه شده باشد که هرچه بود از سر گذراندیم و هرچند راحت نبود ولی واقعا مصیبت خیلی بزرگی نبود، امیدوار بودم بداند خستگی های طول روزمان و شرایط سخت کمی در عصبانیت و واکنش هایمان تاثیر داشته و مسئله را در ذهن خود بیشتر از آنکه واقعا بود بزرگ کردیم. امیدوار بودم دیگر عصبانی نباشد و از دیدن همسر و فرزندش خوشحال باشد.دنیلدنیلSat, 13 Jul 2019 01:22:20 +0430https://virgool.ir/@Daniel/its-funny-bdh7zy37opfmجالبه که در کل آدم احساساتی ای نیستم و این موضوع دهه ها حقیقا داشته و اینجا دارم یه شخص کاملا احساساتی به نظر میام در حالی که تعریف کلی من قطعا این نیست. اما این چیزی نیست که مهم باشه این که به این موضوع فکر کردم برام جالبه، چرا باید برام مهم باشه مردم درباره ام چه فکری می کنن؟ چرا نیاز دارم بنویسم؟ هیچوقت سعی نکنید خودتونو تراپی کنید، من این کارو کردم، به من اعتماد کنید توی خودتون یه گودال می کنید و به چیزای وحشتناکی می رسید، چیزایی که شاید ندیدنشون بهتر از دیدنشون باشه. البته اگه پول و علاقه و وقت تراپیست رفتن رو دارید خیلی هم خوبه روی صحبتم بیشتر درباره جامعه متوسط و خودمونه (نود درصدمون) . امروز حین کار به کمک دوست خوبم آقای/خانم اسپاتیفای یه موزیک خوب و انرژی بخش پیدا کردم که بیست سی باری گوشش دادم، البته بذارید فکر کنم ببینم روی یه سرویس وبلاگ ایرانی از چه طریقی باید اینو به اشتراک گذاشت، پسر چقدر دارم دارم همه چیزو بیان می کنم و نهایت بوجک هورسمن خودمم! به هر حال https://soundcloud.com/shane-durk/men-at-work-down-under-1حاج آقا بوجک هورسمن از خوبالی هالیووپی نوشت: امشب آخرین شبی خواهد بود که با زاناکس می خوابم امیدوارم خواب مرتبمو دوباره از دست ندم، در غم خداحافظی با زاناس می تونم غزل ها بسرایم و خون گریه کنم و درباره مزایاش کتاب بنویسم. بدرود دوست خوب مندنیلدنیلSat, 13 Jul 2019 01:20:03 +0430https://virgool.ir/@Daniel/خواب-شنا-کردن-در-خیابان-omxjcixjpuycدیدن خواب های عجیب و پریشون برایم عادی شده اند. چیزی که برام مشخص شده اینه که دارم خودمو عذاب میدم و سرزنش می کنم. یه پرانتز باز کنم که خوشحالم که می تونم اینجا به طور ناشناس و راحت حرفامو بزنم. مشکل قلبی که برام پیش اومد هم احتمالا بخاطر همین مشکله، خوشبختانه از نظر فیزیکی مشکلی نداشتم و دکتر بهم ریختن ضربان قلب رو از استرس دونست و یه سری قرص داد. دکتر منو نمی شناخت و نمی دونست چقدر آدم خونسردیم و این مشکل از جای دیگه آب می خوره. رسما خنده داره که قلب فیزیکی آدم بخاطر احساسات دچار مشکل شه، متوجه هستید؟ عجیب و خنده دار نیست؟ قلب استعاری آدم زخم بخوره و قلب فیزیکی آدم آسیب ببینه، خیلی عجیب و حتی خنده داره. در عین حال که می دونم اگه حرفامو نمی زدم احتمالش بود بتونم داستانو بهتر پیش ببرم پشیمون نیستم که صداقت داشتم. از شما عذر می خوام که نوشته هام خیلی براتون مفهوم نیست ولی به طور خودخواهانه ای دارم سعی می کنم به خودم کمک کنم و نوشتن بهم کمک می کنه. دنبال علایق رفتن همیشه کمک کرده. الان بیشتر می خونم و همچنین نقاشی می تونه منی که بیشتر از یک ساعت رو چیزی تمرکز کنم رو چند ساعتی مشغول خودش کنه.دنیلدنیلThu, 11 Jul 2019 22:26:47 +0430https://virgool.ir/@Daniel/رنج-های-فلانی-جوان-ldmiiwopea19 خواندن این کتاب مانند آب و هوا بود، همواره ابرهای سیاه را بالای سرتان احساس خواهید کرد، گاها ممکن است خود را پر از شور و شعف و احساس زندگی بیابید ولی گاه هم امکان دارد فقط سیاهی سایه ی ابری بارور را ببینید که نمی بارد و نمی تواند ببارد و هر لحظه فقط ترسناک تر می شود، گویی انسانی تیره روز در مقابل دشمنی خونخوار قرار گرفته باشد اما نه، طرف مقابل مهربان است و کاملا به فکر انسان تیره روز، او به خوبی تلاش می کند او کمترین آسیبی نبیند، اما اگر کسی که در حال آسیب زدن به او می باشد خودش باشد چه اتفاقی می افتد؟ ساده است! او آسیب می بیند. توصیف هایی که در این کتاب خواهید خواند شما را حیرت زده خواهد کرد، اگر طعم عشق را چشیده باشید بغض گلویتان را خواهد فشرد و اگر نچشیده باشید نمی دانم چه اتفاقی برایتان خواهد افتاد! این کتاب تاثیر بسیار زیادی بر جامعه ی آن دوران گذاشت و بخاطر تاکیدی که در این نوشتار می بینید آن را محدود به عشق و رابطه نکنید، نجابتی که در این داستان مشاهده خواهید کرد ستودنی است و کمتر کسی در دنیای کنونی پیدا خواهد شد که انقدر پایبندی را رعایت کند و به راستی که این حجم از پای بندی خود جای بحث های مفصلی را دارد. شاهد داستانی هستیم که در آن مردی عاشق زنی متاهل شده است، شما می توانید به جای همسر آن زن هر چه که مانع وصال است را در نظر بگیرید، فاصله، دلایل شخصی و یا هر سد بزرگ و وحشتناکی که مانع می شود به سوال دوم برسیم، آیا زن هم او را دوست دارد؟ حال اگر این سد به شما لبخند بزند و دشمنی ای هم با شما نداشته باشد چه؟ آیا تفاوت بزرگی رخ داده است؟ خیر رنج کماکان رنج خواهد ماند. تا اینجا احتمالا متوجه شده اید که این نوشته نقدی برای یک کتاب نیست و بلکه ترکیبی از ناله های بی ارزش مردی است که تجربه ای شبیه به داستان این کتاب دارد، حیرت انگیز آنجا بود که شخصیت اصلی داستان هم مانند نگارنده به نقاشی علاقه داشت و سعی کرد تصویر معشوقه ی خود را بکشد و نتوانست موفق شود و به قول خودش به کشیدن برشی از آن اکتفا کرد. لحظاتی در کتاب بود که اطمینان دارم هر کسی که طعم این احساس عجیب را کشیده باشد به بهت و حیرت فرو می برد و وقتی نقدی از این کتاب خواندم و متوجه شدم عده ای مانند شخصیت اصلی این کتاب در پایان کار خود را تمام کردند اصلا تعجب نکردم. بله در پایان داستان شخصیت اصلی خود را می کشد و روایت این خودکشی چند صفحه ای به طول می انجامد و البته که اهمیت چندانی ندارد که او چطور می میرد و جزئیاتش چیست، اگر شما هم احساسی که او تجربه کرد را تجربه کرده باشید شوکه خواهید شد و شاید ساعاتی در فکر فرو بروید و فردای روزی که خواندن کتاب را تمام کردید هم فقط به آن فکر کنید، احتمالا چشم هایتان خیس خواهد شد گویی دوستی صمیمی را از دست داده باشید و شاید بهتر است بگویم احساس خواهید کرد خودتان را از دست داده اید. این رنج با شما خواهند ماند و می تواند در اقدامی منطقی به تولدی دوباره مبدل شود و یا مثل خوره وجودتان را بجود و همیشه در پس زمینه شخصیت و ذهنتان آزارتان بدهد. چیزی که مشخص است این اتفاق قرار نیست به راحتی شما را رها کند. دوباره به ابرهای تیره نگاه کنید، شاید بتوانید برای مدتی آنها را نادیده بگیرید ولی آنها بالای سرتان قرار دارند.دنیلدنیلThu, 11 Jul 2019 22:05:17 +0430https://virgool.ir/@Daniel/هاراکیری-vlqfbhrurgya می‌تونه واسه هرکسی پیش بیاد، زمخت‌ترین و بی احساس‌ترین آدم ممکن هم باشی ممکنه برات پیش بیاد، نمی‌دونم بیشتر جالبه یا بد که خیلی وقتا جایی پیش میاد که نباید، جایی که منطقی نیست پیش بیاد، ولی بهرحال اتفاق میوفته، می‌بینی تو نزدیک 30 سال زندگیت کسی رو‌ ندیدی که حتی ۵۰ درصد چیزی باشه که‌ میخوای ولی حالا کسی رو‌ می‌بینی که بیشتر از نود درصد هست، اما زندگی فیلم، شعر یا یه موزیک قشنگ نیست، شباهتی به یه نوشته یا رمان عاشقانه نداره، همه شرایط اون طوری که باید باشن نیستن، منطقت ازت می‌خواد که بیخیال شی، اگه چیزی بگی همه چیز خراب‌تر میشه، باید قوی باشی بگذری، حتی اگه کسی هستی که باورت نمیشه تو خودت همچین احساسی رو دیدی و از خودت هم شگفت زده‌ای، منصفانه نیست ولی خب چی منصفانه‌ست؟ حس عجیبی داره، شاید بشه اسمشو هاراکیری احساسی گذاشت، حیرت زده ای که چطور انقدر فوق العاده ست ولی امکانش نیست، انقدر برات خاصه ولی نمیشه، حیرت زده ای از اینکه هیچوقت همچین چیزی رو قبول نداشتی ولی الان هست. شاید هم تو یه توهمی، واقعی نیست ولی قشنگه و همزمان عذاب آور، جالبه که هزاران مشکل دیگه داری ولی این داره بیشتر از همه خودشو نشون میده، البته جالب نیست بیشتر آزار دهنده ست، عجیبه.پی نوشت: این نوشته قدیمیه و متاسفانه نگارنده حرفایی که نباید می زد رو زده و حالا با تبعاتش دست و پنجه نرم می کنه و عذاب هیچوقت رهاش نکردهدنیلدنیلThu, 11 Jul 2019 21:18:12 +0430https://virgool.ir/@Daniel/خبر-بد-i6aru1qjjxnqحالا جایی رو تو اینترنت ندارم که دوست و آشنایی توش نداشته باشم و همیشه این نیاز رو تو خودم احساس می کردم که باید جایی برای غریبه هایی که اهمیتی بهم نمیدن صحبت کنم تا تخلیه بشم، شاید برام حکم تراپی داشته باشه، شاید یه چیزی مثل گروه درمانی باشه. یادم افتاد دوره نوجوونی وبلاگ داشتم و دوران خوبی بود این خبر خوبی واسه شما نیست ولی از اونجایی که با خونده نشدن این نوشته ها هم مشکلی ندارم زیادم بد نیست. جالبه که یه مدت واسه خودم نوشتم یا نوشتم و پاک کردم و یه مقدار خوبی تاثیر داشت ولی خیلی پخش و پلا بود. مثلا یکم تو نوت گوشی نوشتم یکم تو صفحه های خالی کتابام و....، بی نظمی واقعا آزار دهنده ست و بهتره که بتونم به عقب برگردم و ببینم دارم از کجا به کجا میرم.دنیلدنیلThu, 11 Jul 2019 21:11:40 +0430