https://virgool.ir/feed/@Damianosfa2026-11-11 02:42:16https://files.virgool.ir/upload/users/1596015/avatar/DJw9m4.jpeghttps://virgool.ir/@Damianoshttps://virgool.ir/@Damianos/کافکا-در-کرانه-hr71zaxecnfoاگر تو به یاد من باشی، دیگر عین خیالم نیست که همه فراموشم کنند.گاهی سرنوشت مثل طوفان شنی‌است که مدام تغییر سمت می‌دهد. تو سمت را تغییر می‌دهی، اما طوفان دنبالت می‌کند. تو باز می‌گردی، اما طوفان با تو میزان می‌شود. این بازی مدام تکرار می‌شود، مثل رقص شومی با مرگ پیش از سپیده دم. چرا؟ چون این طوفان چیزی نیست که دورادور بدمد، چیزی که به تو مربوط نباشد. این طوفان خود توست. چیزی است در درون تو. بنابراین تنها کاری که می‌توانی بکنی تن دادن به آن است، یکراست قدم گذاشتن درون طوفان، بستن چشمان و گذاشتن چیزی در گوش ها که شن تویش نرود و گام به گام قدم نهادن در آن. در آن نه ماهی هست، نه خورشیدی، نه سمتی، و نه مفهوم زمان.DamianDamianFri, 22 Apr 2022 18:52:22 +0430https://virgool.ir/@Damianos/من-نه-بادام-سخن-می-گوید-xclhgakibuefاز قبل از ورود به سایت قصدم این بود که قسمتی از کتاب "بادام" رو برای خودم بنویسم و یه گوشه نگهش دارم ولی وقتی نگاهم به وضعیت پست قبلیم افتاد -که اون از قضا برای هیچکس نوشته شده بود- بر خلاف تصورم تعدادی لایک و نظر داشت. این، خب، عجیبه(؟) فکر کنم. چند دقیقه ای سعی کردم که با سایت بازی کنم و شاید بتونم جواب نظرها رو بدم ولی مثل این که سایت و اپلیکیشن با من دشمنی پنهانی دارن. بالاخره تسلیمم‌ کردن و دوباره برگشتم سر نوشتن این یکی پست، قصد من نوشتن یه قسمتی از کتاب بادام بوده و فکر می‌کنم بهتره همینجا شروعش کنم:«یک روز به دیدن دکتر شیم رفته بودم. تلویزیون پسری را نشان میداد که جفت پاها و یک گوشش را در بمب‌گذاری از دست داده بود و گریه می‌کرد. گزارش درباره‌ی جنگی بود که در گوشه‌ای از جهان درحال رخ دادن بود. دکتر شیم بدون اینکه تغییری در حالت صورتش ایجاد شود، مشغول تماشای تلویزیون بود. وقتی صدای پای من را شنید، برگشت و با لبخندی دوستانه، به من خوشآمد گفت. چشمان من به پسری که پشت لبخند او بود گره خورد. حتی موجود بی‌احساسی مثل من هم می‌توانست رنج پسر را ببیند؛ این‌که پسر در رنجی عظیم از فاجعه‌ای دردناک به سر می‌برد.اما چیزی از او نپرسیدم. نپرسیدم که «چرا لبخند می‌زنی؟ چطور می‌تونی در برابر چنین رنج عظیمی لبخند بزنی؟» نپرسیدم، برای این‌که دیده بودم بقیه‌ی مردم هم چنین کاری می‌کنند. حتی مامان و مامانی هم در این مواقع کانال تلویزیون را عوض می‌کردند. مامان می‌گفت: «این فجایع انقدر دورن که مسئله‌ی "تو" نیستن.» بسیار خب، اصلا فرض کنیم این استدلال درست باشد، اما درمورد مردمی که آن روز درست کنار مامان و مامانی ایستاده بودند و هیچ عکس‌العملی نشان ندادند چه؟ آن‌ها که شاهد بودند این اتفاق جلوی چشمانشان می‌افتد، آن‌ها که دیگر آن‌قدر نزدیک ماجرا بودند که نمی‌توانستند "فاجعه در دوردست" را بهانه کنند. یادم می‌آید یکی از شاهدان ماجرا، که از اعضای گروه کُر بود، داشت مصاحبه می‌کرد. او می‌گفت آن مرد دچار چنان جنونی شده بود که ما ترسیدیم قدم از قدم برداریم. مردم چشمانشان را به‌روی فجایعی که در جاهای دیگر اتفاق می‌افتند می‌بندند، چون می‌گویند کاری از دستشان بر نمی‌آید؛ اما برای اتفاقی که در نزدیکی‌شان می‌افتد هم هیچ اقدامی نمی‌کنند، چون خیلی می‌ترسند. اکثریت مردم می‌توانند احساس کنند، اما عمل نمی‌کنند. آن‌ها می‌گویند همدلی می‌کنند اما به آسانی هم به فراموشی می‌سپارند. این‌طور که من می‌فهمم، این واقعی نیست. من نمی‌خواهم این‌طور زندگی کنم.»بادام، نوشتهٔ وُن پیونگ سون، رمانی درمورد پسریه که آلکسی‌تیمیا داره و به صورت مادرزادی، توان حس کردن احساسات رو نداره. وقتی که یون‌جه، شخصیت اصلی، توی دوران نوجوونیش به سر می‌بره درست توی روز تولدش مادربزرگش توی یک حادثه قتل عام کشته می‌شه و مادرش که مجروح شده به کما می‌ره و یون‌جه تنها دو شخص مهم زندگیش رو از دست می‌ده.DamianDamianThu, 21 Apr 2022 10:21:40 +0430https://virgool.ir/@Damianos/من-omzurjihsehqساعت هفت و نیم امتحان ریاضی دارم و دیشب نخوابیدم .تنها چیزی که می‌دونم می‌تونه حالم رو بهتر کنه گرفتن نمره خوبیه و چون کسی رو ندارم، اینجا -برای هیچکس- می‌نویسم. حالا اینجا داره ازم می‌خواد که برای هر متن حداقل سیصد کلمه -فکر کنم؟ شاید هم سیصد حرف بود.- بنویسم و من وقت این رو ندارم. اما من نیاز دارم یجایی که کسی قرار نیست بشنوه خودم رو ابراز کنم.ترجیح می‌دم حداقل حالا که تا اینجا کشوندمتون، هرچند مطمئنم موفق نخواهم بود کسی رو تا اینجا برسونم، به یک شعر دعوتتون کنم تا بهتون مدیون هم نباشم:یک روز می‌آیی که من دیگر دچارت نیستماز صبر ویرانم ولی چشم انتظارت نیستمیک روز می‌آیی که من نه عقل دارم نه جنوننه شک به چیزی، نه یقین، مست و خمارت نیستمشب‌زنده‌داری می‌کنی تا صبح زاری می‌کنی تو بی‌قراری می‌کنی، من بی‌قرارت نیستمپاییز تو سر می‌رسد، قدری زمستانی و بعدگل می‌دهی، نو می‌شوی، من در بهارت نیستمزنگارها را شسته‌ام دور از کدورت‌های دورآیینه‌ای رو به توام، اما کنارت نیستمدور دلم دیوار نیست، انکار من دشوار نیستاصلا منی در کار نیست، امن‌ام حصارت نیستم. DamianDamianSat, 16 Apr 2022 06:37:36 +0430