<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ایستگاه دروازه شمیران</title><link>https://virgool.ir/feed/@D.ShemiranStation</link><description>مسافرینی که قصد پیاده شدن دارید. لطفا پیاده شوید.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:12:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/58160/avatar/MXOGvx.png</url><title>ایستگاه دروازه شمیران</title><link>https://virgool.ir/@D.ShemiranStation</link></image><item><title>توضیحش کمی سخته، اما سعی کن بفهمی</title><link>https://virgool.ir/@D.ShemiranStation/توضیحش-کمی-سخته-اما-سعی-کن-بفهمی-d2ie5eijnbeu</link><description>داشتم فصل 2 سریال Big Little Lies رو میدیدم و یه جاش هست که سلست نمی تونه به قاضی و بقیه درست توضیح بده که چرا در حالی که شوهرش باهاش بد رفتاری می کرده و عملا بهش تجاوز می کرده و خود سلست هم از این موضوع ناراحت و افسرده بوده، بازم به پلیس یا دوستاش چیزی نمی گفته یا اینکه چرا بازم برای سکس با همون آدم بی قرار بوده.به چند دلیل منطقی و یا شایدم توجیحی. اول اینکه همسر سلست فقط دیو شب های در رختخواب نبوده و ابعاد دیگه ای هم داشته و خیلی سخته که بتونی مرزی بذاری برای آدم های این مدلی و قاطعانه بگی آدم های خوبی هستن یا بد. دوم اینکه سلست هم به سکس نیاز داشته نه برای خود این عمل و در واقع برای ارضا شدن و به ارگاسم رسیدن ، برای اینکه با همسرت سکس کردن به تو این توهم رو میده که شما هنوز باهم هستید، هنوز برای هم جذاب و دوست داشتنی هستید و در کل اینکه با هر بار سکس انگار طرفین به خودشون میگن: پس هنوز امیدی هست و از اونجایی که آدمی به امید زنده است، بازم این رفتار مسموم رو ادامه میده.مثلا این دونفر من و مرد خونه ایم.حالا من کجای این مثالم؟ اونجاش که خوشحالم که مرد خونه مثل شوهر سلست ، ترسناک نیست اما هنوزم از اینکه انگار فقط در تخت و شناسنامه ست که زن و شوهریم، ناراحتم میشم و در عین حال نمی تونم جلوی خودم رو برای انجام سکس بگیرم چون همه اون امیدها و حس های خوب رو توی من زنده می کنه اما در همون حین بدترین حس ممکن رو هم بهم میده که : حواست باشه، همه اش همینه. بعد از این تخت هیچی نیست و تو میشی همون همخونه ای که بودی. همین شد که امروز صبح بوسیدن رو از سکس مون حذف کردم تا حداقل این یه دونه رو یادگار نگه دارم از زمانی که دوستم داشت.ننه من غریبی های تهوع برانگیزم برای امروز بس نیست؟</description><category>ایستگاه دروازه شمیران</category><author>ایستگاه دروازه شمیران</author><pubDate>Sun, 21 Jul 2019 17:17:22 +0430</pubDate></item><item><title>ناتوانی در لال شدن</title><link>https://virgool.ir/@D.ShemiranStation/ناتوانی-در-لال-شدن-wx0rbwxc2zfp</link><description>اینجوری شد قضیه که من رفتم یه جور کلاس نظم شخصیت و اینا که گمونم اواخر سال 90 بود. بعد اون کلاس بود که دهن مغزم هیچوقت بسته نشد. مثلا اونجا بود که یاد گرفتم از گفتن احساسات و افکارم نترسم و سعی کنم با کلماتی روشن و واضح معنی رو به شنونده برسونم اما بی خبر بودم که یه روز این مهارت میشه نقطه ضعفم، اونقدری که تکرار کلمات تو مغزم و یا با صدای بلند بیان کردنشون تو تنهایی کافی نیست برام و حتما یه گوش دیگه باید اونا رو بشنوه یا یه چشم دیگه باید اونا رو بخونه تا حس کنم بارِ اون حرف ها از روی فکرم کم شدن. حالا شما میخند اما این درد برای من کم از سرطان  نیست؛ درد &#34;ناتوانی در لال شدن&#34;.اصن ته تهش همینه که میام اینجا می نویسم . اینجا شده مستراحی برای ریدن های مغزم به عنوان حرف. اما خواننده عزیز، غم به دلت راه نده. قول میدم همه ریدن ها بد رنگ و بد بو نیستن و بعضی هاشون بوی گل میدن.این همه تلاش برای بیشتر حرف زدن، برای امروز بس نیست؟</description><category>ایستگاه دروازه شمیران</category><author>ایستگاه دروازه شمیران</author><pubDate>Sat, 20 Jul 2019 12:21:46 +0430</pubDate></item><item><title>قصه رفیق بی ملاحظه</title><link>https://virgool.ir/@D.ShemiranStation/قصه-رفیق-بی-ملاحظه-lxlx47shurc2</link><description>از وقتی اوضاع بین من و مرد خانه بدجوری به هم ریخته و بیشتر حکم همخونه رو داریم تا زن و شوهر ، دیدن ابراز علاقه های زوج های اطراف به همدیگه ، بدجور غمگینم میکنه و حس حسادتم رو تحریک میکنه. این بین ، زوج جوان و کم سابقه ای هم هستن که اتفاقا از اوضاع بین ما خوب خبر دارن اما در هر نوبت دورهمی چنان در دهان هم فرو می رن و قربان صدقه می رن که بیا و ببین . درسته که من حسودم اما حس میکنم این کار عین نمک به زخم من پاشیدنه. با همین این ناراحتی و بغض، نمیتونم چیزی بهشون بگم چون نمیخوام بیشعوریم رو تو چشم اونا و خودم فرو کنم. این همه حسادت برای امروز بس نیست؟</description><category>ایستگاه دروازه شمیران</category><author>ایستگاه دروازه شمیران</author><pubDate>Fri, 19 Jul 2019 13:59:17 +0430</pubDate></item><item><title>هوا را از من بگیر، ..یدن را نه.</title><link>https://virgool.ir/@D.ShemiranStation/هوا-را-از-من-بگیر-یدن-را-نه-qhwebee0cevf</link><description>دیشب مرد خونه با ابهت گفت بشین بنویس. گفتم چشم آقا.ویرگول (اگه به صاحباش برنخوره) جای کم بیننده و خواننده ایه البته نه اونقدر که کلا دیده نشی. بالاخره که آدمی زنده است به دیده شدن و خونده شدن. همین شد که سر صبحی، چای نخورده و دست و رو نشسته ، نشستم پای حرف آقا که بنویسم.یه مرد بد هیبت تو مغزمه که هر بار که به خودم نهیب میزنم که؛ خودت رو سانسور کن، مراقب کلمات و دستور زبان و نگارشت باش و خاک بر سر بیکارت که نشستی داری اینا رو می نویسی ، محکم به یه دونه از این چیزا میزنه که تو معابد بودایی و ایناست. اسمش اینه:  big gong*خانم یا آقای ویرگول تو مجموعه قوانین انتشارتون ننوشته بودین از چه کلمه هایی نمی تونم استفاده کنم؟ مثلا اگه کلمه ریدن رو از من بگیری نصف بیشتر جمله هام ناقص میشن و خواننده مغز حرفم رو متوجه نمی شه. اگه میپرسی چرا ، بعد از اینکه تو دلم میگم : فضولیش به تو نیومده، میگم که چون بعد از شغل خنده دارم که به خاطرش روزی 8 ساعت درگیر عدد و رقم هستم، بقیه روز بعلاوه همون 8 ساعت و گاهی حتی در خواب، در حال ریدن هستم. این میشه که میگم نباید این کلمه رو از من بگیری. برای امروز بس نیست؟</description><category>ایستگاه دروازه شمیران</category><author>ایستگاه دروازه شمیران</author><pubDate>Sun, 14 Jul 2019 12:04:45 +0430</pubDate></item></channel></rss>