https://virgool.ir/feed/@D.Farsiمن یک فرهنگی بازنشسته‌‌ام و dabirefarsi.com را می نویسم. همگی به دبیر فارسی دعوتید؛ بفرمایید!fa2026-11-11 13:05:55https://files.virgool.ir/upload/users/65633/avatar/Wi3bfP.pnghttps://virgool.ir/@D.Farsihttps://virgool.ir/@D.Farsi/آدم-های-منطقی-و-احساسی-x9bchbtvjp1gاز آخرین روزی که مطلبی در ویرگول نوشتم و رفتم، حدود 3 سال می‌گذرد و امروز برای آشتی دوباره با ویرگول و ویرگولی‌ها برگشته‌ام.آنچه مانع بازگشتم به ویرگول و نوشتن در این فضای جالب و دوست‌داشتنی می‌شد؛ مسائل و مشکلات و بحران‌هایی بود که شاید در زمان مناسب از ـ بعضی بخش‌های جذاب ـ آنها بگویم، اما اکنون برای رعایت حال خوانندگان عزیز، از آنها می‌گذرم. ***هر آدمی وقتی در شرایط ناخواسته و دشوار و غیرقابل‌تحمل قرار می‌گیرد، ابتدا تلاش می‌کند که در آن شرایط زمانی و مکانی، آشنایی برای خود دست و پا کند؛ حال این آشنا می‌تواند یک فرد، یک مکان، یک خاطره، یک موجود، یک رویداد یا هر چیز دیگری باشد.این دنبال آشنا گشتن، شاید نخستین فعالیت مغز آدمی است که در صدد ایجاد آرامش در وجود انسان است و هدفش از این کار در امان نگاه داشتن انسان از خطرات و گرفتاری‌هایی است که ممکن است، برای انسان پیش بیاید.چون اگر انسان احساس آرامش نکند، ممکن است دست به کارهایی بزند که عجولانه‌اند و او را به دردسرهای بزرگتر و خطرناک‌تر می‌اندازند.اما اگر تصور کند که در این شرایط چیزی آشنا وجود دارد، اعتماد به نفسش بالا می‌رود و دستخوش هیجانات و رفتارهای اشتباه و گاه مُهلِک و کُشندۀ ناشی از آن نمی‌شود.همیشه در آرامش، بهتر می‌توان اندیشید و تمام یا بیشتر جوانب قضیه را بررسی نمود و راهکارهایی مناسب و عملی برای برون رفت از بحران و دردسر ایجاد شده ارائه نمود.نکتۀ مهم و جالب اینجا است؛ در شرایط بحرانی بخشی از مغز ما تصمیم می‌گیرد که وظیفه‌اش، حفظ ما و زندگی‌مان از خطرات است و بدون تفکر منطقی و از روی احساس و هیجان تصمیم گرفته و کار می‌کند.اما در شرایطی که آرامش و امنیت تقریبی برقرار باشد؛ بخش دیگر از مغز ما که منطقی می‌اندیشد و تصمیم می‌گیرد، به کار می‌افتد و تلاش می‌کند، راهکار بهتری با صبر و شکیبایی برای رهایی از آن بحران به ما پیشنهاد کند.پس هر دو بخش مغز ما به نفع ما کار می‌کنند. بخش اول مغز، مانند سرباز دیده‌بانی است که حضور خطر یا دشمن را درک کرده و بدون فکر در صدد از بین بردن دشمن است و اقدامات او از روی صبر و آرامش و منطق نیست و گاه به جای کمک به ما، برایمان دردسرهای تازه می‌آفریند.اما بخش دیگر مغز ما با تکیه بر انبوه تجربیات شخصی و نیز دانسته‌های ما از تجربیات دیگران و مطالعات و آموخته‌ها؛ در آرامش بیشتری کار می‌کند و ما را از بیشتر گرفتاری‌های پیش آمده به ساحل نجات رهنمون می‌شود. ***آدم‌های اطراف ما هم، مثل همین دو بخش مغز هستند.یک گروه احساساتی، هیجانی و غیر منطقی‌اند که البته تعدادشان هم کم نیست و گروه دیگر عقلانی، صبور و منطقی‌اند و شوربختانه؛ تعدادشان به فراوانی گروه اول نیست!در برخورد با گروه دوم هیچ مشکلی نداریم و می توانیم روی آنها حساب کنیم و از کمک آنها بهره‌مند شویم.اما در برخورد با گروه اول، باید احتیاط بیشتری کنیم و بکوشیم؛ ابتدا با کمی همراهی، هیجان و شور آنان را کم کنیم و آرام‌آرام به قول معروف؛ «از خر شیطان پیاده‌شان کنیم» و از کوره‌ راه احساس، به بزرگراهِ سلامتِ منطق و آرامش هدایت‌شان کنیم.برای همۀ شما عزیزان؛ اطرافیانی آرام، صبور و منطقی آرزو می‌کنم. (درددل یک منطقی گرفتار هیجانیانِ تُند!)سعید بیگیسعید بیگیThu, 27 Jun 2024 02:36:13 +0330https://virgool.ir/@D.Farsi/اسیر-زندان-تجربه-های-شخصی-irkqwzoogryrاسیر زندان تجربه های شخصی منِ بیچاره؛ اسیر زندان تجربه‌های شخصی خودم! سال‌ها پیش در کتابی (اگر اشتباه نکنم؛ خداوند الموت) عبارت جالبی خواندم.« همۀ انسان‌ها در زندان تجربه‌های خود اسیرند! یعنی اسیر و زندانی تجربه‌های شخصی خود هستند! »یعنی وقتی مسئله‌ای برای ما پیش می‌آید؛ از دانش و معلومات خود استفاده می‌کنیم و راه حلی برای آن می‌یابیم.در اصل ما بر اساس تجربه‌ها و دانش خود شروع به برنامه ریزی برای حل مسئله می‌کنیم.و از زاویۀ همان تجارب و دانسته‌های شخصی مان به مسئله نگاه می‌کنیم.و روشن است که با تمام توان می‌کوشیم، خود را از شَرّ دردسرهای پیش آمده خلاص و رها کنیم. این تلاش‌ها چون از تجربه‌های ما تاثیر می‌گیرند، بنابراین در چند مسیر محدود و مشخص عملیاتی می‌شوند.و ما هیچ گاه به مسیرهایی که خارج از محدودۀ یاد شده است، حتی فکر نمی‌کنیم!چه رسد به این که به آنها نزدیک شویم و بر اساس آنها عمل کنیم.البته این امری بدیهی و روشن است که انسان دوست ندارد، از مسیرهای نامشخص و نا آشنا بگذرد.او همواره هراس دارد که وقت، انرژی و امکاناتش را از دست بدهد.(همان اصل مقاومت در برابر تغییر؛ که عامل بسیاری از نابسامانی‌ها و درجا زدن‌های ما در زندگی است!) در واقع هنگامی که فردی با مسئله ای روبرو می‌شود، اقدامی را برای گذر از آن انجام می‌دهد.حال فرقی نمی‌کند، موفق شود یا نشود؛ تمام اتفاقات به عنوان تجربه‌های موفق و ناموفق در ذهنش ثبت می‌شود.انسان تصور می‌کند، این تجربه‌های ذخیره شدۀ ذهنی، در تمام موارد در آینده به کمکش آمده و یاریش خواهد کرد!این تصور بسته به شرایطِ فرد، تجارب و مسئلۀ پیش آمده؛ گاه درست و گاه نادرست است. بدین معنی که در برخی موارد مفید و در برخی موارد دیگر بی اثر و نامطلوب است.یعنی ممکن است راه حل مورد نظر که یک بار مفید بوده، دیگر به کار نیاید.این موضوع دایرۀ ابتکارات و خلاقیت‌های ذهنی انسان را محدود می‌کند.به طوری که این محدودیت در حد همان چند تجربۀ قبلی فرد باقی می‌ماند.به عبارت دیگر دانش و تجربه‌ای که باید راهگشا باشد، عاملی برای سکون و درجا زدن ذهن انسان می‌شود.و چون مانعی محکم و نامشخص بر سر راه شکوفا شدن استعدادهای فرد قرار می‌گیرد. حکایت « بیچارۀ بر بامِ حیرت مانده…! » حکایت معروفش، ماجرای فردی است که بالای بام رفته بود و نمی‌توانست پایین بیاید.ملا نصرالدین معروف را خبر کردند.او پیشنهاد کرد؛ طنابی را برایش بیندازند و او به کمرش ببندد و بعد او را آرام آرام به سمت خود بکشند!مردم کشیدند و او با مُخ بر زمین خورد و زخمی و خون آلود شد.ملا نصرالدین در پاسخ اعتراض مردم گفت: من بارها با همین روش افرادی را از چاه بیرون آورده‌ام!اکنون نمی‌دانم چرا این روش موثر واقع نشد و نتیجه نداد! با کمی دقت متوجه می‌شویم که نمونه‌های فراوانی از این دست، در زندگی روزمره دیده می‌شود.مثلا وقتی سرمان درد می کند و با یک قرص مُسکِّن خوب می‌‌شود؛ به همه همان را توصیه می‌کنیم.غافل از این که ممکن است، سردرد کسی به خاطر ضعف بینایی باشد.یا سردرد دیگری به خاطر ضربه‌ای باشد که بر سرش خورده است. گاهی اوقات اطرافیان ما به قول معروف؛ خارج از گود نشسته‌اند و ماجرا را از دور مشاهده می‌کنند.آنها به دلیل همین دور بودن از مسئله، نکاتی را متوجه می‌شوند که ما از نزدیک قادر به دیدنش نیستیم.هم چنین تجربه‌های متفاوتی دارند که ممکن است راه حل مسئلۀ ما نیز در همان تجربه و دانش نهفته باشد.خوب است به این نکته هم توجه داشته باشیم و با دیگران مشورت کنیم.با این کار دنیای تجربه‌های خود را وسیع‌تر می‌کنیم و سریع‌تر به نتایج مطلوب دست پیدا می‌کنیم.سعید بیگیسعید بیگیSat, 27 Mar 2021 17:03:03 +0430https://virgool.ir/@D.Farsi/درجستجوی-انسان-k9jfjojlshdlدیوجانس حکیم دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر: «کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست!» گفتند: «یافت می نشود، جسته ایم ما.» گفت: «آن که یافت می نشود، آنم آرزوست!»این شعر زیبا و پر مغز منسوب به «مولانا» است.اصل شعر را می‌توانید، در غزلیات «مولانا» در «دیوان شمس» ببینید.این بیت به حکیم یونانی «دیوجانس یا دیوژن» اشاره می‌کند که در روز روشن چراغ در دست گرفته بود و می‌گفت: «من در جستجوی انسانم!»آنها که او را می‌دیدند، به او می‌خندیدند و مسخره‌اش می‌کردند و می‌گفتند: «بیچاره عقلش را از دست داده و دیوانه شده!...»درست مثل دیوانگانی که در تیمارستان بستری و تحت درمان هستند. آنها همۀ مردم، از جمله روان‌پزشکان را دیوانه می‌پندارند!اما دانایان و عاقلان آن روزگار، درک کرده بودند که این حکیم دانا چه می‌گوید.او کاملا هوشیار و عاقل بود و می‌دانست چه می‌گوید و چه می‌کند.این مسئله مربوط به چند هزار سال پیش است که روابط انسان‌ها بسیار ساده‌تر از روزگار ما بود و به این پیچیدگی نرسیده بود.اوضاع روابط انسانی در دنیای امروز روشن است!با این شرایط امروز؛ اگر ما نیز چراغی در دست بگیریم و به دنبال «انسان» بگردیم؛ آیا کار درستی انجام داده‌ایم؟و دیگر اینکه چند درصد از افراد جامعۀ امروز ما را به جنون و دیوانگی متهم خواهند کرد؟شما چگونه می‌اندیشید؟سعید بیگیسعید بیگیSat, 25 Jan 2020 14:24:42 +0330https://virgool.ir/@D.Farsi/غضنفر-را-بگیرید-eg3luveall9bامروز شنیدیم که آقای برنامه و بودجه، به دو نهاد آموزشی غیر دولتی لطف کرده‌اند و از سر بنده نوازی و در راستای حمایت از اقشار ضعیف جامعه، ایشان را مورد تفقد قرار داده و از مالیات معاف فرموده‌اند.این در حالی است که کارگران و کارمندان بسیاری، پیش از دریافت حقوق خود مالیات را پیشاپیش پرداخته‌اند!برای ایشان (آقای برنامه و بودجه) و همراهان و همکاران و همیاران‌شان در دولت امیدوار، آرزوی توفیق روز افزون داریم و برای ایشان (همان نهادهای مستضعف آموزشی غیر دولتی) آرزوی جیبی پر پول داریم تا بتوانند آن مبلغ ناچیز (شِندِرغاز) مالیات ناقابل خود را به دولت بپردازند.خدا را شکر وضعیت مالی دولت‌مان آن قدر خوب است که به این مبالغ ناچیز ابدا احتیاج ندارد.برای دولت و دولتیان نیز آرزوی خزانه‌ای پر از اعتبار و سرمایه و نقدینگی داریم.و در انتها برای مردم عزیزمان دلی دریایی، حوصله ای فراوان و صبری ایوبی آرزومندیم. عزّت زیاد!ــــــــــــــــــــپ.ن. ... حتما شما هم شنیده‌اید که مربی فریاد می‌زد، رونالدو را رها کنید و غضنفر را بگیرید! عکس فوتبالی و این ماجرای فوتمالی از این جهت به هم مربوطند. پاینده باشید!سعید بیگیسعید بیگیThu, 05 Dec 2019 18:36:57 +0330https://virgool.ir/@D.Farsi/وای-به-کُلوخ-yp97uk9pzyfpکُلوخ!خدا بیامرزد جمیع رفتگان ما و شما را!روانشاد پدرم، مثل خیلی از قدیمی‌های دیگری که سراغ دارید و داریم؛ سینه‌ای داشت مملو از شعر و مثل و حکایت که خیلی هم به موقع و بجا نقل می‌کرد.یکی از آن مثل‌های جالب این بود: «برف میاد، وای به کلوخ! بارون میاد، وای به کلوخ!»حتما شما هم می‌دانید «کلوخ» چیست؟کلوخ؛ تکه‌ای گِل نپخته که هیچ کسی آن را شکل نداده باشد و خودش از به هم پیوستن ذرات خاک در مجاورت رطوبت تشکیل شده باشد!(شبیه تعریف‌های علمی درس علوم تجربی یا زمین شناسی شد!!)معنی ضرب المثل: «وقتی باران و برف می‌آید؛ ذرات کلوخ چون با فشار به هم نچسبیده‌اند، به راحتی در زیر باران و برف از هم باز شده و به خاک تبدیل می‌شوند و از بین می‌روند.»مفهوم ضرب المثل: «در سختی‌ها و مشکلات، همیشه آن طبقۀ اجتماعی که بیشترین آسیب را متحمل می‌شود؛ طبقۀ اصطلاحا سه (3) و ضعیف جامعه است که از نظر درآمد اقتصادی پایین و از نظر تعداد افراد معمولا فراوان است.»قطعا در اتفاقاتی که پس از گران شدن ناگهانی بنزین روی داد؛ بیش از همه، طبقات و دهک‌های پایین اقتصادی (کلوخ!) جامعه از پیامدهای آن، آسیب‌های جدی و اساسی دیده و خواهند دید.در این رهگذر، بر مسئولان امر واجب است؛ با پیش بینی و برنامه‌ریزی‌های لازم مقدماتی را فراهم نمایند تا این عزیزان کمترین آسیب و رنج را متحمل شوند. چنین باد!سعید بیگیسعید بیگیSun, 24 Nov 2019 19:37:37 +0330https://virgool.ir/@D.Farsi/دشمن-دانایی-چیست-r2drmiqncyekتوهم داناییاز روزی که یادمان می‌آید درِ گوشمان به آهستگی یا با صدای بلند فریاد زده‌اند که:«نادانی و جهالت، دشمن دانایی است!»و یک نفر حرف دیگری زد:«توهم دانایی، دشمن دانایی است!» «استیون هاوکینز»و من حالا که خوب فکر می‌کنم؛ می‌بینم انصافا حرف درستی زده است. کسی که نادان باشد، از دانستن فرار نمی‌کند. درست مثل کسی که خوابیده باشد، می‌توان او را از خواب بیدار کرد.اما کسی را که خودش را به خواب زده، هیچ وقت نمی‌توان بیدار کرد!درست مثل کسی که گرفتار «توهم دانایی» است! یعنی تو فکر می‌کنی که مطلبی را می‌دانی، بنابراین برای دانستنش هیچ تلاشی نخواهی کرد یا لااقل در برابر دانستنش مقاومت خواهی کرد.کاش از خواب غفلت بیدار شویم!بسیاری از مشکلات و خطاهای گفتاری و رفتاری ما نتیجۀ همین توهم آگاهی و دانایی است.یکی بیاید و مرا از توهماتم بیرون بیاورد! آهای! کجایی؟...سعید بیگیسعید بیگیTue, 12 Nov 2019 19:45:20 +0330https://virgool.ir/@D.Farsi/خواندن-و-نوشتن-jlxcycabdzwyخواندن و نوشتن؛ آفریدنمن می‌نویسم؛ پس هستم و برای بودن و ماندن، خود را نیازمند نوشتن می‌دانم. البته این نیاز از جنس نیازهای دنیایی و مادی نیست، بلکه نیازی فکری و روحی است. نوشتن چون خواندن به من آرامش می‌دهد. نوشتن نوعی آفریدن است و آفریننده، هیچ گاه از ساحت و محدودۀ زمان حذف نمی‌شود. نوشتن یعنی جاودانگی!خواندن اما، دریچه ای به جهان‌های دیگر است و در پوست دیگران نفس کشیدن. خواندن یک عمر تجربه‌های دیگران را با جرعه‌ای چشیدن و لبریز شدن است و این هر دو از رویدادهایی هستند که با روح آدمی سر و کار دارند. به همین جهت کم نظیرند و تجربه‌ای هر دم و هر آن تازه و لذت بخش! هماره سرشار از این لذت‌ها، مانا، خوانا و نویسا باشید.سعید بیگیسعید بیگیFri, 16 Aug 2019 23:57:23 +0430