https://virgool.ir/feed/@Creazy_oceanمن اقیانوس نیستم در حقیقت قطره‌ای کوچیکم که رویای اقیانوس رو دارم. قراره اینجا جلساتی که با روان‌شناسم دارم رو منعکس کنم...بهم گفته نوشتن یک تمرین روانیه برای اینکه روانی نباشم!fa2026-11-12 15:19:45https://files.virgool.ir/upload/users/42649/avatar/Wx7F1T.pnghttps://virgool.ir/@Creazy_oceanhttps://virgool.ir/@Creazy_ocean/ماری-ماری-مریم-نامُقَدّس-sgn8vfmxrkreدیروز چندمین جلسۀ روان‌درمانیم بود... اما نمیدونم چندمین جلسه.انگار که این دو سه ماه هزار سال گذشته باشه برام. نه اینکه سخت گذشته باشه، منظورم از نظر حجم تجربه زیسته‌ایه که بدست آوردم. بارها به خودم سفر کردم و برگشتم. خندیدم، گریه کردم، بعضی روزا از امید به زندگی در حال انفجار بودم و بعضی روزا مات و مبهوت ساعت‌ها به سقف خیره شدم. آخرین باری که آرزوی مرگ کردم، هفته پیش توی میدون ولیعصر بود. دوستام اون سمت میدون منتظرم بودن و من داشتم از خیابون رد میشدم. همینطور که نگاهم به دوستام بود و از دور میدیدمشون، دعا کردم این 206 سبزی که داره نزدیکم میشه، زیرم کنه و همه چیز تموم شه.عجیبه ولی حتی در اون لحظه هم فکر میکردم زندگی زیباست و دوست دارم زندگی کنم... برای همین حسِ عجیب بودنه که اومدم روان‌درمانی. چون همیشه حس کردم عجیبم و با بقیه فرق دارم. از اینکه میبینم آدما چقدر راحت به زندگی و مسائلشون نگاه میکنن، شگفت‌زده میشم... به دوره روان‌درمانی اومده بودم تا شگفت‌زده بشم و حالا میبینم که شگفت‌زدگی همۀ چیزی نبود که به دنبالش اومده بودم. هنوز نمیدونم همۀ چیزی که بدنبالش اومدم چیه، فقط میدونم که باید با خونسردی و آرامش، دونه دونه مراحل روان‌درمانی رو طی کنم و نا امید نشم. هر جلسه که میگذره چیزی میفهمم که قبلا نمیدونستم و شگفت‌زدگی قطره قطره داره راهش رو به زندگیم باز میکنه. دیروز که رفتم پیش آقای روان‌شناس، حال خوبی داشتم. خوشحال بودم اما نمیتونستم لبخند بزنم. ترسیده بودم، از قدرتی که بدست آوردم. آمادئوس بدون هیچ کلامی ترکم کرده بود و من این غم عظیم رو تاب آورده بودم. منی که مثل پیچک دور آدمها میپیچیدم و موعد جدایی خودم رو به در و دیوار میکوبیدم، حالا آروم روی مبل سفت و سخت آقای روان‌شناس نشسته بودم و تنها چیزی که آزارم میداد، فشارِ یک تیکه چوبِ بیرون زده از پشتیِ مبل آقای روان‌شناس بود. از قدرتم برای آقای روان‌شناس گفتم. گاهی اوقات فکر میکنم نکنه وقتی درباره دستاوردها و حسای خوبم صحبت میکنم، حرفام رو جدی نگیره و فکر کنه اغراق میکنم. بهرحال اون روان‌شناسه و بازی آدما رو بهتر ازخودشون میشناسه. بعضی وقتا از پیشرفتم براش میگم و دستام رو توی هوا تکون میدم. بعد به چشمای بی‌تفاوت آقای روان‌شناس خیره میشم و میرم توی جلدش. توی پیچ‌های مغزش میگردم اما چیزی پیدا نمیکنم. باز با خودم میگم آره حتما همین فکر رو میکنه و بعد از همون راهی که اومدم برمیگردم توی جلد خودم و از خودم میپرسم چرا دارم اغراق میکنم وقتی که همون آدم ضعیف گذشته هستم؟ آیا متوجه نیستم که درمان به این زودی‌ها اتفاق نمیفته و اینها همه احساسات موقتیه؟ چرا باور نمیکنم که بعد از تموم شدن دوران روان‌درمانیم دوباره به سیاه‌چاله سرد و تاریک ذهنم برمیگردم؟ بعد از جلد خودم خارج میشم و مثل یه روح میرم بین شمعدونی‌های آقای روان‌شناس میشینم و به هر دوتامون نگاه میکنم. اون لحظه همه چیز برام پوچ و بی‌معنا میشه. از بازی‌هایی که دختر بچه‌ی موطلایی درمیاره کلافه میشم و تلاش آقای روان‌شناس برای دختربچه‌ای که روان معیوبش قابل تعمیر نیست، خستم میکنه. دلم میخواد به هر دوتاشون بگم که بی‌فایده‌س. دلم میخواد بهشون بگم که چاییشون رو بخورن و برن دنبال زندگیشون چون در پایان دختر مو طلایی با یه کاور خوشگل و محکم میره بیرون و موفق میشه و جهان رو فتح میکنه بدون اینکه دونسته باشه کیه و کجای جهان قرار داره. انگار که تو حباب بوده باشه. انگار که هیچوقت هیچ حسی رو به درستی درک نکرده باشه و فرق بین رنج و شادی رو نفهمیده باشه....درباره احساسم نسبت به غم و شادی به آقای روان‌شناس میگم. میگم وقتی این هفته در مقابل غم، استوار ایستاده بودم، قلبم داشت از جا کنده میشد. به این فکر میکردم که اگر روزی در مقابل شادی هم استوار بایستم چی؟ انگار که زبونم رو برای نچشیدن یه بادوم تلخ بریده باشم و حالا هر کاری میکنم، توت‌فرنگی‌های فصلی هم حسی رو در من بیدار نمیکنن. چطور باید غم و شادی رو در کنار هم نگه دارم؟ آیا اصلا باید نگه دارم؟ غم برام درک عمیق میاره و شادی منو سرشار از زندگی میکنه. اما چرا آدمی تلاش میکنه غم‌ها رو نابود کنه و شادی‌های حتی بی‌اهمیت رو هم کش بده؟ مگه نمیگن که زندگی تعادله؟ پس چرا همیشه شنیدم که شاد باشید و بخندید و دنیا به تخمتون باشه؟ از اونور غم ما رو تو سیاهچاله افسردگی اسیر میکنه اما اگه نباشه که میشیم یه مشت زامبی شاد و خندون و بی‌مغز. آقای روان‌شناس بهم جواب میده که رنج وجود داره اما شادی ساختنیه. هنوز وقت نکردم به این جمله عمیقا فکر کنم اما حدس میزنم یه جمله مهم و کلیدیه و باید تو زندگیم میداشتمش. آیا واقعا رنج ابدی و ازلیه در زندگی ما؟ نکنه ما از رنج آفریده شدیم و درد میکشیم زیرا که باید درد کشیده باشیم؟ آیا این رنج ما رو به سمت متعالی‌تر شدن هدایت میکنه یا فقط هست که بوده باشه؟ من مطمئنم که مفهومی به نام "متعالی‌تر شدن" توی زندگی وجود داره. نمیدونم دقیقا اسمش همین باشه، اما یک حسی دارم وقتی که یک چیز جدید میفهمم یا حسی جدید رو تجربه میکنم. انگار که اون چیز یا اون حس به درونم سفر میکنه. میره و میره تا بالاخره جای خودش رو پیدا کنه و بشینه و در درون من به زندگی خودش ادامه بده. با من بیاد. با من بزرگ بشه. انگار که من با درونم هزاران هزار نفر باشیم. انگار که من هزاران حس مختلف باشم. خیلی قشنگه اما فقط 2 تا مشکل وجود داره. اولیش اینه که اون حسا باید پیدا بشن. حسایی که من گمشون کردم یا شاید اصلا هیچوقت نداشتمشون. دومین مشکل اینه که اون حس باید سفر کنه. باید بیاد و بیاد تا جای خودش رو در درونم پیدا کنه اما درون من فقط به اندازه خودم جا داره. اون حس باید افکار قدیمیمو کنار بزنه گویی که داره دنده‌هامو کنار میزنه و اونقدر زور بزنه تا جای خودش رو توی من باز کنه و باعث آگاهیم بشه. اینجوری میشه که من بزرگ میشم و اینجوری میشه که ابعادم گسترش پیدا میکنه. خیلی قشنگه اما خیلی درد داره. شاید رنج آدمی که میگن همینه. شاید رنج آدمی همون رنج از آگاهیه. روزی که آمادئوس ترکم کرد از خشم و ناراحتی پر بودم و یک چیزی تو ویرگولم نوشتم. 2 روز گذشت و خورشید دوباره طلوع کرد. حالا حالم خیلی بهتر بود، آمادئوس رو بخشیده بودم و دوباره براش یه چیزی تو ویرگول نوشتم. آقای روان‌شناس درباره اختلاف این دو متن بهم گفت و اینکه نفرت رو نباید منتشر کرد. چون نفرت مثل یه دسته از موهای زبر شیطانه. هرچی بیشتر توی دستت بمالیشون، بیشتر گوله میشه و اونقدر بزرگ و بزرگ میشه که یه روز میبینی توی این گوله موی چندش‌آور اسیر شدی و داری باهاش غلت میخوری بدون اینکه بدونی به کجا داری میری. آقای روان‌شناس بهم گفت حتی اگر یک نفر هم نوشته‌هام رو بخونه نباید نفرت رو منتشر کنم چونکه همون یک نفر برای مقدس بودنِ فعلِ نوشتن کافیه. توی متن اول فقط با آمادئوس دشمن بودم و اونو به جهنم تبعید کردم چون یه آدمه پلیده. آقای روان‌شناس یه چیز بزرگ دیگه هم بهم گفت که هنوز به طور کامل درکش نکردم... اینکه ذات هر انسانی با فعلی که انجام میده تفاوت داره. آمادئوس یک رفتار بد رو در قبال من انجام داده اما آیا به این معنیه که آمادئوس یک آدم بده؟ اون بهم گفت ذات آمادئوس متنافر از کاریه که میکنه و هیچکس اجازه قضاوت کردن و نظر دادن راجع به ذات آدم‌ها رو نداره. من میتونستم بهش بگم آمادئوس رفتار تو یک رفتار نابالغانه و زشته و من نمیتونم با این رفتار کنار بیام اما بجاش گفتم آمادئوس تو رو به جهنم ابدی تبعید میکنم. به آقای روان‌شناس گفتم چیزی که شما ازش حرف میزنین فقط اختلاف توی جمله‌س نه معنا. آقای روان‌شناس توی چشمام نگاه کرد و گفت جهان رو یک جمله تغییر میده. احساس شرم میکنم. اینکه کارم نوشتنه و از این راه پول در میارمو و برای دیگران و خودم مینویسم و همیشه با نوشتن نجات پیدا کردم و حالا کشف کردم که ساده‌ترین چیزها درباره جملات رو نمیدونستم... انگار که هیچی از کاری که میکردم ندونسته باشم. انگار که یه کاور خوشگل و محکم دور مغز کوچیک خودم کشیده باشم.آقای روانشناس ادامه داد: چیزی که دیگری رو به واسطه‌ش مورد سرزنش قرار میدی در خود تو هم وجود داره. رفتار نابالغانه آمادئوس میتونه در تو هم باشه اما هوز به حالت بالفعل در نیومده.به آقای روان‌شناس گفتم: پس میتونیم اینجوری بگیم که ذات تمام انسان‌ها یک ذات واحده و وقتی ذات کسی رو مورد انتقاد قرار میدیم گویی که به ذات خودمون اشاره میکنیم. اون گفت آره اگر بخوایم شاعرانه بگیم. اما من واقعا نمیخواستم شعر بگم. من اون لحظه یک حس جدید داشتم که توی گلوم گیر کرده بود و هنوز راهش رو به درونم پیدا نکرده بود تا سفر کنه. اون بهم گفت فرق ما با سیاستمدارا فقط توی قدرته وگرنه همون میزان پلیدی در درون ما هم وجود داره. اما چون ما قدرت بیانش رو نداریم هیچوقت اون پلیدی‌ها رو بروز ندادیم. برام خیلی عجیب بود و نمیخواستم همچین چیزی رو در مورد خودم قبول کنم. من خودم رو آدم خوبی میدونستم و حالا فهمیدم بدترین نوع قضاوت کردن اینه که در درونت بگی من آدم خوبیم! حتی از اینکه بگی من خیلی آدم بدیم هم بدتره! نمیدونم چرا از این مکالمه‌ها میترسم. منو یاد مکالمه با شاترآیلند میندازه. شاترآیلند دوست‌پسر هم‌خونه من الیا کازانه. شاترآیلند فلسفه خونده و همیشه با قدرت و صلابت عجیبی حرف میزنه. آگاهی اون به حدیه که من کاملا خلع سلاح میشم و میترسم. میترسم که چیزایی که برای خودم ساختم و بهشون باور دارم نابود بشن، مثل باغبون پیر و بی‌کسی که تنها امیدش گلای حیاطی باشن که سرایدارشه. از شاترآیلند میترسم فکر نمیکنم هیچوقت بتونم از ته قلب دوستش باشم. هر بار که باهاش حرف زدم و گفتم مثلا میخام به کودکان کار کمک کنم، بحث رو از یک سطح ساده به یه سطح ژرف و ترسناک مثل پولشویی خیریه‌ها برده و در نهایت هم اینطوری میشه که من هیچی نمیفهمم و هیچی بلد نیستم. شاید هم حقیقت واقعا همین باشه. من هیچوقت در فلسفه عمیق نبودم اما خب بهرحال نظریاتی برای خودم داشتم که حالا میفهمم به تخم کسی نبوده و دیگه باید بلند شم و برای خودم و جهان کاری بکنم. خیلی وقتا حس کردم شاترآیلند دوست من نبوده و فقط برای بودن با الیا کازان من رو هم به بازی راه داده و برای اقیانوس هویت مستقلی قائل نیست. شاید هم اینها همه توهمات مغز بیمار من باشه. باید صبر کنم دوره‌ام جلوتربره تا موقعیت خودم رو نسبت به شاترآیلند پیدا کنم. هنوز فکر میکنم شاترآیلند بهترین پسریه که تا حالا تو زندگیم دیدم و هیچکس به اندازه اون الیا کازان رو خوشبخت نمیکرد.آقای روان‌شناس برای لحظاتی از یک چیز بالاتر صحبت کرد که نسبت بهش هیچ درکی نداشتم. نگاهش مثل زمان‌هایی بود که شاترآیلند داره از یک حقیقت مهم حرف میزنه. اولش ترسیدم و قبول کردم چون نمیخواستم دوباره تو موقعیتهای شاترآیلندی قرار بگیرم. اما کم‌کم که تونستم نظرم رو بگم و ازش سوال کنم حالم خیلی بهتر شد. شاید شاترآیلند هم دوست خوبی برام میشد اگر که همیشه منتظر نبود تا حرفم رو قطع کنه و با یه حرف عمیق‌تر بحث رو پیش بگیره. آقای روان‌شناس سطح آگاهی و پذیرش من رو قبول کرد. این بهم آرامش داد.راستش رو بخواین من سرعت فکر کردنم خیلی زیاده. نه اینکه باهوش باشم ها...نه... منظورم اینه که CPU مغزم خیلی سریع عمل میکنه و مسائل رو خیلی موشکی پردازش میکنه. شاید برای همینه که به مسائل خیلی بیشتر از آدمای دیگه فکر میکنم و براشون هزار تا فرضیه میسازم. اما خب این سرعت بالا یه فایده خیلی خوب هم داره. اینکه در لحظه متحول میشم و تاثیر میگیرم! در همون دقیقه‌هایی که درباره تنافر ذات و رفتار حرف میزدیم... من آروم آروم آمادئوس رو درک کردم. دیگه میفهمیدم که نمیخوام آمادئوس رو به جهنم تبعید کنم. فهمیدم که دیگه نمیخوام بدونم چرا آمادئوس بی‌دلیل و بدون خداحافظی ترکم کرد. انگار که در لحظه و لابلای شمعدونی‌های آقای روان‌شناس به یه درک شهودی رسیده باشم. اما نمیتونم اینها رو برای آقای روانشناس توضیح بدم. احساس میکنم که این احساس خیلی فضاییه و اون درکم نمیکنه. شاید هم حتی بهم بخنده. اما نه...آقای روانشناس هیچوقت بهم نمیخنده همینه که باعث میشه بعضی وقتا از دستش کلافه بشم. قبل‌ترها فکر میکردم که صورتش رو بی‌واکنش نگه میداره تا چیزی رو بروز نده اما حالا میفهمم که اون بی‌واکنشه چون من رو قضاوت نمیکنه. اینکه آدمها به این نقطه برسن که ذات آدمها رو قضاوت نکنن برام اعصاب خورد کنه. این کار نشونه دست یافتن به حقیقته و چون من حقیقت رو ندارم اعصابم خورد میشه. از جنس همون آگاهی شاترآیلند که چون ندارمش کلافه میشم.اینکه کسی رو قضاوت نکنیم کلافه‌ام میکنه آخه چطور میشه بین یک قاتل و یک قربانی فرقی رو قائل نشد؟ چطور میشه به قانون و مدنیت اکتفا کرد؟ پس اخلاقیات؟ پس انسانیت؟ پس اگر اینطوری باشه انسانیت هم یک مفهوم برساخته‌ محسوب میشه. نمیتونم دسته‌بندی نکنم. نمیتونم ادمها رو به خوب و بد تقسیم نکنم. من باید جهان رو مرزبندی کنم من باید قانونهایی داشته باشم. میدونم که یکی از اهداف دوره‌ام اینه که از حالت صفر و یک خارج بشم و جهان رو خاکستری ببینم. اما این صفر و یک‌هاس که به جهان ذهنی من نظم میده. اگر به چیزی وصل نباشم، جهانم فرومیپاشه. به آقای روانشناس میگم اما من هیچوقت یک قاتل نخواهم بود، بهم جواب میده میتونی رفتارت رو کنترل کنی. بهم میگه میزان خوب بودن یک انسان با نسبت غلبه کردنش بر تاریکیهای درونش در ارتباطه. انگار که ما درصدی تاریکی و درصدی روشنایی باشیم و هرچی بیشتر به اونیکی غلبه کنیم، اونیکی بیشتر میشه. پس تعادل چی میشه؟ آیا اینجا نمیتونیم بگیم که تاریکی ابدی و ازلیه اما روشنایی ساختگیه؟ یا برعکس؟ واقعا برام پیچیده و عجیبه و از آقای روانشناس خواستم تا یه کتاب بهم معرفی کنه. امروز رفتم انقلاب گرفتمش. کتاب تئوری انتخاب. باید تا هفته دیگه تمومش کنم خیلی سوال دارم که بپرسم.امروز با برادرم سنجاب کوچولو رفتیم انقلاب. با هم رفتیم سینما و براش لباس خریدم. عجیبه ولی بهم خوش گذشت! حلقه گم شده خانواده داره راهش رو به زندگیم باز میکنه. فقط غصه میخورم که تا حالا کجا بودم؟ این سالها کجا گم شده بودم؟ چرا کسی به کمکم نمیومد؟ چرا هیچوقت مریم مقدس به خوابم نیومد؟آقای روانشناس گفته به گذشته فکر نکنم. من هم فکر نمیکنم. فقط بعضی وقتا تصویر دستای آمادئوس یادم میاد. اما خودم رو سرزنش نمیکنم. امروز یه تدتاک میدیدم درباره شکست عاطفی و میگفت که شکست عاطفی اونقدر تلخه که مثل ترک کردن مواد مخدر میمونه. یک خلا به شکل یه حفره توی زندگیت بوجود میاد و مغز سعی میکنه با تصاویری از گذشته حفره رو پر کنه و تو رو التیام بده. نمیدونم درباره من به چه شکلی اتفاق میفته؟ فقط میدونم که الان نمیخوام هیچ اتفاقی تو زندگیم بیفته. نه میخوام آمادئوس محو بشه و نه میخوام که برگرده. هیچی نمیخوام. فقط میخوام که زمان بگذره و من به گذشتنش نگاه کنم همین.اون شبی که از کار تعدیل شده بودم و آمادئوس هم ترکم کرده بود، خونه آلنده بودم و یهو دلم خواست گل بکشم. اما نتونستم. اونقدر دردمند بودم که حتی نتونستم از روی تخت آلنده بلند شم. تو دو سه سال گذشته 3-4 بار ماریجوانا کشیدم و آقای روانشناس ازم خواست که هیچوقت دیگه هیچوقت امتحانش نکنم. من ماریجوانا دوست ندارم اما خیلی تعجب کردم وقتی فهمیدم خودش استفاده نمیکنه. بخاطر تم بودایی و طبیعت‌گراییش هیچوقت احتمال نمیدادم یه رگِ هیپی صلح‌طلب نداشته باشه. اون درباره سیستم برنامه‌ریزی شدۀ پشت ماریجوانا گفت و اینکه ماریجوانا یه اسلحه روی شقیقه‌س... مستقیم به مغزت شلیک میکنه بی اونکه فهمیده باشی داری میمیری. ماریجوانا چرخه مولد افکارت رو از کار میندازه و وقتی که فکر نمیکنی، انگار مردی. اون برام توضیح داد که چطور آمریکا از ماریجوانا برای خاموش کردن بزرگترین جریان فکری دنیا یعنی هیپی‌ها استفاده کرد و چطور این اسلحه مغزی از یک سالی به بعد توی ایران به وفور در دسترس قرار گرفت. چون که ماریجوانا بهت قدرت فکر کردن و باز فکر کردن میده. فاجعه از جایی شروع میشه که توی فکر کردن درجا میزنی و توی سیاه‌چالۀ ذهنت اسیر میشی. دیگه نمیتونی ازش بیای بیرون. فکر میکنی که داری فکر میکنی و درست هم فکر میکنی، واقعا داری فکر میکنی. اما افکارت همه توی اون سیاه‌چاله‌س و راهی به بیرون پیدا نمیکنه. تا ابد اونجا تنها میشینی و افکارت رو بازتولید میکنی بی اونکه کاری از پیش برده باشی. دوباره توی اون حرفها بود که به درک شهودی دوم رسیدم. فهمیدم که میخوام همینجا باشم توی همین دنیای واقعی با اینکه مزه زهرمارِ بادوم تلخ میده ولی مزه‌ش واقعیه. آقای روانشناس از تاثیرات مخرب ماریجوانا بهم گفت. اینکه هر ماده مخدری یک پروسه ذهنی داره و پروسه روانی ماری این شکلی اتفاق میفته که تو ته هرچیزی رو بدون طی کردن زمانش میبینی. مثلا وقتی توی طبیعت وید میزنی و ازش لذت میبری، کم‌کم دیگه نمیتونی تو حالت عادی ازش لذت ببری. وقتی با دوستات میگی و میخندی، یه لذت بی‌نهایت رو تجربه میکنی و دیگه تو حالت عادی نمیتونی از جمع دوستات لذت ببری. یکی از بدترین تجربه‌ها تجربه همزمان LSD و سکسه. اون آدم بیچاره دیگه نمیتونه در حالت عادی سکس داشته باشه. اما ماری برای فلج شدنه و این میشه یه تنهایی تدریجی. ماریجوانا احساسات رو در تو رها میکنه بی اونکه اجازه داده باشه این احساسات در تو سفر کنن و خودشون راه خودشون رو پیدا کنن. همین میشه که میشیم یک مشت جوون سرگردون با احساسات ول و متناقض که تو خودمون میلولیم بی اونکه واقعا کاری کرده باشیم. فهمیدم که این ماری اون ماری مقدس نیست و چه خوب که هیچوقت گلباز نبودم. ماری برای در خود موندنه در حالی که من برای بیرون اومدن به روان‌درمانی اومدم. تا اینکه آقای روانشناس هم مشت آخر رو تو صورتم کوبید و گفت وقتی ماری مصرف میکنی مثل اینه که داری دستت رو تو دست سیستم و سیاست میگذاری. بهم کتاب ذهن هولوتراپیک رو معرفی کرد. امروز از انقلاب خریدمش اما میترسم شروعش کنم. از دیدن حقیقت میترسم مادامی که نوشته بودم آمادئوس تو بزدلی و من به جستجوی حقیقت آمده‌ام. حالا میفهمم چرا ذات انسان قابل قضاوت نیست... انگار همون ترس آمادئوس رو در خودم دیده باشم. اما ذات قابل انکشاف هست. این جمله آخر رو آقای روانشناس گفت و گفت که بیشتر دربارش برام توضیح میده. فکر میکنم ادامه این بحث آرومم کنه و بالاخره توی این بحث قاتلا به سزای اعمالشون برسن و قربانیا حقشون رو بگیرن.در پایان آقای روانشناس بهم گفت که از جلسه دیگه قراره وارد لایه‌های عمیقتر بشیم و خودم رو آماده کنم چون موج جدیدی از درد تو ره... من منتظر یه 206 سبز بودم که زیرم کنه چرا نباید آماده باشم؟ حرفم رو باور نمیکنی اما راستی راستی من به جستجوی حقیقت آمده‌ام...اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهWed, 01 May 2019 02:21:04 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/سگِ-مرده-سگِ-زنده-gxknqytb7qcgصبح که بیدار شدم حس بدی داشتم. سرم سنگین بود و همونطور که توی تختم دراز کشیده بودم، غم روی سینم سنگینی میکرد.امروز باید تصمیم میگرفتم. دیگه زمانی نداشتم که برای خودم بخرم. امروز باید تکلیفم رو با آمادئوس روشن میکردم. براش یک پیام طولانی (که دوست دارم اسمش رو نامه بذارم) نوشتم و توی تلگرام فرستادم.حالا ساعت ۱۲ شبه، توی تختم دراز کشیدم و غم کمتر از صبح روی سینم سنگینی میکنه با اینکه آمادئوس پیامم رو سین نکرده. حس میکنم همین که براش نوشتم و رنجم رو به کلمات سپردم انگار کار خودش رو کرده و تاثیرش رو گذاشته. شاید آقای روان‌شناس راست میگه که نوشتن در زندگی من معجزه میکنه. عجیبه برام...این همه سال آدم‌های زیادی بهم گفتن که خوب مینویسم و با نوشته‌هام ارتباط برقرار میکردن. همیشه با یه تواضع مضحک میگفتم وای دستتون درد نکنه و دوباره گورم رو گم میکردم توی جزیره‌ی خودم. خب شاید این راه ارتباط تو با جهان بوده چرا فکر میکنی دارن ازت تعریف میکنن و باید تواضع نشون بدی؟حالا میدونم... نوشتن همون ودیعه الهیه، همون چیز اسپشیال توی زندگی. از همون چیزایی که آدما برای پیدا کردنش میرن جنگلای آمازون، میرن پیش روان‌شناس، میرن وید میکشن یا میرن خودکشی میکنن.آمادئوس رو سرزنش کردم که من چه بدی در حق تو کردم که سزاوار این رفتارم؟ حالا از خودم میپرسم هستی چه بدی در حق تو کرده که سزاوار این بی‌توجهی باشه؟ جز اینکه چیزهای خوب برات به ودیعه گذاشته؟ مثل نوشتن، حرف زدن، مکالمه.خدایا دلم برای آمادئوس میسوزه. حتی شهامت باز کردن یک پیام رو هم نداشت. انگار که از مواجه شدن با خودش وحشت داشته باشه. چقدر ازش خواهش کردم و چقدر ازش خواستم فقط پیامم رو باز کنه تا فقط با هم خداحافظی کنیم. اما دریغ... چنین چیز ساده‌ای، چنین مکالمه‌ پیش‌پا افتاده‌ای میتونست هر دوتامون رو نجات بده و چقدر تلخه ناتوانی در مکالمه.باراِلاها نصف زبونِ درازم رو ببُر و به آمادئوس ببخشا. دلم تنگ شده برای شونه‌های فراخش و دستای قشنگش. اما که دیگه مهم نیست... آقای روان‌شناس میگه زیبایی فقط آغاز راهه. آره انگار سفر چیز دیگه‌ایه، مقصد جای دیگریه و آمادئوس ثابت کرد همسفر نیست. حالا باید تنهایی سفر کنم و اونقدر سفر کنم تا زمان بگذره چون کمکم میکنه.. زمان کمکم میکنه... کم‌کم یاد میگیرم وقتی چشامو میبندم یادش نیفتم...یاد کاپشن جینش، تی‌شرت‌های مِتالش، ۲۰۶ سفیدش و ساعت عجیبش...آمادئوس یه ساعت عجیب داشت که هیچوقت نمیفهمیدم چطور زمان رو نشون میده. میخواستم دوشنبه یک چیزی بنویسم درباره اینکه ساعتش زمان رو درست بهم نشون نمیده چون در ساحت آمادئوس زمان بی‌معنیه! ریدی با این خایه‌مالی ذهنی و انتزاعیت. حالا عن شدی که فهمیدی این جمله توعه که بی‌معنیه؟ دیگه الان میدونم که زمان معنای زندگیه، زمان معنایِ معنایی که میخواستم دوشنبه بنویسم رو عوض کرده پس چطور میتونه بی‌معنا باشه؟ آقای روان‌شناس درباره زمان بهم گفت... اینکه فکر میکنیم همیشه زنده‌ایم و همیشه همینقدر جوون و زیبا و پرانرژی هستیم...انگار که تلنگر خورده باشم... انگار که تصمیم گرفتم بلند بشم.... اما هنوز نمیتونم... هنوز نمیشه... نمیدونم اون کیه در من که صبحا دستامو به تخت میبنده و شبها نگاتیوهای زیبا برام روی سقف میندازه و همین میشه که ساعت‌ها خیره به سقف به آمادئوس فکر میکردم و هیچ... گویی که یک فعالیت خوب و دلنشین پیدا کرده باشم تا باهاش زیر چتر تنبلی‌هام قایم بشم. هرکس که پرسید پس هان چی؟ میگم عذر میخوام... آیا متوجه نیستی چه کار مهمی دارم؟ فکر کردن به آمادئوس! دیگه نه، دیگه نه... هرچند که آمادئوس بزدل بود و هیچ چیز به اندازه یک مردِ بی دَم و دستگاه در پایان یافتن رابطه‌ها نقش نداشته اما خب تمام تقصیرها به گردن آمادئوس نیست.خوب که فکر میکنم آمادئوس از اول همین بود، نقشی بازی نمیکرد. من سعی میکردم فقط خوبی‌ها رو رصد کنم و بهشون رنگِ پررنگ بزنم... من هم با کاهلی و رخوت کم به آمادئوس فشار نیاوردم. مدام اون رو توی شرایط تصمیم گیری میذاشتم چون کار مهمتری نداشتم. مداما بهش میگفتم که حالا ما الان با هم چی هستیم؟ و اون نمیتونست پاسخ بده. نه اینکه بگه نمیدونم، کلا پاسخ نمیداد یعنی اصلا پیامم رو باز نمیکرد! بعد من باید یه آهنگ میفرستادم تا بشوره ببره و دوباره خوب شیم بدون اینکه کاری از پیش برده باشیم.با خودم فکر میکنم شاید باید زمان بیشتری میدادم و تو رو تحت فشار نمیگذاشتم. اما خب... زمان سپری کردنِ تو یک فعالیت مفید و سازنده نبود...فقط زمان رو سپری میکردی بدون اینکه تعاملی داشته باشیم. بدون اینکه فرصتی بدی تا خودمون رو توی رابطه پیدا کنیم و معنای خودمون رو بفهمیم. دوست داشتم بتونیم بر هم پدیدار بشیم اما نشد... این بخش رو مطمئنم تو نخواستی آمادئوس...چند روزه که جواب پیام‌هام رو نمیدی اون هم توی شرایطی که از کار تعدیل شدم و توی هر پیامم بهت میگم که باهام حرف بزن و بهت احتیاج دارم.دیروز که رفتم سوپرمارکت تو راه برگشت توی کوچه وقتی رسیدم جلوی در، چشمم توی رفلکس شیشه به خودم افتاد. همیشه آرایشم رو چک میکردم ولی دیروز وقتی خودم رو توی شیشه دیدم اولین چیزی که از ذهنم گذشت این بود که تو چطور میتونی رنج من رو ببینی و به تخمات نباشه. من امروز سر جاده توله‌سگی رو دیدم که خون بالا آورده و مرده بود. قلبم ایستاد و نفسم به شماره افتاد. از ناراحتی روم رو کردم به یه سمت دیگه و ناگهان دیدم سگ‌های زیادی دراز کشیدن. قلبم داشت از جا کنده میشد و بی‌اختیار سوت زدم. همشون سرشونو آوردن بالا و گوشاشون تکون خورد! زنده بودن! اونا فقط توی یه بعدازظهر بهاری داشتن خواب قیلوله میرفتن! همون لحظه که دیدم همه زنده هستن تو رو فراموش کردم آمادئوس... چون عشق اونجا بود. عشق اون سوت و اون گوش‌های جنبنده بود... عشق توی اون کنش و واکنش با هستی در جریان بود...تو اما انفعالی آمادئوس... شاید هنوز راهت رو، مسیرت رو، رسالتت رو پیدا نکردی... من چه کسی باشم که قضاوتت کنم؟ اما آمادئوس...خودم رو قضاوت میکنم چون من راهمو پیدا کردم! یعنی میخام که پیدا کنم، ۲۰۶ت رو نگه دار آمادئوس، سر همین جاده پیاده میشم...من باید یه کاری کنم و میرم تا برای تمام سگ‌های دنیا سوت بزنم...تو اما میخای بالا سر توله‌سگ مرده بشینی بدون اینکه زحمت سوگواری کردن رو به خودت داده باشی... همونجا میشینی و سین نمیکنی و چیزی نمیگی و هیچکاری نمیکنی...سایه سیاه انفعال بالای سرت همه جا باهات میاد...از لب جدول بلند شو کمی اینورتر بیا، توله‌ی بی‌گناه زیر سایه انفعال تو نمیتونه تجزیه بشه... حتی در مرگ هم فعالیتیست و حتی مرگ هم واکنشِ هستیه و تو حتی از مرگ‌ هم رخوت‌انگیزتر و غم‌انگیز‌تری آمادئوسسایه انفعالِ تو از سر من کم باد آمادئوس...فردا صبح طلوع خواهم کرد!اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهSat, 27 Apr 2019 02:14:11 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/قربانیت-را-من-انتخاب-میکنم-k5ayeia2qcfiامروز یه جلسه تراپی دیگه داشتم و پروردگارا برای نوشتن این متن بهم قدرت بده. شاید سخت‌ترین چیزیه که تا حالا نوشته باشم...با حال خیلی بدی رفتم پیش آقای روان‌شناس. دیروز از کارم تعدیل شدم و وقتی با حال زار به آمادئوس پیام دادم، حاضر نشد باهام تلفنی صحبت کنه و گفت که میدونه این کار نامردیه ولی ببخشمش چون نمیتونه. انگار نه انگار که در رابطه‌ای هستیم. به همین راحتی، به همین خوشمزگی.بار اِلاها... سرشار از قدرتم الان و از درون میسوزم. از درون فرو میپاشم برای رویدادی که کنترلش دست من نیست. پروردگارا به من یه کُلت کمری بده تا با خشم و نفرت شلیک کنم به آمادئوس، اما نه به آمادئوس... به تصویر آمادئوس...به تصویر زیبایی که ازش کشیدم. به تابلوی زیبایی که ازش ساختم. هزاران هزارتا ازش ساختم و هر کدوم رو گذاشتم روی یه چاله‌ پر از خالی‌های زندگیم. فکر میکردم که میتونم تو مسیر پر از چاله‌ی زندگیم، پاهامو روی تصویر آمادئوس بذارم... فاک به من....آمادئوس از جلوی اسلحه‌ام کنار برو تا به خودم که پشت تو قایم شده شلیک کنم. همونیه که منتظرش بودم... میدونستم یکی در درون من منتظره و صدام میکنه...صداش رو میشنیدم و تمام طول دوره‌ام منتظر بودم که پیداش کنم...اما نمیدونستم...نمیدونستم که قرار نیست در آغوشش بگیرم، از اشک و دلتنگی و بوس‌های روی پیشونی خبری نیست... اون سزاوار مرگ بود، مرگ! بوی نم و کهنگی میداد و افکارش پوسیده بود. یه دختر گوگولی و ظریف و دوست‌داشتنی نبود... اقیانوسِ کوچولو متاسف نیستم که باید بمیری...متاسف نیستم که نمیتونم آزادت کنم....اقیانوسِ کوچولو جایی برای تو در زندگی من نیست. جایی برای کمبودها و اشک‌های تو در زندگی من نیست. من فقط برای خودم جا دارم و تو از من نیستی. همونطور که آمادئوس از من نیست. آمادئوس رو قضاوت نمیکنم چون که من فقط برای تحلیل خودم به این دوره اومدم و اونچه که از من نیست نمیتونه مورد تحلیل من قرار بگیره. آمادئوس گورت رو از زندگیم گم کن.... به تمام مقدساتم قسم تو رو به خائوس همون جهنم زیرِ زمین، همون زادگاه ابدیت تبعید میکنم...آمادئوس تو ننگی...ننگی بر ساحت مقدس دوست داشتن.ببین که چطور ریشه‌های سیاهت به بند بند زندگیم پیچیده. پیچیدی توی چت‌هام و فولدرهام و مغزم و حتی تا پلی‌لیستم که پر از آهنگ‌های توعه...آمادئوس ببین چگونه شیره وجودم رو مکیدی و همچون دیوی بزرگ شدی بدون اینکه اثری از من باقی بمونه. آمادئوس لعنت خدا بر تو که با سیاهی و تباهی عجین شدی و همان پلیدی که بودی هستی بدون اینکه زحمت بازی کردن نقشی را پذیرفته باشی...آمادئوس لعنت خدا به تو و شانه‌های فراخ با دست‌های بزرگت....لعنت به آن سمبل حقیقت که بر انگشت فاک تتو کردی. تو کِی حقیقتی؟! تو انگشتِ فاکی، فاک.آمادئوس لعنت خدا بر چهره زیبا و جمله‌های کثیفتآمادئوس تو را میبخشم زیرا که من بخشنده‌ترینم. زیرا که من مهربان‌ترینم. زیرا که من با پروردگارم یگانه‌ام و تصویر حقیقت با حقیقت یگانه است. همانطور که حقیقتِ تو با انگشت فاک تو یگانه است. یعنی که تو از گا آمده‌ای و به گای سگ بازخواهی گشت. میبینی آمادئوس؟ چگونه از هم اوج میگیریم و من به بالا و تو به هسته داغ زمین برمیگردی؟ با شیاطین بنشین آمادئوس که آزادی. آزادی برای در بند بودن، اما نه برای در بند کشیدن...مرا به قربانگاه آورده‌ای...چاقوی کوچک خود را تیز میکنی...من نمیترسم آمادئوس، آماده‌اممن برای مراسم آماده‌ام، زیرا که قربانی موعود تو من نیستم آمادئوس.پس از تیررَس چاقویت کنار خواهم رفت چون قربانی تو پشت من پنهان شده است... دختری به نام اقیانوسِ کوچولو اینجاست... گلویش را پاره کن... یک فریاد بلند سالها در گلوی او پنهان شده بود...آمادئوس! او تصویری از هرآنچه نمیخواهم باشم است...آمادئوس! تو حتی از تصویر هرآنچه نمیخواهم باشم هم تصویرتری...آمادئوس تو هدیه پروردگاری... تابلویی زیبا از هرآنچه که اسمش نفس من است...آمادئوس حالا میبینم ترس من از نفس من است و من حالا برای جنگیدن آمده‌ام.من به جستجوی حقیقت آمده‌ام.به روان‌شناسم قول داده‌ام...سه شنبه شب تصویرت را پاره میکنم....اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 15:04:54 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/دست-مسیح-ozhhgytuspu5بالاخره دست مسیح به سراغم اومد و بالاخره دستام رو گرفت! امروز همون روزی بود که منتظرش بودم. همون روزی که باید میفهمیدم و کشیده میخوردم. و چه بهتر که این کشیده رو خودم به خودم زدم. بالاخره باور کردم که در زندگی خودم، خودم تصمیم‌گیرنده هستم. مسئول غم، شادی، بدبختی، خوشبختیِ من، خودم هستم. پروردگار ازت سپاسگزارم که این راز بزرگ رو مثل یک کشیده زیر گوشم گذاشتی. حالا دیگه میدونم باید چیکار کنم، حتی اگر ندونم باید چیکار کنم، میدونم که باید چیکار نکنم. انرژی، روح، روان، شوق، خلاقیت، عشق و دوست داشتنِ من اول از همه برای خودمه و من همه رو دریغ از خودم به کوچه و خیابون میریزم. به آدمای اشتباه، به اتفاقات و رویدادهای بی‌اهمیت. تا وقتی که بیزینس خودم رو شروع کنم هیچ عشقی به زندگی من راه نخواهد داشت. آمادئوس تو رو به خائوس همان جهنم ابدی تبعید میکنم حالا که همه چیز جلوی چشمام واضح و روشنه. قسم میخورم که از فردا قدم بردارم، مسئولانه و دلسوزانه. هرچقدر کوچیک، فقط قدم بردارم.. برای خودم! ای پروردگار ازت میخوام تمام تقصیرات و کوتاهی‌های من رو فراموش کنی و یک فرصت دیگه برای خوشبختی بهم بدی. میخوام خودم ناخدای خودم باشم و تو کمکم کنی و کنارم باشی تا داستان زندگی خودم رو روایت کنم. باشه؟ باشه؟ باید این واکنش‌های سریع به وقایع رو تموم کنم. اصلا از این بعد به هر حرفی ۳ روز بعد واکنش نشون میدم. خدایا من تمام رویدادهای جهان هستی رو 3 روز بعد سین میکنم. میخوام بی‌وقفه تلاش کنم و ایمان داشته باشم. امیدوار باشم و انرژی بفرستم. دیگه هیچ چیز رو به زور طلب نمیکنم ازت ای پروردگار . باید خودم اول و آخر خودم باشم. همین یک بار بهم فرصت بده و مراقبم باش. مثل همین امروز که نجاتم دادی. فقط دستای تو میتونه منو از چاهی که برای خودم میکَنم نجات بده...پروردگار ممنون که فهمیدم خودم تصمیمِ خودم هستم.اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 14:52:01 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/از-من-دور-شو-آمادئوس-cbfovdwtqyovیه حال غریبی دارم....انگار که به اندازه هزار و بیست و هشت سال بغض توی گلوم جا داده باشم مادامی که فقط ۲۸ سالمه. هر کاریش کردم بیرون نیومد، نصفه و نیمه، بریده بریده جونم رو بالا آورد. واقعا این رنج چیه تو زندگی آدمی؟ میمیری بی اونکه مرده باشی... چکار کنم؟ به کجا پناه ببرم؟ با خدا که حرف میزنم نا امید میشم. اومدم سراغ صفحه ویرگولم، چیزی نمیتونه بهم بگه ولی حداقل گوش میکنه. چون مجبوره...از آمادئوس بدم میاد. فکر میکنم یه شخصیت خام و ناپخته داره. رفتارهاش همه On و Offعه. مودی و بی ثبات. نمیتونه تصمیم بگیره و سرگردونه. ناراحت نیستم که براش وقت گذاشتم، بهرحال دوست داشتنش برام خوشایند بود. ولی ادامه‌ش مایه عذابه. رفتاراش عجیب شده. البته درد زیادی رو هم تحمل میکنه این روزها و کلافه شده. اما خب...از آمادئوس نه برای من دوست درمیاد و نه عشق و نه از همه مهمتر معلم. هیچ چیز به اندازه یه معلم سردرگم در سردرگمی دنیا دست نداشته. البته انصاف نیست... اون واقعا معلم خوبیه. بحثایی که درباره دیزاین داشتیم همیشه برام خوشایند بود با اینکه خیلی جاها تظاهر میکردم که میفهمم فقط برای اینکه حرف بزنه. آمادئوس با من خوب بود، نمیدونم یهو چی شد؟ چَتمون رو برای من هم پاک کرد. خیلی بهش فکر کردم که چرا؟ از خودش هم پرسیدم اما جوابی نداد. گویی که با کودکی 5 ساله طرف باشه. خب من میدونم که خیلی از مسائل زندگی جواب ندارن و هیچوقت نباید دنبالشون بری. اینم یکی از اون مسائله حتما. در کنار جنگ یمن و شکل‌گیری توتالیترها و جوشیدن آب در صد درجه، باید بی‌توجهی عن آقا رو هم یکی از مسائل بی‌جواب زندگی محسوب کنم. میذارمش توی کشوی نمیدونم‌ها، چون کاری از دستم برنمیاد. تصمیم اون بوده درست یا غلطش به خودش مربوطه. تاثیری در زندگی من نداشت جز یه شوک عمیق چند دقیقه‌ای. از چشمم افتاد.... دیگه نمیخوام مثل گذشته برای زندگیم تصمیمات خشک و محکم بگیرم و یکی رو از زندگیم پرت کنم بیرون. آقای روانشناس میگه فقط یه احمق برای همیشه تصمیمی میگیره. این دفه میخوام تماشاچی باشم و اجازه بدم همه چیز جلوی چشمام اتفاق بیفته بدون اینکه بهش جهتی بدم و توش دخالت کنم. به هر حال یک حسی نسبت به آمادئوس در من هست که باید آروم آروم جاش رو به یه حس دیگه بده و اون حس چیزی نیست جز دوست داشتن خودم. خودِ خودِ دوست داشتنیم! آقای روان‌نشناس میگه که علاقه به آدمها رو کاوری برای تلاش نکردن‌های خودم میکنم. گویی که فرصتی برای خودم میخرم که بشینم و هیچ کاری نکنم. اما این بار نه! امسال سالیه که باید به رویاهام جهت بدم. آمادئوس به کمکم نمیاد اما روان‌نشناسم چرا. آمادئوس پسر خوبیه اما رفتارهای معیوبی داره که غیرقابل تعمیره. کما اینکه منم به درد اون نمیخورم. چون دنبال مکالمه‌ام و اون دنبال فرار از مکالمه. خدا رو شکر که الان آرومم. یه ساعت پیش اشکم بند نمیومد. خدا رو بابت جلسات هفتگی روانشناسیم شکر میکنم چون حالا دیگه میدونم که همه چیز درست میشه و خورشید فردا دوباره طلوع میکنه. آمادئوس باید از قلب و ذهن من بره چون خودش اینو میخواد. بهتره که در دنیای خودش رها باشه اینجوری براش بهتره. پروژه دوست داشتن آمادئوس رو به عنوان یک پروژه ناتمام میذارم توی کشوی نمیدونم‌ها چون دیگه بهش نیازی ندارم. مگر اینکه به آمادئوسِ دیگه‌ای علاقمند بشم، اونوقت دوباره میرم سر کشو و پروژه قبلی رو میارم بیرون و خوب بهش نگاه میکنم تا یادم بیاد تصمیم گرفته بودم زندگیم رو روی کس دیگه‌ای سوار نکنم. اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 14:36:00 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/شاید-خوشبختی-همین-باشد-l7wvynhbqp3lحس غریبی به این جلسه داشتم. احساس میکنم حالم خیلی خوبه و این من رو حسابی میترسونه. آقای روان‌شناس کمکم کرد به چند سوال بی‌جواب زندگیم جواب بدم و این انگار معجزه‌ای در دل کویر بی‌ایمانِ زندگیم بود.من فهمیدم که هر پدیده تا مقداری من رو بر خودم پدیدار میکنه و میزان پدیدار کردن من بر خودم هست که میزان مهر و علاقه من بر اون پدیده رو اندازه‌گیری میکنه.من فهمیدم که مانند دیوانه‌ای که از قتل مبرا شده، در زمان انجام بسیاری از رفتارهام بر خودم مسلط نبودم زیرا که سیم آگاهی من پاره پوره بود! درسته که آسیب بسیار به خودم وارد کردم اما حس میکنم که حالا در مسیر درست قدم برمیدارم و زخم‌هام دونه دونه درمان میشه. خب مسلما به این معنی نیست که جای زخم‌ها باقی نمیمونه اما همینکه نمیسوزه برای من کافیه. من ثابت کردم که با زخم‌ها نمیتونم زندگی کنم اما با جای زخم‌ها چرا. حالا فهمیدم که باید کارم رو جدی‌تر بگیرم چونکه بدون آرامش و تمکن مالی نمیتونم به زندگی ادامه بدم و دوره تراپی رو هم از دست میدم. من فهمیدم که آمادئوس رو باید در کناری نگه دارم، درسته که خیلی دوست داشتنیه و ممکنه دیگه هیچ مردی رو با خلوص اون پیدا نکنم، اما دوره تراپی داره بهم یاد میده که فعلا خودم مهم هستم و خویشتن خویشم. من اومدم که خویشتن خویشم رو بشناسم و چرایی خودم رو پیدا کنم. آره اعمالی که از من سر زده از من هست اما اینها همه از من نیست... احساس میکنم کسی از درونم داره من رو صدا میزنه، اما صداش ضعیفه. هنوز نمیتونم بشنوم. تنها چیزی که میتونم بفهمم اینه که کسی اونجاست و باید طاقت بیاره تا پیداش کنم. تا دوباره سیم پاره پوره‌ی آگاهی رو ترمیم کنم. بابت آرامش و صبری که خدا در این دوره داره بهم هدیه میده سپاسگزارم. چیزی که هیچوقت نداشتم. آقای روانشناس با من مهربون نیست و من هم برای مهربونی به اینجا نیومدم. از سفری که در پیش رو دارم خوشحالم و مثل هر سفر دیگه‌ای منتظر لحظات شاد و غمگینش هستم. در آخر هم به خونه برمیگردم...فکر میکنم معنای سفر، خودِ سفره... تمام سفر... تمام لحظات به هم پیوسته‌ی سفر... سعی میکنم معنای هر لحظه رو ادراک کنم و از هستیِ اون لحظه پر بشم...اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 14:28:29 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/روایت-یک-خواب-عجیب-qbo8zoqw3el4آقای روان‌نشناس بهم گفته که خواب‌هام رو بنویسم. گفتم که آیا خواب بعد از ظهر رو هم بنویسم؟ خندید و گفت طبق روایات دینی خواب بعد از ظهر تعبیر نداره و ما کاری با دین نداریم. آقای روان‌نشناسم دین نداره ولی آزاده‌س! دیشب یک خواب خیلی عجیب دیدم:دوباره توی دبیرستان قدیمی بودم. تمام کلاسا کوچیک و تنگ و تاریک بود. توی راهرو یه تابلو بود که روش نوشته بود روی برادر ارمنی بزرگ ادرار کن ! و زیرش هم یک طلسم آویزون بود! یهو میمی از اتاقک اومد بیرون. (میمی دوست ارمنی دوران دانشگاهم بود و میشد دوست‌پسر هم‌اتاقی من تو خوابگاه. بعد از اینکه با هم بهم زدن روابط ما هم کم‌کم از بین رفت.)ازش پرسیدم میمی! این چیز ترسناک چیه؟ گفت پسرخالم توی تصادف خوردِ خاکشیر شد و این برای چشم زخم یا یه همچین چیزیه. سعی کردم با موبایلم از طلسم عکس بگیرم اما توی موبایل فقط تصویر خودم تو آینه بود که دارم سلفی میگیرم. میمی یه سری تحقیق درباره خواننده‌های متال انجام داده بود و داشت عکساشونو نشونم میداد. به یکیشون رسید و گفت هیچکدوم این نمیشن چون اینقدر عاشق ریرا بوده که تمام بدن و صورتِ خودش و خانواده‌ش و بچه‌هاشو از ریرا تتو کرده.وقتی از میمی پرسیدم تو چقدر عاشق ریراعی؟ جواب داد اونقدر عاشق ریرا هستم که میتونم به 24 زبون زنده دنیا بگم ریرا بهترینه!ریرا دیگه کیه؟! فاک به این خواب!اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 14:20:21 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/نامههای-ذهنی-dnymi9koz0hkامروز بعد از مدتها شروع کردم به نوشتن. موزیک مورد علاقم رو پلی کردم. اولش میگه مادر طبیعت برای بار سوم بارداره. هیچوقت سرچ نکردم ببینم یعنی چی؟ معمولا وقتی شعر یه موزیک رو سرچ میکنم توی ذوقم میخوره. شاید این هم از اون نوع آگاهی‌های بیش از حده که به درد نمیخوره و فقط کار رو خراب‌تر میکنه. آقای روان‌شناس میگه حتی در آگاهی هم طمع وجود داره. به این فکر میکنم که آیا باید تا ته همه چیز رفت؟ آیا غایت هر چیز رسالت اون چیزه؟ رسالت من چیه؟ اصلا این همه تلاش برای داشتن رسالت برای چیه؟ این همه رنج برای جدا شدن از کتگوری سطحی‌نگرها کلافه‌کننده نیست؟ آیا تلاش برای نداشتن زندگی چیپ، خود چیپ نیست؟ وَه که نوشتن چه خوب و شگفت‌انگیز است! شنیدم که اون دختر معمولی با زیبایی خیره کننده که هم‌دانشگاهیم بود برای معشوق زن‌باره‌ش نامه مینوشت. البته که با هم ازدواج نکردن و رابطه با یک خداحافظیِ چُس‌آرت و مبتذل به فضاحت و فاضلاب‌ رفت. اما من همچنان نامه نوشتن رو دوست دارم. آخرین بار 2 ماه پیش بود که در جواب نامه جالینوس براش نامه نوشتم. کما اینکه جالینوس هم آدم مزخرفی از آب دراومد. البت چه بهتر چون ازش خوشم نمیومد و از نامه دوم به بعد حتما بار اضافی بر دوش زندگیم میگذاشت. درست مثل امانوئل. امانوئل هم دنبال محبت بود برای همین بود که مداما بهم پیام میداد اما من فقط به رابطه کاریمون فکر میکردم. واقعا چرا آدمی یک محبت بی‌دریغ رو پس میزنه مادامی که مثل سگ به دنبال کسی که محل سگ بهش نمیذاره لَه لَه میزنه؟ چیه این دوست داشتن؟ آیا این سگ حقیر و کثیف و جرب‌زده و گوش بریده سزاوار ترحم نیست؟ اما آمادئوس نه! اون بهم توجه میکنه! براستی که آمادئوس پادشاهه! البت که حوصله نامه نگاری نداره و مطمئنم از خودش شنیدم که برای نگارش تمرکز نداره و علاقه‌ای هم نداره! چه بهتر ! نباید به هم نزدیک‌تر بشیم چون تصویر زیباش خراب میشه. چرا مغزم آروم نمیگیره آیا اینها برداشت من از واقعیته یا منحصرا خود واقعیته؟ آه چه کسی میدونه واقعیت چیه! فقط میدونم که آرومم، خوبم، سالمم و خوشحال. هرچی که هستم در این لحظه احساس خوشبختی میکنم...اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 14:14:50 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/بحران-آکواریومی-hno4nt7hsx0gتا حالا به یه عالمه چراغ کوچولو فکر کردین؟ یه ریسه بلند پر از چراغای کوچولو!منم هیچوقت فکر نکرده بودم، اما خب زندگی همیشه اتفاقای غیرقابل پیش‌بینی با خودش میاره و امروز هم یکی از اون اتفاقا رو برای من رقم زد. زندگی امروز یه دونه از این چراغای کوچولو رو سر راه من گذاشت...سر ناهار بود، دلم های و های گریه می‌خواست. چشمامو بستم و گفتم این پاستای چرند رو می‌خوری و گورتو گم می‌کنی سر کارت! حرف نباشه گریه بی گریه. اینجا خونتون نیست که کسی بغلت کنه. تازه اگرم خونتون بود بازم کسی نبود بغلت کنه...آخه ۳ سالیه که با بهترین دوستم زندگی می‌کنم و حالا اون داره ازدواج می‌کنه و 2 ماهه که از پیشم رفته.روزا سر کار یه احساس تنهاییِ تاریک میاد سراغم و میپیچه دور گلوم. هدفون رو درمیارم و خودمو میکشم بالا، از بالای مانیتور به بقیه نگاه میکنم که چه آروم به مانیتوراشون زل زدن. احساس تنهایی گلوم رو فشار میده و میگه دیدی؟! هیچ خبری نیست کسی به تو فکر نمیکنه برگرد سرجات...دوباره برمیگردم سر جامو هدفونو میذارم تو گوشم...امروز سر ناهار بود... همه با هم حرف میزدن... هرکی از یه چیزی گفت، من اما حرفی نداشتم. یعنی داشتم ولی دستای احساسِ تنهایی هنوز رو گلوم بود و نمیذاشت صدایی از گلوم خارج بشه. یکی ازم پرسید: تو چی اقیانوس؟به سختی گفتم: چی؟ من؟ هان؟ ها ها! هه هه! و یه عالمه اصوات بی‌معنی دیگه که در حقیقت بی‌معنی نبودن. اگه یکیشونو نمیگفتم اونوقت زمان پیدا میکردم که اشکام سرازیر بشه... یه نگاه به احساس تنهایی کردم، دستش دور گلوم بود اما فشارش نمیداد. انگار اونم منتظر بود ببینه چی پیش میاد. احساس تنهایی خودش خیلی تنهاس بخاطر همینه که دنبالمون میاد. احساس تنهایی هم امروز سر ناهار منتظر یه اتفاق غیرقابل پیش‌بینی بود.چنگالو گذاشتم رو میز و گفتم میدونی چیه؟ من خیلی داغونم. کار قبلیمو دوست داشتم ولی اینجا دارم از تنهایی میمیرم. دعا میکنم که زودتر برسم خونه. خونه‌ای که کسی توش منتظرم نیست و دعا میکنم که زودتر بخوابم. میدونی چیه؟ من به جز جلسه‌های تراپی چهارشنبه‌هام با هیچکس حرف نمیزنم. نه اینکه تنها باشم، نه! یه کسی کنارم نشسته که شما نمیبینینش اما خب همیشه با منه. اسمشم آقای احساس تنهاییه. آره جنسیت داره و مرده چون فکر میکنم مردا تنهاتر از زنان چون زبون ندارن. اما چرا دارم اینا رو بهت میگم؟ چون من آقای روانشنابهم گفته باید تو محل کار جدیدم روایت بسازم و با آدما خاطرات مشترک داشته باشم. میدونی...آخه دیشب میخواستم تو ویرگول بنویسم دیدم با هیچکدومتون خاطره ندارم و با هیچکدومتون حرف نزدم. میدونی چیه من حالم خوب نیست... و دوباره چنگالمو برداشتم.خب شاید فکر کنین همشون گفتن آخی...بمیرم...بیا بغلم...ولی نه! نگفتن و دوباره حرف تو حرف اومد و غذا تموم شد و برگشتیم سر کارامون. شاید بگین چه همکارای بی‌احساسی! خودمم اول همین حس رو داشتم ولی بعد که با خودم فکر کردم دیدم که من هیچکدوم از اون جمله‌ها رو نگفته بودم...وقتی خوب فکر کردم فقط یه جمله یادم اومد: بچه‌ها من خیلی احساس تنهایی میکنم...من ساکت بود...در سکوت غذاشو تموم کرد و گورشو گم کرد سر کارش.نشستم پشت سیستمم و یه Camel گذاشتم و به کارم ادامه دادم. احساس تنهایی لم داده بود کنارمو داشت باهام camel گوش میداد. داشتم همه چیزو فراموش میکردم که نوتیفیکیشن تلگرامم روشن شد:اقیانوس من خیلی برات ناراحتم، منم احساس تنهایی میکنم...خودش بود... ریسه لامپ‌های رنگی... بهم گفت که خیلی وقتا گریه میکنه و از رفتن دوستش خیلی ناراحته. گفت که کارش رو دوست نداره و دلش برای هنر تنگه. گفت دلش میخواد با هم حرف بزنیم و دوتایی از روحمون مراقبت کنیم. گفت قرار بود یه ریسه بزرگ از لامپای رنگی باشه ولی الان فقط یه لامپ کوچولوعه که حتی روشن هم نیست...نمیدونم منو میخونی یا نه...نتونستم بهت بگم....ولی منم قبلا یه اقیانوس بزرگ از زندگی بودم، اتفاقای غیرقابل پیش‌بینی کوچیکم کرد..کوچیک شدم... کوچیک و کوچیک قدِ یه آکواریومِ کثیف و بی‌ماهی... نمیدونم تا حالا تو زندگیت تجربه آکواریوم بودن رو داشتی یا همیشه لامپ بودی.میدونی...یه آکواریوم خراب بودن خیلی سخته... حتی سخت‌تر از اقیانوس بودن... آخه یه چیزی در تو خرابه که نمیدونی چیه. نمیبینیش. تاریکه اونجا. یهو میبینی ۲۷ سالت شده و هیچ ماهی قرمزی تو دلت شنا نمیکنه.خواستم بهت بگم شاید قرار نیست اقیانوس باشم، نمیتونم یه آکواریوم سالم باشم. حتی نمیتونم یه اکواریوم خراب ولی دوست‌داشتنی باشم.شاید تو هم نباید ریسه رنگی توی عروسیا باشی...شاید تو هم کوچیکی تا بتونی تو دل من جا بشی... تو باید لامپ کوچولوی خودم باشی...حداقل تا وقتی یه ریسه بزرگ نشدی مال خودم باشی...روشن هم نشدی نشو...احساس تنهایی توی تاکسی کنارم نشسته، داریم میریم خونه. خیلی خسته‌س... در گوشم میگه میشه فردا باهات نیام؟تو اولین موهبت تراپی منی لامپ کوچولوی خاموش،حتی اگه هیچوقت روشن نشی.اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 14:04:50 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/اقیانوس-سیاه-تنهایی-xicsplbjtovvیکی از دلایلی که باعث شد تراپی رو شروع کنم این بود که توی شرکت قبلی خیلی خوشحال بودم. آخه دوستام پیشم بودن. اینجا بعضی وقتا ناراحتم و احساس تنهایی میکنم. بعضی وقتا میبینم همه با هم میخندن، من میرم توی آشپزخونه. دیروز با آقای روان‌شناس حرف زدم. گفت چیکار میکنی؟ گفتم مینویسم. گفت چند وقته ننوشتی؟ گفتم خیلی وقته. گفت مشکل از کارت نیست. مشکل از قصه‌س. قصه نداری اونجا...روایتی نساختی اونجا. گفتم چیکار کنم دکتر؟ گفت دارو نداره، بنویس. قصه آدما، قصه اتفاقا، قصه لحظه‌های زندگی رو...خیلی وقته ننوشتم، شاید یادم رفته باشه ولی کی اهمیت میده...کسی اینجا دنبالم نمیکنه و میتونم خودم باشم. خویشتن خویشم باشم! این یه تمرین روانیه برای اینکه روانی نباشم! امروز اومدم بنویسم چون یه اتفاق جالب اتفاق افتاد. یه پسر گوگوری که تازه به جمعمون ملحق شده، یه خاطره تعریف کرد که سالها پیش داشته توی کدهای سایتمون کنجکاوی میکرده که دیده یه گوشۀ سایت نوشته تو خیلی برنامه‌نویس با استعدادی هستی بیا به جمعمون اضافه شو! پسره توی گروه تلگراممون نوشته بود من امروز اومدم به جمعتون اضافه شدم و سالها پیش فکر نمیکردم یه روز اینجا باشم. اتفاق بامزه‌ای بود که پیامش رو توی گروه دیدم اما این لحظه‌ای نیست که میخواستم دربارش بنویسم...انتهای پیامش نوشته بود بچه‌ها من خیلی کم حرف و درونگرا هستم اما خیلی خوشحالم پیشتونم...به پسره فکر میکنم، به مغز دِوِلوپ شده‌ش، به معجزه مکالمه، به قدرت کلمات. به اینکه اگه روز اول توی گروه نوشته بودم بچه‌ها من خیلی داغونم، محل کار قبلیم فرو پاشیده، دلمونو شکستن، از دوستام جدا شدم، دلم براشون تنگه، دلم گربه‌های حیاطمونو می‌خواد، دوستتون دارم، اما زبون ندارم، بچه‌ها با من حرف بزنین، با منم شوخی کنین، بچه‌ها قیافم این شکلیهبچه‌ها منم دوست داشته باشینبچه‌ها دارم غرق میشمبچه‌ها کمکم کنینبچه‌ها کمکم کنین...اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 13:51:35 +0430https://virgool.ir/@Creazy_ocean/جلو-رفتن-یا-عقب-ماندن-مسئله-این-است-ehrbgh8vs2dsالان که اینها رو مینویسم ظهر پنجشنبه‌س. دیروز سومین جلسه تراپی بود. نمیدونم چه حسی دارم؟ یک احساس مبهم انگار. احساس میکنم که خالیم و اون شادی هفته گذشته رو ندارم. انتظار نداشتم اینقدر سریع همه چیز رنگ ببازه و به درون پروسه درمان پرتاب بشم. نمیتونم کسی رو مقصر بدونم. خودم هم به دنبال تشویق و شادی نیومده بودم. باید مقاومت کنم و رو به جلو برم. انگار که رو به جلو رفتن تنها راه نجات باشه. میترسم که حتی رو به جلو رفتنم هم فیک باشه و از ترس، از ترس اینکه هیچ چیز پشت سر نیست... اصلا شاید هیچ چیز جلوی رو هم نباشه، اما چاره‌ای نیست باید رفت...به عقب که نمیشه برگشت اساسا باید به جلو حرکت کرد و این جبر هستیه. چه بهتر! گویی که انسان یک میل سیری ناپذیر برای حرکت به عقب و ساییده شدن در چرخدنده‌های هستی رو داره.چیزهای زیادی در رابطه با طمع گفتیم که هنوز برام مبهمه. نمیتونم تشخیص بدم چه چیزی در زندگی من طمعه و چه چیزی از درون من میاد. تنها چیزی که ازش مطمئن بودم دیزاین بود، که مال خودمه، که آرومم میکنه. الان حتی درباره اون هم شک دارم.دیزاین چقدر در من درونیه؟ چقدر از درون من میاد؟ آیا اینها همه فیک نیست؟ چند وقته از ته دل دیزاین نکردم؟ واقعا که دارم از طریق کالا خودم رو معنا میکنم. انگار که فراموش کرده باشم قبل از کالا، انسان بوده باشم. انگار که هیچی نبودم، انگار که هیچی نباشم. باید از این کالازدگی که در من ریشه کرده رها بشم. خدایا اما چطوری؟نکنه تا ابد همین طوری نامتعادل و سرگردون باقی بمونم؟ دنبال جوابم اما نمیدونم سوالم کدومه. تنهام و تنها امیدم آینده‌س. یک آینده مبهم و خیال‌زده. در زمان حال هیچ اتفاقی نمیفته چون اساسا رخوت سراسر زندگیم رو فرا گرفته و داره من رو میبلعه. میدونم همه چیز درست میشه اما درد داره و من از درد کشیدن خسته‌ام.زمانش رسیده تا با حقیقت روبرو بشم. یک بار درد کشیدن بهتر از جدا شدن تدریجی بند بندِ وجودمه. من آماده‌ام... چاره دیگه‌ای ندارم...راستی راستی که کسی برای من دل نسوزاند خواهد!!!اقیانوسِ دیوانهاقیانوسِ دیوانهThu, 25 Apr 2019 13:39:28 +0430