https://virgool.ir/feed/@Chxxarmfa2026-11-12 12:07:06https://files.virgool.ir/upload/users/4725394/avatar/iUt0mi.jpghttps://virgool.ir/@Chxxarmhttps://virgool.ir/@Chxxarm/داشتنِ-او-mgsa8kcpots4برای داشتنش پیراهنی از جنس جهانش بر تن کردم،با خنده هایش خندیدم و با اشک هایش گریستم!ولی آیا شما به این اعتقاد دارین که تمام عاشق ها به یکدیگر میرسن و یا احساسات متقابل است؟!من معشوقم را از دور نگریستم،از دور عاشق بودم و از دور جان و دلم برای او تپید،با خیره شدن ناخداگاهم به چشمانش میتوانستم ذوب شدن قلبم را حس کنم و با آغوشش که دیگر هیچوقت نمیخواهمش میتوانستم دریایی را حس کنم با عمق زیاد که در آن غرق میشدم!دیگر آغوشش را نمیخواهم چون دیگر توان غرق شدن ندارم،هردفعه که غرق میشدم از غرق شدن در اغوشش لذت میبردم اما غرق شدن دوباره...از آن میترسم،شاید احساس خفگی پیدا کنم،احساس بغض سنگین،احساس تنفر از دوست داشتن....شاید باید از آنها میگذشتم،شاید باید دهانم را برای گفتن احساسم میبستم،شاید باید چشمانم را برای دیدنش از حدقه در می اوردم،شاید باید دور بدنم حصاری میکشیدم تا مرا در آغوش نگیرید،شاید باید‌‌‌‌....شاید ها و باید ها همانند رهگذر از ذهنم میگذرند،جهانم را با نامش پر کردم،توانستم عاشق شوم و عاشق بمانم ولی دِگر دل به کسی نبندم،معشوقم قاتل و خالق خوبیست،من را کشت و منی را متولد که دِگر نه نیم نگاهی برای ذوب شدن قلبش بخواهید و نه آغوشی برای غرق شدن!حال داشتن تو برای من کابوسیست،ترک خاکی که تو در آن حضور داری اجباریست،میروم و دیگر پشت سرم را نگاه نمی نکنم،یک بلیط یک طرفه به دور دست ها دارم،همانجایی که از تو خبری نیست،همانجایی که نمی شناسم هیچ احدی را،همانجایی که ندارد راه بازگشت،همانجایی که در آن هیچ‌کمری از عشق نشکست،حال به تو میگویم،دلتنگ دوست داشتنت میشوم و شادم برای اینکه تو دلتنگ معشوقت نمیشوی و آن را در کنار خود داری و در کنارش لبخند درخشانت میدرخشد و دریای پر از آرامشت نصیب او میشود،و حال تورا از دست میدم همانگونه که نداشتمت!بهاربهارFri, 06 Feb 2026 21:09:43 +0330https://virgool.ir/@Chxxarm/مرگ-gosddyw2vcgxمرگ،مرگ،مرگ.....پایان جهان؟ادامه زندگی؟چه کسی می داند در آن طرف پرده های نامرئی جهان چه میگذرد ، تو میدانی؟بعید می دانم!منم مثل تو هستم،اگاهی کامل ندارم فقط میتوانم نقش راوی را برای همچین بحثی داشته باشم.مرگ برای من مثل غرق شدن در بین جسم های بی جانی است که با دست هایشان مرا به عمق تاریکی میکشند،مرگ برای من مثل مرگ کودکی ۳ساله در تیمارستان است که بخاطر سروصدای زیاد به او قرص می‌دهند تا بمیرد،مرگ برای من مثل ترس ان کودکانی است که شب ها بخاطر تصور بمب باران خواب به چشمانشان نمی اید،مثل صدای یک نواخت دستگاه ضربان قلب،مثل صدای نفس های پیرمردی که درحال جان دادن است و صدای بلند تیک تاک ساعت در گوشش که حکم لالایی را دارد.تصور مرگ برایم همینقدر وحشتناک است،انسان بودن نیز یک حقیقت ترسناک است،ترسناک تر از مرگ،زندگی تنها کیفر است این را نیز جنون گفته است!در آخر چیزی جز تن عریان و تسخیر شده برایمان باقی نمی ماند و وقتی انسان می فهمد که سرنوشت رنج کشیدن است مجبور میشود که تحمل رنج و عذاب را به عنوان تنها وظیفه ی خاص خود بپذیرد.زندگی چرخه ی وسیع تری از خود زندگی و مرگ،رنج و عذاب را در برمیگرد،با گام هایی سرشار از خستگی راه می رویم،قدم میگذاریم در مسیری که نامش را زندگی گذاشته ایم. درحالی که فقط بی میل نفس میکشیم....بهاربهارThu, 05 Feb 2026 01:12:44 +0330