https://virgool.ir/feed/@Chirohچنل تلگرامی : @CHIROHfa2026-11-12 08:05:53https://files.virgool.ir/upload/users/4546077/avatar/q7Fv6h.jpghttps://virgool.ir/@Chirohhttps://virgool.ir/@Chiroh/گذرگاه-ذهن-spzad7ckppmzنمی‌دانم وقتی چشم باز کردم،اول غم را دیدم یا شادی را.فقط می‌دانمبرای رسیدن به شادی‌های کوچک و بزرگ،باید از غم‌هایی عبور کرد.از کودکی همیشه سعی می‌کردم ذهن‌ها و قلب‌های کوچک و بزرگ اطرافم را مشاهده کنم؛رفتارشان را ببینم، الگو بگیرمو در مسیر خوب بودن از آن‌ها استفاده کنم.اما با گذشت زمان فهمیدمهمه‌ی رفتارهایی که می‌بینیم، الزاماً خوب نیستند.دشنام، دعوا، تحقیر…آن‌جا بود که متوجه شدم من فقط یک انسانِ جدا از بقیه نیستم؛من چرخ‌دنده‌ کوچکی هستم که فرهنگ و تمدن جامعه را به سمتی هل می‌دهم با کوچکترین کار هاهمین افکار مرا وادار کردبرای ایده‌آل بودن تلاش کنم.خودم را به آب و آتش زدمتا «کامل» بمانم.اما باز هم دیر یا زود فهمیدمهیچ‌چیز و هیچ‌کس کامل نیست.مدتی طول کشید تا این ناتمام بودن را ضعف بدانم،و زمان بیشتری طول کشید تا بفهممتلاش برای بهتر شدن،از خودِ کامل بودن مهم‌تر است.ایده‌آل بودن،اغلب در نگاه دیگران معنا پیدا می‌کند،نه در چشم‌های خام خودم.این همان چیزی بود که من آن را ضعفِ دیگران می‌نامیدم.چشم‌هایی که طوری قضاوت می‌کنندانگار هرگز اشتباه نکرده‌اند،انگار هیچ‌وقت خسته یا ناتوان نشده‌اند،انگار خدای دیگران هستند.چرا؟چون دیدگاهی خاص نسبت به مسائلی مثل دین، علم و چیزهای دیگر دارند.اما هرچه بیشتر نگاه کردم،به یک چیز مشترک رسیدم:کسانی که خود را وقف چیزی، کاری یا کسی می‌کنند،اغلب اخلاق را فراموش می‌کنند.حتی آن‌هایی که خود را وقف اخلاق می‌کنند،گاهی خودِ اخلاق را فراموش می‌کنند.فراموش می‌کنند که دیگران هم انسان‌اند.فراموش می‌کنند همسایه‌شان شاید به کمک نیاز داشته باشد.فراموش می‌کنند انسانیت،چیزی فراتر از عقیده و دستور است.در تمام جنگ‌ها و درگیری‌ها این ثابت شدهکه اگر کسی در خاکی دیگر رشد کردهو افکاری خلاف جهت ما دارد،به‌راحتی «دشمن» نامیده می‌شود.و همین کافی‌ستتا به خود اجازه بدهند نابودش کنند،و بعدها به کشتن هزاران نفر افتخار کنند؛فقط چون دین دیگری داشتندیا از شخص دیگری دستور می‌گرفتند.دستور گرفتن،همیشه به قیمت مرگ تمام می‌شود؛چرا که وقتی زیر دست دیگری هستی،باید خطر نابودی خودت را بپذیریتا او در امان بماند.این منطق نه بودهو نه هست.و شاید به همین دلیل استکه افکار خودمختارِ آدم‌هایی مثل مناغلب از جامعه طرد می‌شودو با رفتارهای تند روبه‌رو می‌گردد.من دوست ندارم کسی را بکشمفقط چون کتابی گفتهدر ازای این کار به بهشت می‌رومو قهرمان جامعه می‌شوم.دوست ندارم به جهانی دیگر دل خوش کنمو به امید مجازاتِ ظالم در جایی نامعلوم،از ایستادن جلوی ظلمِ امروز فرار کنم.انسان،باید آزاد باشد؛آزاد در فکر،آزاد در بیان،و اخلاق‌مدار به اندازه‌ایکه اجازه ندهد کسیصرفاً به اتهام، کشته شود.هرچه بزرگ‌تر شدم،از دیدن مرگ بیشتر وحشت کردم؛چون آن را پایان انسانیت می‌دانم.جسمی خالی از روح،تفاوتی با یک شیء بی‌جان ندارد.شاید من هم روزی خالی از روح شدم؛چون حرفی را نگفتمدر زمانی که می‌توانستنجات‌بخش کسی باشد.شاید می‌توانستممانع خالی شدن جانی از جسمی شوم؛چه دوست،چه دشمن.انسانِ منسوخ‌شده در جست‌وجوی زندگی؟هنگامی که زنجیر افکار دیگران،مرا در خلأ و تاریکی زندانی کرده بودو اخلاقم را به حاشیه رانده بود،ناگهان به فکر عجیبی رسیدم.با خودم گفتم:شاید باید به این زندگی پایان بدهمو خودم را این‌گونه نجات دهم.اما پس از مدتی از خود پرسیدم:آیا من اصلاً زندگی کرده‌امکه بخواهم این‌گونه به آن پایان بدهم؟من به دنبال زندگی گشتم؛به دنبال خنده‌های واقعی،به دنبال کلماتیکه از دل و جانم بیرون بیایدو دل و جانی را شاد کند.تلاش کردم روابطی عاطفی داشته باشمتا شاید انسان بودن را درک کنم؛چرا که تمایز انسانبا دیگر مخلوقات،احساسات است؛احساساتی خالصانه.با اندکی گذر زمان،در روابط دوستانه به این نتیجه رسیدمکه مهم نیست چقدر صادق باشی؛اگر چیز تازه‌ای برای ارائه نداشته باشی،حذف خواهی شد.اما چه چیزی؟در میان تمام چیزها،علم و دانش را انتخاب کرده بودمو خیلی زود متوجه شدمدانش پایانی ندارد.دانشوران واقعیهیچ‌وقت خود را در ملاعامآشکارا نشان نمی‌دهند؛چرا که گارد دیگرانسنگین‌تر از آن استکه دانشی در آن نفوذ کند.اما این گارد از چه چیزی به‌وجود می‌آید؟از هر آن‌چه می‌بینند،می‌شنوندو به ظاهر می‌فهمند.منطقشان این است:چون دیدم، درست است؛چون فلان شخص گفت، درست است.اما اشتباه است.راست یا غلط بودنِ چیزی که مسئولیتش رابه گردن شخص دیگری می‌اندازی،از اشتباهات خودت کم نمی‌کند.این تو بودی که باور کردی.این تو بودی که آن باور غلط رابه اشتراک گذاشتی.این تو بودی که باعث شدفکری شکل بگیردکه به واسطه‌ی آن دعوایی آغاز شود،یا شعله‌ی گرمِ فکری نجات‌بخشکه می‌توانست سرمای غفلت رااندکی عقب بزند،خاموش شود.تقصیر تمام این‌هابر عهده‌ی توست.تو می‌توانستیپیش از گفتن چیزیکه باعث جدایی می‌شود،از خودت بپرسی:آیا واقعاً درست است؟چه لزومی داردفلان شخص، فلان کار را انجام دهد؟یا چه منطقی وجود داردکه فلان اتفاق،در فلان زمان،درست بوده باشد؟در همین حین که این چیزها را می‌دیدم،کافری را دیدمکه ظاهراًمتدیّن‌ترین فرددر دین خودش بود.دشنام می‌داد،دیگران را به سخره می‌گرفتو زمانی که با پیامد کارهایشروبرو می‌شد،به گریه می‌افتاد.تفنگی در دستانش بودو خشابش رابا جانِ زیردستانش پر می‌کردو با گرفتن جانِ دیگریخودش را در امان نگه می‌داشت.پست‌ترین انسان،او بود که این کار را کرد؛و پست‌تر از او،من بودمکه دهانم را بسته نگه داشتم.اما دیگر خسته شدم.دیگر نمی‌خواهمدهانم رابه روی جنایت‌های آشکارِبزرگان علم،دینو سیاست ببندم.چرا؟چون وقتی می‌بینمکسی از مرگِ انسان دیگریفقط به این دلیلکه «دشمنِ شخص بزرگی بوده»خوشحال می‌شود،چشم‌هایم آتش می‌گیردو خشم،وجودم را می‌سوزاند.جلوی چشم‌هایمکسی را می‌بینمکه خلاف مسیر جامعهو تمدن قدم برمی‌دارد.پس تلاش‌های من چه می‌شود؟چرا اوبه بربریت بازمی‌گردد؟اگر خانواده‌ی خودش بود، چه؟چطور بسیاریاین‌گونه به خود حقشادی می‌دهند؟عذابِ دیگران،انسان را به ظلم وامی‌دارد.من هم،با آن‌که از دیگران طرد شدم،چندان مستثنا نیستم.شاید اگر اندکی اخلاق نبود،من هم می‌کشتمتا راحت بمانم.یا شاید…اندک‌اندک دارم به همان هیولا تبدیل می‌شوم.به همان خدایی که می‌پرستید قسم؛اگر هیولا شوم،تا زمانی که جان داشته باشمبه سمتِ باعث‌وبانیِ تمام این‌هایورش می‌برم.حمله می‌کنمتا شاید روزی موفق شومجلوی کسانی را بگیرمکه پاکی رااز منو از آن‌هایی که شبیه من بودنددزدیدند.اگر شما نبودید،شیطانی نبود.اگر نبودید،فرشته‌ای نبود.اگر نبودید،قوانین شکل دیگری داشتند.شاید اگر نبودید،بهتر بود.اما این‌کهمنِ هیولاشما را ببلعم،ناممکن است.چرا که حتیدر بدترین شرایط همدست خود رابه خونِ نجس شماهاآلوده نمی‌کنم.چرا که وجدانم بیدار است،و بیدارخواهد ماند.دفاع از افکار این‌چنین درست بود؟تا زمانی که من هم تبدیل به چنین هیولایی نشده‌ام، باید فکری می‌کردم.باید متوجه دری می‌شدم.باید خود را کنترل می‌کردم.اینکه ببینم دیده‌هایم این‌گونه کور می‌شوند و پس از مدتی من هم، با شکلی دیگر، تبدیل به آن‌ها می‌شوم، روحم را به لرزه می‌انداخت.آه…روح.در مذهب‌های مختلف گفته بودند که روح چیزی است که از طرف خدا به انسان دمیده شده است.شاید همین دلیل باشد که بتوانم خودم و آن‌ها را نجات دهم.اما نوشته‌های آن‌ها این‌گونه آیه شده بودند،و آیات، شلاقی در دست ظالمان؛تا عده‌ای بی‌خبر را، چون اسب، به سمتی برانند.شاید باید من هم آیه‌ای بنویسم…اما اگر بعدها شلاق شد، چه؟در همین افکار بودم که به این نتیجه رسیدم:آزادگان در برابر شلاق‌های این‌چنین سر خم نمی‌کنند.ادامه می‌دهند؛تا پای جان.تا جایی که بتوانند ایستادگی کنند.من دوستِ خودم هستم.من دوستِ دیگران هستم.من نمی‌توانم سر بر بالین بگذارم،وقتی دوستی دارم که جایی برای خوابیدن ندارد.نمی‌توانم چشم‌هایم را به همه‌چیز و همه‌کس ببندم؛چرا که پیشرفت، به‌وسیله‌ی همه‌ی ما رقم می‌خورد.البته مرزِ کمک به دوستِ نیازمند،به میزانِ نیازمندی او هم بستگی دارد؛اینکه چه مقدار خودش می‌تواند پیش برودو چه مقدار من می‌توانم همراهش شوم،چرا که خودم هم به بخشی از توانم نیاز دارم.باید این فکر را به همه می‌گفتم،تا همه به فکر کمک بیفتند و موجب حرکت شوند.باید به همه بگویم که در برابر ظالمان بایستند؛چرا که وجودِ راحتیِ مااز وجودِ راحتیِ مفت‌خورهای قدرت‌طلب،اهمیت بیشتری دارد.من نمی‌توانم تضمین کنم که با هر طرز فکری کنار می‌آیم،اما قول می‌دهم با قانون‌مدارانِ بااخلاق صلح کنم و دوست باشم.چرا که همان‌گونه که عالمان گفتند:هرچه کنی، به خود کنی.پس من نیکی می‌کنمو تو را نیز به نیکوکاری دعوت می‌کنم.شاید اوضاع‌مان اندکی متفاوت شود.شاید چشم‌هایمان دیدی تازه بگیرند.شاید خنده‌ها،واقعاً از تهِ دل و جان بیرون بیایند؛چرا که این همه غم و رنجی که کشیده‌ایم،ارزشش را دارد.چرا وارد شدی؟اینکه بخشی از هزاران تکه،و هزاران ورودی و خروجی ذهنم رادر اختیار تو می‌گذارم،برای این است که اگر صلاح می‌بینیهمراه این بینش شوی،هم‌سفری برای این مسیر کوتاه‌مان باشی.اینکه به خودت نگاه کنی؛ببینی آیا تو نیز تبدیل به دیگران شده‌ای؟یا با وجود تمام شرایط ممکن،هنوز خودت مانده‌ای؟آیا هنوز می‌توانی زندگی کنی،یا شادیِ تو همدر شادیِ جمع حل شده است؟همه‌ی ما نیازمندیم؛نیازمندِ تفکری نو،نیازمندِ همدلی،نیازمندِ همه‌چیز.چه من نیازمند باشمو چه تو،دستم را محکم بگیر.قول می‌دهم تمام تلاشم را بکنمتا با هم رو به جلو برویم.من تنها بودم،و قدرت انسان‌های تنهاشدیداً ناچیز است.به اشتراک بگذار؛من هم به اشتراک می‌گذارم.به همه‌چیز و همه‌کس فکر کن،چرا که برای پیش‌رفتنبه همه نیاز داریم.باید تمدن و انسانیت رارو به جلو هل دهیم؛نه اینکه هر روزمانبدتر از دیروز شودو چشم‌هاخسته و کور،از زندگی و انسانیت برگردند.امیدوارماهمیت زمان را بدانی،اهمیت جوانی،اهمیت دوستیو اهمیت تنها نبودن.همه‌چیزبه دست من و تو رقم می‌خورد.حریف تاریکی‌هاخودِ ما هستیم؛نه دیگران،نه حتی ظالمان.باید به همدیگر تکیه کنیم چنل تلگرام : @CHIROHنویسنده : meshiبه همدیگر تکیه کنیم.MeshiMeshiMon, 05 Jan 2026 22:43:12 +0330