<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های چرندیات ذهن امیر</title><link>https://virgool.ir/feed/@Charandiat</link><description>اینجا فکرامو مینویسم تا برام بمونه گمشون نکنم، همین</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 13:07:29</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/252880/avatar/WhtIgh.png</url><title>چرندیات ذهن امیر</title><link>https://virgool.ir/@Charandiat</link></image><item><title>چرا سکوت؟</title><link>https://virgool.ir/@Charandiat/why-silence-qeou2h9pnyti</link><description>اصولاً سکوت رو برای خودم یک نوع مکانیسم دفاعی می‌دونم. گاهاً پیش میاد که مسئله‌ای اونقدری فکرم رو مشغول کنه تا حدی که ذهنم هم به خودم اجازه زیاد حرف زدن رو نمیده. چون حرف زدن برای من فقط بیان یک‌سری جمله یا کلمه برای رسوندنِ منظورم نیست، بلکه علاوه بر اون شامل پرت شدن حواسم از موضوع اصلی می‌شه. خب کسی که حرف می‌زنه، در قبالش باید گوش کنه، اون چیزایی که گوش می‌ده رو باید تحلیل کنه و ... باید پاسخ بدم، الآن این منم که باید حرف بزنم. &#34;من موقع حرف زدن همزمان باید به این فکر کنم که هر کلمه من چه حسی و چه برداشتی رو به مخاطبم منتقل می‌کنه.&#34;مثلاً؛ چند وقت پیش با یکی از رفقا درباره مسئله‌ای که ذهنش رو مشغول کرده بود گپ و گفتی داشتیم، بعد من دوست دارم گهگاهی فقط با چند تا کلمه غیرمستقیم کاری کنم تا مخاطبم به اون کاری که در گپ قبلی بهم گفته بود که می‌خواد انجام بده رو به‌یادش بیاره. چون چیزیه که اون می‌خواد. من احساس مسئولیت میکنم تا در پاسخ کاری کنم که برای انجام اون کار حداقل کمک فکری باشم براش. پس حرف زدن واسه من خیلی انرژی و فکر نیاز داره. حالا چرا؟ چون میدونم هر پاسخی یه تاثیری میذاره، هیچ کاری نکردن هم خودش یکی از کاراییه که ممکنه انجام بدم و این هم تاثیر خودش رو داره. من همیشه غرق در وسواس انتخاب بهترین پاسخ و بهترین تاثیرم، اخیرا متوجه شدم خیلی وقتا که ساکتم، اون پشت ذهنم داره روی یه مسئله پیچیده فکر می‌کنه و قسمت جالبش برام اینجاست که بعضاً خودم‌هم آگاه نیستم که این اتفاق داره میفته :) شاید تا وقتی که حداقل پردازشی که روی افکارم دارم تمام شه.نتیجه ای که برای خودم رسیدم؛ من گاهاً چند ثانیه، چند دقیقه، چند ساعت یا برای پاسخ به سوالات شخصیم حتی چند روز رو ساکت‌تر از خودِ همیشگیم هستم و حتی خودمم در لحظه متوجه این نیستم و طبیعتا شرایطو هم عادی میدونم، ولی تا افکارمو نبندم و به پاسخی که می‌خوام نرسم، نمیتونم مثل حالت های عادی با اطرافیانم صحبت ‌کنم و به کارهای روزمره برسم.نتیجه کلی؛ اگه من تونستم یه پارت از پردازش فکریمو با مشاهده رفتار خودم بفهمم، پس این کار اکتسابی هست که همه میتونن انجام بدن، احتمالا واسه هرکس فرق میکنه ولی مطمئنم اگه بخواد میتونه با مشاهده خودش بفهمه و شاید مثه من حداقل تو پاسخ دادن به سوالای شخصیش به کارش بیاد. به هر حال هر پاسخی یه تاثیری میذاره و بیشترین تاثیر پاسخ سکوت به سوالات شخصیمون روی خودمونه.پینوشت؛ دوست دارم فکرامو با هکسره بنویسم، امیدوارم اگه کسی میبینه اذیت نشه!</description><category>چرندیات ذهن امیر</category><author>چرندیات ذهن امیر</author><pubDate>Fri, 11 Sep 2020 19:44:28 +0430</pubDate></item></channel></rss>