https://virgool.ir/feed/@Bmoeinمعین بهرامی هیدجی ، نویسنده نوجوانfa2026-11-10 21:31:14https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Bmoeinhttps://virgool.ir/@Bmoein/امیرکبیرِ-زمانه-در-کلاس-چه-شد-zcb9qanr5fmeبخش دوم : در کلاس چه شد ؟عزیز دل من ، اشتیاقت را دوست دارم که میخواهی بدانی در کلاس زبان ما چه گذشت . می دانی ، اتفاقی که افتاد ، البته اگر بشود نامش را اتفاق گذاشت ، خیلی چیز عجیبی نبود . شاید شما در صف نانوایی ها ، در شب نشینی ها یا حتی در مدرسه ، چنین اتفاقاتی را تجربه کرده اید .برای من هم اول چیز عجیبی نبود ، گفت و گویی کوتاه ، با معلم و دانش آموزان ، درباره ی سیاست و جنگ و این چیز های مسخره ...معلم گفت : یه جایی آدم واقعا کم میاره . اصلا کدوم وطن ؟؟؟ وقتی یه وجب از خاکت رو نتونی بخری ، کدوم وطن ؟قبلش پرسیده بودم : Teacher شما چجوری میتونید به مهاجرت فکر کنید ، اصلا برای من چنین چیزی شدنی نیست ، برای من حتی کوچ کردن به یه شهر دیگه هم سخته . حالا چه برسه به مهاجرت ...Teacher ادامه داد : وقتی وضعیت خراب باشه ، آدم باید خودش رو به وطن ترجیح بده ...گفتم : چرا نباید تغییر ایجاد کنیم ، چرا نباید اوضاع رو بهتر کنیم ؟Teacher گفت : ما به یه نفر مثل امیرکبیر نیاز داریم ، که فعلا توی این کشور نداریمش . پس بیخیال .بحث هم کاملا عوض شد و به جای دیگری رفت . اما ذهن من پیش امیرکبیر جا ماند . چیزی درباره امیرکبیر نمیدانستم . البته چیزهای کوچکی یادم می آمد ، کینه ی کوچکی از امیرکبیر بر دل داشتم .پس از امتحان اجتماعی ، و تشر خوردن از معلمم - به خاطر اینکه در جواب به سوالِ امیرکبیر چه بود و چه کرد ؟ جواب داده بودم : امیرکبیر پسر کوروش کبیر بود - حق داشتم از امیرکبیر کینه بردل داشته باشم .اما حالا کنجکاو شده بودم که امیرکبیر را بشناسم و بفهمم این آدم چه کاری انجام داده است ...بالاخره وقتی معلمت همچین چیزی بگوید تو هم کنجکاو میشوی ، اصلا مگر میشود یک نفر اوضاع کشور را درست کند ؟؟؟ پاسخ سوالاتم را میخواستم .پس خیلی سریع دست به کار شدم ، خواستم که درباره امیرکبیر بخوانم و چیزی یاد بگیرم . اما طبق معمول حوصله ام نکشید . کتاب های مسخره ای ، در کتابخانه ردیف شده بودند که همه درباره امیرکبیر نوشته بودند . اما آنقدر سنگین بودند که هیچ کاری نمیتوانستم بکنم ، جز آن که کتاب را سرجایش بگذارم و بیخیال همه چیز شوم . اما به ذهنم خورد که در ویرگول بنویسم . حداقل با هم ، شاید بتوانیم امیرکبیر را بشناسیمو امیرکبیر زمانه باشیم .بی معینبی معینFri, 24 Jul 2026 18:53:45 +0330https://virgool.ir/@Bmoein/امیرکبیرِ-زمانه-ادم-d8v94wfekratبخش اول : ا.د.مسرکلاس زبان بودم . همان کلاسی که نود و نه درصد دانش آموزانش به اجبار در آن می نشینند و بدون هیچ علاقه ای گوش به درس معلمی می دهند که با هزار امید برای دانش آموزانش وارد کلاس شده ؛ از حق نگذریم دانش آموزان هم برای این کلاس هدف دارند ، بله ! آنقدر هم افسرده و کسل نیستند .اگر هدف شان مهاجرت نباشد ، چه باشد ؟ نمی دانم ، تو هم نمی دانی . البته ، از شما چه پنهان ، هدف دانش آموزان ، مهاجرت نیست ، این هدف مادران شان است . همان هایی که آرزوهای خود را به خاطرات سپردند و با مهاجرت و بورسیه و این داستان ها خداحافطی کردند . حالا مادر حق دارد فرزندش را برای هدف خودش راهی کلاس زبان کند دیگر . قبول نمیکنی ؟؟؟؟؟؟ خب حق داری قبول نکنی ، غرورت خدشه دار می شود که بگویی : عقده های قدیمی خودم را با بچه ام تلافی میکنم . نه این را نمی گویی ، در عوض میگویی من موفق شدن پسر گوگولی موگولی ام را میخواهم و بس !اصلا ما گول میخوریم ، شما موفقیت فرزندت را میخواهی ، فرزند دلبند عزیزتر از جانت هم ، عقلش به آن نمیرسد که خودش برای خودش تصمیم بگیرد ، حالا هم کلاس زبان برایش واجب است و باید روزانه یک ساعت مطالعه زبان داشته باشد .بماند ، این را همین جا خاک کنیم . ما هرچقدر هم بگوییم ، این گوش در است و آن گوش دروازه .بینوا معلم ! چه با خودش فکر میکند ؟ ده دانش آموز هدفمند دارم که از این سن به فکر زبان خواندن هستند ، زکی !زهی خیال باطل عزیز دلم ! شما در واقع ده مادر هدفمند دارید که هیچگاه به اهداف خود نرسیده اند . میتوانید با آنها جلسه اولیا مربیان برگزار کنید ، کلی درد دل از تعدادی مادر هدفمند بشنوید ، برایشان افسوس بخورید و کلی صفا کنید و فراموش نشود ، حتما برنامه ای جهت خالی کردن عقده های قدیمی برای بچه ی بیچاره هم بریزید .بالاخره احتمالاً شما معلم عزیز هم به هدفت نرسیدی و یکی از همان مادران یا پدران هستی .هرچقدر هم بخواهم این حرف های باطل و بیهوده را نزنم نمیشود . دلم بدجور از آنها پر است ، شاید بگویید آنها یعنی چه کسانی ؟ من اسمشان را آدم های دغدغه مند میگذارم که مخففش میشود ا.د.م . جدیداََ خیلی خوب حدس میزنم . اگر دوست داری ، حدس بزنم که حالا با خودت داری فکر میکنی که خب امیرکبیر و کلاس زبان و ا.د.م ها و این اراجیف چه ربطی به هم دارند ، باید بگویم که عزیز دلم ، گر صبر کنی ز غوره حلوا سازم .به امیرکبیر هم می رسیم . درباره آن هم حرف میزنیم . تازه میتوانی به فک و فامیل کلی پز بدهی که من دارم درباره امیرکبیر میخوانم و این داستان ها .گفتم ، خیلی خوب حدس میزنم ، حتما حالا فکرت پی این است که خب سر کلاس زبان بودی ، چه شد ؟خدمتتان عارضم که لحظه ای کلاس از آن جو به ظاهر هدفمند خود خارج شد ، حتی معلم ا.د.م مان هم با ما همراه شد . مطمئنم حوصله ات سررفته عزیز دلم ، باقی اش بماند برای زمانی که کمی حوصله ات جا آمد و حال گفت و گو داشتی .حالا که آخرش است ، میخواهم کمی ادای معلم ها را دربیاورم : در جلسه بعدی درباره اتفاقی که در کلاس رخ داد سخن خواهیم گفت و پرده ای از راز های ا.د.م ها را برخواهیم داشت . لظفا پیش خوانی داشته باشید ، دانش آموزان هدفمندم !بی معینبی معینMon, 20 Jul 2026 22:59:55 +0330https://virgool.ir/@Bmoein/پدربزرگ-می-خندد-dsngn78wn9irنویسنده : معین بهرامی هیدجیعکس از سایت صد هنر ، صبریه خراسانیپدربزرگ ، دیروز مُرد و به شکل کاملا اتفاقی ، برایش گریه نکردم . البته میخواستم گریه کنم اما حسی ، درونم این اجازه را به من نمیداد در حالی که پدر ، غرورش را زیر پا گذاشته پود و مثل ته سیگارش ، آن را له کرده بود . پدر ، برای پدرش ، گریه میکرد ؛ به شکلی عجیب و غریب .اصلا در حالت طبیعی نبود و در عالم دیگری سیر میکرد . پدری که تا دیروز ، سراغی از پدرش نمیگرفت ، حالا انگار خودش هم میخواست پیش پدرش برود .فضای خانه ، سنگین نبود . البته برای من که خودم را جای مکان ها میگذارم ، جو خانه سنگین نبود . شاید اگر شما آنجا بودید از شدت سنگینی جو خانه ، برای پدبزرگ من گریه می کردید .من ، تنها نوه پدربزرگ بودم و پدربزرگ ، تنها پدربزرگ من بود . شاید به همین علت بود که مرا از پسرش بیشتر دوست داشت و خب پدر من گاهی اوقات حسادت خود را نسبت به این موضوع بروز میداد . دقیقا مثل دو ماه قبل ، که پدربزرگ برای من سالاد بیشتری ریخت و پدر عصبانی شد . نمیخواست این حس را به ما نشان دهد ، اما هرجوری که بود فهمیدم و حتی بهانه ی عجیب و غریبش هم نتوانست این حسادت را پنهان کند .در این چند هفته ، پدر حالش خوب نبود . نمیدانم چرا اما حس میکنم به خاطر قسط های عقب افتاده اش بود . اصلا درک نمیکنم که چرا یک مرد با این سن ، به علت قسط عقب افتاده حالش بد شود و این حال بدش را در سرتاسر خانه پخش کند . هفته قبل که پدر به خانه آمد ، این ناراحتی خود را به پدربزرگ منتقل کرد ، با پدربزرگ دعوا کرد و همچین جمله ای به او گفت :« چرا هر روز هر روز خونه مایی ! خودت زندگی نداری ؟ » پدبزرگ هم دقیقا قیافه ای را به خود گرفت که زمانی که در بچگی جوک میگفتم آن حالات در چهره اش پیدا میشد . چشمانش کمی بزرگتر میشد و با لبخندش ، دندان های مصنوعی اش را به رخ میکشید . چین و چروک های صورتش هم واضح تر دیده میشد و انگار که حالش از همیشه بهتر میشد . پدربزرگ پیر من ، با شنیدن جوک های من ، جان تازه ای میگرفت . اما نمیدانم ، شاید زخم زبانی که پدر به او زد ، جانش را گرفت .پدربزرگ عجیبی داشتیما ! با اضافه و کم شدن جان هایش میخندید . چه جالب .پدربزرگم این چهره را حداقل یکبار در روز به خود میگرفت . در اکثر مواقع ، از عمرش کاسته میشد و میخندید .البته من این احتمال را میدهم چون اگر تعریف از خود نباشد ، که هست ، به جز جوک های من ، چیز دیگری ، به پدربزرگ جانی اضافه نمیکرد . حالا جای شکرش باقی است که حداقل این جوک ها را بلد بودم وگرنه پدربزرگ من ، تا حالا باید هفت کفن هم پوسانده بود .دوست ندارم پشت سر مرده حرف بزنم اما خب چه کنم . چاره ای جز این ندارم چون اگر غرورم را کنار بگذارم کمی ، خیلی کم دلتنگ پدربزرگ شده ام . پدربزرگ ، تنها دوست من تا حالا بود و من همه چیز را فقط به پدربزرگ میگفتم ولی نمیدانم چه چیزی باعث شد من ، برخلاف پدر ، ناراحت نباشم .بله . درست است . من که خیلی رابطه ی صمیمانه و گرمی با پدربزرگ داشتم برای مرگ او ناراحت نشدم . ولی فهمیدم که پس از مرگش ، تنها خواهم بود و این کمی من را ترساند . من ، در مدتی که پدربزرگ زنده بود ، تا توانستم اطرافم را خلوت کردم .تا جایی که دوست شدن با من امری غیر ممکن و ناشدنی بود .البته که کسی هم نیاز به دوستی مثل من نداشت . چون من ، برخلاف شخصیت واقعی خودم یک شخصیت دیوانه برای خودم ساخته بودم که هیچ آدم عاقلی من را به عنوان دوست انتخاب نمیکرد و هیچ معلمی من را گردن نمیگرفت . عجیب ترین کارم هم ، همین امروز بود . دو ساعت قبل که بدون اجازه وارد دفتر مدرسه شدم و مشتی نثار کامپیوتر کردم و کامپیوتر در لحظه شکست . و بله ، طبق معمول فکر میکنم الان ، در مدرسه بحث من باشد و هر کس با خود راجع به من فکری بکند . مشتم به کامپیوتر ، کاملا تصمیم به جا و درستی بود. دقیقا ، بعد از زدن مشت ، از راهروی بد ریخت مدرسه که تلاش کرده بودند با خوشنویسی آن را زیبا کنند گذشتم و با غرور و تکبر ، وارد کلاس شدم .هیچکس سر کلاس نبود و فرصت کاملا مهیا بود که بلافاصله کیفم را بردارم و فلنگ را ببندم .کفِ کلاس ، خیلی کثیف بود و با هر قدم من ، چیزی زیر کفشم میچسبید و بعد از قدم سوم ، نارنگی له شده را کف پایم حس کردم . بوی نارنگی در کل کلاس پخش شد . حس خیلی خوبی داشت . بعد از چند قدم دیگر پشت میزم رفتم و کیفم را برداشتم . زیر میزم ، از همه ی میز های دیگر کثیف تر بود و برای خودم هم مهم نبود . اصلا زیر میز را تمیز کنم که چه شود ؟ اصلا مگر اهمیتی دارد ؟صدای قدم های کسی را شنیدم . پس سریعا کیف را برداشتم و دوان دوان از در بیرون رفتم . داخل حیاط تمام بچه ها خوشحال بودند و من هم که خوشحال تر از آنها . منتهی آنها برای اینکه معلم علوم به مدرسه نیامده و میتوانند ورزش کنند و من برای اینکه میتوانم بعد از کار خفنی که کردم مدرسه را ترک کنم بدون اینکه کسی به من زور بگوید . دوان دوان از مدرسه خارج شدم . در مدرسه هم طبق معمول باز بود .چون در این مدرسه به جز من دانش آموز خرابکار و پلیدی وجود نداشت .البته این حرف را معمولا از مدیر میشنوم . وگرنه من که از همه ی همکلاسی هایم باهوش تر هستم و چون بیشتر می فهمم این کار ها را میکنم .بعد اینکه پایم را از مدرسه بیرون گذاشتم ، احساس آزادی کردم . مثل اینکه پرنده ای را از قفس بیرون بیاوری . حالا من باید مثل پرنده به لانه ام میرفتم . لانه ی همیشگی من ، پارک پیش خانه پدربزرگ بود . قدم هایم را تندتر کردم که این مسیر طولانی را زودتر بگذرانم و به پارک برسم بعد از حدودا پنج دقیقه حرکت در خیابان اصلی ، وارد کوچه شدم و به سمت اغذیه فروشی عمو غلام حرکت کردم که شاید بتوانم از عمو غلام غذا بگیرم اما طبق معمول الان عمو غلام باید خواب می بود و مغازه کرکره اش پایین بود . پس وقت را تلف نکردم و از سر کوچه پدربزرگ که غم و اندوه از کل کوچه گذشتم . وارد خیابان شدم و در راستای درخت های عجیب و غریب کوچه ی پارک حرکت کردم . و بالاخره به لانه ام رسیدم . دو صندلی چوبی شکسته رو به روی هم ، درخت توت و کاشی هایی با طرح های مثلثی ؛ پاتوق همیشگی من . نشستم . خودکارم را درآوردم . و نوشتم . پس از ده دقیقه که سرم را  از برگه بلند کردم ، دیدم پیرمردی با لبخندی دقیقا شبیه پدربزرگ خودم به من خیره شده است.بی معینبی معینSun, 07 Jun 2026 11:51:33 +0330