https://virgool.ir/feed/@BluewriterDo I contradict myself? Very well then I contradict myself. I am large, I contain multitudesfa2026-11-12 16:09:53https://files.virgool.ir/upload/users/2936377/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@Bluewriterhttps://virgool.ir/@Bluewriter/نوشتن-چالش-همیشگی-یک-نویسنده-hl7hj544fg4mنوشتن یکی از معدود کارهایی است که می‌تواند من را خوشحال کند. اغلب به نوشتن فکر می‌کنم: وقتی اتفاقی می‌افتد که دلم می‌خواهد ثبتش کنم، وقتی هیچ اتفاقی نمی‌افتد و از زندگی کلافه می‌شوم، وقتی ایده‌ای به ذهنم می‌رسد که فکر می‌کنم ارزش به اشتراک گذاشته شدن دارد. اما اغلب این ایده‌ها مدتی در پس ذهنم می‌مانند و بعد از مدتی محو می‌شوند. چرا نوشتن را این همه برای خودم سخت می‌کنم؟ نوشتن به همین سادگی است. به سادگی تایپ کردن کلمه‌ها. اصلا لازم نیست فکر کنم که به فارسی بنویسم بهتر است یا به انگلیسی، که نوشته‌ام را کجا منتشر کنم، برای که بنویسم. این‌ها مهم نیست. مهم این است که بنویسم، چون این روزها فقط نوشتن است که کمی حالم را بهتر می‌کند. چه اهمیتی دارد که کسی می‌خواندش، که سئوی کلمات در چه وضع است، که بعدا به چه دردی ممکن است بخورد؟ مهم این است که این نوشته خلق شود. ثبت شود. باشد. وجود داشتن این نوشته برای من بی است. البته این هم دلیل نمی‌شود که همینطور پیش بروم و فقط درباره‌ی این که چطور فقط حس نوشتن برایم مهم است ادامه بدهم. دلیلش را هم باید بگویم. نوشتن کاری است که همیشه انجام دادنش برایم آرامش بخش بوده. چیزی که در زبان انگلیسی به آن می‌گویند Catharsis. یک جور تخلیه. خالی شدن از افکاری که روی هم جمع می‌شوند. آزاد کردنشان روی کاغذ. یا دقیق‌تر بخواهم بگویم روی اسکرین. چرا نوشتن را اینقدر برای خودم سخت می‌کنم؟ جوابی برای این سوال ندارم. به خاطر همین است که ناگهان -در حالی که چندین کار مهم دیگر انتظارم را می‌کشند- تصمیم گرفتم شروع کنم به نوشتن. مرتب و هر روزه. قبلا هم این تصمیم را گرفته‌ام، ولی خب عملی کردنش مسأله‌ی دیگری است. اما چرا نه؟ چه اهمیتی دارد که چه بنویسم؟ چه کسی می‌خواهد نوشته‌های من را قضاوت کند؟ شاید خودم چندین سال دیگر، شاید هیچکس، شاید هزاران نفر که هرگز قرار نیست ببینمشان. مهم این است که تجربه‌ی cathartic نوشتن برایم هر روزه شود. چه اهمیتی دارد که یک پاراگراف زیادی بلند می‌شود و یکی کوتاه. چه اهمیتی دارد؟ مگر من یک شاعر نیستم؟ ساختار شکنی کار من است. و تمرین کردن که خجالت ندارد. نوشتن هم به تمرین احتیاج دارد. همیشه می‌دانستم که برای این که نویسنده‌ی خوبی شوم باید تمرین کنم. صحبت‌های استیفن کینگ درباره این که چطور یک نفر که می‌خواهد نویسنده شود باید هر روز بنویسد را وقتی خیلی کوچک بودم دیدم. همیشه خودم را یک نویسنده می‌دانستم. داستان‌ها همیشه داخل ذهنم هستند. نوشته‌ها. تحلیل‌ها. شعرها. همیشه بخشی از من هستند. این که بیرونشان نمی‌آورم باعث می‌شود نویسنده نباشم؟ فکر نمیکنم. اما دلم می‌خواهد شروع کنم به عمل کردن به توصیه نویسندگان بزرگ. می‌خواهم شروع کنم به تلاش برای هر روز نوشتن. هر چند چرت و پرت. هر چند کوتاه. هر چند مزخرف‌. می‌خواهم این حق را به خودم بدهم که مزخرف بنویسم. که زبانی که به آن می‌نویسم مهم نباشد. که هر چه توی ذهنم می‌آید را ثبت کنم.فکر می‌کنم انجام دادن تنها کاری که خوشحالم می‌کند در این شرایطی که هیچ کاری خوشحالم نمی‌کند به من کمک کند. شاید این من نیستم که نوشته‌ها را آزاد می‌کنم، شاید این من هستم که احتیاج دارم بنویسم تا آزاد شوم. به هر حال، از امروز شروع می‌کنم به نوشتن. به عنوان آدمی که همیشه خودش را نویسنده معرفی کرده، شاید کمی دیر باشد. ولی چه اهمیت دارد؟ خیلی چیزها را توانسته‌ام به طور مرتب وارد زندگی‌ام کنم. هر روز دولینگو تمرین کردن. هر روز ورزش کردن. هر روز نوشتن هم باید بخشی از زندگی‌ام شود. شاید این خودش چالشی شود که هر روز حداقل به یک چیز فکر کنم که ارزش ثبت شدن داشته باشد. Blue writerBlue writerSat, 28 Oct 2023 01:33:52 +0330