https://virgool.ir/feed/@BitterMoonfa2026-11-12 05:44:08https://files.virgool.ir/upload/users/324934/avatar/rU8tCt.pnghttps://virgool.ir/@BitterMoonhttps://virgool.ir/@BitterMoon/جنگجوی-خندان-tt2jr0uv4g6h۱۰ سالی می‌گذره از زمانی که اون خانوم برای نظافت، دوهفته‌ای یکبار به خونمون میومد.حدودا ۳۵ ساله بود و برجسته‌ترین ویژگی شخصیتی‌اش سرحالی و سرخوشی جالبی بود که داشت.اکثر خدمتکاران خانه که دیده بودم حالتی رنجور و غم‌انگیز داشتن و گاهی که سر ناهار و چایی با مادرم هم‌کلام می‌شدن مدام ازسختی‌ها و بدبیاری‌های زندگیشان ناله می‌کردن. و در آخر می‌گفتن دیگه اینم قسمت ما بود...اما اون با همه‌شان فرق داشت. شوخ بود، اگرچه شوخی‌های بی‌نمکی می‌کرد اما به دل می‌نشست. وقتی می‌آمد فضای خونه باخنده‌هاش عوض میشد.فامیلی عجیبی هم داشت؛ خانم بالشی!از بس با خواهرم که اون موقع ۶-۷ ساله بود شوخی کرده بود اون هم سر به سرش می‌گذاشت و صداش می‌زد: خانم مُتکا. خانم متکا هم هر دفعه از خنده غش می‌کرد.کمتر یادم میاد که از چیزی گله و شکایت کنه یا از وضعیت زندگیش ناله کنه. همه چیز رو با دید مثبت نگاه می‌کرد و با همان حس شوخ‌طبعی بی‌مزه‌اش مسائل رو ساده و فان می‌دید.همیشه برام سوال بود که چجوری انقد سرخوشه؟با خودم می‌گفتم شاید زیاد هم زندگی بدی نداشته باشه.یک روز که خیلی خسته شده بود با مامان تا دم خونه‌ش رسوندیمش. خونه‌ش آلونکی قدیمی و دلگیر تقریبا خارج از شهر بود. از یکی ازدوستای نزدیکش که یک‌بار به جای خودش اومده بود فهمیدیم که داستان زندگیش همون داستان تکراریه مادران مجرد یا به قول معروف زنان سرپرست خانواده است. ازدواج زود، دوتا بچه و شوهر معتاد و بی‌مسئولیت. درنهایت هم طلاق و از صبح تا شب کار کردن برای درآوردن مخارج زندگی و بچه‌ها.پس چطور همیشه انقدر خوشحال و سرحال بود؟یک روز عصر که داشت کتابخونه قدیمی رو دستمال می‌کشید علتش رو فهمیدم. داشتم از توی هال رد می‌شدم که دیدم درحالی که به کتاب‌ها خیره شده دستمال رو الکی روی شیشه می‌کشه. گفتم به چی نگاه می‌کنی خانم بالشی؟ انگار که منتظر همین بود، پرسید: این کتاب‌ها مال توئه؟رفتم جلو تا کتاب‌ها رو ببینم. گفتم شما اهل کتابی؟ گفت آره چجورم! همیشه یه کتاب همراهم هست و هروقت بیکار میشم کتاب می‌خونم. موقعی که کتاب می‌خونم دیگه متوجه دور و برم نیستم.قفل کتابخونه شیشه‌ای رو باز کردم تا کتابی رو که توجه‌ش رو جلب کرده بود رو بیرون بیارم.-خب خانم بالشی کدوم کتاب رو می‌خوای؟-این‌ رو؛ «جادوی فکر بزرگ»خانم بالشی از میان کتابخونه‌ای که پر از اشعار حافظ و سعدی و کتاب‌های سروش و زرین‌کوب بود سراغ کتاب‌های روانشناسی مثبت‌اندیش بود.پس راز خوشحالیش این بود؟!-من عاشق این کتاب‌ها هستم. واقعا کتاب چیز انگیزه‌بخشیه.این قبیل کتاب‌ها اواسط دهه هشتاد خیلی باب شده بود. «لطفا گوسفند نباشید» اولین کتاب این سبکی بود که پسرخاله‌ام برای شوخی واسم خریده بود. کل کتاب رو توی چند روز خوانده بودم. خانم بالشی راست می‌گفت این کتاب‌ها درعین حال که نثر روان و جذابی داشتندبسیار انگیزه‌بخش بودند.کتاب را بهش دادم و گفتم مال خودت. خوشحال شد و کلی تشکر کرد.سالها گذشته و دیگه خبری از خانم بالشی ندارم. نمی‌دونم هنوز همونقدر خوشحال و خندانه یا نه و هنوز کتاب‌های مثبت‌اندیشی می‌خونه و بهشون اعتقاد داره یا نه.اون کتاب‌ها قشنگ بودن چون به آدم حس مهم بودن، تاثیرگذار بودن و حس بااراده بودن به آدم می‌دادن. اما چقدر واقعی بودن؟ چقدر کمک می‌کردن به هدفمون نزدیک بشیم؟ اصلا هدف ما از زندگی چیه؟ شوپنهاور می‌گه ما در رسیدن به خواسته‌هایمان اراده داریم. ولی در انتخاب خواسته‌هایمان نقشی نداریم.من فکر می‌کنم خانم بالشی هر چه بود خودش بود. کتاب‌ها نبودند که از اون زنی سرزنده و امیدوار ساخته بودند. خودش بود که زندگی‌اش را ساخته بود. خودش با اون نگاه طنازانه به مسائل، دردها و رنج‌ها رو شکست می‌داد.جمله‌ای از کتاب لطفا گوسفند نباشید در خاطرم مانده: اگر میم مشکلات را بردارید می‌شود شکلات. من وقتی ۱۵ ساله بودم مشکلاتم بدون میم شکلات میشد ولی مشکلات خانم بالشی و امثال اون هیچوقت نمی‌تونه شکلات بشه.وقتی تو خونه آب گرمکن نداری و موقع زمستون صبح به صبح بچه‌ت رو می‌بینی که صورتش به خاطر آب یخ، سرخ شده و پس‌اندازت کم ونیازهات ۱۰ برابره، وقتی سر سال شده و صاحبخونه‌ت واسه یه آلونک خراب دوبرابر اجاره می‌خواد و تو دستت به جایی بند نیست، وقتی یک زن مستقلی ولی مردهای اطرافت به خاطر مطلقه بودن تو رو به چشم زنی می‌بینن که می‌تونن به راحتی بهت دست درازی کنن و ... . شکلات؟!شکلات برای منی بود که توی خونه‌ی گرم و راحت زندگی می‌کردم. مدرسه غیرانتفاهی می‌رفتم. توی جیبم همیشه پول بود. از مدرسه که برمی‌گشتم غذام حاضر بود. بهم توجه می‌شد، محبت می‌‌شد، ازم تعریف می‌شد، من دیده می‌شدم و مهم بودم. هر چیزی می‌خواستم دراختیارم بود. مشکلات من سخت بودنِ درس‌های ریاضی و کم شدن نمره فیزیک بود، بحث و دعوا با پدر و مادرم به خاطر پوشیدن بعضی لباس‌ها و آرایش کردن بود. ولی من اراده داشتم، من مهم بودم، می‌تونستم داد بزنم و برای خواسته‌هام حمایت خانواده‌م رو داشتم. من بدون اینکه تلاشی بکنم شرایطی داشتم که برای خیلی‌ها محال بود.اما خانم بالشی به جنگ زندگی رفته بود. سرسختانه می‌جنگید و متاسفانه بیشتر وقت‌ها شکست می‌خورد و فقط گاهی پیروز می‌شد.پس چرا خوشحال بود؟من فکر می‌کنم خانم بالشی زندگی رو صحنه‌ی جنگ می‌دید و مثل سربازی شجاع که به سرزمینش تجاوز شده بود از این جنگ و خونریزی لذت می‌برد. گاهی بردهای کوتاه داشت و گاهی زخمی می‌شد. ازش خون می‌رفت ولی خوشحال بود که برای چیزی ارزشمند می‌جنگد.تمام زندگی‌اش همین بود؛ صحنه‌ی نبرد.مطمئنم خانم بالشی یک شب راحت سر روی بالش نگذاشته بود ولی دلش بزرگ بود. چراکه دل یک جنگجو باید بزرگ باشد.مهسا سعیدیمهسا سعیدیMon, 19 Oct 2020 18:21:11 +0330https://virgool.ir/@BitterMoon/چگونه-مدیتیشن-کنیم-مدیتیشن-برای-مبتدی-ها-vtgzje4psot91. کجا مدیتیشن کنیم؟هر جا که دوست داری! اگرچه بهتره توی تخت خواب نباشه چون ممکنه خوابتون ببره. بهترین روش برای مدیتیشن نشستن روی زمین هست به صورتی که پشتتون صاف باشه. این شکل رسمی و البته بهینه­ترین راه برای مدیتیشن هست چون در این حالت کاملا هشیار هستید و می­توانید برای مدت طولانی­تر در این حالت بمانید.2. بدن­مان چگونه باشه؟اولین نکته در چگونگی نشستن در مدیتیشن حالت پاها هستش. برای مبتدی­ها بهترین حالت قرار دادن پاها روی یکدیگر است به طوری که شبیه خوراکی­های Pretzel باشد.Pretzelدست­ها در حالی­که در هم به شکل کاپ می­روند روی ران­ها قرار می­گیرند. چیزی که مهمه این هست که بازو و دست­هاتون راحت باشند. کمرتون صاف و سر رو به جلو باشه. در مورد چشم­ها باید گفت بستگی به خودتون داره. درواقع هم می­تونید چشم­ها رو باز بگذارین هم ببندین. ولی برای مبتدی­ها بهتره که بسته باشه که حواستون پرت نشه. اگر هم چشمتون رو باز می­گذارین روی یک شئ تمرکز نکنید. به یک نقطه یا مسیر دور نگاه کنید.3. چه مدت مدیتیشن کنیم؟برای شروع 5 دقیقه پیشنهاد می­شه. و بهتره قبلش تایمر رو تتظیم کنید که بهتون آلرت بده. چون اوایل که شروع به مدیتیشن می­کنید زمان به نظر خیلی کند می­گذره بنابراین وقتی تایمر می­ذارین ذهنتون به این سمت نمیره که چقدر گذشته و کی تموم میشه.وقتی که به مدیتیشن عادت کردین و براتون تبدیل به یک عادت روزانه شد همچنین به نشستن در اون پوزیشن عادت کردید، می­تونید زمانش رو هم بیشتر کنید. بیشتر افراد 10 تا 20 دقیقه مدیتیشن رو پیشنهاد می­دهند.4. در طول مدیتیشن چیکار کنیم؟اینجا جاییه که نیاز به مهارت هست. هزاران روش برای مدیتیشن وجود داره. بعضی­ها می­گن باید روی اشیا تمرکز کنید، بعضی می­گن باید کلماتی موزون رو توی ذهنتون تکرار کنید و ... .روشی که ما انتخاب کردیم رایج­ترین شکل مدیتیشن است که یاد گرفتنش خیلی ساده­ و راحته و یکی از قوی­ترین و عمیق­ترین انواع مدیتیشن هست که روی تنفس تمرکز می­کنه؛"Mindfulness Breathing Meditation"در این روش ابتدا باید مطمئن بشید که از بینی نفس می­کشید. سپس تمام توجه­تون رو روی نفس کشیدن متمرکز کنید. هوایی رو که نفس می­کشید حس کنید و به آن توجه کنید که چگونه از بینی خارج می­شود. به مراحل تنفس، گذر دم و بازدم توجه کنید. به توقف­های کوتاه بین دم و بازدم توجه کنید. به تک تک جنبه­های احساستون حین نفس کشیدن توجه کنید.خودتون رو قضاوت نکنید، عیب­جویی و سرزنش نکنید. فقط توجه کنید.کم کم افکار به ذهنتون هجوم میارن و حواستون رو از این کار ساده پرت خواهند کرد؛ شام چی بپزم؟ از بیرون سفارش بدم؟ راستی فردا صبح جلسه دارم و ....اینجا به این نتیجه می­رسین که مدیتیشن چقدر کار سختیه! این امر کاملا طبیعیه خودتون رو به خاطرش سرزنش نکنید. فقط خیلی ساده افکار مزاحم رو کنار بزنید و دوباره روی تنفس متمرکز بشید. یک روش خوب برای نگه­داشتن تمرکز، توجه روی اتصالات بین دم و بازدم هست. روی این توقف­های کوتاه بین هر دم و بازدم تمرکز کنید.5. چند وقت یکبار مدیتیشن کنیم؟هر روز. هر روز مدیتیشن رو انجام بدین. بعضی­ها روزی دوبار انجام می­دهند. نکته مهم این است که برای آن برنامه­ی منظمی داشته باشید. مثلا برنامه بگذارید که هر روز وقتی از خواب بیدار شدید مدیتیشن کنید. یا هر شب قبل از خواب. و این کار را به طور مرتب انجام دهید.6. از کی فواید مدیتیشن رو می­بینیم؟به سه عامل بستگی دارد:1. تناوب و تکرار (مدیتیشن باید تبدیل به یک عادت شود.)2. مدت زمان3. از شخصی به شخص دیگر متفاوت است.منبع:کانال یوتیوب Improvement Pillپس صبور باشید و مدیتیشن رو ادامه بدین تا نتایج آن را ببینید.این رو به یاد داشته باشیدکه مدیتیشن تلاش برای فکر نکردن نیست. مدیتیشن این نیست که صاف بشینی و به هیچی فکر نکنی. مدیتیشن یعنی آگاهی. و آگاهی یعنی بدونی داری به چی فکر می­کنی، بدونی چه احساسی داری و بدونی داری چیکار می­کنی. با تمرین مدیتیشن آگاهی و کنترل نسبت به خودت پیدا می­کنی.اگر بخوام از تجربیات شخصی خودم بگم اول از همه توصیه می­کنم که مدیتیشن رو سخت نگیرین. چند بار در زندگیم تلاش کردم که مدیتیشن رو تبدیل به عادت کنم. یک یا دو هفته مرتب انجام می­دادم و وقتی یک مهمونی پیش میومد یا مسافرت می­رفتم فراموش می­کردم. ضمن اینکه برای انجام مدیتیشن علاقه داشتم که آیین خاصی داشته باشم. مثلا حتما باید تو اتاق خودم می­رفتم، چراغ­ها رو خاموش می­کردم. شمع و عود روشن می­کردم و آهنگ مخصوص مدیتیشن پلی می­کردم. بنابراین وقتی در ساعت مدیتیشن خونه نبودم انجامش برام سخت می­شد. گاهی هم خسته بودم و چون فکر می­کردم حتما باید تمام این آیین رو اجرا کنم تنبلیم میومد و پشیمون می­شدم. پس سعی کنید سخت نگیرید و در هر شرایطی مدیتیشن کنید.اگر می­خواین سر ساعت خاصی مدیتیشن کنید آلارم گوشیتون رو تنظیم کنید و اگر برنامه مدیتیشن­تون قبل و بعد خواب هست، روی یک استیک نوت بنویسین و جلوی چشمتون بچسبونین که یادتون نره.از اولین تجربه ­ی مدیتیشن خودم هم بگم که خیلی بد بود. وقتی بهش فکر می­کنی می­گی این که کاری نداره ولی از همون لحظه ­ای که شروع می­کنی همه جای بدنت می­خاره! هزار جور فکر میاد تو سرت، روی صداهای اطراف حساس می­شی و نفس کشیدن برات سخت میشه! خیلی عجیبه وقتی آدم روی کارهایی که ناخودآگاه انجامشون میده متمرکز میشه مثل راه رفتن، جویدن و نفس کشیدن انگار اون کار سخت میشه. حداقل برای من اینطور هستش شاید بقیه این حس رو نداشته باشن. خلاصه خواستم بگم این هم طبیعیه و کم کم با تمرین و مداومت عادی میشه.پایانمهسا سعیدیمهسا سعیدیMon, 19 Oct 2020 14:18:35 +0330