https://virgool.ir/feed/@Bidmajnoonرقصان چو شاخه های بید در بادfa2026-11-11 03:53:54https://files.virgool.ir/upload/users/4929790/avatar/6cl9Cu.jpghttps://virgool.ir/@Bidmajnoonhttps://virgool.ir/@Bidmajnoon/رها-x6hd8k5lvhflقلم خشکیده انگار که شوقی در دلم نیست دگر اشعار زیبا درون دفترم نیستدر این جنگ جنونم هزاران جان سپردمدلی که جان ندارد دلِ گرمی دگر نیست غنیمت های اینجا به تاراج جنون رفت برای فتح این دژ دلیل دیگری نیستاز این ویرانه حتی دگر خشتی نمانده نیا نزیک قلبم که اینجا دیدنی نیست BidmajnoonBidmajnoonFri, 06 Nov 2026 09:07:08 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/شک-rdqtxlymyfrnپارم.خسته و گیج.تلاش می‌کنم؛ تلاش‌هایی برای بهتر شدن، داخل دنیایی که بهت فقط اجازه می‌دهد با تلاشت بدتر نشوی، نه اینکه بهتر شوی.پارم و خسته‌ام؛ از دست خودم، از اینکه به خودم شک کنم، از نرفتن‌هایم، از سنگینی مسیرم، از تنهایی‌ام.دیگر بیست سالم نیست و نصف مسیر جوانی‌ام را گذرانده‌ام.از من انتظار دارند. باید می‌توانستم تا الان از پس زندگی‌ام بربیایم.و حالا، با اینکه معلمم، حس می‌کنم هیچ کاری نکرده‌ام.حالم خوب نیست.از اینکه کار دارم، ولی انگار کار ندارم.از اینکه می‌ترسم عاشق شوم.از اینکه نمی‌توانم از پسش بربیایم؛ هم مالی، هم عاطفی، شاید بیشتر از همه ذهنی.نوشتم می‌خواستم غیرعادی باشم؛ از مسیری که همه‌ی اطرافیانم رفته‌اند جدا باشم.و حالا می‌بینم از این طرف رانده شده‌ام و از آن طرف مانده.از کسی انتظار ندارم.شاید همین هم یکی از دردهایم است؛ اینکه تمام این بار سنگین روی دوش خودم است. تمام این «نمی‌دانم چه شد»ها.حرف‌هایی که بهم می‌زنند برایم مهم نیست.چون خودم باور داشتم که یک روز می‌توانم به چیزی که ساخته‌ام افتخار کنم.ولی حالا به همه‌چیز شک دارم.به خودم.به مسیری که تا الان آمده‌ام.به مسیری که دارم می‌روم.و چقدر این شک کشنده است.می‌خوردت از درون؛ از عمق وجودت، از جایی که هیچ‌کس نمی‌تواند ببیند، بشنود یا کمکت کند.خودتی و خودت.تنهایی، توی یک چاه از خواسته‌هایی که خواستی و نشدند.پر از داد و فریادم.شاید دلم می‌خواست نعره بزنم، بنشینم و ساعت‌ها گریه کنم.نمی‌دانم.امروز یکم سرم را به دیوار کوبیدم.فرقی نکرد.کاش می‌شد جراحی‌اش کرد و از درون، این شک را کشت؛ این افکار را، این جنون را.گفتم بید مجنون شدم.هستم.دقیقاً مثل یک دیوانه.گاهی از جنونم لذت می‌برم و گاهی از آن متنفرم.مثل الان.BidmajnoonBidmajnoonSun, 04 Oct 2026 18:59:00 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/ساید-من-dyxamc2xzazrیه جمع جدیدی بودمیکی همون اول پرسید سایدتون (طرفدار حکومت یا غیره!!) چیه ؟چند وقتی بود که تو جمع جدیدی نرفته بودم ولی برای جلوگیری از بحث اونم این روزا که همه طرف ها مقابل رو نفهم ، بیشعور و بیسواد میدونند سعی میکردم جبهه گیری نداشته باشم اما واقعا به فکر فرو رفتم .سعی کردم همیشه بدون نفرت نسبت به کسی حرفاشو بشنوم و بحث و جدل نداشنه باشم فقط یه گفتگو مسالت آمیز باشه . چون این بحث هم خیلی خیلی طولانیه هم معمولا به مشاجره و جاهای بد کشیده میشه و بنا به همین دلیل من همیشه میگفتم طرفدار کسی نیستم و همشون مشکل دارند . ولی دیشب یکی یه تیکه انداخت که بی طرفا بیشرفن .کسی که منو نشناسه و برام مهم نباشه سعی میکنم جوابشو ندم چون کسی که نشناخته همچین حرفی بزنه دیگه ارزش بحث نداره.در هر صورت من هم مقصرم و اشتباه کردم که محکم پای مواضعم نموندم . پس از این به بعد میگم محکم و قاطع . من ضد صهیونیست و اسرائیلم و هرررر طرفی میخواد باشه از خدا میخوام کمکم کنه طرف مقابل باشم حتی به قیمت جونم .چرا ؟! چون قطعا حوادثی مثل دی ماه شناخت لایه های زیرینش برای من معمولی مقدور نیست ولی همین برای من کافیه که اسرائیل توی این قضیه اونور باشه حتی شده بی دلیل برای اون لحظه مخالفشم چون مطمئنم حتی اگر حقیقته چیزی که داره میگه ، با تمام شواهد و مدارکش حقیقتیه که اسرائیل گفته و این برای من یعنی نجاست محض BidmajnoonBidmajnoonSat, 26 Sep 2026 01:02:32 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/لاف-شاعر-شدنم-wywqtvdy6njkخواستم تا بروی از سرم انگار نشدبا هزار وعده به دل عشق تو انکار نشدهرکسی خواست در خانه ما را بزندبعد تو هیچ کسی لایق دیدار نشدعازم داشتنت راهی این عشق شدمشوق شیرین تو انگار به اجبار نشداز تماشای تو با شور نوشتم هر بارمرهم دوری تو این همه اشعار نشدلاف شاعر شدنم ذوق به چشمان تو بودخسته از شعرِ شبی گر به تو اقرار نشدمن شاعر نیستمشاید فقط مدتی آن‌قدر با کلمات سر و کله زدم که خودم هم باورم شد چیزی از شاعری می‌دانم.این چند خط را هم نمی‌دانم شعر می‌شود یا نه؛شاید فقط لاف دیگری‌ست برای چیزی که هیچ‌وقت بلد نبودم درست بگویم.باقی‌اش را می‌گذارم به عهده‌ی همین چند کلمه.BidmajnoonBidmajnoonWed, 16 Sep 2026 16:40:34 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/کاش-می-شد-fss1vjam9wvmقبلاً در بلاگ می‌نوشتم؛ از سال ۴۰۰ تا همین چند ماه پیش که مدیرش، بنا به دلایلی که خودش داشت، تصمیم گرفت درش را تخته کند.نوشتن بخشی از من شده بود؛ می‌نوشتم تا کمی آرام بگیرم.بلاگ را خیلی از دوستان و آشنایانم می‌خواندند و خیلی‌ها هم پیگیرش بودند. این گاهی خوب بود و گاهی هم دوست نداشتم فکر کسی درگیر من شود. به همین خاطر، هنوز آدرس ویرگول را به کسی نداده‌ام.اینکه کسانی نوشته‌هایم را می‌خوانند که مرا نمی‌شناسند، در نوع خودش جالب است.پس فعلاً نمی‌خواهم بید مجنون ویرگول را معرفی کنم. ناشناس ماندنش بهتر است.اصلاً شاید چند صباح دیگر، مدیران اینجا هم تصمیم بگیرند درش را تخته کنند.چند لحظه پیش داشتم گریه می‌کردم. بی‌اختیار.شاید اگر جای دیگری می‌نوشتم؛ جایی که مرا می‌شناختند، نمی‌گفتم که گریه می‌کردم. اما حالا که ناشناسم، می‌نویسم که گریه می‌کردم.برای چه، نمی‌دانم.فشار روحی بالایی بود. کلیپی احساسی دیدم و بهانه‌ای شد تا در خلوت خودم اشک بریزم.کاش می‌شد تمام آن چیزی را نوشت که ما در حال تحمل کردنش هستیم؛ برای چیزهایی عادی که حقمان است و نمی‌دانیم قرار است چه زمانی نصیبمان شوند یا اصلا قرار است نصیبمان شود یا نه .منظورم از نوشتن، چیزی است که بتواند واقعاً تلخی این شرایط را توضیح دهد؛ نه برای برانگیختن حس ترحم دیگران، بلکه برای اینکه شاید اندکی از سنگینی‌اش کم شود.کاش می‌شد...BidmajnoonBidmajnoonSat, 12 Sep 2026 15:08:30 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/غیر-عادی-۲-e2svk8bn79xmامروز اما در میانه‌ی جوانی خود قرار دارم؛ یعنی همان روزهایی که قرار بود شبیه رویاهایم باشند، اما کوچک‌ترین شباهتی به آن‌ها ندارند.سال‌ها برای کاری تلاش کردم تا چیزی بسازم که بتواند به معلمی ربط داشته باشد، با حس ماجراجویانه‌ی من در ارتباط باشد، بتوانم ایده‌هایم را در آن پیاده کنم و محتوا بسازم؛ محتوایی که برخلاف بخش بزرگی از محتوای این روزها، ارزشمند باشد.چیزی که در تمام این سال‌ها برایش تلاش کرده بودم.می‌خواستم یک رسانه داشته باشم؛ جایی که بتوانم به واسطه‌ی آن در معلمی دیده شوم و حتی اگر شده، ذره‌ای هم باعث دیده شدن معلمی شوم.رویای چندین ساله و تلاش چندین ساله‌ام این بود که به نقطه‌ای برسم که بتوانم آن را بسازم.از انرژی و اعتبارم مایه گذاشتم. خیلی از کارها را نکردم و خیلی از کارها را کردم تا خودم را به این نقطه برسانم.اما شرایط گیجم کرده است.اسمش بهانه است یا چیز دیگری، نمی‌دانم.اینترنت به یکباره قطع می‌شود. حال همه‌ی مردم بد است. در سایه‌ی یک جنگ لعنتی گیر افتاده‌ایم.و شبی که تنها، با نگاه کردن به عکس دختران میناب گریه می‌کردم، به تمام راهی که آمده بودم شک کردم.اینکه باید چه کار کنم؟آیا الان کسی دل و دماغ این چیزها را دارد؟آیا اصلاً تضمینی برای آینده وجود دارد؟چه واژه‌ی خنده‌داری...«آینده.»معنایش را انگار فقط برای فردا، پس‌فردا و حتی ساعت‌ها نگه داشته‌ایم. کسی دیگر چند سال بعد خودش را نمی‌تواند تصور کند.نمی‌دانم برای چه مدتی، اما رویایی که من با افکار و اعمالم برای ساختنش زندگی کردم، شاید مناسب این روزهای کشورم نباشد.برای جامعه‌ای که معلم در آن یکی از آخرین اولویت‌هاست، این فکرها شاید مسخره به نظر برسند.و من فعلاً چیزی جز امید ندارم؛امید به روزهایی که حال مردمم و حال خودم، برای رویایی که داردارم، کمی بهتر باشد.BidmajnoonBidmajnoonThu, 10 Sep 2026 23:21:23 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/غیر-عادی-۱-ukmleupjdrfmسال‌ها پیش، من هم مثل اکثر نوجوان‌های دیگر، در دوران نوجوانی رویاهایی داشتم که قرار بود تا بیست‌وپنج سالگی به آن‌ها برسم.فکر می‌کردم تا آن زمان می‌توانم کارهای بزرگی انجام بدهم؛ یا حداقل کسب‌وکاری داشته باشم که دغدغه‌ی مالی آن‌چنانی نداشته باشم و بتوانم زندگی خوبی تشکیل بدهم.راستش، یکی از بزرگ‌ترین رویاهایم این است که دختری مرا «بابا» صدا بزند.فکر می‌کردم قرار است زندگی ماجراجویانه‌ای داشته باشم؛ متفاوت از زندگی عادی آدم‌های اطرافم. فکر می‌کردم می‌توانم ماجراهای هیجان‌انگیزتری را تجربه کنم.بلندپرواز بودم، با کلی ایده‌ی جذاب.وقتی کنکور دومم را دادم و قرار شد معلم شوم، در ابتدا غمی داشتم. نه به خاطر اینکه معلمی شغل بدی باشد؛ اما جان به جانش کنی، کارمندی است.و کارمندی، حاشیه‌ی امنی است که اگر حواست نباشد، دنیای اطرافت را کوچک و کوچک‌تر می‌کند و با ساختن همین حاشیه‌ی امن، آرام‌آرام رویاهایت را می‌بلعد.وقتی دانشجو بودم، خواندم، نوشتم، گشتم، دیدم، حرف زدم، نادیده گرفته شدم، بیشتر تلاش کردم، ساختم و...همه‌ی این کارها را کردم تا خودم را از حاشیه‌ی امن کارمندی دور کنم؛ تا شبیه بقیه‌ی اطرافیانم نباشم.نه اینکه آن‌ها بد باشند، نه.فقط هیچ‌وقت نخواسته بودم سبک زندگی من هم همان‌گونه باشد.همیشه پای اصول خودم ایستادم.من قرار نبود برای پول درآوردن دست به هر کاری بزنم. باید کاری می‌کردم که دوستش داشته باشم؛ کاری که برایش شوق داشته باشم.در خلوت خودم تلاش می‌کردم.نمی‌گویم به آب و آتش می‌زدم، اما اگر در حق خودم اجحاف نکنم، برای اینکه طبق اصول خودم تبدیل به انسانی فرهیخته شوم و بتوانم در این مسیر زندگی کنم، نفس بکشم و پول دربیاورم، خیلی، خیلی تلاش کردم.گاهی می‌شد که بشود....اما گاهی برای اینکه دیده شوم، باید کارهایی را انجام می‌دادم که دیگران می‌کردند؛ باید با آدم‌هایی می‌گشتم که از نظر من پلشت بودند.اما من این را نمی‌خواستم.و نکردم.با این حال، برای ساختن مسیر خودم، در تمام آن سال‌ها حتی یک روز هم نبود که به آن فکر نکنم و کاری، هرچند کوچک، برایش انجام ندهم.ادامه دارد...BidmajnoonBidmajnoonThu, 10 Sep 2026 00:41:22 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/تخم-مرغ-آبپز-af8p9jnqzvmzچای می‌نوشم و گوشی‌ام را چک می‌کنم.اخبار جنگ، اخبار گرانی، اخبار بنزین، اخبار زلزله، اخبار هوش مصنوعی و...چه آشفته‌بازار و بمباران خبری‌ای.گاهی فکر می‌کنم اگر چند صد سال پیش، مثل الان، یک روستایی ساده بودم، زندگی‌ام چگونه می‌گذشت؟حتماً اگر بخواهم تصورش کنم، زندگی سختی بود؛ بی‌خبر از همه‌جا، مشغول کار کردن روی زمینِ اربابی، تا آذوقه‌ی خانواده‌ام را برای گذر از زمستان آماده کنم.آن زمان، با بیست‌وپنج سال سن، احتمالاً صاحب زن و حداقل چند فرزند بودم.شاید راحتی‌هایی را که امروز دارم، نداشتم. شاید دورترین سفری که می‌رفتم مشهد بود. شاید اسیر خرافات بودم.نمی‌دانم.اما دغدغه‌ها و افکارم قطعاً به‌کلی متفاوت بودند و شاید هیچ‌وقت مثل امروز، درگیر این حجم از فکر، خبر و دردسر نمی‌شدم.البته شاید هم می‌شدم...کسی چه می‌داند؟فشاری که این روزها به ما مردم، مخصوصاً در ایران، وارد می‌شود، مرا هم گاهی به چنین افکار فانتزی‌ای می‌کشاند.بیخیال بروم تخم آبپزم را بخورم و درسم را بخوانم....بروم یک تخم‌مرغ آب‌پز کنم، بخورم و درس بخوانم...BidmajnoonBidmajnoonTue, 08 Sep 2026 09:52:01 +0330https://virgool.ir/@Bidmajnoon/شاید-مجنون-puyhjjqcmlydدوست داشتم درخت باشم؛اما مجنون بودم.کمی تنها، کمی عجیب، کمی ساکت.با کسی کاری نداشتم و آرام‌آرام به جنون خودم می‌رسیدم.جنون‌های مختلف، در بازه‌های زمانی مختلف؛جنون نوشتن،جنون ساختن،جنون فکر کردن،جنون درس خواندن،جنون راه رفتن،جنون خوابیدن،جنون هیچ کاری نکردن...بسیاری از جنون‌هایی که در آن‌ها غرق شدم و دوباره از آن‌ها بیرون آمدم.شاید گاهی می‌خواستم بدون جنون زندگی کنم؛ عادی‌تر باشم، شبیه آدم‌های دیگر.اما خودمانیم...من جنون را دوست داشتم.با همه‌ی سختی‌هایش،با همه‌ی طعنه‌هایش،با همه‌ی تنهایی‌هایش.پس به جنون خود ادامه دادم و ادامه دادم...و از طرفی، هنوز دوست داشتم درخت باشم.پس بید مجنون شدم؛درختی پریشان که برخلاف درخت‌های دیگر، شاخه‌هایش رو به پایین افتاده‌اند و با باد می‌رقصند؛ شاید گاهی بتواند دردِ سکون را فراموش کند.پس من، بیدی مجنونم.BidmajnoonBidmajnoonSun, 06 Sep 2026 21:04:13 +0330