https://virgool.ir/feed/@Bibliراجع به همه چیز و هیچ چیزfa2026-11-12 00:36:49https://files.virgool.ir/upload/users/105263/avatar/LLc2Ji.pnghttps://virgool.ir/@Biblihttps://virgool.ir/@Bibli/روایت-کیخوتانگی-و-باقی-قضایا-vubanivhxarr۱روایت همیشه ناتمام است. هیچ روایتی نیست که بتوان آن را تمام دانست. چهچیز در یک روایت است که آن را ناتمام می‌کند؟ جواب چیزی جز خود روایتنیست. ذات روایت همین است. روایت از زمان سخن می‌گوید. از مکان سخنمی‌گوید و از اتفاقاتی که در این زمان و مکان رخ می‌دهند. در میان این‌هازمان از همه مهم‌تر است. زمان هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد. همیشه هست و هیچزمانی نیست که زمان نباشد. مکان و اتفاق هم وابسته به زمان‌اند و اگرتصرفات انسان را در نظر نگیریم مکان نیز همیشه هست و اتفاق نیز همیشه رخمی‌دهد. روایت امری ناممکن را بر عهده می‌گیرد. روایت می‌گوید منمی‌خواهم همیشه را، ابدیت را، ازلیت را به کلمه تبدیل کنم، به حرف تبدیلکنم و این نشدنی است. ما تنها می‌توانیم قسمی از جاودانگی را بفهمیم وبرای دیگران شرح دهیم؛ و همان مقدار کوچک نیز اسیر لکنت ماست. آدمیزبان‌آور می‌خواهد که زندگی را روایت کند و آن سخنور تمام دوران هنوز ازمادر نزاده است. به یاد آوریم سخن آن راهزن، دوست دن کیخوته را که منهنوز زنده‌ام پس چگونه ممکن است روایت زندگی‌ام تمام شده باشد؟ و به یادبیاوریم عنوانی را که مارکز برای خاطراتش برگزید: زنده‌ام که روایت کنم.چون مردم زندگی به پایان می‌رسد و روایتم نیز؛ اما هیچ‌کس نمی‌تواند نقطهپایان زندگی‌اش را خود بر صفحه سفید کاغذ بگذارد. این نقطه سیاه کوچک رامرگ از راویان زندگی می‌دزدد. یکی از بزرگ‌ترین این راویان میگلدِساآوذرا سروانتس  بود.۲سروانتس سرباز بود. زخم جنگ و آسیب روزگار دیده بود. زمین را گشته بود وسرزمین‌ها دیده بود؛ و سال‌ها اسیر سواحل دریای سفید بود و بختی سیاهداشت. آخر و عاقبتش خیر شد اما. با نوشتن از پهلوانی که نه کمتر از دنمیگل، بیچاره بود و نه کمتر از او خوش‌دل. دن کیخوته این نفس سلامتبار،این مرد زیبادل، این سلحشور بی‌سلاح، زمانی تصمیم گرفت به جنگ ظلم و جوربرود و جهان را جای بهتری کند. دوست داشت انسان‌ها همدیگر را دوست داشتهباشند؛ اما این هم چون تمام کردن روایت امری ناممکن بود. همان نقطهپایانی بود بر روایت داستان دن کیخوته. آن نقطه پایانی را سروانتس گذاشت.دو بار هم گذاشت. باری برای جلد نخست و دودیگر برای جلد دوم؛ اما خودپهلوان افسرده سیما نتوانست. شکست خورد. به خانه‌اش برگشت و چندیبعدازاین جهان درگذشت به امید جهان دیگری که لابد باور داشت شاید بتواندداستانش را ازآنجا ادامه دهد. باورمندان به جهان دیگر و معتقدان به تناسخشاید امیدواران به همین ادامه بودند. به این‌که روایتشان را بازبگویند.هزاران بار زنده‌بودن برای هزاران بار روایت کردن؛ اما روایت همیشهناتمام است. حتی اگر هزاران بار در هیئت هزاران جانور و انسان در ساحاتگوناگون بازگفته شود. حتی اگر انسان به سرای جاویدان رخت کشد. این گلیمهیچ‌گاه تمام بافته نخواهد شد. سروانتس این را می‌دانست. آن را از زبانیکی از شخصیت‌های عجیبش بیان کرده است. دن کیخوته به این باور نداشت. اوآدمی بود که به دنبال ناممکن‌ها بود. نویسنده‌ها خود همگی از اعقاب دنکیخوته هستند. شبیه‌ترین نویسندگان به دن کیخوته نه سروانتس بلکه فلوبر،کافکا و پروست بودند. جویس نوعی دیگر از کیخوتانگی داشت؛ شب‌بیداریفینگانها نشانه آن. کیخوتانگی همیشه در کمین ماست. مبارزان راه آزادیهمیشه مقداری کیخوتانگی در خود داشتند و اگرچه همیشه تمسخر شدند اماهمان‌ها جهان را جای بهتری برای زیستن کردند. ناممکن را تا حد امکان ممکنکردند. به‌هرحال باید دن کیخوته و سروانتس را سپاس گزارد.بیبلی و فیلبیبلی و فیلTue, 24 Mar 2020 15:49:13 +0430https://virgool.ir/@Bibli/مقدمهای-بر-تمدن-و-ملالتهای-بیشمار-آن-ppgv2nwe4hb4مسئله اینجاست که آدم می‌ترسد. از خلوت و تنهایی همان‌قدر می‌ترسد که از شلوغی. به خودش مطمئن نیست. به هیچ کس در واقع. مجبور است بدود و بدود و بدود که فقط دویده باشد. و همین ترس باعث می‌شود که کارهای احمقانه بکند و بعد هم روی حماقت‌هایش اسم بگذارد و خودش را گول بزند که کاری کرده است. اما هیچ کس کاری نمی‌کند که رسالتش را انجام دهد. همه می‌خواهند ملال را پس بزنند و بیکاری ملال‌انگیز است. و انسان حاضر است به خاطر فرار از ملال خودش رو بکشد. ملال و ملالت درد انسان نو است. پیشتر از دیو و دَد ملول بود شاعر و انسانش آرزو بود ولی حالا از انسان از خودش هم ملول است.بیبلی و فیلبیبلی و فیلFri, 13 Dec 2019 10:55:27 +0330