https://virgool.ir/feed/@Bi_neshan🎭 موافقی قدم بزنیم؟ بدون مقصد، فقط برای قدم‌زدن. خوش اومدی به گردش ذهنی من 🎭fa2026-11-10 19:16:25https://files.virgool.ir/upload/users/4317192/avatar/2Q0tFn.pnghttps://virgool.ir/@Bi_neshanhttps://virgool.ir/@Bi_neshan/خب-داشتم-چی-می-گفتم-pbxfgi09m4gxقبل از این‌که بیام بنویسم، داشتم توی ذهنم مرور می‌کردم که قراره راجع به چی حرف بزنم.وقتی گوشی رو دستم گرفتم، دیگه یادم نبود به چی فکر می‌کردم.اگه قبل از اومدن سمتِ گوشی رو مبدأ در نظر بگیریم و دست‌گرفتنِ گوشی رو مقصد، انگار یه نفر وسطشو قیچی کرده بود.یه مسیرِ چندثانیه‌ای که حتی گوگل‌مپ هم نمی‌تونست ردیابیش کنه.خداااای من، مگه می‌شه هیچی یادم نباشه؟توی این فاصله‌ی چندثانیه‌ای چه اتفاقی افتاد؟اصلاً به چه چیزِ دیگه‌ای فکر کرده بودم که اون فکرم یادم رفت؟حتی اونم یادم نیست...یعنی یه فراموشیِ دولایه؛ فراموش کردم، بعدم فراموش کردم که چی رو فراموش کردم.قبلاً، وقتی کوچیک‌تر بودم، فکر می‌کردم چی می‌شد اگه شب‌ها که می‌خوابیدیم، می‌رفتیم توی یه دنیای موازی و اون‌جا مثلاً دو هفته زندگی می‌کردیم، و بعدش که بیدار می‌شدیم، تازه می‌دیدیم صبح شده؟ولی الان که فکر می‌کنم، می‌بینم من همین یه زندگی رو هم نمی‌تونم هندل کنم، همه‌چیزو یادم می‌ره.دنیای موازی پیشکش...اون‌جا هم احتمالاً دو هفته بعد یادم می‌رفت چرا اومدم.تو هم تا حالا وسط فکر کردن یادت رفته که به چی فکر می کردی؟بی نشانبی نشانTue, 10 Nov 2026 08:54:52 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/آموزش-با-طعم-پس-گردنی-op1ndg4lvhnoبریم سراغ خاطره‌بازی؟یادمه هشت یا نه سالم بود که قرار شد دوچرخه‌سواریِ بدونِ چرخِ کمکی یاد بگیرم.این وظیفه‌ی خطیر رو هم سپردن به دایی عزیز.اون زمان‌ها این‌جوری نبود که با «عزیزم» و «جونم» و «قربونت برم» چیزی یاد بگیری. با روش‌های سامورایی آموزش می‌دادن. یعنی اگه الان اون روش‌ها رو توی کتاب روان‌شناسی کودک می‌نوشتن، نویسنده رو بازداشت می‌کردن!خلاصه، این دایی‌ما گفت: «پاشو بی‌نشان، بریم دوچرخه‌سواری.»گفتم: «دایی، کجا بریم آموزش؟»گفت: «قبرستون!»یه لحظه جو و محیط خونه توی سکوت فرو رفت. بعد دایی اومد حرفشو اصلاح کنه، گفت: «جادّه‌ی قبرستون.»اصلاحیه‌ای که اصلاً چیزی رو بهتر نکرد، فقط یه پیوست رسمی به ماجرا اضافه کرد.هیچی، سرتو درد نیارم...من سوار دوچرخه بودم، دایی پشت سرم زین دوچرخه رو گرفته بود و داداشم روی تپه‌های کنار جاده همراه من می‌دوید.اون زمان تنها چیزی که برام جالب بود، نگاه کردن به تایر جلو بود. صدای داداشم رو هم می‌شنیدم که در حال دویدن داد می‌زد: «جلوت سنگه، جلوتو نگاه کن!»همین‌ها باعث می‌شد نتونم تمرکز کنم و بیفتم.دایی هم نامردی نمی‌کرد و با یه پس‌گردنی بهم می‌گفت: «احمق، جلوتو نگاه کن، نه تایر... باید بدونی کجا می‌ری. همیشه نگاهت به جلو باشه.»خلاصه دایی می‌خواست بهم یاد بده همیشه نگاهم به جلو باشه و بدونم کجا می‌رم.ولی خب، بعد از این همه سال هنوزم گاهی به تایرها نگاه می‌کنم، گاهی هم پشت سرمو.ظاهراً اون جلسه‌ی آموزشی هنوز به نتیجه نرسیده! 😂تو یادت میاد چه‌جوری دوچرخه‌سواری یاد گرفتی؟بی نشانبی نشانSun, 01 Nov 2026 09:11:49 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/خب-که-چی-djfi6cfskzpzهمین الان... همین لحظه، یهو انگار خودِ گذشته‌مو دیدم.من آدم ادبی حرف زدن نیستم. نه اینکه بلد نباشم، ولی خب، دوست دارم ساده و خودمونی حرف بزنم.یه مدتی بود از همه‌چی فاصله گرفته بودم. هر کاری می‌خواستم بکنم، می‌گفتم: «خب که چی؟»کتاب می‌خوندم، بعد می‌گفتم: «بیا اینو استوری کنیم.»یکی از توی سرم می‌گفت: «خب که چی؟ ببینن که چی بشه؟ قضاوتت می‌کنن.»فیلم می‌دیدم، می‌گفتم: «بذار ثبتش کنم، یه ادیت ازش بسازم، بقیه هم ببینن.»باز همون صدا: «خب که چی؟ بقیه گوشی ندارن؟ تلویزیون ندارن؟ خودشون نمی‌دونن چی ببینن؟ منتظرن تو فیلم معرفی کنی؟»خلاصه که یه دادگاه درست‌وحسابی توی سرم برپا بود؛ با قاضی و وکیل و هیئت‌منصفه. متهم هم که معلوم بود، خودم!می‌رفتیم تفریح، می‌گفتم: «بذار یه عکس بگیرم.»دیگه خودت می‌دونی چی می‌شد...کم‌کم همه‌چی برام بی‌معنی شد. هر کاری می‌خواستم بکنم، قبلش هزار بار به خودم گیر می‌دادم. انگار قراره همه بشینن و منو قضاوت کنن.یکی نبود بگه: «آدم‌حسابی، مگه کسی چیزی بهت گفته بود؟» 😂تازه، غیر از این بود که معمولاً کلی هم تشویق می‌شدی؟ من حتی از جشن تولد خودم هم به‌خاطر ترس از سخنرانی فرار می‌کردم!خلاصه، بعد از مدت‌ها رفتم سراغ هایلایت‌های پیج اینستاگرامم.تفریح‌ها، فیلم‌ها، کتاب‌ها، پست‌ها...باید قیافه‌مو می‌دیدی! چشمام گرد شده بود که: «عَهههه، پشمام! اینا رو من گذاشتم؟» 😂بعد با خودم گفتم خب، پس چی شد که این‌جوری شدم؟ اصلاً از چی فاصله گرفتم؟از خودم؟نمی‌دونم. ولی دیدن اون چیزا یه چیزی رو یادم انداخت؛ من یه زمانی این کارا رو می‌کردم، بدون اینکه این‌همه به خودم گیر بدم.حالا دارم فکر می‌کنم دوباره بیشتر از لحظه‌هام ثبت کنم. کتابی که خوندم، فیلمی که دیدم، جایی که رفتم... هرچی که دلم خواست.بالاخره اون پیج مال منه. هرکی هم هر فکری می‌خواد بکنه، خب بکنه! مگه قراره همه از کارای من خوششون بیاد؟ 😂عجیبه، نه؟ گاهی باید برگردی عقب تا ببینی کِی این‌همه به خودت سخت گرفتی.راستی، تو تا حالا خودتو دیدی؟بی نشانبی نشانWed, 28 Oct 2026 08:27:09 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/آش-نخورده-دست-سوخته-hybcz4l8mdr3دیشب یه دورهمی دعوت بودیم.وقتی رسیدم، دیدم خانوما مشغول پختنِ آش‌ان.من از پروسه‌ی به‌هم‌زدنِ آش حسابی خوشم میاد.بدوبدو و ذوق‌کنان خودمو بهشون رسوندم و گفتم: «توروخدا بذارین توی این کار یه سهمی داشته باشم.»اونا هم از خدا خواسته، ملاقه رو سپردن دستم و یه نفسِ راحت کشیدن.(حق دارن، دستشون خسته شده بود. یه‌جورایی خودمو داوطلبانه استخدام کردم، اونم بدونِ حقوق.)همین‌طور که مشغولِ ذوق‌کردن بودم، یه اتفاقی افتاد.آقا، چشمت روزِ بد نبینه...دهانه‌ی آتشفشانِ قابلمه باز شد و یه گدازه‌ی گنده‌ی آشی پرید روی دستم.اولش نفهمیدم چی شده.یه نگاه بهش انداختم، تو دلم گفتم: «ای بابا، دستم کثیف شد.»به رسمِ همه‌ی آدما، با یه لیس کار رو درآوردم.تمیز شد، ولی متأسفانه توی آبِ دهانِ هیچ‌کس ترکیباتِ پمادِ سوختگی وجود نداره.(این رو اون لحظه یاد گرفتم؛ بدونِ کتاب، بدونِ معلم، فقط با هزینه‌ی شخصی.)اون آش که کنار رفت، تازه قرمزیِ دستمو دیدم.دیدن همانا، شروعِ سوختن هم همانا.حالا خانومای مجلس برای این‌که بهم دلداری بدن، می‌گفتن: «غصه نخور بابا، تو حاجتتو گرفتی. برو خدارو شکر کن.»کاش بهم می‌گفتن قراره این‌شکلی حاجت بگیرم، حداقل قبلش دعا می‌کردم.الان بیشتر شبیهِ این بود که یه پاکتِ خالی برای خدا ارسال کرده باشم و اونم با پستِ سوختگی جوابمو داده باشه.هعی روزگار...قدیمیا یه چیزی می‌دونستن که ضرب‌المثل می‌ساختن.«آش نخورده و دهن (بخونید: دست) سوخته» حکایتِ خودِ من بود.تو تا حالا آش نخورده و دهن‌سوخته شدی؟ بی نشانبی نشانThu, 22 Oct 2026 15:41:49 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/محرمانه-عمرا-vwenvszs1gnaهی به خودم قول می‌دم، هی می‌زنم زیرش.هر بار می‌گم: «این دهنتو ببند، بذار حداقل یه چیزی راز بمونه.»هنوز دو ساعت نگذشته، بدوبدو میام تعریف می‌کنم.بعدش مثل خری که توی گل مونده، تو دلم زجه می‌زنم و فحش می‌دم.اینو هم می‌دونم که از قدیم گفتن آدم از یه سوراخ دو بار نیش نمی‌خوره.ولی من آدم نیستم 😂من اون موشِ کنجکاوی‌ام که هر بار خودش میره دم سوراخ و می‌گه «ببینم این‌بار چی میشه.»یادمه مادرم همیشه می‌گفت: «نخود تو دهنت خیس نمی‌خوره، چرا؟»هر بار می‌خواستیم بریم مهمونی، باید با رعایتِ پروتکل‌ها می‌رفتیم.از قبل منو توجیه می‌کردن که حرف نزنم.یه‌جورایی شبیهِ مراسمِ اعزامِ یه سفیرِ پرخطر بود.ولی خب من وقتی بقیه رو می‌دیدم هیجان‌زده می‌شدم.دوست داشتم هرچی می‌دونم رو با همه شریک بشم.بچه بودم، نمی‌دونستم.حالا تو هم نمی‌خواد چشم‌غره بری و توی دلت بگی: «ای دهن‌لق.» 😒در عوضِ اون همه اصرار، وقتی بزرگ‌تر شدم، خیلی کم‌حرف‌تر شدم. دیگه به این راحتیا با کسی صمیمی نمی‌شم.هی بهم می‌گن: «چقدر مرموزی، چقدر کم‌حرفی.»طفلکی‌ها نمی‌دونن در دهنمو قفل‌وزنجیر کردم که نکنه یه‌وقت همه‌ی رازهامو لو بدم.ولی هنوزم تا یه آدمِ نزدیک می‌بینم، همه‌چیز رو می‌گم. قفل و زنجیر هم جلوش، یه ظاهرسازیِ تبلیغاتیه. 😂تو چه خصوصیتی داری که ازش متنفری؟بی نشانبی نشانSat, 17 Oct 2026 14:08:00 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/قبولی-با-طعم-حشره-کش-qgr073td6bbuتا حالا مثل یه مگس، با حشره‌کش به فنا رفتی؟یادمه دبیرستان که بودم، یه روز امتحانِ شیمی داشتم.نصفشو خونده بودم و باقیشو به خودم گفتم: ساعت ۴ صبح پا می‌شم می‌خونم.و یه چیزِ جالب... واقعاً پا شدم 😅همه‌ی اعضای خانواده خواب بودن.با چشمای نیمه‌باز، کتابِ شیمی به دست، تلوتلوخوران رفتم سمتِ تنها اتاقِ خالی و درشو باز کردم.چشمت روزِ بد نبینه، باز شدنِ در همانا، بوی شدیدِ حشره‌کش همانا.انگار کل اتاق، به‌جای «سلام»، یه سیلیِ شیمیایی خوابوند تو صورتم.دماغمو گرفتم، ولی چاره‌ای نداشتم؛ تنها جایی بود که می‌تونستم برم درس بخونم.گفتم: «بی‌خیال، به بوش عادت می‌کنم.»یکی نبود بگه دیوانه، به بوش عادت می‌کنی، به ترکیباتِ سمی‌ش که عادت نمی‌کنی!اون‌جا بود که فهمیدم تو درسِ شیمی، فقط تئوری‌شو خونده بودم؛ عملی‌شو داشتم روی خودم پیاده می‌کردم.اون چندساعت گذشت، من رفتم سرِ جلسه‌ی امتحان، و گلاب به روتون، تا پایانِ جلسه سه بار بالا آوردم.بله، دقیقا سه بار. ولی امتحانمو قبول شدم💪🏻بعدش به خودم گفتم: ارزشش رو داشت واسه‌ی یه امتحان این‌قدر عذاب بکشی؟بعد از اون، وقتی اولین امتحانمو تجدید شدم و شهریور با نمره‌ی بیست پاسش کردم، فهمیدم:هیچ چیز اون‌قدری که فکر می‌کنیم مهم نیست که به‌خاطرش جسم و روحمونو عذاب بدیم.تو چی؟ تا به‌حال کاری کردی که بعدش فکر کنی ارزشش رو نداشت؟بی نشانبی نشانMon, 12 Oct 2026 08:52:51 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/وحشی-ldohxc4sbvirامروز یه سری اتفاق افتاد که می‌خوام واست تعریف کنم. خیلی فیلم بود.وقتی دونه‌ی انارمو دیدم، همین که چشمش بهم افتاد زد زیر گریه.منم نتونستم طاقت بیارم، سریع بغلش کردم. هرچی می‌پرسیدم چی شده، هیچی نمی‌گفت.یه کم که گذشت شروع کرد به حرف زدن. با گریه و فین‌فین و نصفه‌نیمه.منو می‌گی؟ خون جلوی چشمامو گرفت.هیچ‌کس حق نداره به دونه‌ی انار من نزدیک بشه. 😑گوشی رو برداشتم زنگ زدم به رئیس کله‌گنده. 😂حس می‌کردم الان از پشت میزش بلند شده و داره تعظیم می‌کنه. گفت: «الان پیگیری می‌کنم.»هنوز زمان زیادی نگذشته بود که طرف زنگ زد و شروع کرد به عذرخواهی. وسط حرف زدن بودیم که یهو یه صدای بلند اومد... بعد یه سکوت...بعد خیلی آروم گفت:«تصادف کردم، باهاتون تماس می‌گیرم.»من مونده بودم این وسط چی شد؟ 😐تصادف کرد؟ تقصیر من بود؟مگه من گفتم وقتی رانندگی می‌کنی با گوشی حرف بزن؟! 😂آخرش فهمیدم ماجرا اصلاً اون چیزی نبوده که اول فکر کردم.دونه‌ی انارم از قبل حالش خوب نبوده، اتفاقای کوچیک هی جمع شده بوده رو دلش و یه‌هو منفجر شده.حالا من موندم و یه عالمه عذاب وجدان.یعنی واقعاً اگه یه کم بیشتر فکر می‌کردم، یه کم صبر می‌کردم، این همه اتفاق نمی‌افتاد؟هرچند خودش گفت تصادف تقصیر اون نبوده، ولی خب... مغز من که این حرفا حالیش نیست. 😂تا حالا شده خون جلوی چشمتو بگیره و بعدش بشینی با خودت بگی:«خب... خیلی هم لازم نبود این‌قدر وحشی بشی!»؟ 😂بی نشانبی نشانWed, 07 Oct 2026 22:49:38 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/نقاب-t0c9lku6czbgمن زیاد آدمِ بیرونی نیستم.نه اینکه حوصله‌ی معاشرت نداشته باشم، اما باتریم زود تموم می‌شه.یکی از چیزایی که اصلاً دوست ندارم، بیرون رفتن و لباس پوشیدنه.نه... نه...بابا تو چقدر منحرفی! منظورم لباسِ بیرونی پوشیدنه، نه اینکه کلاً نپوشم. 😂اووووه، کی حوصله داره یه ساعت توی کمد بگرده، پیراهن تمیز پیدا کنه، شلوار برداره، جوراب بپوشه، موهاشو ژل بزنه، نقاب برداره...آره، درست شنیدی.یعنی می‌خوای بگی تو میری بیرون نقاب نمی‌زنی؟نقابِ خوش‌خنده.نقابِ مهربون.نقابِ آدمِ اجتماعی.یه عالمه نقابِ دیگه.بعضی‌وقتا فکر می‌کنم جلوی آینه، حتی واسه خودمم نقاب می‌زنم.جدی می‌گم.بهش فکر کردی؟خیلی وقتا گیج می‌شم و می‌گم:پس منِ واقعی کجاست؟کدوم‌شون منم؟شاید هیچ‌کدوم.شایدم همش.آخه من هرجایی یه شکلی‌ام.بستگی به جمع و موقعیت؛ نقابم هم عوض می‌شه.حالا شاید نقاب همیشه هم بد نباشه.شاید تنها راهیه که می‌تونیم کنار هم دووم بیاریم.مثلاً خودِ من، اگه بخوام جلوی همه ورژنِ دیوونه‌امو نشون بدم، شاید کسی نتونه تحملم کنه. 😂راستشو بگو، بی‌رودربایستی...تو چندتا نقاب داری؟تا حالا شده هیچ نقابی نزنی؟بی نشانبی نشانSat, 03 Oct 2026 12:52:07 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/لطفا-آدرس-نپرس-b7fqruzru3jsبیا چندتا رازِ کوچولو بهت بگم...چند شب پیش با دوستم قرار داشتم.بهم زنگ زد و ازم آدرس خواست.منو می‌گی؟ مغزم قفل شد.تمام هاردِ مربوط به آدرس‌ها، همون لحظه، فرمت شد.من موندم و یه جایی که می‌دونستم کجاست، اما نمی‌دونستم کجاست.یه پارادوکسِ کاملاً علمی. جدی می‌گم.هی می‌گفتم:«ببین چهارراهه... دو تا مجسمه داخلشه... رنگش هم... نمی‌دونم چه رنگیه... یه چیزی بین سفید و طلایی.»با حرص غر زد:«خدا لعنتت کنه، همشون همین‌طوری‌ان.»حتی گفتم:«بابا همون جایی که همیشه می‌ریم.»گفت:«خب احمق، ما که جای ثابت نمی‌ریم.»هیچی خلاصه...بعد از کلی سختی و بیچارگی، بالاخره یه چیزی شبیهِ آدرس بهش دادم.وقتی اومد، بهم می‌خندید.(هشتگ چشم‌غره‌رفتن!)😑شروع کرد چندتا خاطره‌ی مشابه تعریف کردن، بعد گفت یه فکت وجود داره که بعضی آدما جی‌پی‌اسِ داخلیشون ضعیف‌تره.نمی‌دونم چقدر علمیه، ولی خودم که شاهدِ زنده‌شم.من خودم معمولاً شب‌ها مسیر رو گم می‌کنم.روزا هنوز یه امیدی هست، ولی شب که می‌شه انگار جی‌پی‌اسِ داخلی‌ام می‌ره تعطیلات.یا اگه یهو یکی ازم آدرس بخواد، مغزم قفل می‌شه.نه یه قفل ساده...یه قفلِ رمزدارِ بدونِ رمز.خلاصه اگر یه روز دیدی ازم آدرس خواستی و شروع کردم به چرت و پرت گفتن، بدون که اوضاع خرابه. 😂راستی،جی‌پی‌اسِ تو هم ضعیفه؟بی نشانبی نشانTue, 29 Sep 2026 15:07:08 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/دریای-نامرد-oytm4ursuq0mحوصله داری برات خاطره تعریف کنم؟یادمه بچه بودم، با خواهر و برادرا رفته بودیم دریا و من به خیال خودم داشتم شنا می‌کردم.البته الان که فکر می‌کنم، بیشتر داشتم الکی دست و پا می زدم. 😂دریا هم انگار گفت خب، حالا که با پای خودت اومدی پس بیا بازی کنیم.هنوز جوابش رو نداده بودم که یه موج بلند اومد سراغم و منم خیلی شیک تعادلمو از دست دادم و رفتم زیر آب.حالا هرچی دست‌وپا می‌زدم که دوباره عمودی بشم و پام به زمین برسه، نمی‌ شد که نمی شد.هر بار هم می‌خواستم بلند شم، دریا یه زیرپایی می‌زد و دوباره می‌فرستادم پایین. نامرد...شن‌ها هم انگار اون روز تصمیم گرفته بودن با من همکاری نکنن.کم‌کم دیگه جون نداشتم.بدن کوچیک و نحیف من اصلاً حریف اون موج‌ها نبود.ولی خب...به هر حال من که تنها نبودم.خیر سرم خواهر و برادر داشتم.هم‌بازی داشتم.منتظر بودم یکی بالاخره متوجه بشه من اون پایین دارم دست‌وپا می‌زنم و بیاد منو از موهام بگیره مثل کیسه از آب بکشه بیرون.ولی خب کسی حواسش نبود.نفس‌هام که دیگه داشت ته می‌کشید، دریا انگار دلش سوخت و گفت:«برو بابا... بلد نیستی بازی کنی. پاشو، خجالت بکش. کنار ساحلی مثلاً.»بعدم راهشو کج کرد و رفت. 😂اون روز یکی از درس‌های زندگی رو گرفتم.البته...یاد نگرفتم. 😂چون بعدها فهمیدم من هنوزم وقتی غرق می‌شم، منتظرم یکی از کنار ساحل متوجه‌م بشه.من روی کمک هم‌بازی‌هام حساب کرده بودم.شاید اون روز فقط دلم می‌خواست یکی دستمو بگیره.ولی نگرفت.و ظاهراً دریا از همون موقع داشت یه چیز خیلی ساده رو بهم می‌گفت:آدما تا وقتی داری باهاشون بازی می‌کنی، حواسشون بهته.وقتی غرق می‌شی، دیگه خیلی‌ها نزدیکت نمی‌شن.حالا نه اینکه فکر کنی واقعا بدجنسن.شاید چون اصلاً نمی‌فهمن غرق شدی.شاید هم فکر می‌کنن خودت بلدی شنا کنی.ولی خب تهش...کسی که باید خودشو از آب بکشه بیرون، خودتی.راستی یه سوال:تا حالا شده وسط غرق‌شدن، منتظر یکی بمونی که اصلاً خبر نداشته تو داری غرق می‌شی؟ 😅بی نشانبی نشانSat, 26 Sep 2026 00:00:11 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/اُسکل-rl4wzxqnwrckبعضی وقتا فکرای عجیب‌وغریب می‌زنه به سرم.هی به خودم می‌گم: اگه آدم نبودم چی بودم؟که یهو دیدم بچه‌کوچیکِ فامیل، وسطِ غرغراش واسه شروعِ مدارس، هی می‌گه: «ای‌کاش من آدم نبودم، ای‌کاش خرس بودم. کلِ تابستون می‌خوابیدم، کلِ زمستون می‌خوابیدم.»اون‌جا بود که فهمیدم این مرضِ خودحیوان‌پنداری ژنتیکیه.گفتم: اوکی بی‌نشان، تمرکز کن...بذار یه‌کم جدی‌تر بهش فکر کنم.یه دقیقه.دو دقیقه.پنج دقیقه.هیچی به هیچی...اصلاً این مغز کار نمی‌کنه که نمی‌کنه.اییییوَل، فهمیدم. اُسکل...داری می‌خندی؟ اونم یه حیوونه بالاخره، جدی باش، دارم بحثِ علمی می‌کنم.هیچی خلاصه، وقتی وقایعِ زندگیمو چسبوندم به هم، دیدم کم از این حیوونِ شریف ندارم.همیشه وقتی سرم کلاه می‌ذارن، یادم می‌ره.وقتی نادیده‌ام می‌گیرن، یادم می‌ره.وقتی زخم می‌خورم و درد می‌کشم، بعد از این‌که جاش خوب می‌شه، یادم می‌ره — غافل از این‌که جاش می‌مونه.حالا شاید اگه خیلی دقیق بشم، یه چندتا حیوونِ دیگه هم بتونم پیدا کنم.تو چی؟ صددرصد آدمی؟بی نشانبی نشانWed, 23 Sep 2026 13:45:28 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/سندروم-یا-اختلال-cn9anbx4rtclبه توصیه‌ی دوستان که گفتن زیاد به مشکلات فکر نکنم و از زندگی لذت ببرم، تصمیم گرفتم یکی از لذت‌هامو بهتون بگم...نمی‌دونم اسمش چیه؟ فتیش؟ سندروم؟ یه اختلال رسمیِ ثبت‌نشده؟آی‌دونت‌نو... یه‌کم خجالت می‌کشم بگم. راستش تا حالا ندیدم کسی از این موضوع حرف بزنه، انگار اولین کاشفِ این قاره‌ام.فقط می‌دونم یه لذتِ عجیب و غیرقابل‌کنترل از رُندکردنِ اعداد می‌برم.مثلاً همین‌جا، اگه کسی تعدادِ لایک‌هاش ۱۹ یا ۲۹ یا ۳۹ باشه... چشمام گشاد می‌شه، قلبم تندتند می‌زنه، و مثل الاغِ مهربونی که بهش تیتاب دادن، حمله‌ور می‌شم سمتش تا رُندش کنم.یه لایک؟ همین یکی مونده؟ وای توروخدا،خواهش می‌کنم بذار من باشم!حتی پست‌هایی که خودم قبلاً لایک کرده‌م رو هم می‌گم، مثلاً می‌بینم رسیده به ۳۹ و من دیگه نمی‌تونم لایکش کنم، چون قبلاً لایکشو زده بودم!وای که نمی‌دونی چه حسِ فشاری داره. دلم می‌خواد برم دستِ یه نفرو بگیرم و بگم: «زودباش، جانِ مادرت، بیا برو اینو لایک کن چهل‌تایی بشه، دلِ من آروم بگیره!»حتی می‌تونم برای ارضای این نیازِ مقدس، همین‌جا تبلیغات هم بزنم:«آیا فقط یک عدد با رُندشدن فاصله دارید؟ این وظیفه را به ما بسپارید!در کامنت‌ها اعلام کنید تا شما را رُند کنیم. سرعتِ عمل: زیرِ سه ثانیه. رضایتِ ما تضمین‌شده، رضایتِ شما احتمالی.»آره خلاصه... انگار یه ارتشِ کوچیکِ دیوونه‌ توی وجودم زندگی می‌کنه که عاشق رُند کردنه.حالا برای این‌که رفیقتون کمتر خجالت بکشه، بیاید از سندروم‌هاتون بهم بگید.تو سندرومِ کمیابِ خودتو پیدا کردی؟بی نشانبی نشانMon, 21 Sep 2026 21:27:46 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/شما-دنبال-چی-هستی-آقای-فردوسی-پور-jipgvzgvpu8nشما دنبالِ چی هستی آقای فردوسی‌پور؟ 😉راستشو بخوای، نمی‌دونم.فقط می‌دونم به طرزِ عجیبی در حالِ بدوبدو کردنم.نمی‌دونم چی می‌خوام.شایدم تقصیرِ اون فال‌گیره که بهم تاریخ داد.به هر راهی زدم که نزدیک بشم به چیزایی که گفت.خدایی تا قسمتی از اون چیزایی که گفته، تقریباً اتفاق افتاده.اما اصلِ ماجرا از این‌جا به بعده.گفت چی می‌شه، اما نگفت چطوری می‌شه؟توی یه مازِ فکری گیر افتادم که نمی‌دونم چطوری باید خودمو خلاص کنم.هر چی می‌شه می‌گم: آها، پس این همون راهیه که باید می‌رفتم؟بعد می‌بینم نمی‌شه، باز شکست می‌خورم.انگار گفته‌هاشو قاب گرفتم، چسبوندم به دیوارِ مغزم، هی نگاش می‌کنم تا مطمئن بشم ازش.دیشب نشستم با خودم منطقی فکر کردم.گفتم: بی‌نشان جان، اون کتابی که داری می‌خونی رو یادته؟توش چی گفته؟ گفته برای رسیدن به هدفت باید بدونی مقصودت چیه.تو می‌دونی؟یه‌کم فکر کردم، دیدم نه... نمی‌دونم.من هنوزم گیجم.هنوز نمی‌دونم تهش می‌خوام به کجا برسم؟با کی مسابقه گذاشتم؟ چرا این‌قدر مضطربم؟من جوابِ سؤال‌هامو نمی‌دونم.تو جوابِ سؤال‌های زندگیتو پیدا کردی؟بی نشانبی نشانSun, 20 Sep 2026 20:48:39 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/نور-منو-تشخیص-می-دی-ci8vbdjgc5ctهمه دوستت دارن،فقط تا زمانی که نورت رو ببینن.کافیه بخشِ تاریکتو نشونشون بدی، لحنشون عوض می‌شه.دیگه نمی‌شناسنت.توجهشون کم می‌شه.منو این‌جوری نبین، بخشِ نورانی هم دارم.ولی وقتی میام این‌جا، می‌ذارمش توی قفسش تا بخوابه.این‌جا دیگه از نور خبری نیست.تاریکی رو آزاد می‌کنم.می‌ذارم هر چی می‌خواد بگه، بذار لذت ببره.سوار بر اسبِ سیاهش، این‌جا با هر سرعتی که بخواد بتازه.تو که مشکلی نداری، نه؟اگه بخشِ نورانیمو می‌خوای... باید بگم اونم همین‌جاست.تو می‌بینیش، می‌شناسیش، باهاش حرف می‌زنی.اما الان این‌جا نمی‌تونی تشخیص بدی کدومه،چون توی قفسِ بی‌نشان مچاله شده و دیدِ درستی بهش نداری.می‌فهمی چی می‌گم؟شایدم سخت صحبت کردم.ولی مهم نیست...این‌جا حرفِ اول رو تاریکی می‌زنه، اونه که تشخیص می‌ده چی بگه.راستی، می‌دونستی آدما چند‌تا شخصیت دارن و بنا به صلاح‌دید یکیش رو آزاد می‌کنن؟این موضوع خیلی برام جالبه.الان که توی تاریکی‌ام، نورِ منو تشخیص می‌دی؟بی نشانبی نشانSat, 19 Sep 2026 12:55:35 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/من-که-معتاد-نیستم-نه-curfa8fvptfnلعنتی...حتی روان‌پزشکم هم حقمو می‌خوره.توی اتاق نشسته بودم که هی زرت‌وزرت منشی میومد تو اتاق.اون می‌رفت، یکی دیگه میومد.می‌خواستن یه بنده‌خدایی رو سورپرایز کنن، در تدارک کاراش بودن.منم نشسته بودم روی صندلی و به پنجره‌ی اتاق دکتر نگاه می‌کردم.هی با خودم می‌گفتم:همینو قبلاً تجربه نکردم؟من به این مظلومی، چطور دلشون میاد نادیده می گیرن؟دفعه‌ی قبل هم که اومدم، نوبتِ من که شد یهو یادشون افتاد می‌تونن نادیده‌ام بگیرن، و منم یه گوشه، آروم، توی صندلی مچاله بشم و منتظر بمونم.چی می‌شه که همیشه نوبتِ من که می‌شه، یادشون میفته کارای دیگه‌ای هم دارن؟یادشون میفته چیزای مهم‌تری برای رسیدگی هست.به دکتر می‌گم: «حالا اگه داروهامو قطع کنی، چشمه‌ی خلاقیتم می‌خشکه؟؟؟»یه‌جوری از زیرِ عینک نگام کرد که یه لحظه حس کردم با خودش گفت: بذار دوزت رو زیاد کنم، به‌جای قطع‌کردن.کدوم خلاقیت؟ زکی...ولی به‌جاش گفت: «افکار وسواسیت رو بنداز دور.»داروهاتم قطع نمی‌کنم.منم خرکیف و خوشحال، روونه شدم به سمت همون دخمه‌ی همیشگی.من که معتاد نیستم، نه؟بی نشانبی نشانThu, 17 Sep 2026 20:58:31 +0330https://virgool.ir/@Bi_neshan/کِش-اومدم-g9ljx9jjywvuبه انرژی محیط باور داری؟نمی‌خوام فکر کنی خرافاتی‌ام، یا اعتقادات عجیب‌وغریب دارم.حالا همچین فکری هم بکنی، اتفاق خاصی نمی‌افته.چی می‌خواستم بگم؟آها...تازگی فکر می‌کنم توی خونه یه انرژی بد جریان داره.این‌که من دائم مریض می‌شم، این‌که هی بدشانسی پشتِ بدشانسی میاد، یا این‌که پول میاد و فرار می‌کنه — حتماً یه دلیل ماورایی داره.نمی‌شه که همه‌ش تقصیر خودم باشه، نه؟توروخدا نصیحتم نکن که «بیا مسئولیت‌پذیر باش، زندگی خودتو گردن بگیر».اون‌قدر گردن گرفتم که الان گردنم خم شده.باور نداری؟ اینم عکسش 👇الان این وضع گردن منه.تا زرافه شدن فاصله ای ندارم 💔حالا تازگی یه نفر گفته این خونه رو می‌خوام.اهل خونه هم به این فکر افتادن که اینجا رو رد کنن بره.اما می‌دونی من به چی فکر می‌کنم؟به این‌که نکنه انرژیِ این محیط رو با خودم ببرم جای جدید، و انرژیِ اونجا هم بیاد رو انرژیِ این‌جا، بشه بارِ اضافه رو دوشم.اگه بیشتر از این کِش بیام چی؟بی نشانبی نشانWed, 16 Sep 2026 13:35:51 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/حرف-بزنم-گوش-می-دی-w9ifrathbqfnتصمیم گرفتم چشمامو ببندم و به هیچی فکر نکنم.مثلاً به این‌که حس می‌کنم روی یه پل متحرکِ معلق موندم؛معلق بین بودن و رفتن.به این فکر نکنم که چقدر خسته‌ام.چقدر تنها شدم. آدم زیاده، اما من تنها شدم.فکر نکن قصه‌ی امروز و دیروزه، نه...سال‌هاست دیگه کسی رو راه ندادم توی خلوتم.بذار یه‌کم بیشتر فکر کنم.آها، شایدم بقیه منو راه ندادن.اصلاً دارم چی می‌گم؟ به کی می‌گم؟بی‌خیال، بذار دوباره امتحان کنیم.چشمامو می‌بندم، به هیچی فکر نمی‌کنم.یه نفس عمیق می‌کشم، و یه بازدمِ طولانی...آها، آفرین، دیدی شد؟فکر نکردنم خودش یه فکره، نه؟مثلاً می‌خوام ذهنم آروم بشه، هر بار هم امتحان می‌کنم، باز می‌بینم دارم فکر می‌کنم.تا حالا هیچ‌وقت موفق نشدم فکر نکنم.وای جون مادرت، بی‌خیال، نمی‌شه آروم بگیری؟باز داری فکر می‌کنی؟هووف. من که موفق نمی‌شم.حداقل بذار حرف بزنم.حرف بزنم، گوش می‌دی؟بی نشانبی نشانTue, 15 Sep 2026 21:23:55 +0330